အခန်း (၂၃၄၅-၂၃၄၆)

အခန်း (၂၃၄၅) - မြို့ထဲ လှည့်လည်ကာ လူသိရှင်ကြား အရှက်ခွဲခြင်း

“ဘယ်လိုတောင် ဖြစ်ရတာလဲ”

ထိုကာကွယ်ရေး ဆရာမှာ တခဏမျှ ကြက်သေသေသွားသည်။ ထိုခဏလေးအတွင်းမှာပင် လီဝူ နှင့် ချီယန်သူတော်စင် တို့မှာ စီကုပေ့ ကို ခေါ်ဆောင်ကာ ချီထျန်း ကျောင်းတော် ပြင်ပသို့ ရောက်ရှိသွားလေပြီ။

စီကုပေ့ ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် မယုံကြည်နိုင်မှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။ ထိုသူမှာ သူ့ကို သင်ကြားပေးခဲ့သူ ဆရာ၊ ချီထျန်း ကျောင်းတော် ဒါယူတောင် ၏ ကာကွယ်ရေးဆရာ ‘စီကုကျင်းဟွာ’ မဟုတ်ပါလော။

သူ၏ ငယ်စဉ်အခါက နေမင်းခုနှစ်ပါးခန်းမတွင် အဆင့်သတ်မှတ်ချက် အလွန်ကောင်းမွန်ခဲ့သူ ဖြစ်သည်။ ကောင်းကင်အရှင်၏ ဆက်ခံသူ မဟုတ်သော်လည်း ထိုခေတ်အခါက ကောင်းကင်အရှင်၏ ဆက်ခံသူများနည်းတူ ထိပ်တန်းပုဂ္ဂိုလ်များထဲတွင် တစ်ဦးအပါအဝင် ဖြစ်သည်။ ထိုသို့ မဟုတ်ပါက ချီထျန်း ကျောင်းတော် တွင် ဤမျှ အရေးကြီးသော ရာထူးကို တာဝန်ယူနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

ထိုမျှ အဆင့်မြင့်သော ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးပင် ယခု ရှေ့တွင် ရပ်နေသည့် အမှုထမ်းနှစ်ဦးနှင့် တူသော သူများကို မတားဆီးနိုင်ခဲ့ပါက... သူတို့သည် အဘယ်ကဲ့သို့သော တည်ရှိမှုမျိုး ဖြစ်ကြသနည်း။

အဘယ်သူတို့ ဖြစ်ကြသနည်း။ ဤမျှ နေရောင်အောက်တွင် ထိုမျှ တိရစ္ဆာန်နှင့်ပင် မတူသော လုပ်ရပ်မျိုးကို လုပ်ဆောင်ရဲကြသနည်း။

ယခုအခါ ချီထျန်း ကျောင်းတော် ဘက်မှ ကျောင်းသားတိုင်း၊ ဆရာတိုင်းမှာ မိမိတို့ နေရာတွင်ပင် ကြောင်အမ်းအမ်းဖြင့် ရပ်နေမိကြသည်။

“ကျင်းဟွာ ကာကွယ်ရေးဆရာ၊ သူတို့တွေက ဘယ်သူတွေဆီက စေခိုင်းထားတဲ့ သူတော်စင်တွေမို့လို့ ငါတို့ ကျောင်းတော် ထဲအထိ ရဲရဲတင်းတင်း လာဖမ်းရတာလဲ”

ဆရာတစ်ဦးက ဒေါသနှင့် ထိတ်လန့်မှုတို့ ပေါင်းစပ်လျက် မေးလိုက်သည်။ ဒေါသထွက်ရခြင်းမှာ လင်ယောင် အဆင့်မြင့်ဆုံး မဟာမိတ်အဖွဲ့တွင် သူတို့ ချီထျန်းမျိုးနွယ်စုကို မျက်ကွယ်ပြုကာ ဤမျှ ဆက်ဆံရဲခြင်းကြောင့် ဖြစ်ပြီး၊ ထိတ်လန့်ရခြင်းမှာမူ ထို ကာကွယ်ရေးဆရာ ပင် ထိုသူနှစ်ဦးကို မတားဆီးနိုင်ခဲ့ခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။

စီကုကျင်းဟွာ ၏ မျက်နှာမှာ မှောင်မည်းနေပြီး စကားတစ်ခွန်းမျှ မဆိုတော့ဘဲ လီဝူ တို့နောက်သို့ ချက်ချင်း လိုက်သွားသည်။ ပတ်ဝန်းကျင်မှ ဆရာများနှင့် ကျောင်းသားများမှာလည်း အလျှိုအလျှို လိုက်ပါသွားကြသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် အခြားသော ကာကွယ်ရေးဆရာ များလည်း လှုပ်ရှားလာကြသည်။ သတင်းမှာ အလွန် မြန်ဆန်စွာ ပျံ့နှံ့သွားပြီး နောက်ဆုံးတွင် ချီထျန်း ကျောင်းတော် တစ်ခုလုံးနီးပါး ထွက်လာကြတော့သည်။ ထိုမြင်ကွင်း၊ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော စွမ်းအင်လှိုင်းတံပိုးများကြောင့် အခြားသော ကျောင်းတော် များမှ ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးများလည်း အံ့အားသင့်ကာ လာရောက်ကြည့်ရှုကြသည်။

“ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ ”

“ချီထျန်း ကျောင်းတော် က ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် လှုပ်ရှားနေရတာလဲ ”

“ဟင်၊ အဲဒါက...”

လာရောက်သည့် သူတော်စင်များလည်း စီကုပေ့ အဖမ်းခံထားရသည့် မြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ကြရပြီး မျက်လုံးများထဲတွင် အံ့ဩတုန်လှုပ်မှုများ ပေါ်လာသည်။

ထိုအချိန်တွင် လီဝူ နှင့် ချီယန်သူတော်စင် တို့မှာ အခြားသော ကျောင်းတော် တစ်ခုသို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်သည်။ ထို ကျောင်းတော် များမှ ကျောင်းသားနှင့် ဆရာများမှာလည်း ထွက်ပေါ်လာကြပြီး ထိုမြင်ကွင်းကို ကြောင်ကြည့်နေကြရသည်။ နားမလည်နိုင်သလို စိတ်ထဲတွင်လည်း ဝေဝါးနေကြသည်။

“ဆရာ၊ ကျွန်တော့်ကို ကယ်ပါ ”

စီကုပေ့ သည် စိတ်ထဲတွင် အလွန်ပင် ရှက်ရွံ့မှုများ ခံစားနေရကာ နောက်ဆုံးတွင် သည်းမခံနိုင်တော့ဘဲ နောက်မှ လိုက်လာသည့် စီကုကျင်းဟွာ ကို လှမ်းအော်လိုက်သည်။

စီကုကျင်းဟွာ လည်း စကားမဆိုတော့ဘဲ ချီထျန်း ကျောင်းတော် မှ ကာကွယ်ရေးဆရာ များနှင့် ပူးပေါင်းကာ လီဝူ တို့ကို တားဆီးရန် ကြိုးစားသည်။ သို့သော် မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင် သူတို့၏ နတ်ဘုရားစွမ်းရည်များမှာ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ရန် မစွမ်းသာပေ။

ထိုမြင်ကွင်းက အခြားသော သူတော်စင်များကို အလွန်ပင် တုန်လှုပ်သွားစေသည်။ သူတော်စင်များမှာ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ရောက်လာကြသည်။ ကမ္ဘာငယ် သူတော်စင် အဆင့်၊ ကမ္ဘာကြီး သူတော်စင် အဆင့်၊ ကောင်းကင်နိမိတ်ဖြစ်စဥ် အဆင့်တို့မှာ အားလုံး စုဝေးနေကြသည်။

“ဒီနှစ်ယောက်ရဲ့ နည်းလမ်းတွေက ထူးဆန်းလိုက်တာ၊ သူတို့က အသက်ရှိတဲ့သူတွေလား၊ ဒါမှမဟုတ် သေနေတဲ့သူတွေလား ”

ကာကွယ်ရေးဆရာ တစ်ဦးက မနေနိုင်ဘဲ မေးလိုက်သည်။ ကာကွယ်ရေးဆရာများမှာလည်း တစ်ယောက်မျက်နှာ တစ်ယောက်ကြည့်ကာ ထိုကဲ့သို့သော မြင်ကွင်းကို မည်သူမျှ မမြင်ဖူးကြပေ။

စီကုကျင်းဟွာ ၏ မျက်နှာမှာ အလွန်ပင် လေးနက်နေသည်။ သူတို့နှင့် အခြား ကာကွယ်ရေးဆရာ များ အားလုံး စုပေါင်းတိုက်ခိုက်သော်လည်း ထိုအမှုထမ်းပုံစံ သူများကို မတားနိုင်လိမ့်မည်ဟု လုံးဝ မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။

အချိန်အတန်ကြာပြီးနောက် လီဝူ တို့နှစ်ဦးမှာ စီကုပေ့ ကို ခေါ်ဆောင်ကာ ကျောင်းတော် ဒါဇင်ပေါင်းများစွာကို ဖြတ်ကျော်လာခဲ့သည်။ သူတော်စင် အများအပြားမှာ စီကုပေ့ ၏ အရှက်ရဖွယ် မြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ကြရပြီး မြို့ထဲလှည့်လည်ကာ အရှက်ခွဲခံနေရသည့် ပုံစံမျိုး ဖြစ်နေသည်။

သူတော်စင် အချို့မှာ တားဆီးရန် ကြိုးစားသော်လည်း အချည်းနှီးသာ ဖြစ်သည်။ တချို့မှာ သူတို့ ရှေ့တွင် ပိတ်ရပ်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း ထူးဆန်းသော စွမ်းအားတစ်ခုက သူတို့ကို တန်းပြီး လွင့်ထွက်သွားစေသည်။

နောက်ဆုံးတွင် ချီထျန်းမျိုးနွယ်စု ကျောင်းတော် ၏ ကျောင်းအုပ်ကြီး ရောက်ရှိလာသည်။ ဤကောင်းကင်နိမိတ် တတိယအဆင့် သူတော်စင်မှာ လီဝူ တို့နှစ်ဦးကို အေးဆေးစွာ ကြည့်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

“မင်းတို့ နှစ်ယောက်က ဘယ်သူ့ရဲ့ စေခိုင်းချက်နဲ့ ငါတို့ မျိုးနွယ်စုရဲ့ ကျောင်းသားကို ဖမ်းဆီးလာတာလဲ”

ဟု မေးသည်။

နှစ်ဦးစလုံးက ဘာမျှ ပြန်မဖြေကြပေ။ ချီထျန်းမျိုးနွယ်စု ကျောင်းတော် ၏ ကျောင်းအုပ်ကြီး မျက်နှာပျက်သွားကာ ချက်ချင်း တိုက်ခိုက်လိုက်သည်။ ရလဒ်မှာ အတူတူပင်ဖြစ်သည်။ သူ၏ နည်းလမ်းများမှာလည်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

စီကုပေ့ သည် ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ရုတ်တရက် ကြောက်လန့်လာသည်။ သူသည် ချန်ယောင် ကျောင်းတော်တွင် ဤမျှ အန္တရာယ်ကြီးမားလိမ့်မည်ဟု မယုံကြည်ခဲ့ပေ။ သို့သော် ထိုသူတို့၏ ထူးဆန်းမှုမှာ သူ့ကို ထိခိုက်စေသူမှာ တကယ်ကိုပင် စွမ်းအားကြီးမားကြောင်း သက်သေပြနေသည်။ သူသည် မတော်တဆဖြင့် မည်သည့် အထွတ်ထိပ်တာအိုအဆင့် ကိုများ စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေမိတာပါလိမ့်။

ထိုအချိန်တွင် ချန်ယောင် ကျောင်းတော်တွင် နေမင်းခုနှစ်ပါး ကျောင်းသား အမြောက်အမြား ထွက်ပေါ်လာကြသည်။ တချို့မှာ စွမ်းအင်စုစည်းခြင်း အစောပိုင်း၊ တချို့မှာ အလယ်ပိုင်း၊ တချို့မှာ စီကုပေ့ နည်းတူ နောက်ပိုင်း ဖြစ်သည်။ စီကုပေ့ ကဲ့သို့ နေမင်းခုနှစ်ပါး ကျောင်းသားတစ်ဦး ထိုမျှ အရှက်ရနေသည်ကို မြင်သောအခါ သူတို့မှာ တိတ်တဆိတ် ထိတ်လန့်နေကြသည်။

“စီကုပေ့ က တကယ်ပဲ ဘယ်သူ့ကို သွားထိမိတာလဲ တစ်ဖက်လူက ချန်ယောင် ကျောင်းတော်ထဲမှာတောင် လုပ်ရဲတယ် ”

“လူသားမျိုးနွယ်စုများလား သူက လူသားတစ်ယောက်ကို သတ်ခဲ့ဖူးတယ်လေ။”

“လူသားတွေ ဟားဟား၊ သူတို့မှာ ဘာစွမ်းအားရှိလို့ ချန်ယောင် ကျောင်းတော်မှာ လုပ်ရဲမှာလဲ။ သူတို့ရဲ့ တစ်ဦးတည်းသော ကောင်းကင်အရှင် သူတော်စင် ဟော်ဆွေ့ ဘိုးဘေး ကြောင့်လား ”

ထိုသံသယကို ချက်ချင်းပင် ငြင်းပယ်လိုက်ကြသည်။ မည်သူမျှ လူသားမျိုးနွယ်စု လုပ်သည်ဟု မယုံကြည်ကြပေ။ သူတို့၏ သံသယမှာ လင်ယောင် အဆင့်မြင့်ဆုံး မဟာမိတ်အဖွဲ့ထဲတွင်သာ ရှိနေပြီး ချီထျန်းမျိုးနွယ်စု အတွင်းထဲတွင်သာ ဖြစ်မည်ဟု ယူဆကြသည်။ ချီထျန်းမျိုးနွယ်စုမှလွဲ၍ မည်သူမျှ ဤမျှ ရဲတင်းစွာ လာလုပ်ရဲမည် မဟုတ်ပေ။

ခဏအတွင်းမှာပင် သူတို့၏ အကြည့်များမှာ တန်ခယ်ရွှမ် ထံသို့ ရောက်သွားပြီး သံသယများ ဖြစ်နေကြသည်။ တန်ခယ်ရွှမ် ၏ မျက်နှာမှာ ပို၍ပင် ဆိုးဝါးလာပြီး သူတို့၏ သံသယ အကြည့်များကို ခံစားမိကာ ဒေါသတကြီး ဆဲဆိုမိသည်။ သူသည် ဤကိစ္စနှင့် လုံးဝ မပတ်သက်ပါဘဲလျက်နှင့် အထင်ခံနေရသည်။

“သတ္တိကောင်းလှချည်လား၊ ရောက်လာပြီးပြီဆိုရင်လည်း မပြန်ကြနဲ့တော့။”

အတွင်းနယ်မြေ တစ်ခုမှာ လူးလွန့်လျက် ရောက်ရှိလာပြီး လီဝူ နှင့် ချီယန်သူတော်စင် တို့ ရှေ့တွင် ပေါ်လာသည်။

စီကုပေ့ မှာ ဝမ်းသာအားရဖြင့် -

“ကျောင်းအုပ်ကြီး ” ဟု အော်လိုက်သည်။

ချီထျန်း ကျောင်းတော်ကြီး ၏ ကျောင်းအုပ်ကြီး ဖြစ်သည်။

သူတော်စင်များမှာ အလွန်ပင် လေးနက်သွားကြသည်။ အကြောင်းမှာ လာရောက်သူမှာ သာမန် သူတော်စင် မဟုတ်ဘဲ အခြား ကျောင်းအုပ်ကြီးများထက်ပင် စွမ်းအား ပိုမိုမြင့်မားသူ ဖြစ်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။ သူသည် လင်ယောင် အဆင့်မြင့်ဆုံး မဟာမိတ်အဖွဲ့တွင် ကောင်းကင်အရှင် သူတော်စင်များပြီးလျှင် ဒုတိယအဆင့်ပင် ဖြစ်သည်ဟု သတင်းများ ရှိသည်။

ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော လက်ဖဝါးရာကြီးမှာ လီဝူ တို့နှစ်ဦး ရှေ့တွင် ပိတ်ရပ်လိုက်သည်။ နှစ်ဦးစလုံးမှာ စိတ်ထဲတွင် တုန်လှုပ်နေကြသော်လည်း သူတို့၏ အမြန်နှုန်းကိုသာ ထိန်းချုပ်နိုင်ပြီး ဦးတည်ရာကို မထိန်းချုပ်နိုင်ကြသဖြင့် ထိုလက်ဖဝါးရာကြီးထဲသို့ တန်းဝင်သွားကြသည်။

ထိုလက်ဖဝါးရာမှာ နတ်ဘုရားစွမ်းရည်များစွာဖြင့် ပေါင်းစပ်ထားပြီး အလွန် ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလှသည်။ ရှိနေသည့် ကောင်းကင်နိမိတ် သူတော်စင် များမှာ အသိဆုံးပင် ဖြစ်သည်။ သူတို့နေရာတွင်သာဆိုလျှင် သေချာပေါက် သေလောက်သည် သို့မဟုတ် ဒဏ်ရာအပြင်းအထန် ရမည် ဖြစ်သည်။

သို့သော် နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် အားလုံးကို တုန်လှုပ်သွားစေသည့် မြင်ကွင်းမှာ ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ လီဝူ နှင့် ချီယန်သူတော်စင် တို့မှာ ထိုလက်ဖဝါးရာကို ဘာမှ မဖြစ်ဘဲ ဖြတ်ကျော်သွားကြသည်။ သူတို့ နီးကပ်သွားသည့်အခါ ထိုလက်ဖဝါးရာမှာ မမြင်ရသော စွမ်းအားဖြင့် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

“မဖြစ်နိုင်တာ... ကောင်းကင်အရှင် သူတော်စင် တစ်ပါး လှုပ်ရှားလိုက်တာလား ”

ယခုအချိန်မှသာ သူတော်စင်များမှာ သဘောပေါက်သွားကြသည်။ ကောင်းကင်အရှင် သူတော်စင် တစ်ပါးက ထိုနှစ်ဦးကို စေခိုင်းပြီး စီကုပေ့ ကို ဖမ်းခိုင်းခြင်း ဖြစ်နိုင်ပါသလား။

ချီထျန်း ကျောင်းတော်ကြီး ၏ ကျောင်းအုပ်ကြီးမှာလည်း ထိုနေရာတွင် ကြက်သေသေနေသည်။ လီဝူ တို့နှစ်ဦးမှာ စီကုပေ့ ကို ခေါ်ဆောင်ကာ ဝေးရာသို့ ရောက်သွားကြသည်။

“ကျောင်းအုပ်ကြီး၊ ဒါက တကယ်ကို...”

ချီထျန်း ကျောင်းတော် ၏ ကျောင်းအုပ်က မေးလိုက်သည်။ စီကုကျင်းဟွာ လည်း မယုံကြည်နိုင်စွာပင် ဖြစ်နေသည်။

“စီကုပေ့ က ဘယ်သူ့ကို သွားထိမိထားလို့လဲ ”

ချီထျန်း ကျောင်းတော် ကျောင်းအုပ်ကြီးက တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။ ထိုစကားထွက်လာသည်နှင့် အခြားသူတော်စင်များ၏ ခန့်မှန်းချက်မှာ မှန်ကန်သွားတော့သည်။ တကယ်ကိုပင် ကောင်းကင်အရှင် သူတော်စင် တစ်ပါးက လှုပ်ရှားလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ထိုသို့ဖြင့် သူတော်စင်များမှာ လီဝူ တို့နောက်သို့သာ လိုက်ရင်း စီကုပေ့ ကို မြို့ထဲလှည့်လည်ကာ အရှက်ခွဲ ခေါ်ဆောင်သွားသည်ကို ကြည့်နေကြရတော့သည်။ သူတို့သည် ထိုအမှုထမ်းနှစ်ဦးကို ကြည့်သည့် အကြည့်များမှာ ပို၍ပင် လေးနက်သွားကြသည်။

“ကျောင်းအုပ်ကြီး၊ ကျွန်တော့်တပည့်က ကောင်းကင်အရှင်ရဲ့ ဆက်ခံသူ ဖြစ်နေပြီ၊ ဒီလိုမျိုး ပုံစံနဲ့ အဖမ်းမခံနိုင်ဘူး ”

စီကုကျင်းဟွာ က ကျောင်းအုပ်ကြီးကို ကြည့်ကာ မျက်နှာမှာ ဒေါသကြောင့် ပြာနှမ်းနေသည်။

အခန်း (၂၃၄၆) - တရားခွင်အောက်က လူက ဘယ်သူလဲ

စီကုပေ့ ကို ချန်ယောင် ကျောင်းတော်ပြင်ပသို့ ခေါ်ဆောင်သွားတော့မည်ကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် စီကုကျင်းဟွာ ၏ အကြည့်များမှာ ပို၍ပင် စိုးရိမ်တကြီး ဖြစ်လာသည်။

ယခုအခါ ချန်ယောင် ကျောင်းတော်အတွင်းရှိ အကြီးအငယ် ကျောင်းတော်များမှ သူတော်စင်များအားလုံး ရောက်ရှိလာကြပြီ ဖြစ်သည်။

စီကုပေ့ နှင့် ချီထျန်း ကျောင်းတော်တို့၏ ဂုဏ်သိက္ခာမှာ အပြီးသတ် ပျက်စီးသွားပြီ ဖြစ်သည်။ သို့သော် စီကုပေ့ ကိုသာ ပြန်ခေါ်ထားနိုင်မည်ဆိုလျှင် ဂုဏ်သိက္ခာမှာ အနည်းငယ် ပြန်လည် ထိန်းသိမ်းနိုင်သေးသည်။

“ကောင်းကင်အရှင် သူတော်စင်မှပဲ ကောင်းကင်အရှင် သူတော်စင်ပဲ သူတို့ကို တားနိုင်မှာ။”

ချီထျန်း ကျောင်းတော်၏ ကျောင်းအုပ်ကြီးမှာ ရုတ်တရက် အလွန်ပင် တည်ငြိမ်သွားပြီး မိမိ၏ အတွင်းနယ်မြေကို စီးနင်းကာ လီဝူ တို့နှစ်ဦးနောက်သို့ လိုက်ပါသွားရင်း အေးစက်စက် လေသံဖြင့် ဆိုသည်။

“ချန်ယောင် ကျောင်းတော်က၊ သူတို့ကို ဘာမှ ခိုင်လုံတဲ့ အကြောင်းပြချက်မရှိဘဲနဲ့ ကျောင်းသားတစ်ဦးကို ဖမ်းဆီးခေါ်ဆောင်သွားခွင့် လုံးဝ မပြုဘူး။”

ထိုစကား ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ သူတော်စင်များမှာ ရုတ်တရက် အတွေးများ ဝင်သွားကြသည်။ စီကုကျင်းဟွာ လည်း စိတ်ထဲတွင် သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။ ဆိုလိုသည်မှာ ချန်ယောင် ကျောင်းတော်၏ ကောင်းကင်အရှင် သူတော်စင်မှာ သေချာပေါက် ဝင်ရောက်တားဆီးလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။

“ဆရာ”

စီကုပေ့ မှာ ပတ်ဝန်းကျင်မှ အကြည့်များစွာကို ခံစားနေရကာ ကြောက်လန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်သည်။ သူ ကြောက်လန့်နေသည်မှာ မိမိ မကြာမီ ကြုံတွေ့ရမည့် အရာကြောင့် မဟုတ်။ ယနေ့ သူ တစ်ယောက်လုံး အရှက်တကွဲ ဖြစ်ခဲ့ရသည့်အတွက် ဖြစ်သည်။ နောင်အခါတွင် ချန်ယောင် ကျောင်းတော်၌ မည်သို့ ဆက်လက် ရပ်တည်ရမည်ကို သူ မတွေးဝံ့ပေ။

ပတ်ဝန်းကျင်မှ အကြည့်များမှာ စူးရှသော ဓားသွားများကဲ့သို့ သူ၏ နှလုံးသားကို ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်လာသည်။ ထိုအကြည့်များတွင် လှောင်ပြောင်မှုများ မပါဝင်သော်လည်း တုန်လှုပ်မှု၊ ကြောက်ရွံ့မှု၊ အံ့ဩမှုနှင့် သနားဂရုဏာသက်မှုတို့သာ ပြည့်နှက်နေသည်။ ထိုအရာကပင် စီကုပေ့ ကို ငယ်စဉ်က လူအများရှေ့တွင် အဝတ်အစားမပါဘဲ အရှက်ခွဲခံရသည့် ကလေးတစ်ယောက်အဖြစ် ပြန်လည် ရောက်ရှိသွားသလို ခံစားစေရသည်။

“မကြောက်နဲ့၊ ကျောင်းတော်ရဲ့ ကောင်းကင်အရှင် သူတော်စင်က သူတို့ကို တားဆီးလိမ့်မယ်။ သူတို့နောက်ကွယ်မှာ ဘယ်သူရှိလဲဆိုတာကိုလည်း ငါတို့ ချန်ယောင် ကျောင်းတော်က ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ဖြစ်အောင် လုပ်မှာ။ မင်းအတွက် တာဝန်ယူပေးမယ်၊ ငါတို့ ချီထျန်း ကျောင်းတော်ကို တာဝန်ယူပေးမယ်။”

စီကုကျင်းဟွာ က လေးနက်စွာ ပြောသည်။

စီကုပေ့ လည်း ထိုစကားကို ကြားပြီးနောက် စိတ်ဓာတ်များ ပြန်လည် တက်ကြွလာသည်။ အလွန်ကောင်းမွန်လှသည်။ သူ ဤမျှ ရှက်ရွံ့ရသည့် အဖြစ်မျိုးမှာ မကြာမီ ပြီးဆုံးတော့မည်။

ထိုအချိန်တွင် လီဝူ နှင့် ချီယန်သူတော်စင် တို့မှာ ချန်ယောင် ကျောင်းတော်၏ တံခါးကြီးကို မြင်လိုက်ရသည်။ သူတို့သည် အချိန်တိုတိုအတွင်း စီကုပေ့ ကို ခေါ်ဆောင်ကာ ကျောင်းတော်ပေါင်း တစ်ထောင်ကျော်ကို လှည့်လည်လာခဲ့သည်။ သူတို့နောက်တွင်မူ ရေတွက်၍ မရနိုင်သော သူတော်စင်များက လိုက်ပါလာကြသည်။

“အရမ်းကို ကြည်နူးဖို့ ကောင်းတာပဲ အရမ်းကို စိတ်လှုပ်ရှားဖို့ ကောင်းတယ် ”

ချီယန်သူတော်စင် မှာ မျက်နှာပြင်တွင် တည်ငြိမ်နေသော်လည်း စိတ်ထဲတွင်မူ အလွန်ပင် စိတ်လှုပ်ရှားနေသည်။ စွမ်းအင်စုစည်းခြင်း အလယ်ပိုင်း အဆင့်သာ ရှိသော သာမန်သူတော်စင် တစ်ဦး ဖြစ်သည့်အပြင် ယခုအခါ ဝိညာဉ်အစအနသာ ကျန်တော့သည့် သူသည် ချန်ယောင် ကျောင်းတော်မှ သူတော်စင် အများအပြားကို ဆွဲခေါ်သွားနိုင်လိမ့်မည်ဟု မည်သူကမှ မတွေးဝံ့ပေ။

လီဝူ မှာ ချန်ယောင် ကျောင်းတော်၏ တံခါးကြီးကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် အကြည့်များမှာ ရုတ်တရက် အလွန်ပင် လေးနက်သွားသည်။ နောက်တစ်ဆင့်မှာမူ ဖမ်းဆီးခေါ်ဆောင်ခြင်း နည်းလမ်း ၏ စွမ်းအားကို သက်သေပြရမည့် အရေးကြီးဆုံး အချိန်ပင် ဖြစ်သည်။ ဤအရာက သူတို့ကို ဝိညာဉ် ပျက်သုဉ်းသွားစေနိုင်သော်လည်း အရှင်သခင် အတွက် တစ်စုံတစ်ရာ လုပ်ဆောင်ပေးနိုင်သည်ဟု သူ မျှော်လင့်သည်။ အသေခံရမည်ဆိုလျှင်လည်း ကိစ္စမရှိပေ။

ရှန်းဟုန် မျိုးနွယ်စု၏ အောင်မြင်လာမည့် အရှိန်အဝါကို သူ မြင်တွေ့နေရပြီ ဖြစ်သဖြင့် ထိုကိစ္စတွင် ပါဝင်ခွင့် ရခြင်းမှာ အလွန်ပင် ဂုဏ်ယူစရာ ကောင်းလှသည်။

“မိတ်ဆွေ၊ ဒါက အလွန်အကျွံ မဖြစ်သွားဘူးလား”

ချန်ယောင် ကျောင်းတော် တံခါးဝတွင် ရုတ်တရက် အရိပ်တစ်ခု ပေါ်လာသည်။ ထိုသူမှာ အသားအရေ ဖြူဖွေးပြီး အလွန် ငယ်ရွယ်နုပျိုပုံ ပေါက်နေသည့် လူငယ်လေးတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ ကျောင်းတော်ပေါင်းများစွာမှ ကျောင်းအုပ်ကြီးများ၊ တရားသူကြီးများ၊ စောင့်ရှောက်သူများ၊ ဆရာများနှင့် ကျောင်းသားများမှာ ထိုသူကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် ရိုသေလေးစားသည့် အမူအရာများဖြင့် ပေါ်ထွက်လာကြသည်။

အများစုမှာ ထိုသူကို ကိုယ်တိုင် မမြင်ဖူးကြသော်လည်း သူ၏ အသံကိုမူ တစ်ခါတစ်ရံ ကြားဖူးကြသည်။ ထိုသူမှာ ချန်ယောင် ကျောင်းတော်၏ ကျောင်းတော်ပိုင်ရှင် ပင် ဖြစ်သည်။

“ကျောင်းတော်ပိုင်ရှင် လှုပ်ရှားလာပြီ ”

စီကုကျင်းဟွာ စိတ်ထဲတွင် လုံးဝ သက်ပြင်းချလိုက်နိုင်ပြီ ဖြစ်သည်။ သံခြေချင်းဖြင့် ချုပ်နှောင်ခံထားရသည့် စီကုပေ့ မှာလည်း ထိုလူငယ်လေးကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် စိတ်သက်သာရာ ရသွားကာ မျက်လုံးများ နီရဲလျက် -

“ကျောင်းတော်ပိုင်ရှင် ” ဟု အော်ခေါ်လိုက်သည်။

ကျောင်းတော်ပိုင်ရှင်မှာ သူ့ကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီး ဘာမှ မဖြစ်ဘူးဟူသည့် အမူအရာဖြင့် ပြုံးပြလိုက်သည်။ ထို့နောက် လီဝူ နှင့် ချီယန်သူတော်စင် တို့ကို ငြိမ်သက်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။ လီဝူ တို့နှစ်ဦးမှာမူ သူ့ကို လုံးဝ ဂရုမစိုက်ဘဲ ဆက်လက်၍ ရှေ့သို့သာ တိုးဝင်သွားသည်။

“မိတ်ဆွေ၊ သတ္တိကောင်းလှချည်လား။”

ကျောင်းတော်ပိုင်ရှင်က ပြုံးကာ ခေါင်းခါလိုက်သည်။ နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် သူသည် ထူးဆန်းသော စွမ်းအားတစ်ခုဖြင့် အဝေးသို့ လွင့်စင်သွားသည်။ သူ သတိပြန်ဝင်လာချိန်တွင် လီဝူ တို့မှာ စီကုပေ့ ကို ခေါ်ဆောင်ကာ ဟင်းလင်းပြင်ထဲသို့ ဝင်ရောက် ပျောက်ကွယ်သွားပြီ ဖြစ်သည်။

နေရာတစ်ခုလုံးမှာ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ စီကုပေ့ အဖမ်းခံသွားရခြင်းမှာ ပင်လျှင် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ သူတော်စင်များကို စိတ်ဝင်စားမှု မရှိစေတော့ပေ။ သူတို့၏ အကြည့်များမှာ ကျောင်းတော်ပိုင်ရှင်ထံသို့သာ စူးစိုက်ကြည့်နေကြပြီး စိတ်ထဲတွင်မူ မုန်တိုင်းတစ်ခုလို လှုပ်ရှားနေကြသည်။

“မိတ်ဆွေ၊ ကောင်းတဲ့ နည်းလမ်းပဲ...”

ကျောင်းတော်ပိုင်ရှင်မှာ ဖြည်းညင်းစွာ ထရပ်လိုက်ပြီး ထိုသုံးဦး ပျောက်ကွယ်သွားသည့်ဘက်ကို ကြည့်ကာ တစ်ယောက်တည်း ရေရွတ်လိုက်သည်။

ရှူး ရှူး ရှူး

ကျောင်းအုပ်ကြီးများမှာ ကျောင်းတော်ပိုင်ရှင်ရှေ့သို့ ချက်ချင်း ရောက်လာကြပြီး တစ်စုံတစ်ခုကို မေးမြန်းလိုသည့် အမူအရာဖြင့် ရှိနေကြသည်။

“ထားလိုက်ကြတော့၊ ဒီကိစ္စကို ကောင်းကင်အရှင် သူတော်စင်တောင် ဝင်ရောက် မစွက်ဖက်နိုင်ဘူး။”

ကျောင်းတော်ပိုင်ရှင်က လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။ ချီထျန်း ကျောင်းတော် ကျောင်းအုပ်ကြီးမှာ ကြက်သေသေသွားပြီး အလျင်အမြန်ပင် မေးလိုက်သည်။

“ကျောင်းတော်ပိုင်ရှင်၊ ဒါဆိုရင် ကောင်းကင်အရှင် သူတော်စင် တစ်ပါးပါးက လှုပ်ရှားလိုက်တာလား ဒါပေမဲ့ စီကုပေ့ က ကောင်းကင်အရှင်ရဲ့ ဆက်ခံသူ သက်သက်ပဲ ရှိသေးတာ၊ တခြား ကောင်းကင်အရှင်တွေကို စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေဖို့ အကြောင်းမရှိပါဘူး”

ပုဂ္ဂိုလ်များအားလုံးမှာလည်း ထိုသို့သာ တွေးနေကြပြီး သိလိုစိတ်ဖြင့် ပြည့်နှက်နေကြသည်။

“ကောင်းကင်အရှင် ဖြစ်ချင်မှ ဖြစ်မယ်။”

ကျောင်းတော်ပိုင်ရှင်က ခေါင်းခါလိုက်သည်။ ထိုအဖြေက သူတို့ကို ပို၍ပင် နားမလည် ဖြစ်စေသည်။ ကောင်းကင်အရှင် မဟုတ်လျှင် ဘယ်သူ ဖြစ်မည်နည်း။ ကောင်းကင်အရှင် မဟုတ်ပါက ခုနက ထိုသူကို မည်သို့ လုပ်ပြီး... လွင့်စင်သွားစေနိုင်မည်နည်း။

ကျောင်းတော်ပိုင်ရှင်မှာ သူတို့၏ အတွေးကို သိပုံရကာ အေးစက်စက် ရယ်မောလိုက်သည်။

“ကောင်းကင်အရှင် သူတော်စင်တွေ ဝင်ရောက် မစွက်ဖက်နိုင်တာက ဒီသူတို့က ဖမ်းဆီးခေါ်ဆောင်ခြင်း နည်းလမ်း ဆိုတဲ့ နတ်ဘုရားစွမ်းရည်ကို အသုံးပြုထားလို့ပဲ။”

(ကန့်သက်ချက်ခေါ်ယူခြင်းကို ဖမ်းဆီးခေါ်ခြင်း လို့သုံးမယ်နော် )

ပြောပြီးနောက် သူသည် ဟင်းလင်းပြင်ကို ငေးကြည့်ရင်း တိုးတိုးလေး ရေရွတ်သည်။

“ဒီ နတ်ဘုရားစွမ်းရည်က ပျောက်ကွယ်သွားတာ ကြာလှပြီ။ ဘာလို့ ပြန်ပေါ်လာတာလဲ ဘာလို့ စွမ်းအင်စုစည်းခြင်း နောက်ပိုင်းအဆင့် တစ်ဦးကို ဖမ်းဖို့ သီးသန့် အသုံးပြုတာလဲ ချီထျန်းမျိုးနွယ်စုရဲ့ ကောင်းကင်အရှင် ဆက်ခံသူကို ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ လုပ်တာလား ”

“ကျောင်းတော်ပိုင်ရှင်၊ 'ဖမ်းဆီးခေါ်ဆောင်ခြင်း နည်းလမ်း' ဆိုတာ...”

ချီထျန်း ကျောင်းတော် ကျောင်းအုပ်ကြီးမှာ အံ့ဩသွားသည်။ သူသည် ဤ နတ်ဘုရားစွမ်းရည်အကြောင်း တစ်ခါမျှ မကြားဖူးပေ။ ထို နတ်ဘုရားစွမ်းရည်မှာ အဘယ်နည်း။ အဘယ်ကြောင့် ဤစွမ်းရည်ကို ကောင်းကင်အရှင်ပင် ဝင်မစွက်ဖက်နိုင်ရသနည်း။

“ဟုတ်တယ်၊ ဖမ်းဆီးခေါ်ဆောင်ခြင်း နည်းလမ်း။ ငါလည်း ကြားဖူးရုံပဲ ကြားဖူးတယ်။ ငါ့ခေတ်မှာ ဒီစွမ်းရည်က ပျောက်ကွယ်သွားပြီ။ အခုကြည့်ရတာ ဒီစွမ်းရည်က အစဉ်အဆက် ရှိနေခဲ့တာပဲ၊ ငါပဲ မမြင်ဖူးတာ။”

ကျောင်းတော်ပိုင်ရှင်က ခံစားချက်ဖြင့် ပြောသည်။

“ဒီ နတ်ဘုရားစွမ်းရည်က အကွာအဝေးကို မမူဘူး၊ ကျင့်ကြံခြင်း အဆင့်ကို မမူဘူး၊ သူတော်စင်တွေကို တိုက်ရိုက် ဖမ်းဆီးနိုင်တယ်လို့ ပြောကြတယ်။ ဒီလုပ်ငန်းစဉ်အတွင်းမှာ ကောင်းကင်အရှင် သူတော်စင်တွေတောင် ဝင်ရောက် မစွက်ဖက်နိုင်ဘူး။ ဒီ စွမ်းရည်ကို စတင် တီထွင်ခဲ့သူက ဝိညာဉ်မျိုးနွယ်စုက ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးတစ်ဦးပါ။ ဒါပေမဲ့ ဒါက အတော်လေးကို ကြာညောင်းသွားပြီ၊ အဲဒီ ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးလည်း သေဆုံးသွားတာ ကြာလှပြီ...”

ဝိညာဉ်မျိုးနွယ်စု ပုဂ္ဂိုလ်ကြီး တီထွင်ခဲ့သော နတ်ဘုရားစွမ်းရည်။

“မင်းတို့ စိုးရိမ်စရာ မလိုပါဘူး။ ဒီ နတ်ဘုရားစွမ်းရည်အကြောင်း ငါ့ရဲ့ အပေါ်ယံ နားလည်မှုအရ ပြောရရင်၊ စီကုပေ့ အသက်ရှင်တာပဲ ဖြစ်ဖြစ်၊ သေတာပဲ ဖြစ်ဖြစ်၊ သူ နောက်ဆုံးတော့ ချီထျန်း ကျောင်းတော်ကို ပြန်ရောက်လာမှာပါ။ ဘယ်လို ဖမ်းခံခဲ့ရသလဲ၊ အဲဒီလိုပဲ ပြန်ရောက်လာလိမ့်မယ်။ နောက်တစ်ခါ သူတို့ကို ပို့ပေးမယ့် အမှုထမ်းတွေကလည်း ခုနက နှစ်ယောက်ပဲ ဖြစ်လိမ့်မယ်။”

ကျောင်းတော်ပိုင်ရှင်က ပြောသည်။

“ဒီမှာ ရပ်မနေကြနဲ့တော့။ ချီထျန်း ကျောင်းတော်ကို သွားပြီး စောင့်ကြည့်ကြ၊ ရလဒ်ကို ကြည့်ရအောင်။ စီကုပေ့ ကို ဖမ်းဖို့ ဘယ်သူက လှုပ်ရှားတာလဲဆိုတာကို ငါလည်း စိတ်ဝင်စားတယ်။ သူ အသက်ရှင်ပါစေလို့ပဲ ဆုတောင်းရမှာပဲ။”

သူတော်စင်များအားလုံးမှာ ကျောင်းတော်ပိုင်ရှင်က စီကုပေ့ အသက်ရှင်၊ သေဆုံးခြင်းကို အမှန်တကယ် စိတ်မဝင်စားကြောင်း သိလိုက်ကြသည်။ စိတ်ထဲတွင်လည်း တိတ်တဆိတ် သက်ပြင်းချမိသည်။ ကောင်းကင်အရှင် ဆက်ခံသူ ဖြစ်သော်လည်း ကောင်းကင်အရှင် သူတော်စင်များ၏ အလေးအနက်ထားမှုကို အမှန်တကယ် မရရှိကြပေ။

ထို့နောက်တွင်...

လီဝူ နှင့် ချီယန်သူတော်စင် တို့သည် စီကုပေ့ ကို ခေါ်ဆောင်ကာ လင်ယောင် အဆင့်မြင့်ဆုံး မဟာမိတ်အဖွဲ့ တစ်ခုလုံးကို လှည့်လည်သွားခဲ့သည်။ ချန်ယောင် ကျောင်းတော်မှ သူတော်စင်များသာမက လင်ယောင် အဆင့်မြင့်ဆုံး မဟာမိတ်အဖွဲ့ တစ်ခုလုံးရှိ သူတော်စင်များအားလုံး စီကုပေ့ အဖမ်းခံရသည်ကို ကိုယ်တိုင် မြင်တွေ့ခဲ့ကြရသည်။

အရပ်ရှည်ရှည် အမှုထမ်း နှစ်ဦးက ချီထျန်းမျိုးနွယ်စု သူတော်စင် တစ်ဦးကို သံခြေချင်းဖြင့် ချုပ်နှောင်ကာ လင်ယောင်တွင် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ ဤကိစ္စမှာ လင်ယောင် အဆင့်မြင့်ဆုံး မဟာမိတ်အဖွဲ့တွင် ကြီးမားသော တုန်လှုပ်မှုကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့ပြီး အားလုံးက ထိုကိစ္စကိုသာ ဆွေးနွေးနေကြသည်။

……

“တရားခွင်အောက်က လူက ဘယ်သူလဲ”

ဖန့်ချန် က အပေါ်စီးကနေ ငေးကြည့်ရင်း မျက်လုံးများမှာ ပျင်းရိနေဟန်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။