အခန်း ၁၁၂၈

အခန်း ၁၁၂၈ မင်းပြောတာ မမှားဘူး

"ဒါက အဲဒီခေတ်တုန်းက ရွာငယ်လေးတစ်ရွာ ရှိခဲ့တဲ့ နေရာပေါ့။ အတိအကျ ပြောရရင် အခု ငါတို့ ရပ်နေတဲ့ ဒီနေရာလေးက ငါ့ရဲ့ အိမ်ရှိခဲ့တဲ့ နေရာပဲ"

​"ငါတို့တစ်ဘဝလုံး ကျေးကျွန်တွေလို ရှင်သန်ခဲ့ရတာ။ တခြားကမ္ဘာက မိစ္ဆာတွေက ငါတို့တိုက်ကြီးဆီ ရောက်လာပြီး သိမ်းပိုက်လိုက်ကြလို့လေ။ ငါတို့က ကိုယ့်တိုက်ကြီးထဲမှာတင် အဲဒီမိစ္ဆာတွေအတွက် အလုပ်အကျွေးပြုရတဲ့ အစေခံတွေ ဖြစ်ခဲ့ရတယ်။ ငါတို့မှာ ကျင့်ကြံခြင်း အသိပညာလည်း မရှိသလို ပြန်တိုက်ခိုက်ဖို့ ဘာလက်နက်မှလည်း မရှိခဲ့ဘူး။ အမှားတစ်ခုခု လုပ်မိတာနဲ့ ငါတို့လူမျိုးတွေ အသက်ဆုံးရှုံးခဲ့ကြရတာ"

​"အဲဒီတုန်းက ဘဝက အလွန် ခက်ခဲလွန်းတယ်။ မင်း အဲဒီခေတ်တုန်းက ရှိမနေခဲ့တာကိုပဲ ဝမ်းသာသင့်တယ်။ မင်း တကယ့်ကို အိပ်မက်ဆိုးကြီး တစ်ခုကနေ လွတ်မြောက်ခဲ့တာပဲ" သူတော်စင်ဘုရင်က အတိတ်ကို ပြန်လည်အောက်မေ့ရင်း လုံချန်းကို ပြောပြလိုက်၏။

​"ခင်ဗျား ပြောတာ မှန်ပါတယ်။ ကျွန်တော် အဲဒီအကြောင်း ဖတ်ဖူးတယ်။ ခင်ဗျားက ဘယ်လိုနည်းနဲ့ ကျင့်ကြံသူ တစ်ယောက် ဖြစ်လာပြီး အဲဒီမိစ္ဆာတွေကို ပြန်တိုက်ခိုက်ခဲ့လဲ ဆိုတာလေ။ ခင်ဗျားက ဒီနေရာမှာတော့ ဒဏ္ဍာရီတစ်ခုပဲ" လုံချန်းက ခေါင်းညိတ်ရင်း ပြန်လည်ပြောဆိုလိုက်သည်။

​"ဟုတ်တယ်။ ဒါပေမဲ့ တကယ်တမ်းကျတော့ အပြင်က ကောလာဟလ ပုံပြင်အများစုက မှားနေကြတာပါ။ ငါ ဒီကို ပြန်ရောက်လာတော့ အဲဒီပုံပြင် အချို့ကို ကြားပြီး အံ့သြသွားရသေးတယ်။ သူတို့က ငါ့ကို ပထမဆုံး ကျင့်ကြံသူလို့ ပြောကြပြီး ငါက မိစ္ဆာတွေရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်း ပညာရပ်ကို သုံးပြီး လူသားတွေအတွက် သင့်တော်တဲ့ ကျင့်ကြံခြင်း ပညာရပ်ကို အသစ်တီထွင်ပေးခဲ့လို့ ငါတို့ လူသားတွေ ထကြွတော်လှန်နိုင်ခဲ့တာဆိုပြီး ပြောနေကြတာ။ အဲဒါက တကယ့်ကို ရယ်စရာ ကောင်းလွန်းပါတယ်" သူတော်စင်ဘုရင်က ရယ်မောရင်း ဆိုလိုက်၏။

​"ဟုတ်တယ်။ ကျွန်တော်လည်း နောက်ပိုင်းကျမှ သိခဲ့ရတာ။ အစတုန်းကတော့ ကျွန်တော်လည်း အဲဒီပုံပြင်တွေကို ယုံကြည်ပြီး ခင်ဗျားကပဲ ကျင့်ကြံခြင်း ပညာရပ်ကို တီထွင်ခဲ့တာလို့ ထင်နေခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ ကမ္ဘာအမြင်က တအားကျဉ်းမြောင်းလွန်းခဲ့တာပါ။ ရေတွင်းထဲက ဖားတစ်ကောင်လို ဖြစ်နေခဲ့တာပေါ့။ ကျင့်ကြံခြင်း ပညာရပ်က ဟိုးအရင်ကတည်းက ရှိနေခဲ့တာပဲ။ လူသားတွေလည်း အဲဒါကို အသုံးပြုနေခဲ့ကြတာ ကြာပြီ"

​"အခြားတိုက်ကြီးတွေက လူသားတွေက ဟိုးအရင်ကတည်းက ကျင့်ကြံသူတွေ ဖြစ်နေခဲ့ကြတာ။ ပြီးတော့ အဲဒီမိစ္ဆာတွေ ဒီတိုက်ကြီးဆီ ရောက်လာရတဲ့ တစ်ခုတည်းသော အကြောင်းပြချက်ကလည်း ကြယ်တာရာ ဧကရာဇ်က ဒီမြေပြင်ကို သူ့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်ပိုင်ဆိုင်မှုလိုမျိုး သဘောထားပြီး သူတို့ကို အသုံးပြုဖို့ ပေးခဲ့လို့ဆိုတာကိုလည်း ကျွန်တော် သိထားပါတယ်" လုံချန်းက သက်ပြင်းချရင်း ပြောလိုက်သည်။

​"ဪ... မင်းက အဲဒီအကြောင်းကိုပါ သိနေတာလား။ မင်း အဲဒီတိုက်ကြီးဆီ ရောက်ဖူးလို့လား" သူတော်စင်ဘုရင်က အံ့သြစွာ မေးလိုက်၏။

​"မှန်တယ်။ အဲဒီနေရာက ကျွန်တော် ဒုတိယမြောက် အမှတ်အသား တံဆိပ်ကို ရခဲ့တဲ့ နေရာပဲ။ အဲဒါကို ကြယ်တာရာရဲ့ မင်းသားက ဆင်မြန်းထားတာ။ အကြောင်းပြချက် တစ်ခုခုကြောင့် ကျွန်တော် သူတို့နဲ့ ပဋိပက္ခဖြစ်ခဲ့ပြီး သူတို့ရဲ့ ဧကရာဇ်နဲ့ ကြယ်တာရာ မျိုးနွယ်စု ဘိုးဘေးကို သတ်ပစ်ခဲ့ရတယ်" လုံချန်းက မသိမသာ ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားသော လေသံဖြင့် ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်သည်။

​"နေဦး... မင်းက သူတို့ရဲ့ လက်ရှိဧကရာဇ်ကို သတ်လိုက်တယ် ဟုတ်လား။ အဲဒီအင်ပါယာက ဒီလောက်အထိ တန်ခိုးကျဆင်းသွားခဲ့ပြီလား။ ခဏလေး... ငါ အခုမှပဲ သတိထားမိတယ်။ မင်းရဲ့ သားရဲက ‘ကောင်းကင်ဘုံ အဆင့် အထွတ်အထိပ်မှာ ရှိနေတာပဲ။ ဒါပေမဲ့ မင်းအနောက်က မိန်းကလေးတွေကတော့ အများကြီး ပိုပြီး အားနည်းနေကြတယ်။ မင်းကိုကြည့်ရတာတော့ ငါ မင်းရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်း အဆင့်ကို မမြင်နိုင်ဘူး။ မင်းရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်း အဆင့်က အမှန်တကယ် ဘယ်လောက်လဲ" သူတော်စင်ဘုရင်က လုံချန်းကို အံ့သြတုန်လှုပ်စွာ မေးမြန်းလိုက်၏။

​"လောလောဆယ်တော့ ကောင်းကင်ဘုံ အဆင့် ၆ ပါ" လုံချန်းက ပြန်ဖြေခဲ့သည်။

​"ဟမ်... ဒါဆိုရင် ကြယ်တာရာ ဧကရာဇ်ကလည်း အခုကျမှ ကောင်းကင်ဘုံ အဆင့်ပဲ ရှိတော့တာပေါ့။ သူတို့ တကယ့်ကို အဆင့်အတန်း နိမ့်ကျသွားခဲ့ပြီပဲ။ ငါ့ခေတ်တုန်းကဆိုရင် အဲဒီဧကရာဇ်က သူတော်စင်အဆင့် အထွတ်အထိပ်ကွ။ ဒါနဲ့ ငါ စူးစမ်းချင်တာက ငါ့ရဲ့ အမှတ်အသား တံဆိပ်က ကြယ်တာရာဆီကို ဘယ်လိုလုပ် ရောက်သွားတာလဲ" သူတော်စင်ဘုရင်က လုံချန်းကို မေးလိုက်၏။

​"ခင်ဗျား နားလည်မှုလွဲနေပြီ။ လက်ရှိ ဧကရာဇ်ကလည်း သူတော်စင်အဆင့် အထွတ်အထိပ် အဆင့်ရှိတဲ့ ပညာရှင်ကြီးပါပဲ" လုံချန်းက ရှင်းပြလိုက်သည်။

​"ဟမ်... မင်းက သူတော်စင် အဆင့် အထွတ်အထိပ် ပညာရှင်ကြီး တစ်ယောက်ကို သတ်ခဲ့တယ် ဟုတ်လား။ မင်းရဲ့ ကောင်းကင်ဘုံ အဆင့် အလယ်အလတ် ကျင့်ကြံခြင်းလေးနဲ့လေ ဟုတ်လား။ ဟားဟားဟား... ဒါက တကယ်ကို စိတ်ဝင်စားဖို့ကောင်းတာပဲ။ မင်းက ငါ့ရဲ့ အမွေခံဖြစ်ရကျိုး တကယ်ကို နပ်ပါတယ်" သူတော်စင်ဘုရင်က အော်ဟစ်ရယ်မောလိုက်တော့သည်။

​"ခင်ဗျား ကြယ်တာရာ ဧကရာဇ်ကို သွားပြီး ရင်ဆိုင်တုန်းက အသက်ဘယ်လောက် ရှိပြီလဲ" လုံချန်းက သူတော်စင်ဘုရင်ကို မေးလိုက်၏။

​"ငါက အဲဒီတုန်းက ကောင်းကင် အဆင့် အထွတ်အထိပ်မှာ ရှိနေတာ။ ဒါကြောင့် မင်းကတော့ အဲဒီအဆင့်ကို မရောက်သေးပါဘူး" သူတော်စင်ဘုရင်က ပြုံးစစဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။

​"ဒါပေမဲ့ မင်းက တော်ပါတယ်။ တကယ့်ကို အမွေခံဖြစ်ထိုက်ပါတယ်" သူတော်စင်ဘုရင်က ချီးကျူးလိုက်၏။

​"ကျွန်တော့်မှာ မေးစန်းစရာတစ်ခု ရှိသေးတယ်။ ခင်ဗျားက ကောင်းကင် အဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်ပဲ ရှိသေးတာကို တစ်ကမ္ဘာလုံးကို ဘယ်လိုလုပ် ရင်ဆိုင်နိုင်ခဲ့တာလဲ။ ဒါ့အပြင် ခင်ဗျားက ကျင့်ကြံခြင်း ပညာကို တကယ်တမ်း ဘယ်ကနေ သင်ယူခဲ့တာလဲ။ ဒီတိုက်ကြီးမှာ အဲဒီတုန်းက ဘာအသိပညာမှ ရှိမနေခဲ့ဘူးလေ"

​"ပြီးတော့ အဲဒီမိစ္ဆာတွေရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းကလည်း ကွဲပြားခြားနားတယ်။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူတို့ရဲ့ အနှစ်သာရက သူတို့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ် ဖြစ်နေလို့ပဲ။ ဒါဆိုရင် ခင်ဗျား ဘယ်လိုလုပ်ခဲ့တာလဲ။ အစစ်အမှန် ဇာတ်ကြောင်းက ဘာလဲ" လုံချန်းက မေးလိုက်၏။

​"ကဲ... ငါ့အကြောင်း ပတ်ချာလည်နေတဲ့ ပုံပြင်တွေကတော့ တကယ့်ကို စိတ်လှုပ်ရှားစရာ ကောင်းပါတယ်။ သူတို့က ငါ့ကို ဘာမှမရှိတဲ့ အရာကနေ လူသားတွေအတွက် ကျင့်ကြံခြင်း ပညာရပ်ကို တီထွင်ပေးခဲ့တဲ့ နတ်ဘုရားတစ်ပါးလို ထင်နေကြတာ။ ဒါပေမဲ့ လက်တွေ့ အရှိတရားကတော့ နည်းနည်းလေး ဇာတ်ပျက်စရာ ကောင်းပါတယ်" သူတော်စင်ဘုရင်က သက်ပြင်းချရင်း ဆိုလိုက်၏။

​"ငါ အသက်ခုနစ်နှစ် အရွယ်တုန်းက မတော်တဆ ချောက်ကမ်းပါးပေါ်ကနေ ပြုတ်ကျခဲ့ဖူးတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဆန်းကြယ်တဲ့ ရေကန်တစ်ကန်ထဲကို ကျသွားခဲ့လို့ အသက်ဘေးကနေ လွတ်မြောက်ခဲ့တာ" သူက ရှင်းပြခဲ့သည်။

​"ဟမ်... ချောက်ကမ်းပါးပေါ်က ပြုတ်ကျတာ ဟုတ်လား။ ဆန်းကြယ်တဲ့ ရေကန် ဟုတ်လား။ ဒါက ဘာဖြစ်လို့ ငါ့ရဲ့ ဇာတ်ကြောင်းနဲ့ တထေရာတည်း တူနေရတာလဲ" လုံချန်းက အိန္ဒြေပျက်စွာ ပြုံးရင်း တီးတိုး ရေရွတ်လိုက်မိ၏။

​"အဲဒီနောက် ဘာဆက်ဖြစ်လဲ" သူက ဆက်မေးလိုက်သည်။

​"အဲဒီရေထဲမှာ... ကျားတစ်ကောင်နဲ့တူတဲ့ ဧရာမ သားရဲကြီးတစ်ကောင် ရေကူးနေခဲ့တာ။ ငါထင်သလို ငါ့ကို စားပစ်မယ့်အစား သူက ငါ့ကို ရေထဲကနေ ဆွဲထုတ်ပေးခဲ့တယ်။ အဲဒါက ငါ သတိမလစ်သွားခင် နောက်ဆုံးမြင်လိုက်ရတဲ့ အရာပဲ" သူတော်စင်ဘုရင်က ဆက်ပြောသည်။

​"ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်... ငါ ဘယ်နှစ်နာရီကြာအောင် သတိလစ်သွားလဲမသိဘူး။ ပြန်နိုးလာတဲ့ အချိန်မှာတော့ အဲဒီသားရဲကြီး ရှိမနေတော့ဘူး။ အမှန်အတိုင်းပြောရရင် တစ်ခါတလေကျရင် အဲဒီသားရဲကြီးက တကယ်ပဲ ရှိနေခဲ့တာလား ဒါမှမဟုတ် ငါ အိပ်မက် မက်နေခဲ့တာလား ဆိုတာကိုတောင် ငါ သံသယဝင်မိတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒါက အိပ်မက်တစ်ခုဆိုရင် ငါ ရေထဲကနေ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ကုန်းပေါ်ကို ရောက်နေမှာလဲ။ ဒါကြောင့် သူက အစစ်အမှန် ဖြစ်ရမယ်"

​"အဲဒီနောက်ပိုင်း ဘာဖြစ်ခဲ့လဲ" လုံချန်းက မေးလိုက်၏။

​"ငါ နိုးလာပြီးတဲ့နောက် အပေါ်ကို ပြန်တက်ဖို့ လမ်းရှာဖို့ ပတ်ချာလည် ကြည့်မိတယ်။ ကံမကောင်းစွာနဲ့ပဲ အပြင်ထွက်ဖို့ တစ်ခုတည်းသော နည်းလမ်းက ချောက်ကမ်းပါးကို ပြန်တက်ဖို့ပဲ ရှိတာ။ ငါ ဘယ်လောက်ပဲ ကြိုးစားကြိုးစား မတက်နိုင်ခဲ့ဘူး။ ငါ ဗိုက်ဆာလာတဲ့ အချိန်ကျတော့ ပတ်ပတ်လည်မှာ စားစရာ လိုက်ရှာမိတော့တာပေါ့" သူတော်စင်ဘုရင်က ဆိုသည်။

​‘သူ့ရဲ့ အတွေ့အကြုံက ငါ့ရဲ့ အတွေ့အကြုံနဲ့ တကယ့်ကို ဆင်တူလွန်းတယ်။ အဲဒီသားရဲကြီး အကြောင်းကတော့ အသစ်အဆန်းပဲ။ ငါသာ အဲဒီသားရဲကြီးကို မြင်တွေ့ခဲ့ရမယ်ဆိုရင် တော်တော် မိုက်မှာပဲ’ လုံချန်းက ထိုဇာတ်ကြောင်းကို နားထောင်ရင်း စိတ်ထဲက တွေးတောလိုက်မိသည်။

​"ငါ ပတ်ပတ်လည်မှာ လိုက်ရှာရင်းနဲ့ စားစရာကို တွေ့ခဲ့တယ်။ ထူးဆန်းတဲ့ တိုက်ဆိုင်မှုအချို့ကနေတစ်ဆင့် ငါ မြေကြီးကို တူးဆွမိရာကနေ စာအုပ်တစ်အုပ်ကို ရှာတွေ့ခဲ့တာ။ မင်း ခန့်မှန်းကြည့်စမ်း အဲဒီစာအုပ်ထဲမှာ ဘာရှိမလဲ" သူတော်စင်ဘုရင်က သူ့ဖြစ်ရပ်ကို ဖော်ပြခြင်းအား အဆုံးသတ်ရင်း လုံချန်းကို မေးလိုက်၏။

​"ကျင့်ကြံခြင်း ပညာရပ် စာအုပ်လား" လုံချန်းက ခန့်မှန်းလိုက်သည်။

​"မှန်တယ်။ အဲဒါက ဆန်းကြယ်ပြီး အံ့သြစရာကောင်းတဲ့ ပညာရပ် တစ်ခုပဲ။ ဒါ့အပြင် အကြောင်းပြချက် တစ်ခုကြောင့် ငါက အဲဒါကို ဖတ်လည်း ဖတ်တတ်နေခဲ့တယ်" သူတော်စင်ဘုရင်က ပြန်လည်ဖြေကြားခဲ့၏။

​"ဒါပေမဲ့ ငါ့အကြောင်း ပုံပြင်အားလုံးက မှားနေတာတော့ မဟုတ်ပါဘူး။ ငါ့မှာ အလွန်မြင့်မားတဲ့ ပါရမီ ရှိခဲ့ပြီး အတတ်ပညာ အားလုံးကို အလျင်အမြန် သင်ယူနိုင်စွမ်း ရှိခဲ့တာတော့ အမှန်ပဲ။ ဒါကြောင့် ငါက အဲဒီအတတ်ပညာကို နားလည် သဘောပေါက်သွားခဲ့ပြီး အဲဒါကို သေချာဆင်ခြင် သုံးသပ်နိုင်ခဲ့တယ်။ ငါ အဲဒါကို သုံးပြီး ကျင့်ကြံခဲ့တယ်။ ကျန်တဲ့ အပိုင်းတွေကတော့ သမိုင်းအဖြစ် ကျန်ရစ်ခဲ့တာပေါ့" သူက ထပ်လောင်းပြောကြားခဲ့သည်။

​"ဒါက ဘယ်လို အတတ်ပညာမျိုး ဖြစ်မလဲ။ ကျွန်တော်တောင် ကောင်းကင်အဆင့် ကျင့်ကြံခြင်း အဆင့်နဲ့ သူတော်စင်အဆင့် ပညာရှင်တစ်ယောက်ကို အဲဒီလောက်အထိ အလွယ်တကူ မတိုက်ခိုက်နိုင်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျားက တိုက်ခိုက်နိုင်ခဲ့တယ် ဟုတ်လား။ ဘယ်လိုလုပ်တာလဲ။ ကျွန်တော်ကော အဲဒီအတတ်ပညာကို ရနိုင်မလား" လုံချန်းက အစွမ်းထက်လွန်းပုံရသော ထိုကျင့်ကြံခြင်းအတတ်ပညာကို လိုချင်တက်မက်စိတ်ဖြင့် မေးမြန်းလိုက်၏။

​လုံချန်း၏ မေးခွန်းကို ကြားလိုက်ရသောအခါ သူတော်စင်ဘုရင်က နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မံ၍ ရယ်မောလိုက်ပြန်သည်။

​"ဟားဟားဟား... ကောင်လေး။ မင်းက တော်တော် လောဘကြီးတာပဲ မဟုတ်လား။ ဒါပေမဲ့ မင်း တကယ်ပဲ စိတ်ပူနေဖို့ လိုလို့လား။ မင်းက ငါ့ရဲ့ အမွေအနှစ် အားလုံးကို ရတော့မှာပဲ ဥစ္စာ။ မင်း အဲဒါအတွက် စိတ်ပူနေဖို့ လိုသေးလို့လား"

​"ကျွန်တော်က အဲဒီအတတ်ပညာက စိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းပုံရလို့ သေချာအောင် မေးကြည့်လိုက်တာပါ" လုံချန်းက အိန္ဒြေပျက်စွာ ပြုံးရင်း ပြန်ဖြေ၏။

​"မင်းအတွက် ဒါ ပထမဆုံးအကြိမ် မဟုတ်လား။ နောက်ထပ် ပိုပြီး စောင့်ကြည့်လိုက်ဦး။ သူ့ရဲ့ အရှက်မရှိမှုကို မင်း မြင်ရလိမ့်မယ်" မြွေဘုရင်က စကားဝိုင်းထဲ ဝင်ရောက်ကာ သူတော်စင်ဘုရင်ကို လှမ်း၍ ပြောလိုက်၏။

​"သူ့စကားကို နားမထောင်နဲ့။ သူက အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေ လျှောက်ပြောနေတာ" လုံချန်းက ပြန်လည်ချေပလိုက်သည်။

​သူတော်စင်ဘုရင်က သဘောတူသည့်အနေဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။ "ငါ သိပါတယ်။ ငါ့မှာ မြွေဘုရင် မျိုးနွယ်စုဝင် တစ်ယောက်ယောက်နဲ့ တွေ့ဆုံခဲ့ဖူးတဲ့ အတွေ့အကြုံ ရှိခဲ့ဖူးတာပဲ။ ငါ ပြောရရင်တော့ မင်းပြောတာ တကယ် မမှားပါဘူး"