အခန်း ၁၁၂၅
Vol. 107 Ch. 1125
အခန်း ၁၁၂၅ ဂူသင်္ချိုင်းသို့ ရောက်ရှိခြင်း
"ဒါ... ဒါက ဘာလဲ။ သူတို့ကလည်း တခြားကမ္ဘာကပဲလား" လုံရန်က မြေးဖြစ်သူကို မေးလိုက်၏။ သူသည် လူသားမဟုတ်သော အခြားမျိုးနွယ်စုဝင်များကို မြင်တွေ့ဖူးသည်မှာ ပထမဆုံးအကြိမ် မဟုတ်သဖြင့် အခြေအနေ အချို့အား ရိပ်မိ နားလည်နိုင်သည်။
"ဟုတ်တယ် အဘိုး... သူတို့က သူတို့ရဲ့ မိခင်ကမ္ဘာကို ပြန်လို့မရတော့ဘူး။ ဒါကြောင့် သူတို့ကို ဒီမှာပဲ ထားဖို့ လိုအပ်လိမ့်မယ်။ သူတို့ကို ဂိုဏ်းထဲမှာပဲ ထားပြီး ကျန်တာတွေကို သေချာဂရုစိုက်ပေးပါဦး... ဟုတ်ပြီလား" လုံချန်းက မေးလိုက်သည်။
"အဘိုး နားလည်ပါပြီ"
"ကောင်းပြီ အဘိုး... ကျွန်တော် သွားရတော့မယ်။ ကျွန်တော့်ရဲ့ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ခန္ဓာကိုယ်က အပြင်မှာ သတိလစ်နေတာ။ ပြီးတော့ လူပုံ အလယ်မှာဆိုတော့လေ။ နောက်မှ ပြန်လာခဲ့မယ်" ထိုသို့ ပြောပြီးနောက် လုံချန်းသည် တစ်ခဏအတွင်း ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့တော့သည်။
သူသည် အစစ်အမှန်ကမ္ဘာတွင် ပြန်လည်နိုးထလာခဲ့ပြီး မိမိကိုယ်ကို မင်ယု၏ တွဲကူမှုဖြင့် မတ်တတ်ရပ်နေသည်ကို တွေ့ရှိလိုက်ရ၏။
"ရပြီ... လွှတ်ပေးလို့ရပြီ" သူက ဆိုလိုက်ရင်း မင်ယု၏ ထိန်းပွေ့ထားမှုမှ ရုန်းထွက်လိုက်သည်။
သူသည် ချူမြောင် ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်ကာ စကားစပြောလိုက်၏။ "ကောင်းပြီ ချူမြောင်... မင်းနဲ့ အခုလို ပြန်ဆုံရတာ တကယ်ကို ဝမ်းသာပါတယ်။ ပြီးတော့ မင်းက ဂိုဏ်းရဲ့ ထိပ်သီးတပည့် ဖြစ်လာတယ်ဆိုတာ သိရတာ တကယ့်ကို သတင်းကောင်းပဲ။ ငါ မင်းအတွက် ဝမ်းသာပါတယ်"
"မင်း အခုထက်မက ပိုပြီး တိုးတက်လာပြီး တစ်နေ့မှာ ဝိညာဉ်နက်ဂိုဏ်းရဲ့ ဂိုဏ်းချုပ် ဖြစ်လာလိမ့်မယ်လို့ ငါ မျှော်လင့်ပါတယ်။ မင်းမှာ အဲဒီအတွက် ပါရမီ အပြည့်အဝ ရှိတယ်" ထိုသို့ ပြောရင်း သူက နောက်ကွယ်တွင် မတ်တတ်ရပ်နေသော အဖိုးအိုတစ်ဦးကို လှမ်းကြည့်လိုက်၏။ "ကျုပ် ပြောတာ မှန်တယ်မလား... ပထမအကြီးအကဲ"
"မင်းပြောတာ မှန်ပါတယ်။ သူမှာ ဂိုဏ်းချုပ်ဖြစ်လာဖို့ အလားအလာ အပြည့်အဝ ရှိပါတယ်" ထိုအဖိုးအိုက ပြန်လည်ဖြေကြားခဲ့သည်။
"ပထမအကြီးအကဲ... ကြည့်ရတာ ဒီဂိုဏ်းမှာ ခင်ဗျားက အသိဉာဏ်အရှိဆုံးလူလို့ ထင်တယ်။ ကျုပ် ဒီမှာ ရှိနေတုန်းကတောင် ခင်ဗျားက အဆင်ခြင်ဆုံးပဲ။ အခုတော့ အဲဒီ မိစ္ဆာမိန်းမကြီးလည်း သေသွားပြီဆိုတော့ လောလောဆယ် ဂိုဏ်းရဲ့ ဂိုဏ်းချုပ်နေရာကို ခင်ဗျားပဲ တာဝန်ယူထားသင့်တယ်။ ဂိုဏ်းအတွက် ဒါက လိုအပ်နေတယ်" လုံချန်းက ယခုအချိန်တွင် မည်သို့ လုပ်သင့်သည်ကို ပထမအကြီးအကဲအား အကြံပြုစကား ဆိုလိုက်၏။
"မင်း ဒီလိုပြောမှတော့ ငါတို့ အဲဒီအတိုင်းပဲ လုပ်ပါ့မယ်" ပထမအကြီးအကဲက ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ ဖြစ်သွားမိသည်။ လုံချန်း၏ စကားများသည် သူက ဂိုဏ်း၏ အနာဂတ်ကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားပေးနေခြင်း ဖြစ်ပေသည်။ ထို့ကြောင့် သူသည် ဤနေရာကို ဖျက်ဆီးပစ်မည် မဟုတ်ကြောင်း သက်သေပြနေသဖြင့် ၎င်းမှာ တကယ့် သတင်းကောင်းပင် ဖြစ်၏။
"ဒါဆိုရင် ပိုကောင်းတာပေါ့။ ကောင်းပြီ ချူမြောင်... ငါ သွားတော့မယ်။ ငါ့မှာ လုပ်စရာ အခြားကိစ္စတွေလည်း ရှိသေးလို့။ ဘေးကင်းအောင်နေပြီး ပိုမိုတိုးတက် အောင်မြင်ပါစေ... ဟုတ်ပြီလား"
လုံချန်း၏ နှုတ်ဆက်စကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ချူမြောင်သည် တစ်ခုခုအား ပြောချင်နေခဲ့ပုံရသည်။ မဟုတ်ချေ... သူမ စကား အများကြီး ပြောချင်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။ သူမသည် သူနှင့် ဆက်လက် စကားပြောဆိုကာ အရာအားလုံးကို ရင်ဖွင့်ချင်နေခဲ့သည်။ သူမသည် သူ့အား ဤနေရာတွင် ဆက်ပြီး ရှိနေစေချင်သော်လည်း ဖွင့်ပြောရန် သတ္တိကိုမူ မစုစည်းနိုင်ခဲ့ချေ။
သူမ ပြန်လည်ပြောဆိုနိုင်ခဲ့သည့် တစ်ခုတည်းသော စကားမှာ "နင်လည်း အတူတူပဲနော်" ဟူ၍သာ ဖြစ်သည်။
သူမသည် လုံချန်းက မင်ယု၊ ကျိချင်းတို့နှင့်အတူ အပေါ်သို့ ပျံတက်သွားပြီးနောက် မြွေဘုရင်၏ ကျောပေါ်သို့ ဆင်းသက်ကာ ထွက်ခွာသွားသည်ကို ငေးကြည့်နေခဲ့မိသည်။
ချူမြောင်သည် စကား တအားများသော ထိုမြွေကြီးက လုံချန်းအား တင်ဆောင်ကာ ထွက်ခွာသွားသည်ကို လှမ်းကြည့်နေခဲ့သည်။ လုံချန်းသည် ဝေးလံသော မိုးကုတ်စက်ဝိုင်းဆီသို့ ပျောက်ကွယ်သွားသည်အထိ သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ရှုပ်ထွေးသော ခံစားချက်များစွာ ကျန်ရစ်နေခဲ့ဆဲ ဖြစ်ပေသည်။
သူမသည် သူ့ကို နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မံတွေ့မြင်ရမည်လောဟု တွေးတောနေမိသည်။ သူက သူမအတွက် ဂုဏ်ယူကြောင်း ပြောခဲ့သည် မဟုတ်လော။ နောက်တစ်ကြိမ် လုံချန်း ရောက်ရှိလာချိန်တွင် အသင့် ဖြစ်နေစေရန်အတွက် သူမ ပိုမိုတိုးတက်အောင် ကြိုးစားရပေမည်။ သူမအနေဖြင့် အမြန်ဆုံး ဂိုဏ်းချုပ်တစ်ယောက် ဖြစ်လာရန် လိုအပ်သည်ဟု သူမ စိတ်ထဲက တွေးတောလိုက်မိတော့သည်။
...
ချူမြောင်၏ ရှုပ်ထွေးသော စိတ်ခံစားချက်များကို မသိရှိရှာဘဲ လုံချန်းသည် သူတော်စင်ဘုရင်၏ ဂူသင်္ချိုင်း ရှိရာဆီသို့ ဆက်လက်ဦးတည်လာခဲ့သည်။
ထိုနေရာသည် သူ ယုံကြည်ထားသည့်အတိုင်း ရတနာသိုက်ကြီးတစ်ခု ဖြစ်လာပေမည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ သူတော်စင်ဘုရင်သည် အင်မော်တယ် ကမ္ဘာသို့ပင် သွားရောက်ခဲ့ဖူးသူ ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် သူ့ရတနာများသည် မည်သည့်နည်းနှင့်မျှ အားနည်းနိုင်မည် မဟုတ်ချေ။
ခရီးစဉ်က ငြိမ်းချမ်းစွာဖြင့် ဆက်လက်တည်ရှိနေခဲ့ပြီးနောက် လုံချန်းသည် နောက်ဆုံးတွင် မင်ယုနှင့် ကျိချင်းတို့ကို အတွင်းကမ္ဘာထဲသို့ ပြန်လည်ပို့ဆောင်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမတို့အစား ရွှယ်နှင့် မေတို့ကို အပြင်သို့ ခေါ်ထုတ်လိုက်၏။
သူသည် ထိုနှစ်ယောက်နှင့်အတူ အချိန်မဖြုန်းနိုင်ခဲ့သည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သဖြင့် ယခုအခါတွင်မူ သူတို့အတွက် အချိန်အနည်းငယ် ပေးလိုခြင်း ဖြစ်သည်။
သူသည် ခရီးစဉ်၏ ကျန်ရှိသော အပိုင်းကို ရွှယ်၊ မေတို့နှင့်အတူ ဆက်လက်ဖြတ်သန်းခဲ့သော်လည်း ၎င်းမှာ သိပ်ပြီး ဝေးလံသော ခရီးတစ်ခု မဟုတ်ချေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် မြွေဘုရင်၏ အရှိန်အဟုန်က အလွန် လျင်မြန်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။
မကြာမီတွင်ပင် သူတို့သည် သူတော်စင်ဘုရင်၏ ဂူသင်္ချိုင်း တည်ရှိရာ ဂိုဏ်းအနီးသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ကြသည်။
ထိုဂိုဏ်းမှာ ကောင်းကင်အဆင့် ကျင့်ကြံသူ အနည်းငယ်မျှသာ ရှိသော အားနည်းသည့် ဂိုဏ်းငယ်လေး တစ်ဂိုဏ်း ဖြစ်သဖြင့် ကောင်းကင်ယံတွင် ဧရာမ မြွေကြီးတစ်ကောင် ပေါ်လာခြင်းက လူတိုင်းကို ဒူးထောက်သွားစေခဲ့ပြီး မိမိတို့၏ အသက်အား လွတ်အောင် ပြေးချင်နေကြသော်လည်း မည်သူမျှ မလှုပ်ရှားရဲကြချေ။
"ဒါက ငါ့ဘဝမှာ အကောင်းဆုံး နေ့ရက်အချို့ပဲ။ အဲဒီ ပိုးမွှားကောင်တွေက ငါ့ကို သူတို့ရဲ့ နတ်ဘုရားလို ဆက်ဆံနေကြတာကို ကြည့်ဦး။ မင်းကတော့ ငါ့ကို အမြဲတမ်း အဆိုးမြင် ဆက်ဆံနေတာ။ သူတို့ဆီကနေ အတုယူစမ်းပါ" အောက်သို့ ဆင်းရန် ပြင်ဆင်နေသော လုံချန်းကို မြွေဘုရင်က ပြောလိုက်၏။
"သူတို့က မင်းထက် အားနည်းလို့ မင်းကို ရှိခိုးဆုတောင်းနေကြတာလေ။ ငါက မင်းထက် အားမနည်းဘူး။ ဒါကြောင့် ငါ အဲလိုလုပ်ဖို့ မလိုဘူး" လုံချန်းက သမ်းဝေရင်း ပြန်လည် တုံ့ပြန်လိုက်သည်။
"မင်းက တကယ်ပဲ မင်းကိုယ်မင်း ငါ့ထက် သန်မာတယ်လို့ ထင်နေတာလား။ လာလေ... ငါနဲ့ ချမလား" မြွေဘုရင်က လုံချန်းကို စိန်ခေါ်လိုက်၏။ "ငါ မင်းကို အလျော့ပေးပါ့မယ်။ တိုက်ပွဲအတွင်းမှာ ငါ့ရဲ့ လက်တွေကိုတောင် သုံးမှာ မဟုတ်ဘူး"
လုံချန်းက မြွေဘုရင်ကို ထူးဆန်းသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်မိသည်။ သူက အဘယ်ကြောင့် လုံချန်းကို လက်မသုံးဘဲ အလျော့ပေးမည့် အကြောင်းအား ကျေးဇူးပြုသည့်အလား ပြောနေရသနည်း။ လက်ကို အသုံးပြုရန်အတွက် ပထမဆုံးအနေဖြင့် လက် ရှိဖို့ လိုအပ်သည် မဟုတ်လော။
"ငါ မင်းနဲ့ တိုက်ခိုက်ဖို့ မလိုပါဘူး။ မင်းက မုဆိုးကြယ်ဆီမှာ တစ်ကြိမ် ရှုံးဖူးပြီးသားပဲ ဥစ္စာ။ ငါက ရှုံးဖူးတဲ့ လူတွေကို မတိုက်ခိုက်ဘူး" လုံချန်းက သူ၏ ရှေးဟောင်း ရှုံးနိမ့်မှုကြီးကို ပြန်လည်အမှတ်ရစေရင်း မြွေဘုရင်ကို လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။ အရှက်မရှိ အကြွားသန်သော ကောင်နှင့် ရင်ဆိုင်ရလျှင် မိမိက ပို၍ပင် အရှက်မရှိရန် လိုအပ်ပေသည်။
"ငါ မရှုံးဘူးနော်။ ငါက သူ့ကို အနိုင်ပေးလိုက်ရုံတင်။ ဇာတ်ကြောင်းကို လာမပြောင်းနဲ့" မြွေဘုရင်က ပြတ်ပြတ်သားသား ဆိုလိုက်၏။
"မင်းက သူ့ကို အနိုင်ပေးလိုက်တာ ဟုတ်လား။ ပြီးခဲ့တဲ့ အကြိမ်တုန်းက သူက မသမာနည်း သုံးသွားတာလို့ မင်း မပြောခဲ့ဘူးလား။ မင်း အနိုင်ပေးလိုက်တာဆိုရင် အဲဒါက ဘာဖြစ်လို့ မသမာနည်း ခံလိုက်ရတာ ဖြစ်သွားတာလဲ။ မြွေစုတ်ကြီး... ကြွားချင်ရင်တောင် အနည်းဆုံးတော့ မင်းရဲ့ ဇာတ်ကြောင်းကို အဆင်ပြေအောင် ညှိထားဦး" လုံချန်းက မျက်လုံးပင့်လျက် မြွေဘုရင်ကို ပြောလိုက်၏။
"ဒါက... အာ... ဟုတ်သားပဲ။ သူက ငါ့ကို အနိုင်ယူဖို့ မသမာနည်း သုံးခဲ့တယ်၊ ပြီးတော့ ငါက သူ့ကို အနိုင်ပေးလိုက်တာ။ ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ လူတစ်ယောက်က မသမာနည်း သုံးရင်တောင် ဒီမြွေဘုရင်ကြီးက အနိုင်မပေးဘူးဆိုရင် ဘယ်သူမှ အနိုင်မယူနိုင်လို့ပဲ" မြွေဘုရင်က ဆိုသည်။
"အဲဒါကြောင့် မင်းက သူတို့ကို အနိုင်ယူခွင့် ပေးလိုက်တာပေါ့။ ရဲရင့်တဲ့ ဝိညာဉ်တစ်ခုက ဘယ်တော့မှ ရှုံးနိမ့်မှုကို လက်ခံမှာ မဟုတ်ဘူး။ သူတစ်ပါးကို အနိုင်ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး။ ကြည့်ရတာ မင်းမှာ အနှစ်သာရ မရှိဘူးပဲ။ မင်းက အနိုင်ရဖို့အတွက် လုံလောက်တဲ့ သတ္တိမရှိဘူး" လုံချန်းက ပြန်လည်ချေပရင်း ရွှယ်နှင့် မေတို့၏ ခါးကို ဖက်လိုက်ကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပျံသန်းဆင်းသက်လိုက်တော့သည်။
"ဒီဂိုဏ်းငယ်လေးရဲ့ ဂိုဏ်းသားတို့။ မင်းတို့ အသက်ကို နှမြောတယ်ဆိုရင် မင်းတို့ရဲ့ အခန်းတွေထဲကို ဝင်သွားကြစမ်း။ အပြင်ကို ခြေတစ်လှမ်းမှ မလှမ်းကြနဲ့။ ငါ တစ်ကနေ တစ်ဆယ်အထိ ရေတွက်မယ်။ တစ်ဆယ် ပြည့်ပြီးလို့မှ အပြင်မှာ ဘယ်သူ့ကိုမဆို တွေ့ရင် ငါ သတ်ပစ်မယ်"
လုံချန်း မြေပြင်ပေါ်သို့ ဆင်းသက်လိုက်သည်နှင့် ချီစွမ်းအင်ကို အသုံးပြုကာ အသံအား ဝေးလံသော နေရာများအထိ ကြားရစေရန် ပြုလုပ်လိုက်၏။ ထို့အပြင် သူ၏ အစွမ်းထက်သော အရှိန်အဝါကိုပါ ထုတ်ဖော်လိုက်ရာ ၎င်းအား ခံစားလိုက်ရသူတိုင်း၏ ကျောရိုးထဲအထိ စိမ့်တက်သွားစေခဲ့သည်။
ဤလူနှင့် ရင်ဆိုင်ရန် မည်သူမျှ အပြင်တွင် မရှိချင်ကြသဖြင့် လူတိုင်းသည် မိမိတို့၏ အခန်းများဆီသို့ အလုအယက် ထွက်ပြေးကြတော့သည်။ သူ့ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသူများသည် သူ ပျံသန်းနိုင်ခြင်းအား ကြည့်ပြီး သူက ကောင်းကင်ဘုံ အဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး ဖြစ်ကြောင်း သိရှိကြပြီး သူ့ကို မမြင်တွေ့ရသူများကမူ အရှိန်အဝါမှတစ်ဆင့် သူ၏ အစွမ်းထက်မှုအား ခံစားသိရှိလိုက်ကြရသည်။
စက္ကန့်ပိုင်းအတွင်းမှာပင် တစ်ကိုယ်တည်းရှိနေသော လူတစ်ဦးတစ်ယောက်မျှ မရှိတော့ဘဲ ထိုနေရာတစ်ခုလုံး ခြောက်ကပ် ဆိတ်ငြိမ်သွားခဲ့တော့သည်။
"မြွေစုတ်ကြီး... လာလေ။ ကိုယ်လုံးကို သေးလိုက်တော့။ မဟုတ်ရင် မင်း အဲဒီနေရာနဲ့ ဆံ့မှာ မဟုတ်ဘူး" လုံချန်းက သူတော်စင်ဘုရင်၏ ဂူသင်္ချိုင်းရှိရာဆီသို့ လျှောက်လှမ်းရင်း မြွေဘုရင်ကို လှမ်း၍ ပြောလိုက်တော့သည်။