အခန်း ၁၁၁၉
Vol. 107 Ch. 1119
အခန်း ၁၁၁၉ ဂိုဏ်းချုပ်များ ရောက်ရှိလာခြင်း
"ဒါ့အပြင် မင်းလည်း သိထားတဲ့အတိုင်းပဲ။ တခြားမျိုးနွယ်စုတွေလိုပဲ လူသားတွေထဲမှာလည်း လူကောင်းရှိသလို လူဆိုးလည်း ရှိတာပေါ့။ မင်းအနေနဲ့ ဒီနေရာနားကို ရောက်လာမိတာ ကံဆိုးသွားတယ်လို့ပဲ ပြောရမယ်။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ဒီနေရာက မိစ္ဆာဂိုဏ်း တစ်ဂိုဏ်းရဲ့ အစောင့်အကြပ် ထူထပ်တဲ့ နေရာဖြစ်နေလို့ပဲ" လုံချန်းက ထိုသတ္တဝါကို ပြောလိုက်၏။
"ငါပြောတာကို သဘောပေါက်ရဲ့လား" သူက လှမ်းမေးလိုက်သည်။
ထိုအရပ်ရှည်သတ္တဝါကြီးက ပြန်လည်၍ ခေါင်းညိတ်ပြခဲ့သည်။ ထိုစကားများထဲတွင် ကျိုးကြောင်းဆီလျော်မှု ရှိနေသည် မဟုတ်လော။
"အဲဒါက ပိုကောင်းတာပေါ့။ ကဲ... ဒါဆို မင်း နာမည်က ဘယ်သူလဲဆိုတာ ငါ့ကို ပြောပြပါဦး" လုံချန်းက မေးလိုက်၏။
"ရိုလီပါ" ထိုသတ္တဝါက ပြန်ဖြေသည်။
"ရိုလီ... မင်း တာရာ လည်း ဒီမှာ ရှိနေတယ်လို့ ပြောလိုက်တာလား။ သူလည်း အကျဉ်းချခံထားရတာလား" လုံချန်းက မေးလိုက်၏။
"ဟုတ်တယ်... သူလည်း ထောင်ခန်းထဲမှာ ရှိတယ်။ သူ့ကို ဒီကို ခေါ်လာတုန်းက သူ့ရဲ့ အော်ဟစ်သံတွေကို ငါ ကြားလိုက်ရတာ။ သူ အနီးအနားက ထောင်ခန်းတစ်ခန်းထဲမှာ ရှိနေရမယ်" ရိုလီက ပြန်ဖြေခဲ့သည်။
"ဒုတိယတစ်ကောင်ကလည်း အနီးအနားမှာပဲလား။ ငါ့ကို သူ့ဆီ ခေါ်သွားပေးပါဦး" လုံချန်းက ချူမြောင်ကို လှမ်းကြည့်ရင်း ပြောလိုက်၏။
"အင်း... သူလည်း ဂိုဏ်းအစောင့်တွေရဲ့ ဖမ်းဆီးခြင်းကို ခံခဲ့ရတာပဲ။ ငါ သူ့ကိုပါ တစ်ခါတည်း သွားထုတ်ပေးမယ်" ချူမြောင်က ခေါင်းညိတ်ရင်း ဆိုလိုက်သည်။
"လာပါ ရိုလီ... မင်း ညီနဲ့ သွားတွေ့ကြစို့" လုံချန်းက လက်ကို ကမ်းပေးရင်း ထိုအရပ်ရှည် သတ္တဝါကြီးအား လှမ်းပြောလိုက်၏။
"ငါ့အတွက် စိုးရိမ်မနေပါနဲ့။ သူ့ကိုပဲ အရင်သွားကူညီလိုက်ပါ။ ငါ အခုလောလောဆယ် မလှုပ်ရှားနိုင်သေးဘူး ထင်တယ်" ရိုလီက ပြန်ဖြေသည်။ "ငါ အစာမစားရတာ တော်တော်ကြာပြီဆိုတော့ ငါ့ခန္ဓာကိုယ်က အလုပ်မလုပ်တော့ဘူး"
"ငါ မင်းကို လမ်းလျှောက်နိုင်အောင် ကူညီပေးမှာမို့လို့ စိတ်မပူပါနဲ့။ အဲဒီထောင်ခန်းက သိပ်မဝေးပါဘူး" လုံချန်းက လက်ကို ဆက်လက်ကမ်းပေးရင်း ပြန်ပြောလိုက်၏။
"စိတ်မကူးနဲ့။ ငါက တအားလေးတာ။ မင်း ငါ့ကို ကူညီရင် မင်းရဲ့ ပခုံး ဒါမှမဟုတ် ခြေထောက်တွေ နာကျင်သွားလိမ့်မယ်" ရိုလီက ခေါင်းခါရင်း ငြင်းဆင်လိုက်သည်။
"မင်းက လေးတယ် ဟုတ်လား။ မင်းက တောင်တစ်လုံးထက် ပိုလေးနေလို့လား။ မင်း တောင်တစ်လုံးလောက် လေးနေရင်တောင်မှ ငါ့အတွက် ဘာမှမဖြစ်တာမို့ စိုးရိမ်မနေပါနဲ့" လုံချန်းက ရိုလီကို ပြောဆိုလိုက်ပြီး လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ရန် အမူအရာပြလိုက်၏။
ရိုလီက အားနည်းစွာ ရယ်မောရင်း လုံချန်း၏ လက်ကို လှမ်း၍ ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ "နောက်မှ ငါ့ကို အပြစ်မတင်နဲ့နော်" သူက ဆိုကာ ထရပ်လိုက်၏။
သူသည် လုံချန်း၏ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သောအခါ လုံချန်းက သူ့အား မည်သည့် အားစိုက်ထုတ်မှုမျှ မရှိဘဲ အလွယ်တကူ ထူမပေးလိုက်သဖြင့် အံ့အားသင့်သွားခဲ့ရတော့သည်။ လုံချန်း၏လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားရုံမျှဖြင့်ပင် လုံချန်း၏ ခွန်အားမှာ အနည်းငယ် လွန်ကဲကြောင်း သူ သိရှိလိုက်ရ၏။ သူသည် လုံချန်းကို တကယ် အထင်သေးခဲ့မိခြင်း ဖြစ်ပေသည်။
လုံချန်းသည် ရိုလီကို လမ်းလျှောက်နိုင်ရန် ကူညီပေးရင်း ထောင်ခန်းအတွင်းမှ ထွက်လာခဲ့ပြီး အခြားထောင်ခန်း တစ်ခန်း ရှေ့တွင် ရပ်လျက် မည်သည့်သော့က ကိုက်ညီမည်နည်းဟု သော့အားလုံးကို တစ်ချောင်းပြီးတစ်ချောင်း စမ်းဖွင့်နေသည့် ချူမြောင်ရှိရာသို့ လျှောက်လှမ်းသွားခဲ့သည်။
လုံချန်း ထိုနေရာသို့ ရောက်ရှိသွားသောအခါ သော့ခလောက်မှာ အမှန်တကယ် ပွင့်သွားခဲ့ပြီး အတွင်းပိုင်း တစ်ခန်းလုံးကို အထင်အရှား မြင်တွေ့လိုက်ရတော့၏။
တာရာသည် လက်များကို ချလျက် တစ်စုံတစ်ခုအား အပြင်းအထန် တွေးတောနေဟန်ဖြင့် ထိုင်နေခဲ့သည်။ သူသည် တံခါးပွင့်သွားသည့် အသံကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် ခေါင်းအား မော့ကြည့်လိုက်၏။
တာရာ အရှေ့သို့ ကြည့်လိုက်သောအခါ လူနှစ်ယောက်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ တစ်ယောက်မှာ သူ ဤနေရာသို့ လာရောက်ရှာဖွေခဲ့သည့် သူ့အစ်ကို ဖြစ်ပြီး ဒုတိယတစ်ယောက်မှာမူ လုံချန်း ဖြစ်သည်။
သူသည် မိမိကိုယ်မိမိပင် မယုံကြည်နိုင်တော့ချေ။ သူသည် လုံချန်းကို ယခုကဲ့သို့ ဤနေရာ၌ အမှန်တကယ် မြင်တွေ့လိုက်ရခြင်း ဖြစ်၏။
"ဒဏ္ဍာရီလာ လူသား... မင်း ဒီကို ရောက်နေတာလား။ မင်း ငါတို့ကို လာကယ်တာလား" တာရာက မေးလိုက်သည်။
"တာရာ... ငါ့ရဲ့ သူငယ်ချင်း။ မင်းကို ဒီမှာ မြင်ရတာ တကယ်ကို ဝမ်းသာဖို့ကောင်းလိုက်တာ။ အထဲမှာ ဘာလုပ်နေတာလဲ... ထွက်လာခဲ့လေ။ ငါတို့ အပြင်က လတ်ဆတ်တဲ့ လေထုထဲမှာ စကားတွေအများကြီး ပြောဖို့ လိုအပ်နေတာ" လုံချန်းက ပြုံးရင်း ဆိုလိုက်၏။
အခုတော့ သူသည် ဤသူမှာ တာရာ အစစ်အမှန်ဖြစ်ကြောင်း သေချာသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ပြီး သူ၏ တည်ရှိမှုက အချက်တစ်ချက်ကိုလည်း သက်သေပြနေခဲ့သည်။ ထိုကမ္ဘာကြီးသည် အမှန်တကယ် တည်ရှိနေပြီး ၎င်းမှာ ရှားလည်း အစစ်အမှန် ရှိနေသည်ဟူသော အဓိပ္ပာယ်ပင် ဖြစ်၏။
သို့သော် ထိုအချက်က မေးခွန်းအချို့ကိုလည်း ထွက်ပေါ်လာစေခဲ့သည်။ ထိုကမ္ဘာကြီးက အတိအကျအားဖြင့် မည်သည့် နေရာတွင် ရှိနေသနည်း။ ထို့ပြင် ထိုကမ္ဘာ၏ အချိန်စီးဆင်းမှုက ဤကမ္ဘာ၏ အချိန်စီးဆင်းမှုနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် အဘယ်ကြောင့် ဤမျှ ကွဲပြားနေရသနည်း။
သူ၏ သွေးမျိုးဆက် စမ်းသပ်ချက် ကာလအတွင်းက ထိုကမ္ဘာထဲ၌ သူ ကုန်ဆုံးခဲ့သော အချိန်နှင့် လက်ရှိ အစစ်အမှန်ကမ္ဘာတွင် ကုန်ဆုံးသွားခဲ့သော အချိန်တို့မှာ များစွာ ကွဲပြားခြားနားခဲ့သည်ကို သူ မှတ်မိနေခဲ့သည်။
တာရာက ထရပ်လိုက်ပြီး လုံချန်း အနားသို့ ချဉ်းကပ်လာခဲ့၏။
"ငါပဲ သူ့ကို တွဲပြီး လျှောက်ပါ့မယ်" သူက ဆိုကာ လုံချန်း ကိုယ်စား သူ့အစ်ကိုကို ဝင်ရောက်တွဲဖက်ပေးလိုက်တော့သည်။
လုံချန်း၊ တာရာနှင့် အခြားသူများသည် အကျဉ်းထောင် အပြင်ဘက်သို့ လှမ်းထွက်ခဲ့ကြပြီး အကျဉ်းထောင်၏ ဝင်ပေါက်နားတွင် ထိုင်လျက် အားလုံးက လှပသော နေမင်းကြီးကို မော့ကြည့်လိုက်ကြ၏။
"ဒီကမ္ဘာကြီးက တအားကို တောက်ပတာပဲ။ ဒါပေမဲ့ ငါတို့ကတော့ အဲဒီအထဲမှာ အချိန်အတော်ကြာအောင် ပိတ်လှောင်ခံထားခဲ့ရတာ။ ငါ့အစ်ကို အဲဒီထဲမှာ ဒီလောက်အချိန်အကြာကြီး ဘယ်လိုများ ဖြတ်သန်းခဲ့ရလဲဆိုတာ ငါ စိတ်ကူးတောင် မယဉ်ရဲဘူး။ ငါကတော့ အဲဒီထဲကို ရောက်တာ သိပ်မကြာသေးဘူးဆိုပေမဲ့ ရူးတောင် ရူးချင်ချင် ဖြစ်နေပြီ" တာရာက သက်ပြင်းချရင်း ဆိုလိုက်သည်။
"တကယ်လို့ မင်းသာ ရောက်မလာခဲ့ရင် ငါ တကယ်ပဲ ရူးသွားလောက်တယ်။ ဒါက မင်း ငါ့ရဲ့ အသက်ကို ဒုတိယအကြိမ်မြောက် ကယ်တင်ပေးလိုက်တာပဲ ထင်တယ်။ ပထမအကြိမ်က ငါတို့ရဲ့ ကမ္ဘာကြီးကို ကယ်တင်ပေးခဲ့တာဖြစ်ပြီး အခုတော့ ဒါပေါ့။ မင်းက တကယ့်ကို ဒဏ္ဍာရီလာ လူသားတစ်ယောက်နဲ့ သူရဲကောင်းတစ်ဦးပါပဲ" သူက ထပ်လောင်းပြောဆိုလိုက်၏။
"သူက ငါတို့ကမ္ဘာထဲကို ဝင်လာပြီး ဒဏ္ဍာရီတွေထဲကအတိုင်း ငါတို့ကမ္ဘာကို တကယ်ပဲ ကယ်တင်ပေးခဲ့တာလား" ရိုလီက သူ့ညီကို အံ့အားသင့်စွာ မေးလိုက်သည်။
"ဟုတ်တယ်... မင်း ပျောက်ဆုံးသွားပြီးတဲ့နောက်မှာ အဲဒါတွေ ဖြစ်ပျက်ခဲ့တာ။ မင်းသာ ဒါကို မင်းရဲ့ မျက်စိနဲ့ မြင်ခဲ့ရရင် အကောင်းသား။ တကယ်ကို အံ့မခန်းပဲ" တာရာက ပြန်ဖြေ၏။
"အဲဒီအကြောင်းတွေကို ထပ်မပြောပါနဲ့တော့။ အဲဒီတုန်းက ငါက ကောင်လေးတစ်ယောက်ပဲ ရှိသေးတာ။ ငါ လုပ်နိုင်သလောက်ပဲ ငါ အကောင်းဆုံး လုပ်ခဲ့တာပါ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် မင်းတို့ကလည်း အဲဒီမှာ ငါ့ကို အများကြီး ကူညီပေးခဲ့ကြတာပဲလေ။ မင်းတို့ကြောင့်သာ ငါ့ရဲ့ တာဝန်ကို အောင်မြင်အောင် လုပ်နိုင်ခဲ့တာ" လုံချန်းက ပြန်လည် ပြောဆိုလိုက်ပြီးနောက် သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲမှ သစ်သီးအချို့ကို ထုတ်ယူလိုက်တော့သည်။
"ရော့... ဒါတွေ စားလိုက်ကြဦး။ ဒါက မင်းတို့ကို ခွန်အားအချို့ ပြန်လည်ရရှိစေလိမ့်မယ်" သူက ဆိုကာ ညီအစ်ကို နှစ်ယောက်ကို သစ်သီးများ ပေးလိုက်၏။
တာရာနှင့် ရိုလီတို့သည် သစ်သီးများကို ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် ပြန်လည်ကြည့်ရှုလိုက်ကြသည်။ တာရာက သူ့အစ်ကိုကို ကြည့်ရင်း ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီးနောက် သစ်သီးအား ပထမဆုံးတစ်ကိုက် ကိုက်လိုက်တော့၏။
"အံ့ဩစရာပဲ၊ ဒါက တအားကို အရသာရှိတာပဲ။ ပြီးတော့ မင်းပြောတာ မှန်တယ်။ ဒါက ငါ့ကို ခွန်အားတွေ ပေးစွမ်းနေသလိုမျိုး ငါ ခံစားရတယ်။ တကယ်ကို ထူးဆန်းအံ့ဩဖို့ ကောင်းလိုက်တာ" တာရာက အံ့အားသင့်စွာ ဆိုလိုက်မိသည်။
သူ၏ ချီးမွမ်းသံကို ကြားရသဖြင့် ရိုလီကလည်း စတင်စားသုံးလိုက်ရာ သူ့ပါးစပ်မှလည်း အလားတူ ချီးမွမ်းစကားများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့တော့၏။
"ငါလည်း တူတူပဲ။ ဒါက တကယ့်ကို ကောင်းမွန်တဲ့ သစ်သီးပဲ။ ငါ့ရဲ့ လက်တွေ ခြေထောက်တွေက မလှုပ်ရှားနိုင်တော့လောက်အောင် ဖြစ်နေတာ။ အခုတော့ ငါ့မှာ အလွယ်တကူ လမ်းလျှောက်နိုင်တဲ့အထိ ခွန်အားတွေ အများကြီး ရှိလာပြီ" ရိုလီက ဆိုသည်။
"ဒါ ကောင်းတာပေါ့"
လုံချန်းက ဆက်လက်ပြောဆိုရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း စကားလမ်းကြောင်းမှာ တစ်ဝက်တစ်ပျက်နှင့်တင် ရပ်တန့်သွားခဲ့ရသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူသည် ပတ်ဝန်းကျင်မှ ထူးဆန်းသော အော်ရာအချို့ကို ခံစားလိုက်ရပြီး ၎င်းတို့မှာ ဂိုဏ်းရှိရာဘက်သို့ ဦးတည်ချဉ်းကပ်လာနေသောကြောင့် ဖြစ်၏။
"ကောင်းကင်ဘုံနယ်ပယ် ကျင့်ကြံသူတွေ တစ်အုပ်ကြီးလား။ ဒီတိုက်ကြီးမှာဆိုရင်တော့ သူတို့တွေက ထိပ်သီးဂိုဏ်းကြီးတွေရဲ့ ဂိုဏ်းချုပ်တွေပဲ ဖြစ်ရမယ်။ သူတို့အားလုံး တစ်ချိန်တည်းမှာ အတူတူ ရောက်လာကြတယ်ဆိုတော့ တစ်ယောက်ယောက်က ငါ ပြန်ရောက်လာတဲ့ အကြောင်းကို သူတို့ကို သတင်းပို့လိုက်တာ နေမှာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ဒီလောက်အထိ အလျင်အမြန် သတင်းပို့နိုင်တာဆိုတော့ ဝိညာဉ်နက်ဂိုဏ်းရဲ့ ဂိုဏ်းချုပ်ပဲ ဖြစ်ရမယ်" လုံချန်းက မတ်မတ်ရပ်လိုက်ပြီး ဝေးလံသော မိုးကုတ်စက်ဝိုင်းဆီသို့ စိုက်ကြည့်ရင်း မိမိဘာသာ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်မိတော့သည်။
"အဲဒီမိန်းမက... ဂိုဏ်းချုပ်အချို့ ပူးပေါင်းလိုက်ရုံနဲ့ မြွေဘုရင်ကို ခြောက်လှန့်နိုင်ပြီး သူ့ကို ထွက်သွားခိုင်းမယ်။ ပြီးရင် ငါ့ကို သတ်ပစ်နိုင်လိမ့်မယ်လို့ အခုထိ ယုံကြည်နေတုန်းပဲလား။ ဒီမိန်းမက တကယ်ကို အရူးပဲ။ သူက ငါ့ရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်ကို အခုထိ မသိသေးဘူးလေ။ ငါ့ရဲ့ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည်အကြောင်းကိုဆိုရင်တော့ သူက တကယ့်ကို သေတွင်းထဲ ဆင်းချင်နေတဲ့ပုံပဲ"
"ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်... ဒါက ဘာမှ အရေးမကြီးပါဘူး။ ငါကလည်း ငါ့ရဲ့ခေါင်းကို ဆုငွေထုတ်ခဲ့တဲ့အတွက် ပြီးတော့ ငါ့ရဲ့ ဂိုဏ်းကို ဖျက်ဆီးပစ်ခဲ့တဲ့အတွက်... ဒီလူတွေနဲ့ စာရင်းရှင်းချင်နေတာ ကြာပြီပဲ။ ဒါတင်မကသေးဘူး... သူတို့တွေက လုံမျိုးနွယ်စုရဲ့ မဟာအကြီးအကဲကိုပါ သတ်ပစ်ခဲ့ကြသေးတာ။ တကယ်လို့ ငါသာ အဲဒီအချိန်မှာ အမှီမရောက်ခဲ့ရင် ငါ့ရဲ့ မိသားစုပါ သေဆုံးကုန်လောက်ပြီ"
သူသည် အတိတ်က အကြောင်းအရာများကို ပိုမိုသတိရလာလေလေ သူတို့ ရောက်ရှိလာခြင်းမှာ မိမိအတွက် အမှန်ပင် ကောင်းမွန်သော အရာတစ်ခု ဖြစ်သည်ဟု ပိုမိုခံစားလိုက်ရလေလေ ဖြစ်တော့၏။