အခန်း (၂၃၄၇-၂၃၄၈)

အခန်း (၂၃၄၇) - ငါအကုန်လုံး ဝန်ခံပါ့မယ်

စီကုပေ့ ၏ မျက်လုံးများမှာ ခဏတာမျှ အသိစိတ်လွတ်သွားသည်။

သူ၏ ဦးနှောက်ထဲတွင် ခုနက ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည့် မြင်ကွင်းများမှာ လွှမ်းမိုးနေဆဲ ဖြစ်သည်။

သူသည် ချန်ယောင် ကျောင်းတော်မှ စတင်ပြီး လင်ယောင် အဆင့်မြင့်ဆုံး မဟာမိတ်အဖွဲ့ တစ်ခုလုံးနီးပါးကို လှည့်လည်သွားလာခဲ့ရသည်ဟု ဆိုနိုင်လောက်ပေသည်။

လမ်းတစ်လျှောက်တွင် နေရာပေါင်းစုံကို ဖြတ်သန်းခဲ့ရပြီး သူတော်စင်ပေါင်း များစွာကလည်း သူ့ကို အသေးစိတ် ကြည့်ရှုသွားကြသည်။

ဤမျှ အရှက်ရဖွယ် ကောင်းသည့် အနေအထားမျိုးကို ထိုမျှများပြားသော သူတော်စင်များ ရှေ့တွင် ပြသခဲ့ရသလော။

ထိုအချိန်တွင် ဖန့်ချန် ၏ အသံက သူ၏ အတွေးများကို အဆုံးသတ်လိုက်သည်။ စီကုပေ့ လည်း အသိစိတ် ပြန်ဝင်လာပြီး ခေါင်းမော့ကာ ရှေ့သို့ ငေးကြည့်လိုက်သည်။

သူ၏ ရှေ့တွင် အလွန်ပင် ကြီးမားသော စားပွဲကြီးတစ်ခု ရှိနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

စားပွဲကြီး၏ နောက်ကွယ်တွင်မူ အလွန်ပင် တည်ကြည်လေးနက်သော အမူအရာဖြင့် သူတော်စင်တစ်ဦးက အပေါ်စီးမှနေ၍ သူ့ကို ငေးကြည့်နေသည်။

“တရားခွင်အောက်က လူက ဘယ်သူလဲ”

စီကုပေ့ မှာ ဖန့်ချန် ၏ မေးခွန်းကို တိုးတိုးလေး ပြန်ရွတ်လိုက်ပြီးနောက် ရုတ်တရက် ရက်စက်ကြမ်းတမ်းသော လေသံဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

“မင်း ငါ့ကို ခေါ်လာတာ၊ ငါ ဘယ်သူလဲဆိုတာ မင်း မသိဘူးလား ”

သူသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို လှည့်ပတ်ကြည့်လိုက်သည်။

ခုနက အမှုထမ်းနှစ်ဦးမှာ သူ၏ ဘယ်ညာဘက်တွင် ရပ်နေပြီး မှုန်မှိုင်းသော အကြည့်များဖြင့် သူ့ကို ကြည့်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် စီကုပေ့ မှာ ဒေါသထွက်သွားသည်။

“မင်းတို့ ငါ ဘယ်သူလဲဆိုတာ သိရဲ့လား ငါက ချီထျန်းမျိုးနွယ်စုရဲ့ ကောင်းကင်အရှင် သူတော်စင် ဆက်ခံသူကွ။ ငါတို့ ချီထျန်းမျိုးနွယ်စုမှာ ကောင်းကင်အရှင် သူတော်စင် ဘယ်နှစ်ပါး ရှိလဲဆိုတာ မင်းတို့ သိရဲ့လား။

ငါ စီကုပေ့ မင်းတို့ကို ဘယ်တော့ကတည်းကများ ပြစ်မှားမိလို့လဲဆိုတာ ငါ မသိဘူး မင်းတို့ ချန်ယောင် ကျောင်းတော်ထဲအထိ ရဲရဲတင်းတင်းနဲ့ ငါ့ကို ဒီနေရာအထိ ခေါ်လာရဲတာ ဘယ်သူပေးတဲ့ အခွင့်အရေးလဲ။

ပြောထားလိုက်မယ်၊ အခု ငါ့ကို လွှတ်ပေးရင် နောက်မကျသေးဘူး အချိန်နည်းနည်းလေး ထပ်နောက်ကျသွားရင် ငါတို့မျိုးနွယ်စုရဲ့ ကောင်းကင်အရှင် သူတော်စင်က ဒီနေရာကို ကိုယ်တိုင် ရောက်လာလိမ့်မယ် ”

ဖန့်ချန် မှာ ရုတ်တရက် ရယ်မောလိုက်သည်။ ခုနက ချန်ယောင် ကျောင်းတော်၏ ကောင်းကင်အရှင် သူတော်စင်က ဖမ်းဆီးခေါ်ဆောင်ခြင်း နည်းလမ်း ကြောင့် လွင့်စင်သွားရသည့် မြင်ကွင်းကို သူ ကိုယ်တိုင် မြင်တွေ့ခဲ့သည်။

တစ်ဖက်လူက သူ့ကို ကောင်းကင်အရှင် သူတော်စင်ဖြင့် ခြိမ်းခြောက်နေသေးသည်တဲ့လား။

“ရယ်စရာကောင်းလိုက်တာ၊ ရိုက်စမ်း။”

ဖန့်ချန် မှာ ရှေ့ရှိ ဝါးပြွန်ကို ကိုင်ကာ ညင်သာစွာ ခါယမ်းလိုက်သည်။

အတွင်းရှိ နီရဲသော ခေါင်းဖျားပါသည့် တုတ်တံဆယ်ချောင်းမှာ စီကုပေ့ ရှေ့သို့ ကျရောက်လာသည်။ စီကုပေ့ တုံ့ပြန်ရန် အချိန်မရမီပင် မြေပြင်ပေါ်သို့ အတင်းအကျပ် ဖိနှိပ်ခံလိုက်ရသည်။

“မင်းတို့ သတ္တိကောင်းလှချည်လား... အား...အိုး”

ပထမဆုံး တုတ်ချက်က တင်ပါးပေါ်သို့ ကျရောက်လာချိန်တွင် စီကုပေ့ ၏ အသံမှာ ရုတ်တရက် မြင့်တက်သွားသည်။

အရိုးထဲထိအောင် နာကျင်မှုကို ခံစားလိုက်ရပြီး သူ မအော်ဟစ်ဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။

ထိုအချိန်တွင် သူသည် စွမ်းအင်စုစည်းခြင်း နောက်ပိုင်းအဆင့် သူတော်စင်တစ်ဦး မဟုတ်တော့သလို...

နေမင်းခုနှစ်ပါး ကျောင်းသား တစ်ဦးလည်း မဟုတ်တော့ပေ။

ကောင်းကင်အရှင် ဆက်ခံသူ တစ်ဦးလည်း မဟုတ်တော့ပေ။

သူသည် အလွန်ပင် နွမ်းပါးသွားပြီး ထိုနာကျင်မှုများက သူ့ကို ငိုယိုအော်ဟစ်စေတော့သည်။

လီဝူ နှင့် ချီယန်သူတော်စင် တို့သည် လက်ထဲရှိ တုတ်များကို အားကုန်သုံးကာ ရိုက်နှက်ကြသည်။ အချက်အနည်းငယ် ရိုက်လိုက်သည်နှင့် စီကုပေ့ ၏ ဘောင်းဘီများမှာ စုတ်ပြတ်သွားသည်။

သူ၏ တင်ပါးများမှာ မျက်စိရှေ့တွင်ပင် အသားအရေများ ပေါက်ပြဲသွားသည်။ ချက်တိုင်းတွင် သွေးများ စင်ထွက်လာသည်။

“မရိုက်ပါနဲ့တော့၊ မရိုက်ပါနဲ့တော့၊ စကားပြောကြမယ်လေကွာ ”

စီကုပေ့ မှာ အော်ဟစ်သည်။

ဖန့်ချန် မှာ ငြိမ်သက်စွာ ကြည့်နေပြီး စိတ်ထဲတွင်မူ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

'ဖမ်းဆီးခေါ်ဆောင်ခြင်း နည်းလမ်း' မှာ နေရာမရွေး အလုပ်ဖြစ်သည်မှာ အမှန်ပင်။

သူသည် ယခုအခါ ၂၁ လွှာမြောက် ဟင်းလင်းပြင်ရှိ တရားစီရင်ရေးနယ်မြေတွင် ရှိနေသော်လည်း ဤသူ့ကို ဖမ်းဆီးခေါ်ဆောင်လာနိုင်ခဲ့သည်။ ထိုစွမ်းအားတစ်ခုတည်းဖြင့်ပင် ကောင်းကင်အရှင် သူတော်စင်များပင် လုပ်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

“မင်းတို့ တကယ်ပဲ ဘယ်သူတွေလဲ”

“မရိုက်ပါနဲ့တော့လို့”

“ငါ မှားသွားပါတယ်ဟ မင်းတို့ သိချင်တာကို အကုန်မေးပါ၊ ငါဖြေပေးမယ် ”

“ငါ အကုန်လုံး ပြောပြမယ်၊ ငါ့ကို မရိုက်ပါနဲ့တော့ဆို”

စီကုပေ့ မည်မျှပင် တောင်းပန်နေပါစေ၊ မည်သူမျှ ပြန်လည် တုံ့ပြန်ခြင်း မရှိပေ။

ထိုဖြစ်စဉ်မှာ အလွန်ပင် ကြာညောင်းသည်ဟု သူ ခံစားရသည်။ သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော မျှော်လင့်ချက်မဲ့မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

တစ်ချက်၊ နောက်တစ်ချက်၊ ထပ်ပြီးတော့...

စီကုပေ့ မှာ ထိုနာကျင်မှုမျိုးသည် အရိုးထဲထိအောင် စိမ့်ဝင်သွားသည်ဟု ခံစားရသည်။ သူ၏ စိတ်ဓာတ်မှာလည်း ပျက်စီးလုနီးပါး ဖြစ်နေသည်။ သူသည် ရေရွတ်ရင်း တောင်းပန်နေရုံသာ တတ်နိုင်သည်။

“အမေ...”

စီကုပေ့ မှာ ရေရွတ်လိုက်သည်။

“အမေရေ...”

မည်မျှ ကြာသွားသည်ကို မသိတော့ပေ။

အချက်တစ်ရာ ပြည့်မြောက်သွားသည်။

ချီယန်သူတော်စင် မှာ ထပ်မံရိုက်နှက်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း ထူးဆန်းသော စွမ်းအားတစ်ခု၏ ဖိနှိပ်မှုကြောင့် ဆက်လက် မလုပ်ဆောင်နိုင်တော့ပေ။

သူသည် စိတ်မကောင်းစွာဖြင့် ဘေးသို့ ရပ်လိုက်သည်။

“အရှင်သခင်၊ ရိုက်ပြီးပါပြီ။”

“တရားခံက ဝန်ခံပြီလား”

“မဝန်ခံသေးပါဘူး။”

“ဝန်ခံတယ် ဝန်ခံပါတယ်ဟ”

စီကုပေ့ မှာ အလိုအလျောက်ပင် ခုန်ထရန် ကြိုးစားလိုက်သော်လည်း 'ဖမ်းဆီးခေါ်ဆောင်ခြင်း နည်းလမ်း' ၏ ဖိနှိပ်မှုကြောင့် မလှုပ်နိုင်ဘဲ အသံကုန် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

“ငါ ဝန်ခံတယ်၊ ငါ အကုန်ဝန်ခံမယ်ကွာ ငါ ချီထျန်း ကြီးမားသော ကျောက်စာ မှတ်တမ်း ကို နားလည်သဘောပေါက်သွားတာက ငါ့ဆရာက နောက်ပေါက်လမ်းကြောင်းကနေ ချီထျန်းမျိုးနွယ်စုရဲ့ သန့်ရှင်းသော နယ်မြေထဲကို ဝင်ခိုင်းလို့ပါ ငါ့ကို မရိုက်ပါနဲ့တော့”

“အော်”

ဖန့်ချန် မှာ မျှော်လင့်မထားသော အကျိုးကျေးဇူးကို ရရှိမည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ။

ချီထျန်းမျိုးနွယ်စု၏ သန့်ရှင်းသော နယ်မြေ ဟုတ်လား။

စီကုပေ့ မည်သို့ အကြောင်းဖြင့် ချီထျန်း ကြီးမားသော ကျောက်စာ မှတ်တမ်းကို ရုတ်တရက် နားလည်သွားပြီး ထိုအရာကို အသုံးပြုကာ တုန်းဖန်းဟို့ ကို သတ်ဖြတ်နိုင်ခဲ့သည်ကို သူ အခုမှပင် နားလည်တော့သည်။

“ကောင်းပြီ၊ ဝန်ခံပြီဆိုရင် ပြန်ပို့လိုက်တော့။”

ဖန့်ချန် က လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။

လီဝူ နှင့် ချီယန်သူတော်စင် တို့သည် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်ပြီး စီကုပေ့ ကို ဖမ်းဆွဲကာ ထွက်ခွာသွားကြသည်။

ပြန်ပို့သည့် ဖြစ်စဉ်မှာ ဖမ်းခေါ်လာစဉ်ကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သည်။ သူတို့၏ အရိပ်များသည် လင်ယောင် အဆင့်မြင့်ဆုံး မဟာမိတ်အဖွဲ့၏ နေရာအသီးသီးတွင် ပေါ်ထွက်လာပြီး နောက်ဆုံးတွင် ချန်ယောင် ကျောင်းတော်၊ ချီထျန်း ကျောင်းတော်သို့ ရောက်ရှိသွားသည်။

ကျောင်းတော်အတွင်းတွင် ကျောင်းတော်ပိုင်ရှင် အပါအဝင် သူတော်စင်များအားလုံးမှာ ငြိမ်သက်စွာ ရပ်နေကြသည်။

သူတို့သည် အဖြူရောင် မြူခိုးများ ထွက်ပေါ်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရပြီးနောက် အမှုထမ်းနှစ်ဦး ထွက်လာကာ သံခြေချင်းဖြင့် လူတစ်ဦးကို ဆွဲခေါ်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

စီကုပေ့ မှာ အားအင်ကုန်ခမ်းနေသော ပိုးကောင်ငယ်လေးတစ်ကောင်ပမာ မြေပြင်ပေါ်တွင် ဆွဲခေါ်ခံလိုက်ရသည်။

ယခုအခါ သူတော်စင်များ၏ အကြည့်တစ်ဝက်မှာ လီဝူ တို့နှစ်ဦးထံတွင် ရှိနေပြီး ကျန်တစ်ဝက်မှာမူ စီကုပေ့ ထံသို့ ရောက်ရှိနေသည်။

“ဟူး”

သူတော်စင်များမှာ စိတ်ထဲတွင် သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။

တောင်အသီးသီးမှ သူတော်စင်များနှင့် ကာကွယ်ရေးဆရာ များမှာပင် အံ့ဩတုန်လှုပ်နေကြသည်။

ထို စီကုပေ့ မှာ အဘယ်အရာများ ကြုံတွေ့ခဲ့ရသနည်း။

ဘာကြောင့် ဤမျှ အရှက်ရဖွယ် ကောင်းအောင် ဖြစ်နေရသနည်း၊ ဘောင်းဘီများမှာလည်း စုတ်ပြတ်နေပြီး တင်ပါးမှာလည်း ရောင်ရမ်းကာ ပေါက်ပြဲနေသည်။

ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် တန်ခယ်ရွှမ် တို့မှာပင် ကြောက်လန့်သွားသည်။ စီကုပေ့ ကို ပြန်ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်လုံးများမှာ အရောင်ကင်းမဲ့ပြီး အသိစိတ် ပျောက်ဆုံးနေဟန် ရှိသည်။

“မသေဘူး”

ကျောင်းတော်ပိုင်ရှင်မှာ ရုတ်တရက် ပြုံးလိုက်ပြီး လီဝူ ကို ကြည့်ကာ ပြောသည်။

“မိတ်ဆွေ၊ သူ ဘာပြစ်မှု ကျူးလွန်ခဲ့လဲဆိုတာ ပြောပြလို့ ရမလား ”

လီဝူ မှာ စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် တည်ငြိမ်စွာ ပြောသည်။

“သူ အကုန်ဝန်ခံပြီးပြီ၊ မင်းကိုယ်တိုင်ပဲ မေးလိုက်ပါ။”

ပြောပြီးနောက် သူသည် ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ ချီယန်သူတော်စင် နှင့်အတူ စီကုပေ့ ကို မူလနေရာသို့ ပြန်ထားခဲ့ကာ သံခြေချင်းများကို ဖြုတ်လိုက်ပြီး အဖြူရောင် မြူခိုးများထဲသို့ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

ကျောင်းသား အများအပြားမှာ အံ့ဩနေကြသည်။ စီကုပေ့ ကို ထိုနေရာမှပင် ဖမ်းခေါ်သွားခြင်း ဖြစ်သဖြင့် မူလနေရာသို့ပင် ပြန်ပို့ပေးလိမ့်မည်ဟု မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။

အချက်အလက် တစ်ချက်မလွဲဘဲ ပြန်ပို့ပေးလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

စီကုကျင်းဟွာ ၏ မျက်လုံးများတွင် စိုးရိမ်မှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။ သူသည် စီကုပေ့ ၏ ဒဏ်ရာများကို ကြည့်ရန် ရှေ့တိုးလိုက်သော်လည်း ကျောင်းတော်ပိုင်ရှင်၏ လက်ဝှေ့ယမ်းမှုကြောင့် ရပ်တန့်သွားသည်။

“သူ အသက်အန္တရာယ် မရှိပါဘူး။ အခုတော့ မထိနဲ့ဦး၊ ငါ မေးစရာရှိတယ်။”

ကျောင်းတော်ပိုင်ရှင်က လေးနက်စွာ ပြောသည်။

နောက်ဆုံးတွင် စီကုပေ့ မှာ အသိစိတ် ပြန်ဝင်လာသည်။ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်ရာ ထိုမြင်ကွင်းမျိုး မဟုတ်တော့သဖြင့် စိတ်သက်သာရာ ရသွားသည်။ သို့သော် နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် သူသည် အကြည့်ပေါင်း များစွာက သူ့ကို ထူးဆန်းစွာ ကြည့်နေသည်ကို သတိထားမိသွားသည်။

“ငါ...”

စီကုပေ့ မှာ ရုတ်တရက် သတိရသွားသည်။ သူ၏ တင်ပါး...

ခဏအတွင်းမှာပင် သူ၏ မျက်နှာမှာ နီရဲသွားပြီး မျက်လုံးများတွင် မျှော်လင့်ချက်မဲ့မှုများ ရောက်လာသည်။

“စီကုပေ့၊ မင်း ဒီတစ်ခါ ဘာဝန်ခံခဲ့လဲ”

ကျောင်းတော်ပိုင်ရှင်က တည်ငြိမ်စွာ မေးသည်။

“ကျောင်းတော်ပိုင်ရှင်၊ ကျွန်တော် မှားပါတယ်၊ ကျွန်တော် နောက်ပေါက်လမ်းကြောင်းကနေ မဝင်သင့်ပါဘူး”

စီကုပေ့ မှာ မျှော်လင့်ချက်မဲ့စွာဖြင့် ပြောသည်။

“ကျွန်တော့်ကို ထပ်ပြီး အရှက်မခွဲပါနဲ့တော့...”

သူသည် ထိုကိစ္စများအားလုံးမှာ ချီထျန်းမျိုးနွယ်စု၏ ကောင်းကင်အရှင် သူတော်စင်က ပြုလုပ်သည်ဟု ထင်မှတ်နေခဲ့သည်။

“ဘာ နောက်ပေါက်လမ်းကြောင်းလဲ ”

ကျောင်းတော်ပိုင်ရှင်မှာ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

စီကုကျင်းဟွာ မှာ စိတ်ထဲတွင် မကောင်းသော အရိပ်လက္ခဏာကို ခံစားလိုက်ရသည်။

စီကုပေ့ မှာ အကုန်လုံးကို ရိုးသားစွာ ဝန်ခံလိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။ ချီထျန်း ကျောင်းသားများမှာ စီကုပေ့ သည် စီကုကျင်းဟွာ ၏ အကူအညီဖြင့် ချီထျန်းမျိုးနွယ်စု၏ သန့်ရှင်းသော နယ်မြေသို့ ရောက်သွားခဲ့ကြောင်း ကြားသိလိုက်ရချိန်တွင် အားလုံး အံ့ဩသွားကြသည်။

“ဘာတွေ ပြောနေတာလဲ”

“သန့်ရှင်းသော နယ်မြေကို ဝင်ချင်တိုင်း ဝင်လို့ ရတာလား ”

“ကြီးမားတဲ့ အောင်မြင်မှုမျိုး မရဘဲ သူ ဘာလို့ ဝင်နိုင်ရတာလဲ ”

“ဒါကြောင့် သူ ချီထျန်း ကျောက်စာ ကို နားလည်နိုင်တာပဲ ”

ချီထျန်း ကျောင်းသား အများအပြား၏ အကြည့်များမှာ ပြင်းထန်လာပြီး သူတို့၏ သနားဂရုဏာစိတ်များမှာ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

ကာကွယ်ရေးဆရာ အများအပြားလည်း စီကုကျင်းဟွာ ကို ကြည့်လိုက်ကြပြီး အကြည့်များမှာ အေးစက်နေသည်။

စီကုကျင်းဟွာ မှာ ခေါင်းငုံ့ကာ ဘာမှ မပြောပေ။ သူ၏ စိတ်ထဲတွင်လည်း စီကုပေ့ ကဲ့သို့ပင် အတွေးများ ဝင်လာသည်။

အရာအားလုံး ပေါ်ပေါက်သွားပြီ

ထို့ကြောင့်ပင် စီကုပေ့ မှာ ဤမျှ ပြင်းထန်သော အပြစ်ပေးမှုကို ခံရခြင်း ဖြစ်သည်။ အထက်ရှိ ကောင်းကင်အရှင် သူတော်စင်က သူ့ကို ဂုဏ်သိက္ခာ ထိန်းပေးလိုက်ခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။ မဟုတ်ပါက အပြစ်ပေးခံရမည့်သူမှာ စီကုပေ့ မဟုတ်ဘဲ သူ စီကုကျင်းဟွာ ဖြစ်လိမ့်မည်။

အခန်း (၂၃၄၈) - အိမ်ရှင်ဖြစ်လာပြီး အစားထိုးနေရာယူခြင်း

“အော်… မင်းရဲ့ ချီထျန်း ကြီးမားသော ကျောက်စာ မှတ်တမ်း ကို ဒီလိုမျိုး နားလည်သဘောပေါက်သွားတာကိုး။”

ကျောင်းတော်ပိုင်ရှင်မှာ တစ်စုံတစ်ခုကို သဘောပေါက်သွားဟန်ဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

ချီထျန်း ကျောင်းတော် ကျောင်းအုပ်ကြီးမှာ စီကုကျင်းဟွာ ကို အကြည့်စူးစူးဖြင့် ကြည့်ကာ ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။

“မင်းက ငါတို့ ချီထျန်းမျိုးနွယ်စုရဲ့ စည်းမျဉ်းကို ဖျက်ဆီးဖို့ ဘယ်လောက်တောင် ရဲတင်းလိုက်တာလဲ”

တန်ခယ်ရွှမ် က စီကုပေ့ ကို ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်လုံးထဲတွင် အေးစက်စက် လှောင်ပြောင်မှုတစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားသည်။

အခုလိုမျိုး ကိစ္စကြီး ပေါက်ကြားသွားပြီဖြစ်ရာ တစ်ဖက်လူမှာ ပြစ်ဒဏ်ကို မလွဲမသွေ ခံယူရတော့မည်။

သူသည် ချီထျန်း ကြီးမားသော ကျောက်စာ မှတ်တမ်းကို အောင်မြင်စွာ နားလည် သဘောပေါက်ထားသူ ဖြစ်သဖြင့် ကောင်းကင်အရှင် သူတော်စင် ဆက်ခံသူအဖြစ်မှ ထုတ်ပယ်ခံရမည် မဟုတ်သော်လည်း ထိုက်တန်သော ပြစ်ဒဏ်တစ်ခုကိုမူ ခံယူရမည်မှာ သေချာသည်။

မည်သို့ဆိုစေ ချီထျန်းမျိုးနွယ်စု ဆိုသည်မှာ စီကုမျိုးနွယ်စု တစ်ခုတည်း ပိုင်ဆိုင်သော ချီထျန်းမျိုးနွယ်စု မဟုတ်ပေ။

တန် ၊ ချီကွမ်း ၊ ဖူ ဟူသော မျိုးနွယ်စုကြီး သုံးခုလည်း ရှိသေးသည်။

နောက်ဆုံး ဖော်ပြခဲ့သော မျိုးနွယ်စုများမှာ ယခုအခါ အင်အားချည့်နဲ့သွားပြီး လူဦးရေလည်း မကျန်တော့သော်လည်း စည်းမျဉ်းများမှာမူ ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။

“ကျွန်တော် ပြစ်ဒဏ်ကို ခံယူပါ့မယ်။”

စီကုကျင်းဟွာ မှာ စိတ်ထဲမှ သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ဘာမျှ ဆင်ခြေမပေးတော့ဘဲ ရိုးသားစွာပင် ဝန်ခံလိုက်သည်။

သို့သော် သူသည် ကျောင်းတော်ပိုင်ရှင်ကို ကြည့်ကာ -

“ကျောင်းတော်ပိုင်ရှင်၊ ကျွန်တော် စီကုပေ့ အတွက် နောက်ပေါက်လမ်းကြောင်း ဖွင့်ပေးခဲ့တာ မှန်ပေမဲ့၊ သူက ချီထျန်း ကြီးမားသော ကျောက်စာ မှတ်တမ်း ကို အစစ်အမှန် နားလည် သဘောပေါက်ခဲ့တာပါ...”

ဟု လျှောက်တင်သည်။

“ငါ သိပါတယ်။ သူ့ကို သေဒဏ်ပေးစရာ မလိုတော့ဘူး။ ကောင်းကင်အရှင် သူတော်စင် ဆက်ခံသူ အဖြစ်ကိုလည်း ရုပ်သိမ်းမှာ မဟုတ်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ အသက်ရှင်ခွင့် ရထားတဲ့အတွက် ပြစ်ဒဏ်တော့ ခံရမယ်၊ ထောင်ဒဏ် ချမှတ်လိုက်ပါ။”

ကျောင်းတော်ပိုင်ရှင်က တည်ငြိမ်စွာ ပြောသည်။

စီကုကျင်းဟွာ မှာ စိတ်သက်သာရာ ရသွားပြီး ဘာမျှ ထပ်မပြောတော့ပေ။

စီကုပေ့ မှာ ထိုအချိန်တွင် အတွင်းကမ္ဘာနယ်မြေစွမ်းအင်များဖြင့် ခန္ဓာကိုယ်ရှိ ဒဏ်ရာများကို ကုသနေသည်။ သူ့ကို ငိုယိုအော်ဟစ်စေလောက်အောင် နာကျင်စေခဲ့သော ဒဏ်ရာများမှာ အံ့အားသင့်ဖွယ် မြန်ဆန်စွာဖြင့် ပျောက်ကင်းသွားသည်ကို သူ တွေ့လိုက်ရသည်။

ကြည့်ရသည်မှာ ထိုတုတ်ချက်တစ်ရာမှာ ထင်ထားသလောက် ပြင်းထန်ပုံ မရပေ။

ဒဏ်ရာများ ပျောက်ကင်းသွားပြီးနောက် စီကုပေ့ မှာ ချက်ချင်းပင် အတွင်းခံဘောင်းဘီတစ်ထည်ကို ဖန်တီး၍ ဝတ်ဆင်လိုက်သည်။

သူ၏ ရှက်စရာနေရာကို ဖုံးကွယ်နိုင်ခဲ့သော်လည်း ထိုမြင်ကွင်းမှာ နေရာတွင် ရှိနေသော သူတော်စင်များ၏ စိတ်ထဲမှ ဘယ်တော့မှ ပျောက်ကွယ်သွားတော့မည် မဟုတ်ဟု သူ ခံစားရသည်။

“ဒီကိစ္စကို ခဏထားလိုက်ကြဦး။ ဒီတစ်ခါ ဘယ်သူက လှုပ်ရှားလိုက်တာလဲဆိုတာကို ငါ သွားမေးကြည့်လိုက်ဦးမယ်။”

ကျောင်းတော်ပိုင်ရှင် ပြောပြီးသည်နှင့် လှည့်ထွက်သွားသည်။

ကျောင်းတော် အသီးသီးမှ ကျောင်းအုပ်ကြီးများလည်း ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်လျှင် မိမိတို့၏ သူတော်စင်များကို ခေါ်ဆောင်ကာ ထွက်ခွာသွားကြသည်။

မည်သို့ဆိုစေ ဤသည်မှာ ချီထျန်းမျိုးနွယ်စု၏ ကိုယ်ပိုင် အရှက်ရစရာ ကိစ္စဖြစ်ရာ သူတို့ ဆက်နေနေရန် မလိုတော့ပေ။

သူတို့ ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် ချီထျန်း ကျောင်းတော် ကျောင်းအုပ်ကြီးက စီကုကျင်းဟွာ ကို ကြည့်လိုက်သည်။

“မင်းက တာယိုရှန်းတောင် မှာ ပြစ်ဒဏ် စောင့်ဆိုင်းနေလိုက်။ ပြီးတော့...”

သူသည် စီကုပေ့ ကို ကြည့်ကာ -

“မင်းကို ထောင်ဒဏ် နှစ်(၇၀၀) ချမှတ်မယ်၊ ကန့်ကွက်စရာ ရှိလား ”

ဟု မေးသည်။

“ကျောင်းအုပ်ကြီး၊ ဒါဆိုရင် နေမင်းခုနှစ်ပါး ကျောင်းဆောင်ကိစ္စက...”

“မင်းက ကောင်းကင်အရှင် သူတော်စင် ဆက်ခံသူပဲ။ နှစ်ပေါင်း သုံးရာ ကျော်သွားရင်တောင် မင်းရဲ့ နေမင်းခုနှစ်ပါး တံဆိပ်ကို ရုပ်သိမ်းမှာ မဟုတ်ဘူး။”

“တပည့်တော် ကန့်ကွက်စရာ မရှိပါဘူး။”

စီကုပေ့ မှာ ခေါင်းငုံ့ကာ ပြောသည်။

ရုတ်တရက် သူသည် ဘေးသို့ တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ရာ တန်ခယ်ရွှမ် ၏ လှောင်ပြောင်နေသော အပြုံးကို မြင်လိုက်ရသည်။ သူ၏ လက်သီးများကို အလိုအလျောက်ပင် ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်လိုက်မိသည်။

ထိုအရှက်ရစရာ ကိစ္စအတွက် သူသည် နည်းလမ်းရှာပြီး လက်စားချေရမည်မှာ သေချာသည်။

……

ဖန့်ချန် မှာ လက်ထဲရှိ ခုနစ်ဆင့်မြောက် လျှိုပန် ကို ကြည့်လိုက်သည်။ ၎င်းမှာ အရောင်အဆင်း ကင်းမဲ့ကာ ပျောက်ကွယ်လုနီးပါး ဖြစ်နေသည်။

ဝါးပြွန်ထဲရှိ နီရဲသော အမိန့်တုတ်တံများမှာလည်း အလွန် နှေးကွေးစွာဖြင့် ပြန်လည် ပြည့်ဝလာသည်။

“ကြည့်ရတာ ဒီတစ်ခါ ဖမ်းဆီးခေါ်ဆောင်ခြင်း နှစ်ကြိမ်အတွက် ပြန်ပြည့်ဖို့ အချိန်အတော် ကြာဦးမယ်။ ပြန်ပြည့်တဲ့နှုန်းက အရမ်းနှေးတယ်၊ အနှစ်တစ်ရာလောက် ကြာမလား ”

ဖန့်ချန် မှာ အတွေးနက်သွားသည်။

ထိုစမ်းသပ်မှု နှစ်ကြိမ်က သူ့ကို ဤ ခုနစ်ဆင့်မြောက် လျှိုပန်၏ အကန့်အသတ်ကို နားလည်စေခဲ့သည်။

နောင်အခါတွင် အသုံးပြုရလျှင်လည်း မည်မျှအထိ ရနိုင်မည်ကို သိရှိသွားပြီဖြစ်သည်။

ဖမ်းဆီးခေါ်ဆောင်ခြင်း နည်းလမ်း၏ စွမ်းအားကို ရုပ်သိမ်းလိုက်သည်နှင့် ဖန့်ချန် ၏ မျက်နှာမှာလည်း ပုံမှန်အတိုင်း ပြန်ဖြစ်သွားသည်။

လီဝူ နှင့် ချီယန်သူတော်စင် တို့၏ အမှုထမ်းဝတ်စုံများ၊ တရားရုံးသုံးဓားများနှင့် သံခြေချင်းများမှာလည်း တစ်စစီ ပျောက်ကွယ်သွားကြသည်။

ချီယန်သူတော်စင် မှာ မခွဲခွာနိုင်သေးဟန်ဖြင့် ရှိနေသည်။ ခုနက ခံစားချက်မျိုးမှာ အလွန်ပင် ကျေနပ်ဖွယ် ကောင်းလှသည်။

အထူးသဖြင့် ကောင်းကင်အရှင် သူတော်စင်ကိုပင် တိုက်ရိုက် တိုးဝင် ဖမ်းဆီးနိုင်ခဲ့ခြင်းမှာ အတိတ်ကဆိုလျှင် သူတစ်သက်လုံး ကြုံဖူးမည် မဟုတ်သော အတွေ့အကြုံ ဖြစ်သည်။

“အရှင်သခင်၊ ဒီနည်းလမ်းက တကယ်ကို ထူးဆန်းလွန်းပါတယ်။ အမြန်ဆုံး အဆင့်မြှင့်တင်ဖို့ နည်းလမ်း ရှာရမယ် ”

ချီယန်သူတော်စင် မှာ အနားသို့ တိုးကပ်လာပြီး လိုလိုလားလားဖြင့် ပြောသည်။

ယခုအခါ သူ၏ အမြင်တွင် အနိုင်ရရန် အခွင့်အရေး နည်းပါးလှသည်ဟု ထင်ခဲ့ရသော ရှန်းဟုန်မျိုးနွယ်စုမှာ လူသားမျိုးနွယ်စုများကြားတွင် ပြန်လည် ထွန်းကားလာနိုင်မည့် အလားအလာ ရှိနေသည်။

ထိုနည်းလမ်းသာ အစွမ်းထက်လာမည်ဆိုလျှင် သူကိုယ်တိုင် တုတ်ကို ကိုင်ကာ ဟော်ဆွေ့ ဘိုးဘေးကို ရိုက်နှက်နေမည့် မြင်ကွင်းကိုပင် စိတ်ကူးယဉ်ကြည့်မိသည်။

ထိုအကြောင်းကို တွေးမိသည်နှင့် ချီယန်သူတော်စင် မှာ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို မထိန်းနိုင်တော့ပေ။ ဟော်ဆွေ့မျိုးနွယ်စု၏ အခြေခံအင်အားနှင့် ဆိုလျှင် ဟော်ဆွေ့မျိုးနွယ်စု၏ ခွေးအဖြစ်တောင် လုပ်ပိုင်ခွင့် မရှိပေ။

လီဝူ မှာ သူ့ကို အေးစက်စက် တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် လက်အုပ်ချီကာ ပြောသည်။

"အရှင်သခင်၊ ဒီနည်းလမ်းကို လွယ်လွယ်နဲ့ မသုံးတာ အကောင်းဆုံးပါပဲ။ တခြား ကောင်းကင်အရှင် သူတော်စင်တွေသာ သိသွားရင် အသက်အန္တရာယ် ရှိလာနိုင်ပါတယ်၊ အရှင်။”

“အင်း၊ သူတို့သာ ငါ အသုံးပြုတဲ့ နည်းလမ်းကို သိသွားရင် ငါ့ဆီကိုပဲ လိုက်ရှာကြလိမ့်မယ်။”

ဖန့်ချန် က ခေါင်းညိတ်သည်။

“နောက်တစ်ခါ ဒီနည်းလမ်းကို သုံးတဲ့အခါ အခြေအနေကို ကြည့်ပြီးမှ သုံးမယ်။ အလကားနေရင်း အများကြီး မသုံးပါဘူး။”

လီဝူ မှာ စိတ်သက်သာရာ ရသွားသည်။ထိုအရှင်မှာ အသက်ငယ်သေးသဖြင့် စိတ်လိုက်မာန်ပါဖြင့် ရန်သူများကို အမြဲတစေ ထိုနည်းလမ်းဖြင့် တိုက်ခိုက်နေမည်ကို သူ စိုးရိမ်နေခဲ့သည်။

တစ်ခါနှစ်ခါဆိုလျှင် ကိစ္စမရှိသော်လည်း အကြိမ်ကြိမ် အသုံးပြုပါက ကောင်းကင်အရှင် သူတော်စင်များ၏ အာရုံစိုက်မှုကို ခံရမည်မှာ သေချာသည်။

“သွားကြရအောင်၊ ငါ့ရဲ့ လျှိုပန်ကို အဆင့်မြှင့်တင်ဖို့ အခွင့်အရေး ရှိမလားဆိုတာ ကြည့်ရအောင်။”

ဖန့်ချန် က ပြုံးလိုက်ပြီး ခြေလှမ်းတစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်သည်။ ချက်ချင်းပင် အတွင်းကမ္ဘာနယ်မြေမှ ထွက်ခွာသွားပြီး ထျန်းထောင် ထဲသို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိသွားသည်။

ယခင်ကကဲ့သို့ပင် ထျန်းထောင်၏ ဖိနှိပ်မှုများမှာ သူ့အပေါ် အလုပ်မဖြစ်တော့ပေ။

သူ၏ အတွေးတစ်ချက်ကြောင့် ရှေ့တွင် တံခါးပေါက်တစ်ခု ပေါ်လာသည်။

တံခါးပေါက်မှ ထွက်လာသည်နှင့် ဖန့်ချန် သည် ထျန်းထောင်မှ အောင်မြင်စွာ ထွက်ခွာနိုင်ခဲ့ပြီး မူလလမ်းအတိုင်းပင် ထိုတရားရုံးဘက်သို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။

ပတ်ဝန်းကျင်မှ မြင်ကွင်းများမှာ ပြောင်းလဲလာသည်။

သူသည် လာခဲ့စဉ်က မြင်ကွင်းမျိုးကိုပင် တစ်ဖန် ပြန်လည် ကြုံတွေ့ရသည်။ မသိလိုက်မသိဘာသာနှင့်ပင် တရားရုံး၏ တံခါးပေါက်ဝသို့ ရောက်ရှိလာသည်။

ဖန့်ချန် တရားရုံးထဲသို့ ဝင်ကာ အဓိက ခန်းမကြီးသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။

လူသူကင်းမဲ့နေသော စားပွဲကြီး၏ နောက်ကွယ်တွင်မူ ဘာမျှ ရှိမနေပေ။

ထိုအရှင်သခင် မရှိသလို အမှုထမ်းလေးဦးမှာလည်း မရှိပေ။

“မှန်လေး ငါက ဒီနေရာက လျှိုပန်ကို ဘယ်လို နည်းလမ်းနဲ့ စုပ်ယူရမလဲ ”

ဖန့်ချန် မှာ စိတ်ထဲမှ မေးလိုက်သည်။

“ညီကို၊ ဒါက လွယ်ပါတယ်။ အိမ်ရှင်ဖြစ်လာပြီး အစားထိုးနေရာယူလိုက်ရုံပါပဲ။”

မှန်လေး က အကြံပေးလိုက်သည်။

အိမ်ရှင်ဖြစ်လာပြီး အစားထိုးနေရာယူခြင်း

ဖန့်ချန် ၏ အတွေးမှာ ရွေ့လျားသွားပြီး သူ၏ အကြည့်များမှာ စားပွဲကြီး၏ နောက်ကွယ်ရှိ ထိုင်ခုံကြီးဆီသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။

ခဏမျှ တွေဝေပြီးနောက် သူသည် စားပွဲကြီးကို ပတ်ကာ ထိုင်ခုံကြီးဆီသို့ သွားလိုက်သည်။

ထိုင်ခုံကြီးမှာ အလွန်ပင် ကြီးမားပြီး လူတစ်ဦးထက်ပင် ပိုမိုမြင့်မားသည်။

သို့သော် ဖန့်ချန် ထိုင်ခုံပေါ်သို့ တက်ထိုင်လိုက်ချိန်တွင် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာလည်း ထိုင်ခုံနှင့် အလိုက်သင့် ကြီးမားသွားပြီး ထိုင်ခုံပေါ်တွင် တည်ကြည်စွာ ထိုင်နေမိသည်။

ထိုအချိန်တွင် တံခါးအပြင်ဘက်မှ စွမ်းအင်လှိုင်းများ တုန်ခါသွားသည်။

အမှုထမ်းလေးဦးမှာ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ပေါ်လာပြီး သူတို့၏ ရှေ့တွင်မူ ထိုအရှင်သခင် ရပ်နေသည်။

တည်ရှိမှု ငါးခုမှာ ဖန့်ချန် ကို အေးစက်စက် အကြည့်ဖြင့် စိုက်ကြည့်ရင်း အခန်းထဲသို့ ခြေတစ်လှမ်းချင်း ဝင်လာကြသည်။

ဖန့်ချန် ၏ အဝတ်အစားများမှာ ထိုအရှင်သခင် ၏ အဝတ်အစားနှင့် ဆင်တူနေသည်။

သူ၏ အတွေးတစ်ချက်ကြောင့် ခုနစ်ဆင့်မြောက် လျှိုပန် မှာ လက်ထဲတွင် ပေါ်လာသည်။

သူ့ဆီသို့ လျှောက်လာနေသော ထိုအရှင်သခင် မှာ ခြေလှမ်း ရပ်တန့်သွားသည်။ အကြောင်းရင်းကို မသိရသော်လည်း သူသည် လှုပ်ရှားခြင်းမရှိဘဲ ထိုနေရာတွင်ပင် ရပ်နေသည်။

အမှုထမ်းလေးဦးမှာမူ ခဏတာ ရပ်တန့်သွားပြီးနောက် ဖြည်းညင်းစွာ ဒူးထောက်၍ အရိုအသေ ပေးလိုက်ကြသည်။

ဖန့်ချန် စကားမပြောဘဲ ထိုအရှင်သခင် ကိုသာ စိုက်ကြည့်နေသည်။

မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင် သူသည် ဤနေရာမှ မပြည့်စုံသော လျှိုပန်မှ ပြောင်းလဲလာခြင်း ဖြစ်သည်။

ယခုသူ လုပ်ရမည့်အရာမှာ အိမ်ရှင်ဖြစ်လာပြီး အစားထိုးနေရာယူခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

“မင်းတို့ ငါ့ကို မြင်ရင် ဘာလို့ ငေးနေတာလဲ ”

ဖန့်ချန် က ရုတ်တရက် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

ထိုအရှင်သခင် ၏ မျက်နှာမှာ ရှုပ်ထွေးနေဟန် ရှိပြီး ခဏအတွင်းမှာပင် ကွဲအက်နေသော လျှိုပန်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကာ လေထဲတွင် ဝဲပျံနေသည်။

ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် ထိုကွဲအက်နေသော လျှိုပန်မှာ ဖြည်းညင်းစွာ ရှေ့သို့ တိုးလာပြီး နောက်ဆုံးတွင် အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ဖန့်ချန် လက်ထဲရှိ ခုနစ်ဆင့်မြောက် လျှိုပန်အတွင်းသို့ စီးဝင်သွားသည်။

ထိုအချိန်တွင် ဖန့်ချန် တစ်စုံတစ်ခုကို ခံစားမိလိုက်ပြီး သူ၏ အကြည့်များမှာ လက်ထဲရှိ ခုနစ်ဆင့်မြောက် လျှိုပန် ပေါ်သို့ ရောက်ရှိသွားသည်။

၎င်းမှာ အလင်းရောင်များ ပြန်လည် ထွက်ပေါ်လာပြီး မကြာမီပင် ယခင်က အဆင့်သို့ ရောက်ရှိသွားကာ ပိုမိုတောက်ပလာသည်ဟုပင် ထင်မှတ်ရသည်။