အခန်း ၁၁၂၄
Vol. 107 Ch. 1124
အခန်း ၁၁၂၄ ပြန်လမ်းမရှိခြင်း
"မင်းတို့မှာ ပြန်ဖို့ နည်းလမ်း ရှိလား" လုံချန်းက ဂိုဏ်းချုပ် တစ်ဆယ့်ရှစ်ယောက်စလုံးကို မိမိတစ်ယောက်တည်းဖြင့် သတ်ဖြတ်လိုက်သည်အား မြင်တွေ့ပြီး ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်နေကြသော ဂိုဏ်းသားများ၏ အကြည့်များကို လျစ်လျူရှုရင်း တာရာကို မေးလိုက်၏။
မည်သူမျှ သူ့ကို မခုခံနိုင်ကြချေ။ သူက အမှန်တကယ် မည်မျှထိ သန်မာနေသနည်း။ ယခုအချိန်တွင်မူ ဤတိုက်ကြီး၌ သူလုပ်ချင်ရာကို တားဆီးနိုင်မည့်သူ တစ်ဦးတစ်ယောက်မျှ မရှိတော့ကြောင်း အထင်အရှားပင် ဖြစ်ပေသည်။
ဂိုဏ်းသားများသည် လုံချန်း၏ အာရုံစိုက်မှုကို မခံရစေရန်အတွက် ပါးစပ်များ ပိတ်ထားကြပြီး အသက်ပြင်းပြင်းပင် မရှူရဲကြချေ။
သူတို့၏ ဂိုဏ်းချုပ်က လုံချန်းကို ယခုပင် သစ္စာဖောက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူသည် ဒေါသတကြီးဖြင့် သူတို့အားလုံးကိုပါ အမြစ်ပြတ်ချေမှုန်းပစ်ရန် အခွင့်အရေး အပြည့်အဝ ရှိနေသည်။
ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် လုံချန်းသည် အခြားစကားဝိုင်း တစ်ဝိုင်းတွင် စိတ်ပါဝင်စားစွာ ပြောဆိုနေခဲ့သဖြင့် သူတို့ကို သတ်ဖြတ်ရန် လုံးဝ မေ့လျော့နေပုံရသည်။ သူတို့သည် နောက်ပိုင်းမှ သူက သတိရပြီး မိမိတို့ကို လိုက်လံ မသတ်ဖြတ်ပါစေကြောင်းသာ ဆုတောင်းနေမိကြတော့၏။
"ငါလည်း သေချာမသိဘူး။ ငါက ငါတို့ကမ္ဘာက ဂူသင်္ချိုင်းတစ်ခုထဲက အခန်းတစ်ခန်းထဲကို ဝင်လိုက်ရုံတင် ဒီကို ရောက်လာတာပဲ။ အဲဒါကလွဲလို့ ကျန်တာ ဘာမှမသိဘူး။ အဲဒီနေရာက သူ့ကို ဘာဖြစ်လို့ ဒီကို ပို့လိုက်တာလဲ ဆိုတာကိုတောင် ငါ မသိဘူး" တာရာက သက်ပြင်းချရင်း ပြန်လည်ဖြေကြားခဲ့သည်။ သူသည် ပြန်သွားနိုင်မည့် နည်းလမ်းကို လိုချင်သော်လည်း သူ့တွင် မရှိချေ။
"မင်းတို့ရဲ့ ကမ္ဘာကို ဒီနေရာနဲ့ ချိတ်ဆက်ပေးထားတဲ့ ဂူသင်္ချိုင်းတစ်ခု ဟုတ်လား။ ဒါက တော်တော်လေး ခက်ခဲတဲ့ ကိစ္စပဲ။ မင်းတို့ရဲ့ ကမ္ဘာက ဘယ်နားမှာ အတိအကျ ရှိနေလဲဆိုတာကိုတောင် ငါ မသိဘူး။ ကြည့်ရတာ မင်းတို့ ဒီမှာတင် ပိတ်မိနေပြီ ထင်တယ်" လုံချန်းက မျက်မှောင်ကုတ်ရင်း ပြန်ပြောလိုက်၏။ အကယ်၍ သူတို့သာ သူတို့၏ ကမ္ဘာအကြောင်းကို သိရှိခဲ့မည်ဆိုပါက သူသည်လည်း ထိုနေရာသို့ အနည်းဆုံး တစ်ကြိမ်လောက်တော့ သွားရောက်လည်ပတ်ချင်သေးသည်။
ထိုနေရာတွင် သူ တွေ့ဆုံချင်သော လူအများအပြား ရှိနေသေးသည် မဟုတ်ပါလား။ တန်ရှာလည်း ရှိနေသလို၊ ရှားလည်း ရှိနေသည်။
‘ငါ အဲဒီကမ္ဘာက လိုလီဘုရင်မကိုလည်း ပြန်ပြီး တောင်းပန်ဖို့ လိုအပ်တယ်။ အဲဒီတုန်းက အဲဒီကမ္ဘာက အစစ်အမှန်မဟုတ်ဘူးလို့ ထင်ပြီး ငါ တကယ်ပဲ စိတ်လိုက်မာန်ပါ လုပ်မိသွားခဲ့တာ။ နိယာမ အပိုင်းအစကို ခိုးယူခဲ့ရုံတင်မကဘဲ သူ့ကိုပါ ဒဏ်ရာရအောင် လုပ်ခဲ့မိတယ်။ သူ့ရဲ့ လက်တွေ ပြန်ကောင်းလာဖို့အတွက် ငါ ဆေးလုံးတစ်လုံး ပေးသင့်တယ်’ လုံချန်းက ထိုနေရာတွင် မိမိ ပြုလုပ်ခဲ့မိသော ရှက်ဖွယ်လုပ်ရပ်များကို ပြန်လည်အမှတ်ရရင်း တွေးတောလိုက်မိသည်။
၎င်းမှာ သူ ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် အရာအားလုံးကို ခိုးယူခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။ ထိုအရာက သူနှင့် သက်ဆိုင်သည်ဆိုစေဦး မိမိ ပြုလုပ်ခဲ့မိသောအရာက မှားယွင်းကြောင်း ယခုအခါ သူ ကောင်းစွာ သဘောပေါက်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သူသည် အခြေခံအားဖြင့် သူတစ်ပါး၏ အိမ်အတွင်းသို့ ဖောက်ထွင်းဝင်ရောက်ကာ ခိုးယူခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည် မဟုတ်လော။
"ဪ... ဒါနဲ့ တန်ရှာကော... ဟိုမကောင်းဆိုးဝါး ဘုရင်တွေက မင်းတို့ကို ထပ်ပြီး တိုက်ခိုက်ကြသေးလား။ ဒါမှမဟုတ် ငါ သတိပေးခဲ့ပြီးတဲ့နောက် သူတို့ ပြောင်းလဲသွားကြလား" လုံချန်းက စစ်ပွဲအကြောင်းနှင့် မိမိအနေဖြင့် မကောင်းဆိုးဝါး ဘုရင် အားလုံးနီးပါးအယး သတ်ဖြတ်ခဲ့ပြီး အသိဉာဏ်အနည်းငယ် ရှိပုံရသော တစ်ကောင်တည်းကိုသာ ချန်ထားခဲ့သည့်အကြောင်းအား ပြန်လည်သတိရရင်း မေးလိုက်၏။
ထိုမကောင်းဆိုးဝါး ဘုရင်က အခြားသူများကို ထပ်မံ၍ မတိုက်ခိုက်တော့ဘဲ သူတို့၏ မျိုးနွယ်စုအား ထိုကဲ့သို့သော သွေးထွက်သံယိုမှုများမှ ကင်းဝေးစေကာ ငြိမ်းချမ်းရေးဆီသို့ ဦးတည်သွားမည်ဟု ကတိပေးခဲ့ဖူးသည်။
"ဟုတ်တယ်။ သူတို့ တကယ့်ကို ငြိမ်းငြိမ်းချမ်းချမ်း နေထိုင်ကြပါတယ်။ ဒါ့အပြင် သူတို့က မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်တွေဆီကို လက်ဆောင်တွေ ယူလာပြီး လာတွေ့ဆုံလေ့ ရှိကြတယ်။ အခုအချိန်ထိတော့ နှစ်ဖက်စလုံးအကြား ဆက်ဆံရေးက ပိုကောင်းလာနေတယ်လို့ ထင်ပါတယ်" တာရာက ရှင်းပြခဲ့သည်။
"ဒါဆိုရင် ကောင်းတာပေါ့" လုံချန်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်သော်လည်း မေးခွန်းတစ်ခုကမူ ကျန်ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။ "မင်းတို့ကို ဘယ်လို ပြန်ပို့ရမလဲဆိုတာပဲ။ ငါ့ရဲ့ ခရီးစဉ်တစ်လျှောက်လုံးမှာ မင်းတို့ကို ငါနဲ့အတူ ခေါ်မထားနိုင်သလို မင်းတို့ကို ဒီမှာပဲ ဒီအတိုင်း ပစ်ထားခဲ့လို့လည်း မဖြစ်ဘူးလေ"
‘ရွှင်း... နင့်မှာရော အကြံ ရှိလား။ သူတို့ရဲ့ ကမ္ဘာကို ဘယ်လိုသွားရမလဲဆိုတာလေ’ သူက ယခင်က အမှားများမှ သင်ခန်းစာယူကာ ယခုတစ်ကြိမ်တွင် ဟင်းလင်းပြင်ကြီးအား စကားပြောနေသည့် အရူးတစ်ယောက်ကဲ့သို့ မဖြစ်စေရန်အတွက် စိတ်အာရုံဖြင့်သာ ရွှင်းကို လှမ်း၍ မေးမြန်းလိုက်၏။
"ငါ့ကို မမေးနဲ့။ သူတို့ရဲ့ ကမ္ဘာကို ဘယ်လိုသွားရမလဲဆိုတာ ငါလည်း လုံးဝ မသိဘူး။ ပြီးခဲ့တဲ့ အကြိမ်က နင် အဲဒီကို ရောက်သွားနိုင်တာက သွေးမျိုးဆက် ကျောင်းတော်ကြောင့်ဖြစ်ပြီး အဲဒါကလည်း နင့်ရဲ့ စိတ်အာရုံသက်သက်ပဲ ရောက်သွားတာလေ။ နင့်ရဲ့ အစစ်အမှန် ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ခန္ဓာကိုယ်က ဒီကမ္ဘာမှာပဲ ရှိနေခဲ့တာ။ ဒါကြောင့် ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ခန္ဓာကိုယ်နဲ့ သွားဖို့ဆိုတာကတော့ မဖြစ်နိုင်သလောက်ပဲ။ အနည်းဆုံးတော့ ငါကတော့ သွားမယ့် နည်းလမ်းကို မသိဘူး" ရွှင်းက ပြန်လည် ဖြေကြားလိုက်သဖြင့် လုံချန်း စိတ်ပျက်သွားခဲ့ရသည်။
လုံချန်းက တာရာအယး လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီးနောက် အခြေအနေ အားလုံးကို ရှင်းပြလိုက်၏။
"မင်းတို့ကို ပြန်ပို့ပေးဖို့ နည်းလမ်းမရှိဘူးလို့ ငါ ထင်တယ်။ အနည်းဆုံးတော့ အခုအချိန်မှာပေါ့။ ငါ အနာဂတ်မှာတော့ နည်းလမ်းတစ်ခုခု ရှာတွေ့နိုင်ကောင်း ရှာတွေ့နိုင်လိမ့်မယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒါက နှစ်နည်းနည်း ဒါမှမဟုတ် ဆယ်စုနှစ် အချို့လောက် ကြာသွားနိုင်တယ်။ အဲဒီအချိန်အထိတော့ မင်းတို့ မင်းတို့ရဲ့ အိမ်ကို ပြန်လို့ရဦးမှာ မဟုတ်ဘူး"
"နှစ်နည်းနည်း ဒါမှမဟုတ် ဆယ်စုနှစ်အချို့ ဟုတ်လား" တာရာက အံ့သြတုန်လှုပ်စွာဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်မိသည်။ လုံချန်းကို မြင်တွေ့လိုက်ရသောအခါ သူသည် ယခင်က ထိုနေရာသို့ ရောက်ရှိခဲ့ဖူးသဖြင့် မိမိတို့အား ပြန်ပို့ပေးနိုင်မည့် နည်းလမ်း ရှိမည်ဟု ထင်မှတ်ထားခဲ့သော်လည်း သူကိုယ်တိုင်ကပင် မရနိုင်ကြောင်း ပြောနေခဲ့သည် မဟုတ်လော။
"မင်း ပြီးခဲ့တဲ့ အကြိမ်တုန်းက အဲဒီကို ရောက်လာခဲ့တာပဲ။ အဲဒီကတည်းကဆိုရင် လနည်းနည်းပဲ ရှိသေးတာ။ မင်း ဘယ်လိုလုပ်ခဲ့တာလဲ" တာရာက မေးလိုက်သည်။ "ငါတို့ အဲဒီနည်းလမ်းကို စမ်းကြည့်လို့ မရဘူးလား"
"မင်းတို့ စမ်းလို့မရဘူး။ ငါက ငါ့အတွက်ပဲ အလုပ်ဖြစ်မယ့် လှည့်ကွက်တစ်ခုကို သုံးခဲ့တာ။ ပြီးတော့ အဲဒါက တစ်ကြိမ်ပဲ အလုပ်ဖြစ်တာ။ အဲဒါက ငါ့ကို မင်းတို့ရဲ့ ကမ္ဘာဆီ ပို့ပေးခဲ့ပေမဲ့ ငါကိုယ်တိုင်လည်း အဲဒီနေရာက ဘယ်မှာလဲဆိုတာ မသိခဲ့ဘူး။ အခုအချိန်ထိတော့ ငါက မင်းတို့ရဲ့ ကမ္ဘာကို စိတ်ကူးယဉ် ကမ္ဘာ တစ်လုံးလို့ပဲ ထင်နေခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒါက တကယ့်ကို အစစ်အမှန် ဖြစ်နေခဲ့တာပဲ"
"ဒါ့အပြင် အဲဒီအချိန်ကတည်းကဆိုရင် လနည်းနည်းပဲ ရှိသေးတာ မဟုတ်ဘူး။ နှစ်တွေတောင် ကြာသွားခဲ့ပြီ။ မင်းတို့ ကမ္ဘာရဲ့ အချိန်စီးဆင်းမှုက ငါတို့ဆီထက် ပိုပြီး နှေးကွေးတယ်။ မင်းတို့ဆီက လနည်းနည်းက ငါတို့ဆီမှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ဖြစ်သွားနိုင်တယ်။ ဒါကြောင့် ငါ မင်းတို့ကို နောက်ဆုံးတွေ့ခဲ့ရကတည်းကဆိုရင် ငါ့အတွက် တကယ့်ကို အချိန်အတော်ကြာသွားခဲ့ပြီ" သူက ထပ်လောင်း ရှင်းပြခဲ့သည်။
ဤသတင်းက တာရာအတွက် ကြီးမားသော တုန်လှုပ်မှုတစ်ခု ဖြစ်ပုံရသော်လည်း သူ နားလည် သဘောပေါက်သွားခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့်ပင် သူ့အစ်ကိုဖြစ်သူ ပျောက်ဆုံးသွားပြီးသည့်နောက် ပြန်လည်တွေ့ရှိရချိန်တွင် ရှိသင့်သည်ထက် မဘယ်ကြောင့် ပိုမို အိုမင်းရင့်ရော်နေခဲ့ရခြင်း ဖြစ်ကြောင်း သူ သိရှိသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။
"ဒါဆိုရင် ငါတို့ ဒီမှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာအောင် နေရတော့မှာပေါ့ ဟုတ်လား။ မင်းပြောတာ မှန်တယ်။ ငါတို့ မင်းနောက်ကို လိုက်လို့မဖြစ်ဘူး။ အဲလိုဆိုရင် ငါတို့က မင်းအတွက် ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး တစ်ခုပဲ ဖြစ်လာလိမ့်မယ်။ မင်း ထွက်သွားသင့်ပါတယ်" တာရာက သက်ပြင်းချရင်း ဆိုလိုက်၏။
ယခုအချိန်တွင် ပြန်ဖို့ဆိုသည်က မဖြစ်နိုင်တော့ပုံ ရသည်။ အမှန်အတိုင်း ပြောရလျှင် နည်းလမ်းတစ်ခုခု တကယ် ရှိသည်လော ဆိုသည်ကိုပင် သူ သံသယဝင်မိတော့၏။ ကြည့်ရသည်က သူတို့၏ ကျန်ရှိသော ဘဝသက်တမ်းကို ဤနေရာတွင်ပင် ကုန်ဆုံးရတော့မည် ထင်သည်။
"ဟင်း... ရပါတယ်။ ငါနဲ့အတူ လိုက်ခဲ့ကြ။ မင်းတို့ကို နေရာသစ် တစ်ခုဆီ ငါ ခေါ်သွားပေးမယ်။ မင်းတို့ ငါ့ရဲ့ မိသားစုနဲ့အတူ အဲဒီမှာ နေလို့ရတာပေါ့" လုံချန်းက တာရာနှင့် ရိုလီတို့ကို ပြောဆိုလိုက်သည်။
"မင်ယု... ငါ့ကို ဖမ်းထိန်းထားပေးဦး။ ငါ အခုချက်ချင်း ပြန်လာခဲ့မယ်" သူက သူတို့ ပခုံးပေါ်သို့ လက်ကို မတင်မီ ပြောကြားလိုက်၏။
တာရာနှင့် ရိုလီတို့ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီး လုံချန်းမှာမူ စိတ်အာရုံများ လွတ်ထွက်သွားခဲ့ပုံရသည်။ သူသည် မိမိ၏ အတွင်းကမ္ဘာ အတွင်းသို့ အပြောင်းအလဲ ပြုလုပ်ရန်အတွက် စိတ်အာရုံ လွှတ်ချရန် မလိုအပ်သော်လည်း သူကိုယ်တိုင် လူကိုယ်တိုင် ဝင်ရောက်လိုသည့် အချိန်တိုင်းတွင် ယခုကဲ့သို့ ဖြစ်ပျက်လေ့ရှိသည်။
လုံချန်း သတိလစ်သွားသောအခါ မင်ယုက သူ့ကို အမိအရ ဖမ်းထိန်းပေးလိုက်ပြီး မတ်တတ်ရပ်လျက် အနေအထားဖြင့် တွဲကူပေးထားခဲ့သည်။ အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ ကျိချင်းက ဤနေရာရှိ လူတိုင်းကို မည်သူမျှ သူ့အား အန္တရာယ်ပြုရန် မတွေးဝံ့စေရန်အတွက် မျက်ခြေမပြတ် စောင့်ကြည့်နေခဲ့၏။
သူ၏ အတွင်းကမ္ဘာ အတွင်း၌မူ လုံချန်းသည် ထိုနေရာတွင် သူ့အိပ်ခန်းဖြစ်ရမည့် နေရာသို့ တိုက်ရိုက် ပေါ်လာခဲ့သည်။
"မင်းတို့နှစ်ယောက် ဒီမှာပဲ ခဏစောင့်နေကြ။ ငါ ငါ့ရဲ့ အဘိုးနဲ့ အဖေဆီ သွားပြီး မင်းတို့အကြောင်းကို သွားပြောပြလိုက်ဦးမယ်"
ထိုနှစ်ယောက်ကို ထားရစ်ခဲ့ပြီးနောက် လုံချန်း ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။ သူသည် သူ၏ အဘိုးနှင့် အဖေကို ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့ပြီးနောက် မိမိနောက်သို့ လိုက်ခဲ့ရန် ပြောကြားခဲ့၏။
သူသည် သူတို့နှင့်အတူ သူ့အခန်းဆီသို့ တိုက်ရိုက်ပြန်လာခဲ့ပြီး တာရာနှင့် ရိုလီတို့ကို ပြသခဲ့သည်။ သူသည် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှ အရာအားလုံးကို ပြောပြခဲ့ပြီး ထိုနှစ်ယောက်မှာ မိမိတို့နှင့်အတူ ဂိုဏ်းအတွင်း၌ ဆက်လက် နေထိုင်သွားမည်ဖြစ်ကြောင်း ပြောကြားလိုက်တော့သည်။