အခန်း ၁၁၅
Vol. 12 Ch. 115
အခန်း (၁၁၅) - ထင်းခုတ်တာလား
“ဧကရာဇ်ရဲ့ ကိုယ်လုပ်တော် ဟုတ်လား”
အမှောင်သခင်က စိတ်ဝင်တစားဖြင့် မေးလိုက်သည်။
အမှောင်တမန်တော်သည် အရေခွံရုပ်သေးတျောင်အား မျက်စောင်းထိုးကြည့်လိုက်ပြီးနောက် အရိုအသေပေးကာ ဖြေလိုက်သည်။
“ဟုတ်ပါတယ်။ သူက ထန်မိသားစုကပါ။ ထန်ခွန်းက အခုတလော အတော်လေး အကြပ်ရိုက်နေတော့ ကျုပ်နဲ့ပူးပေါင်းဖို့ သဘောတူလိုက်ပြီလေ”
“ဟီးဟီး။ သူတို့ကို ယုံလို့ရပါ့မလား။ ထန်မိသားစုက အကြိမ်ကြိမ် ကျရှုံးခဲ့တာလေ။ ဘယ်သူတွေလိုလဲဆိုတော့...”
အရေခွံရုပ်သေးတျောင်က စကားဖြတ်ပြောလိုက်ပြီး အမှောင်တမန်တော်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်လေသည်။
“တော်ကြတော့”
အမှောင်သခင်က အော်ငေါက်လိုက်ရာ သူတို့နှစ်ဦးလုံး အလွန်ပြင်းထန်သော ဖိနှိပ်မှုအရှိန်အဝါကြီး ကျဆင်းလာသည်ကို ထပ်မံခံစားလိုက်ရပြန်သည်။
“အမှောင်တမန်တော်၊ မင်းက ထန်မိသားစုနဲ့ ဧကရာဇ်ကိစ္စကို ကိုင်တွယ်။ အရေခွံရုပ်သေးတျောင်၊ မင်းက ချင်ဖုန်းဂိုဏ်းကို မတိုက်ခိုက်ခင် အရေခွံရုပ်သေးတွေ ထပ်စုထား။ ဒီတစ်ကြိမ်မှာ မင်းတို့နှစ်ယောက်လုံး အချိတ်အဆက်မိမိနဲ့ တစ်ပြိုင်နက်တည်း တိုက်ခိုက်ကြရမယ်”
“အမိန့်အတိုင်းပါ အမှောင်သခင်”
နှစ်ဦးလုံးက အရိုအသေပေးကာ ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်ကြသည်။
ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် ဖိနှိပ်မှုအရှိန်အဝါကြီး ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရပြီး အခန်းထဲရှိ အရာအားလုံးမှာ ပုံမှန်အတိုင်း ပြန်ဖြစ်သွားချေပြီ။
အမှောင်တမန်တော်က မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး တံခါးပေါက်ဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။
တစ်ကိုယ်လုံးတွင် ချုပ်ရိုးများ အပြည့်ရှိနေသော လူနှစ်ယောက် ထွက်ပေါ်လာကာ သူ့ရှေ့တွင် ပိတ်ရပ်လိုက်လေသည်။
“ဒါ ဘာသဘောလဲ”
အမှောင်တမန်တော်က လှည့်ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။
“ဟီးဟီး။ အမှောင်သခင် ပြောတာကို မကြားလိုက်ဘူးလား။ လာ၊ ထိုင်ပြီး ငါနဲ့အတူ အစီအစဉ်ဆွဲရအောင်”
အခန်းတွင်းရှိ ဖယောင်းတိုင်များ လင်းလက်လာကာ အရေခွံရုပ်သေးတျောင်၏ မျက်နှာကို အလင်းပေးလိုက်ပြီး နံရံပေါ်တွင်မူ မည်းမှောင်သော အရိပ်များကို ကျရောက်စေလေသည်။
…
ဟုန်ဖုန်းမြို့…
မြို့စားမင်းအိမ်တော်…
လင်းဖန်သည် နောက်တစ်နေ့တွင် မြို့စားမင်းအိမ်တော်သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။
၎င်းမှာ စီမာမိသားစုအိမ်တော်ကဲ့သို့ ကြီးမားလှသော်လည်း သိသာထင်ရှားသော ကွာခြားချက်တစ်ခုတော့ ရှိနေပေသည်။
မြို့စားမင်းအိမ်တော်အား အဖြူရောင်ဆေးသုတ်ထားပြီး အရာအားလုံးမှာ သပ်ရပ်သန့်ရှင်းနေသည်။
လက်လှမ်းမမီနိုင်သော နေရာများတွင်ပင် ဖုန်မှုန့်များနှင့် ပင့်ကူအိမ်များ ကင်းစင်နေလေသည်။
“ကျုပ်က ချင်ဖုန်းဂိုဏ်းက လင်းဖန်ပါ။ တာဝန်တစ်ခုနဲ့ပတ်သက်ပြီး မြို့စားမင်းလုနဲ့ တွေ့ချင်လို့ပါ”
လင်းဖန်က လာရင်းကိစ္စကို ပြောပြလိုက်သောအခါ အစောင့်များနှင့် အစေခံများက သူ့အပေါ် နွေးထွေးစွာ ဆက်ဆံကြပြီး အိမ်တော်၏ ဧည့်ခန်းဆီသို့ အမြန်လမ်းညွှန်ခေါ်ဆောင်သွားကြသည်။
သူထိုင်လိုက်သည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် စားပွဲပေါ်တွင် လက်ဖက်ရည်နှင့် အချိုပွဲများကို ချပေးကြလေသည်။
‘မြို့စားမင်းလုက အလုပ်လုပ်တာ စေ့စပ်သေချာတဲ့သူပဲ’
လင်းဖန်သည် ဧည့်ခန်းကို အကဲခတ်ရင်း စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်သည်။
ဧည့်ခန်းမှာလည်း အပြစ်ဆိုစရာမရှိအောင် သပ်ရပ်သန့်ရှင်းနေပေသည်။
ခဏအကြာ စောင့်ဆိုင်းပြီးနောက် မြို့စားမင်းသည် ဧည့်ခန်းထဲသို့ ဝင်လာခဲ့သည်။
“လင်းဖန်၊ မင်း လာတာကို ဝမ်းသာပါတယ်။ လက်ဖက်ရည် သုံးဆောင်ပါဦး”
“ကျေးဇူးပါပဲ မြို့စားမင်း။ ကျုပ်က တာဝန်ကိုပဲ ပိုစိတ်ဝင်စားပါတယ်။ ပြီးတော့ ကျုပ်ဆီမှာ အချိန်တစ်ပတ်ပဲ ရှိတယ်”
လင်းဖန်က ပြောလိုက်သည်။
သူသည် အပေါ်ယံ ဟန်ဆောင်မှုများကို ဂရုစိုက်တတ်သူမျိုး မဟုတ်ချေ။
“အာ... လက်တွေ့ကျတဲ့သူပဲ။ အရင်တုန်းက ငါလည်း အဲဒီလိုပါပဲ”
မြို့စားမင်းလုက သက်ပြင်းချရင်း ပြောလိုက်လေသည်။
“တာဝန်အတွက် ဆုကြေးကတော့ ကောင်းကင်အမြုတေဆေးလုံးပဲ”
“ပါဝင်တဲ့ ဆေးဖက်ဝင်အပင်တွေက နဂါးသွေးမြက်၊ ရွှေရောင်အဆီအနှစ်သစ်သီးနဲ့ ကောင်းကင်ကြာစေ့တို့လို ထိပ်တန်းအဆင့်တွေချည်းပဲ”
“အဲဒါက မင်းကို ဘေးထွက်ဆိုးကျိုးလုံးဝမရှိဘဲ ချီစုစည်းမှုအဆင့်ကနေ အခြေခံအုတ်မြစ်တည်ဆောက်ခြင်းအဆင့်ကို ချိုးဖောက်ဝင်ရောက်နိုင်ဖို့ ကူညီပေးလိမ့်မယ်”
“ငါ့ကို မယုံရင် မင်းရဲ့ ဂိုဏ်းတူအစ်ကိုကြီးတွေကို သွားမေးကြည့်လို့ရတယ်။ ပြီးတော့ တာဝန်အတွက် မင်းလိုအပ်တာ မှန်သမျှကိုလည်း ငါ ထောက်ပံ့ပေးမယ်”
လင်းဖန်က ရှေ့သို့ အနည်းငယ်ကိုင်းလိုက်ပြီး မေးလိုက်သည်။
“ကျုပ် ဘာလုပ်ပေးရမလဲ”
မြို့စားမင်းလုက ပြောလိုက်သည်။
“ငါ့သားရဲ့ လုံခြုံရေးကို တစ်ပတ်တိတိ ကာကွယ်ပေးဖို့ ကျားမာန်စွယ်စစ်တပ်စခန်းကို မင်း သွားပေးဖို့ လိုတယ်”
“နေရာက သိပ်မဝေးပါဘူး။ ဟုန်ဖုန်းမြို့ကနေ ကီလိုမီတာ တစ်ရာလောက်ပဲ ဝေးတာ”
“မင်းကို ပြောင်းရွှေ့လာတဲ့ သာမန်စစ်သားတစ်ယောက်အနေနဲ့ ခေါ်ထားဖို့ တပ်စခန်းက တပ်မှူးတွေနဲ့ ငါ စီစဉ်ထားပြီးပြီ”
လင်းဖန်က ခေါင်းစောင်းလိုက်ပြီး မေးလိုက်သည်။
“သူ့ကို သတ်ချင်နေတဲ့ ရန်သူတွေ အဲဒီထဲမှာ ရှိနေလို့လား”
မြို့စားမင်းက ပြန်ဖြေလေသည်။
“မဟုတ်ဘူး။ မကြာခင် အငယ်စား မိစ္ဆာသားရဲအုပ်တစ်အုပ် တိုက်ခိုက်လာမယ်လို့ ငါ သတင်းရထားတယ်”
“သူတို့ ဖြေရှင်းနိုင်တဲ့ အနေအထားမျိုးပါပဲ”
“အဲဒီအချိန်ရောက်ရင် သူတို့ ကျားမာန်စွယ်တပ်မတော်နဲ့ ထိပ်တိုက်တွေ့ကြလိမ့်မယ်”
“ငါကတော့ ဒီမှာပဲနေပြီး မြို့ရဲ့လုံခြုံရေးကို ကာကွယ်ရမယ်။ ဒါပေမဲ့ ဖခင်တစ်ယောက်အနေနဲ့ ငါ့သားကို ဘေးကင်းစေချင်လို့ မင်းကို လိုအပ်တာပါ”
လင်းဖန်က သားဖြစ်သူအပေါ်ထားရှိသည့် ဖခင်တစ်ဦး၏ စိုးရိမ်ပူပန်မှုကို နားလည်သဘောပေါက်ကြောင်း ပြသသည့်အနေဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
ထိုတာဝန်ကို လက်ခံသင့်၊ မသင့်ကို သူ ခေတ္တမျှ စဉ်းစားလိုက်သည်။
‘မိစ္ဆာသားရဲအုပ်ကြီးတဲ့လား’
လင်းဖန် စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်လေသည်။
မိစ္ဆာသားရဲအုပ်ကြီးများက မြို့ကြီးများကို ညတွင်းချင်း ဖျက်ဆီးပစ်နိုင်ကြောင်း ပုံပြင်များကို သူ ကြားဖူးထားသော်လည်း ဤမျှမြန်မြန် ရင်ဆိုင်ရလိမ့်မည်ဟု တစ်ခါမျှ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။
“သဘောတူတယ်။ ကျုပ် ကောင်းကင်မူလဆေးလုံးတွေရယ်၊ သွေးနဲ့ချီ ပြန်လည်အားဖြည့်ဆေးလုံးတွေရယ် လိုအပ်တယ်”
လင်းဖန်သည် သူသိသမျှ ဆေးလုံးနှင့် ဆေးရည်များ၏ အမည်စာရင်းကို ဆက်တိုက် ရွတ်ပြလိုက်သည်။
သူသည် အခွင့်အရေးရလာလျှင် အမြတ်ထုတ်ရမည့် မည်သည့်အခွင့်အရေးကိုမျှ လက်လွတ်ခံမည့်သူမျိုး မဟုတ်ပေ။
မြို့တော်ဝန်ကလည်း ဝမ်းသာအားရသဘောတူလိုက်ရာ အစေခံများမှာ ဆေးလုံးများရှာဖွေရန် အပြေးအလွှား သွားရလေတော့သည်။
…
နောက်တစ်နေ့…
လင်းဖန်သည် စစ်သည်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး သူ့ပုံစံအတိုင်း ဝတ်ဆင်ထားသော အခြားလူအများအပြားနှင့်အတူ မြင်းလှည်းတစ်စီးပေါ်တွင် လိုက်ပါလာခဲ့သည်။
ထိုမြင်းလှည်းကို မိုးကြိုးမြင်းက ဆွဲငင်နေခြင်းဖြစ်သည်။ ထိုမြင်းမှာ မိစ္ဆာသားရဲတစ်ကောင်ဖြစ်ပြီး ၎င်း၏ ခြေတံခြောက်ချောင်းဖြင့် အစွမ်းကုန် ဒုန်းစိုင်းပြေးလွှားသောအခါ မိုးကြိုးပစ်သံများ ထွက်ပေါ်လာတတ်လေသည်။
အခြားသော စစ်သည်များအားလုံးမှာ အန်ချင်စိတ်ကို မနည်းအောင့်အီးထားရပြီး တချို့မှာ လှည်းအပြင်ဘက်သို့ အန်ချနေကြပြီဖြစ်သည်။
မိုးကြိုးမြင်းမှာ မြန်ဆန်လှသော်လည်း အလွန်ကြမ်းတမ်းလွန်းသဖြင့် မည်သူမျှ ဒဏ်မခံနိုင်ကြချေ။
လင်းဖန်မှာမူ သူ၏ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်ကြောင့် ထိုမျှလောက် ထိခိုက်မှုမရှိခဲ့ပေ။
“ဟူး...”
နောက်ဆုံးတွင် မြင်းလှည်းကြီး ရပ်တန့်သွားလေသည်။
တစ်နာရီခန့်သာကြာမြင့်သော ခရီးစဉ်အပြီးတွင် ရောက်ရှိသွားကြပြီဖြစ်သည်။
“ဆင်းကြစမ်း၊ ပျင်းရိတဲ့ ခွေးကောင်တွေ”
တပ်မှူးလုပ်သူက မတ်တတ်ရပ်ကာ အော်ဟစ်လိုက်ပြီး သူတို့ထဲမှ တစ်ယောက်ကို လှည်းပေါ်မှ ကန်ချလိုက်သည်။
ထိုစစ်သည်မှာ အောက်သို့ပြုတ်ကျသွားပြီး တပ်မှူးကို စိုက်ကြည့်နေသည်။
သို့သော် ပြန်လည်မပြောရဲပေ။
စွမ်းဆောင်ရည်ညံ့ဖျင်းမှု သို့မဟုတ် စည်းကမ်းပိုင်းဆိုင်ရာ ပြဿနာများကြောင့်သာ စစ်သည်များကို ဤနေရာသို့ ပြောင်းရွှေ့လေ့ရှိကြသည်။
အကယ်၍ ပြဿနာတစ်ခုခု ထပ်မံဖန်တီးပါက ချွမ်မင်းဆက်၏ မြောက်ပိုင်းနှင့် အနောက်ပိုင်းနယ်စပ်ရှိ လူရိုင်းများနှင့် မိစ္ဆာသားရဲများကို တိုက်ခိုက်ရမည့် ရှေ့တန်းစစ်မျက်နှာပြင်သို့ အပို့ခံရမည်သာ ဖြစ်လေသည်။
သူတို့အားလုံး တန်းစီပြီးသွားသောအခါ တပ်မှူးက စစ်သည်များကို ဘယ်မှညာသို့ အကဲခတ်ကြည့်ရှုလိုက်သည်။
လင်းဖန်အနီးသို့ ရောက်သောအခါ သူ ရပ်တန့်သွားသည်။
“မင်း၊ ဒီကိုပြောင်းရွှေ့မခံရခင်က ဘာတာဝန်တွေ ထမ်းဆောင်ခဲ့ဖူးလဲ”
‘တာဝန်တွေဟုတ်လား’
လင်းဖန် ခေတ္တမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီးနောက် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
“ကျုပ်က ထင်းခွဲခဲ့ဖူးတယ်”
“ထင်းခွဲတယ်ဟုတ်လား။ သောက်ကျိုးနည်း စစ်သားလေး။ မင်းကတော့ ဒီကျားမာန်စွယ်တပ်မတော်မှာ တစ်မိနစ်တောင် အသက်ရှင်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး”
တပ်မှူးက ခေါင်းခါယမ်းလိုက်သည်။
အခြားသော စစ်သည်များမှာလည်း ရယ်ချင်စိတ်ကို အောင့်ထားရသဖြင့် ခန္ဓာကိုယ်များ တုန်ယင်လာကြလေသည်။
ကျားမာန်စွယ်တပ်မတော်ဆိုသည်မှာ မိစ္ဆာသားရဲများနှင့် လူရိုင်းများကဲ့သို့သော အမှန်တကယ် အသက်အန္တရာယ်ရှိသည့် အရာများကို ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းရသော နေရာဖြစ်သည်။
ထိုလူမှာ သူ့အား ဤနေရာသို့ ပို့ပစ်ရလောက်အောင်ပင် သူ၏ တပ်မှူးများကို အကြီးအကျယ် ဒေါသထွက်စေခဲ့ခြင်း ဖြစ်ရမည်။
ထို့အပြင် သူ၏ တည်ငြိမ်နေသော မျက်နှာထားကို ကြည့်ရခြင်းအားဖြင့် ကျားမာန်စွယ်တပ်မတော်ဆိုသည်မှာ မည်သို့သောနေရာဖြစ်ကြောင်း သိထားပုံမပေါ်ချေ။
“မင်းတို့က ဘာလို့ လှုပ်စိလှုပ်စိ ဖြစ်နေကြတာလဲ။ မင်းတို့ရဲ့ စည်းကမ်းက ဘယ်ရောက်သွားပြီလဲ”
တပ်မှူးက အော်ဟစ်လိုက်ပြီး တုန်ယင်နေသော စစ်သည်များကို လိုက်ကန်လေတော့သည်။
“တပ်မှူးချိုက်၊ ဒီလူက ကျုပ်နောက်ကို လိုက်လာလိမ့်မယ်”
တပ်မှူးက နောက်သို့လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ ထိုသူမှာ ကျားမာန်စွယ်တပ်မတော်မှ ဗိုလ်ချုပ်လျိုဖုန်း ဖြစ်နေလေသည်။
သူက အလျင်အမြန်ပင် အရိုအသေပေးကာ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။
“တောင်းပန်ပါတယ် ဗိုလ်ချုပ်။ သူက ဗိုလ်ချုပ်လက်အောက်ကမှန်း ကျွန်တော် မသိခဲ့ပါဘူး”
တပ်မှူးမှာ ခေါင်းငုံ့ထားရင်း နဖူးမှ ချွေးများကို မသိမသာ သုတ်လိုက်လေသည်။
‘လင်းဖန်က နာမည်ကောင်းရဖို့ ခဏဝင်လာတဲ့ အာဏာရှိအရာရှိတစ်ယောက်ရဲ့ သားဖြစ်ရမယ်’
သူ စိတ်ထဲမှ တိတ်တဆိတ် တွေးလိုက်သည်။
ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် သူသည် လင်းဖန်အပေါ် ပြင်းပြင်းထန်ထန် ပြုမူထားခြင်း မရှိခဲ့ပေ။