အခန်း ၄၉၉
Vol. 50 Ch. 499
အခန်း (၄၉၉)
“ရှုယွ် မင်း ဒီတစ်ခေါက် အိမ်ကို ဘာလို့ ရုတ်တရက်ကြီး ပြန်လာတာလဲ”
ဟန်အိမ်တော်ထက်တွင် ညမှောင်ရိပ်မှာ သန်းလာသည်။
ဟန်ပင်းနှင့် သူါမြေးဖြစ်သူတို့သည် တင်ပျဉ်ခွေထိုင်လျက် လက်ဖက်ရည်သောက်ရင်း ပေါ့ပေါ့ပါးပါး စကားစမြည် ပြောဆိုနေကြ၏။
ဤမေးခွန်းကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ဟန်ရှုယွမ်၏ မျက်နှာတွင် ရှက်ရွံ့သောအမူအရာ ပေါ်လာသည်။
“အမှန်အတိုင်း ပြောရရင် အဘိုးလေး ကျွန်တော် အင်မော်တယ်လမ်းစဉ်ကို လိုက်ရှာဖို့ အပြင်မှာ ကျင်လည်ခဲ့တဲ့ နှစ်တွေတစ်လျှောက် ဘာတစ်ခုမှ မရခဲ့တဲ့အပြင် လက်ထဲက ငွေကြေးတွေပါ အကုန်ပြောင်သလင်းခါသွားတယ်။ နှင်ထုတ်ခံရပြီး သွားစရာ မြေမရှိတာနဲ့ပဲ အိမ်ကို ပြန်လာခဲ့ရတာပါ”
“မင်း ဒီလောက်နှစ်တွေအကြာကြီး အိမ်ကို စာတစ်စောင်တောင် မရေးခဲ့ဘူးလား”
ဟန်ပင်းက စိတ်ရှုပ်ထွေးစွာ မေးလိုက်သည်။
“အဘိုးလေး လွန်ခဲ့တဲ့ သုံးနှစ်က ကျွန်တော် ထာဝရစိမ်းလန်းကျောင်းတော်လို့ခေါ်တဲ့ တာအိုကျောင်းတော်တစ်ခုထဲ ဝင်ခဲ့ပါတယ်။ ကျောင်းထိုင်ဆရာတော်က တကယ့်ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးလို့ ပြောကြပါတယ်။ သူ့ဆီကနေ အင်မော်တယ်ပညာရပ်တွေကို သင်ယူချင်ရင် လောကီနှောင်ကြိုးအားလုံးကို ဖြတ်တောက်ရမယ်လို့ ဆိုတာကြောင့် ကျွန်တော်လည်း”
ဟန်ရှုယွမ် စကားပြောနေရင်း မျက်နှာတွင် နက်ရှိုင်းသော အရှက်တရားများ ပေါ်လွင်နေတော့သည်။
လွန်ခဲ့သော ခုနစ်နှစ်တာကာလအတွင်း သူသည် မိသားစု၏ ငွေကြေးအမြောက်အမြားကို သုံးဖြုန်းခဲ့ပြီး ကျောင်းတော် လေးငါးခုခန့်သို့ ဝင်ရောက်ခဲ့၏။
အချို့ကျောင်းတော်တွင် သုံးနှစ်အထိ ကြာမြင့်ခဲ့ပြီး အချို့ကျောင်းတော်တွင် သုံးလမျှသာ ကြာမြင့်ခဲ့သော်လည်း တကယ့်ပညာရပ်ဟူ၍ ဘာတစ်ခုမှ မတတ်မြောက်ခဲ့ပေ။
သူ့မိသားစု တစ်ခုလုံး ဘေးဒုက္ခနှင့် ရင်ဆိုင်ရသည်ကိုပင် သူ မသိခဲ့ချေ။
“မင်းရဲ့လက်ကို ကမ်းပေး”
ဟန်ပင်းက သူ၏ တစ်ဦးတည်းသော ကျန်ရစ်သည့် မျိုးဆက်အပေါ် အပြစ်မတင်ရက်ပေ။
ဟန်ရှုယွမ်သည် သူ့အဘိုးလေးက အဘယ်ကြောင့် တောင်းဆိုသည်ကို မသိသော်လည်း သူ့လက်ကို ကမ်းပေးလိုက်၏။
ဟန်ပင်းက သူ့လက်ချောင်းနှစ်ချောင်းကို ရှုယွမ်၏ သွေးခုန်နှုန်းပေါ် တင်လိုက်ပြီး တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။
“မင်း ထာဝရစိမ်းလန်းခြင်းကျောင်းတော်မှာ အသက်ရှူလေ့ကျင့်ခန်းတွေ သင်ခဲ့ရလား”
ဟန်ရှုယွမ်က ရှက်ကိုးရှက်ကန်းဖြင့် ပြန်လည်ဖြေကြားသည်။
“အဘိုးလေး ကျွန်တော် အသက်ရှူကျင့်စဉ်ကို သင်ယူခဲ့ရပေမဲ့ အသေးစားအောင်မြင်မှု အဆင့်ကိုတောင် မရောက်ခဲ့ပါဘူး။ ပြီးတော့ ကျွန်တော်က သိုင်းပညာတွေကိုလည်း မလေ့ကျင့်ချင်တာကြောင့် ထာဝရစိမ်းလန်းခြင်းကျောင်းတော်ရဲ့ စစ်မှန်တဲ့ ကျင့်စဉ်ကို မရရှိခဲ့ပါဘူး”
ဟန်ပင်းက ဆိုလိုက်သည်။
“ဒီအသက်ရှူကျင့်စဉ်က ချီစွမ်းအင်ကို မွေးမြူတဲ့ နည်းစနစ်တစ်ခုသက်သက်ပဲ။ ပြီးပြည့်စုံတဲ့အထိ ကျင့်ကြံနိုင်ရင်တော့ စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ကို တကယ်ပဲ နိုးထနိုင်လိမ့်မယ်။ ဒါပေမဲ့ ထာဝရစိမ်းလန်းခြင်းကျောင်းတော်ရဲ့ ဆရာတော်ဆိုသူကတော့ တစ်ဝက်တစ်ပြတ်ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက် ဖြစ်ပုံရတယ်”
“ဒါဆို ကျွန်တော် တစ်သက်လုံး ကျင့်ကြံဖို့ မဖြစ်နိုင်တော့ဘူးလို့ ဆိုလိုတာလား”
ဟန်ရှုယွမ်၏ မျက်နှာတွင် နောင်တတရားများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားသည်။
ဟန်ပင်း ပြုံးလိုက်လေ၏။
“လုံးဝ ဆန့်ကျင်ဘက်ပဲ။ မင်း အဲဒီအသက်ရှူကျင့်စဉ်နဲ့ စတင်ထိတွေ့နိုင်တာကပဲ ကျင့်ကြံခြင်းပါရမီရှိတယ်ဆိုတာ သက်သေပြနေတာပဲ။ ဒီနည်းစနစ်ကို သုံးပြီး ဝိညာဉ်စွမ်းအင်နိုးထဖို့ဆိုရင်တော့ အနည်းဆုံး ဆယ်စုနှစ်အနည်းငယ် ကြာလိမ့်မယ်။ ဒါပေမဲ့ ငါတို့ တခြား ဝိညာဉ်စွမ်းအားနှိုးဆွတဲ့ နည်းလမ်းကို သုံးမယ်ဆိုရင်တော့ သုံးလအတွင်းမှာပဲ မင်း အောင်မြင်မှုရရှိပြီး အင်မော်တယ်လမ်းစဉ်ပေါ်ကို တရားဝင် ခြေချနိုင်လိမ့်မယ်”
ဝုန်း
ဟန်ရှုယွမ် ဘဝတွင် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး ဖြစ်လာနိုင်သည်ဟူသော စကားကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် အတိုင်းထက်အလွန် ဝမ်းသာသွားကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ တိုက်ရိုက်ပင် ဒူးထောက်ချလိုက်တော့သည်။
“ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်တော့်ကို သင်ပေးပါ အဘိုးလေး”
“ထစမ်း”
ဟန်ပင်း သူ့ကို တွဲထူပေးလိုက်သည်။
“မနက်ဖြန်ကစပြီး မင်းအတွက် ဝိညာဉ်စွမ်းအင်နှိုးဆွပေးဖို့ ငါ စီစဉ်မှာပါ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီမတိုင်ခင် မိသားစု စည်းမျဉ်းတစ်ခုကို အရင်ဆုံး သတ်မှတ်ရမယ်”
ဟန်ရှုယွမ် ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
“အဘိုးလေး ကျွန်တော် အဘိုးလေးအတွက် စုတ်တံ၊ မင်၊ စာရွက်နဲ့ မင်သွေးကျောက်ပြားတွေကို အခုချက်ချင်း သွားပြင်ဆင်လိုက်ပါမယ်”
ဟန်ပင်း သူ့ကို တားမြစ်လိုက်သည်။
“မလိုဘူး။ မနက်ဖြန်ကျရင် ခုနစ်ပေမြင့်တဲ့ ကျောက်ပြား တစ်ခုကို လူတွေကို ပြင်ဆင်ခိုင်းလိုက်။ အဲဒီကျောက်ပြားပေါ်မှာ ငါကိုယ်တိုင် မိသားစုစည်းမျဉ်းကို ထုဆစ်မယ်။ ဒါတွေအပြင် မင်း ညီမလေး ရှိနိုင်မဲ့ နေရာကိုလည်း ငါတို့ ရှာဖွေရမယ်”
“အဘိုးလေး ပြောတာ မှန်ပါတယ်။ ရှုယွမ် အခုချက်ချင်းပဲ စီစဉ်လိုက်ပါ့မယ်”
“အင်း”
ဟန်ပင်း ခေါင်းအသာညိတ်ကာ လှည့်ထွက်သွားသည်။
နောက်တစ်နေ့ နံနက်စောစောတွင် ဟန်အိမ်တော်၏ အစေခံများသည် အလုပ်ရှုပ်နေကြပြီ ဖြစ်၏။
ထိုအချိန်တွင် ဟန်ပင်းသည် ဟန်မိသားစု၏ နောင်လာနောက်သားများကို ကာကွယ်ရန်အတွက် မည်ကဲ့သို့သော အစီအရင်များကို ချမှတ်ရမည်အား စဉ်းစားရင်း အိမ်တော်တစ်ခုလုံးကို လှည့်ပတ်ကြည့်ရှုနေသည်။
သူက အစီအရင်ပညာရပ်တွင် အလွန်အမင်း ကျွမ်းကျင်သူမဟုတ်သော်လည်း တစ်ကိုယ်တော်ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးအဖြစ် နှစ်အနည်းငယ်ကြာ လှည့်လည်သွားလာဖူးသဖြင့် အရာအားလုံးကို အနည်းငယ်စီ သိရှိထား၏။
ဝမ်တောက်ကျောင်းတော်သို့ ဝင်ရောက်ပြီးနောက်တွင်လည်း အခြေခံ အစီအရင်နည်းစနစ်အချို့ကို လေ့လာခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် အသေးစားအစီအရင် တစ်ခုကို တည်ဆောက်ခြင်းက သူ့အတွက် မည်သည့်အခက်အခဲမျှ မရှိချေ။
နာရီဝက်ခန့် ကြာပြီးနောက်တွင် ဟန်ရှုယွမ် သူ့ဆီ အလောတကြီး ရောက်ရှိလာသည်။
“အဘိုးလေး ဟောက်ကျိုးမြို့တော်ဝန်နဲ့ အထက်တန်းလွှာမိသားစုတွေက လာတွေ့ဖို့ ရောက်နေကြပါတယ်”
“သူတို့ကို ဝင်ခွင့်ပေးလိုက်”
ဟန်ပင်း စဉ်းစားမနေဘဲ ပြန်ဖြေကြားလိုက်၏။
“ဟုတ်ကဲ့”
ဟန်ရှုယွမ် နာခံလျက် ဧည့်သည်တော်များကို သွားရောက်ကြိုဆိုရန် ထွက်ခွာသွားသည်။
ဟန်ပင်းသည် မန်ဒလာကို ခေါ်ဆောင်၍ အဓိကခန်းမဆောင်ကြီးဆီ လျှောက်လှမ်းလိုက်သည်။ သူ ရောက်ရှိသွားသောအခါ ခန်းမကြီးအတွင်း၌ လူများဖြင့် ပြည့်နှက်နေ၏။
“ကျွန်တော်မျိုးတို့ အင်မော်တယ်အရှင်ဟန် ကို ဂါရဝပြုပါတယ်”
မြို့တော်ဝန်တို့သည် တညီတညွတ်တည်း နှုတ်ခွန်းဆက်သလိုက်ကြသည်။
“ထကြပါ”
ဟန်ပင်း တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။
“မင်းတို့အားလုံး ငါ့ဆီ ဘာကိစ္စရှိလို့ လာကြတာလဲ”
လူတိုင်း ခဏတာမျှ ဆွံ့အသွားကြ၏။ ကံကောင်းထောက်မစွာ ကျင့်ကြံသူများနှင့် ဆက်ဆံရသည်ကို အသားကျနေသော မြို့တော်ဝန်က ရှေ့သို့ အမြန်လှမ်းတက်လိုက်ပြီး ပြောသည်။
“အင်မော်တယ်အရှင် ရောက်နေတယ်လို့ ကြားသိရတာကြောင့် ကျွန်တော်မျိုးတို့ အထူးတလည် လာရောက်ဂါရဝပြုပြီး အင်မော်တယ်ရဲ့ အရှိန်အဝါကို ဖူးမြော်ဖို့ လာခဲ့ကြတာပါ။ ကျွန်တော်မျိုးတို့ သာမန်လူသားတွေသာ ဖြစ်ကြပေမဲ့ ဟောက်ကျိုးမြို့မှာတော့ ဩဇာအာဏာ အနည်းငယ် ရှိကြပါတယ်။ အင်မော်တယ်အရှင် ဘာပဲလိုအပ်လိုအပ် ကျွန်တော်တို့ အလုပ်အကျွေးပြုဖို့ အသင့်ပါပဲ”
တခြားသော မိသားစုများကလည်း ချက်ချင်းပင် လိုက်ပါပြောဆိုကြသည်။
“ဟုတ်ပါတယ်။ ကျွန်တော်မျိုးတို့လည်း အင်မော်တယ်အရှင်အတွက် စိတ်နှလုံးအကြွင်းမဲ့ အမှုတော်ထမ်းဆောင်ဖို့ အသင့်ပါပဲ”
“အဲဒီလိုလား”
ဟန်ပင်း၏ မျက်နှာထက်တွင် ငြင်သာသော အမူအရာတစ်ခု ပေါ်လာသည်။
“အင်မော်တယ်အရှင်အပေါ် ကျွန်တော်တို့ ဘာတစ်ခုမှ ဖုံးကွယ်မထားဝံ့ပါဘူး”
လူတိုင်း ညီညာစွာ ပြန်လည်ဖြေလိုက်ကြ၏။
ဟန်ပင်း ပြုံးလိုက်သည်။
“ကောင်းပြီ။ ရှုယွမ် လက်ဖက်ရည် တည်ခင်းလိုက်ဦး။ ငါ့မှာလည်း မင်းတို့အားလုံးကို မေးချင်တဲ့ ကိစ္စတစ်ခု ရှိနေတာနဲ့ အတော်ပဲ”
၎င်းကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ သူဌေးကြီးများ၏ မျက်နှာတွင် ကျေနပ်ဝမ်းမြောက်သော အမူအရာများ ပေါ်လာသည်။ သူတို့ အင်မော််တယ်က မတောင်းဆိုမည်ကိုသာ ကြောက်ရွံ့ကြခြင်းဖြစ်ပြီး တောင်းဆိုလာမည့်အရာကိုမူ မကြောက်ကြပေ။
ခန်းမဆောင်အတွင်း၌ လူအုပ်ကြီးသည် တိတ်ဆိတ်စွာဖြင့် လက်ဖက်ရည် သောက်နေကြ၏။
ဟန်ပင်း ရုတ်တရက် စကားစလိုက်သည်။
“မင်းတို့အားလုံး ဟောက်ကျိုးမြို့ရဲ့ ကောင်းကင်ထက်မှာ ထူထပ်တဲ့ နတ်ဆိုးစွမ်းအင်တွေ ဖုံးလွှမ်းနေတာကို သတိပြုမိကြလား။ အဲဒါ ဘာဖြစ်နေတာလဲဆိုတာ ဘယ်သူ ငါ့ကို ပြောပြနိုင်မလဲ”
ဤစကားလုံးများ ထွက်ပေါ်လာသည့် ခဏ၌ ခန်းမဆောင်တစ်ခုလုံး လုံးဝဥဿုံ တိတ်ဆိတ်ခြင်းသို့ ကျရောက်သွားခဲ့သည်။ လူတို့၏ အသက်ရှူသံများပင် မွန်းကြပ်ဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် ရှင်းလင်းစွာ ကြားနေရ၏။
မည်သူမျှ စကားမပြောသည်ကို မြင်သောအခါ ဟန်ပင်း ပြုံးကာ ဆိုလိုက်သည်။
“မင်းတို့အားလုံး သိနေကြတာပဲ ဖြစ်ရမယ်။ ဘယ်သူ ငါ့ကို ဖြေမလဲ”
မျိုးရိုးမြင့်များအားလုံး မြို့တော်ဝန်ထံသို့ သူတို့အကြည့်များကို ပို့လွှတ်လိုက်ကြ၏။ မြို့တော်ဝန်ကမူ သူ့ဘေးက အကြီးအကဲတစ်ဦးထံသို့ တောင်းပန်တိုးလျှိုးသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။
“ဟူး…”
အဘိုးအိုက ရှည်လျားစွာ သက်ပြင်းချလိုက်၏။
“စီနီယာ ကျုပ်တို့က မပြောပြချင်လို့ မဟုတ်ပါဘူး။ မပြောရဲလို့ပါ။ အကယ်၍ ကျုပ်တို့သာ အဲဒီတည်ရှိမှုကို ဒေါသထွက်အောင် လုပ်မိရင် ဟောက်ကျိုးတစ်မြို့လုံး သူ့ရဲ့ အစာဖြစ်သွားနိုင်ပါတယ်”
ဟန်ပင်းက လက်ဖက်ရည်ကို ဖြည်းညှင်းစွာ တစ်ငုံသောက်လိုက်သည်။
“ဟောက်ကျိုးမြို့ဆိုတာ ရွှီနိုင်ငံရဲ့ အဓိက မြို့ကြီးတစ်မြို့ဖြစ်ပြီး မြို့နယ်အတော်များများကို အုပ်ချုပ်ရတာ။ အခုလက်ရှိ ဘုရင်မင်းမြတ်က တစ်ဒေသလုံးရဲ့ အသက်အိုးအိမ်စည်းစိမ်ကိုတောင် ဂရုမစိုက်နိုင်တော့တဲ့အထိ မိုက်မဲသွားရတာလား”
အဘိုးအို၏ မျက်နှာတွင် နက်ရှိုင်းသော စိတ်မသက်မသာဖြစ်မှုများ ပေါ်လာသည်။
“အမှန်အတိုင်း လျှောက်တင်ရရင် အဲဒီ တည်ရှိမှုက တကယ်တော့ ဘုရင်မင်းမြတ်ကိုယ်တိုင် ဟောက်ကျိုးမြို့ကို စောင့်ရှောက်ဖို့အတွက် စေလွှတ်ထားခဲ့တာပါ”
“ရွှီနိုင်ငံရဲ့ ဘုရင်က နတ်ဆိုးတစ်ကောင်နဲ့ ပူးပေါင်းနေတာပေါ့ ဟုတ်လား”
ဟန်ပင်းက သူ့မျက်လုံးများကို မှေးကျဉ်းလိုက်သည်။
သူသည် နတ်ဆိုးသားရဲ၏ အရှိန်အဝါနှင့် ဝိညာဉ်သားရဲ၏ အရှိန်အဝါကို အလွယ်တကူ ခွဲခြားနိုင်သည်။ ထို့အပြင် ဟောက်ကျိုးမြို့အထက်က နတ်ဆိုးစွမ်းအင်များထဲတွင် သွေးညှီနံ့တို့ အလွန်ထူထပ်နေတာကြောင့် ဤသတ္တဝါသည် လူများစွာကို စားသောက်ခဲ့ကြောင်း ထင်ရှားလှ၏။
“သူက နတ်ဆိုးသက်သက်မဟုတ်ပါဘူး။ နတ်ဆိုးအင်မော်တယ် တစ်ပါးပါ”
အဘိုးအိုက အလျင်အမြန် ရှင်းပြလိုက်၏။
“ဟက်ဟက်”
ဟန်ပင်း အေးစက်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။
“လူသားတွေကို စားသောက်ပြီး ကျင့်ကြံတဲ့ သတ္တဝါတစ်ကောင်ကတောင် နတ်ဆိုးအင်မော်တယ်လို့ အခေါ်ခံဖို့ ထိုက်တန်လို့လား”
၎င်းကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ အဘိုးအို၏ မျက်နှာက ကြောက်ရွံ့မှုကြောင့် ဖြူစုတ်သွားတော့သည်။
“စီနီယာ ကျေးဇူးပြုပြီး နောက်ထပ် မပြောပါနဲ့တော့။ ဟောက်ကျိုးမြို့ကို စောင့်ကြပ်နေတဲ့သူက စစ်မှန်ကံကြမ္မာအဆင့်ရှိတဲ့ တည်ရှိမှုတစ်ခုပါ။ အကယ်၍ ကျုပ်တို့ ဆက်ပြီး ပြောနေမယ်ဆိုရင် ဒီစကားတွေက သူ့ နားထဲကို ရောက်သွားနိုင်ပါတယ်”
“ဒါဆိုရင် မင်းတို့အားလုံးက နတ်ဆိုးတွေဆီမှာ အညံ့ခံဖို့ ရည်ရွယ်ထားကြပုံပဲ။ ဒါဆိုရင်တော့ ငါ့ရဲ့ ဟန်မိသားစုအနေနဲ့ ဒီနေရာကနေ ထွက်ခွာပြီး တခြားအရပ်မှာပဲ အခြေစိုက်ရတော့မယ်”
ဟန်ပင်း ပြောနေရင်း လူတိုင်းကို တစ်ချက်စီကြည့်လိုက်၏။
မလိုလားအပ်မှု၊ စိတ်ပျက်အားလျော့မှုနှင့် ရှုပ်ထွေးပွေလီသော စိတ်ခံစားချက်များ လူတိုင်း၏ မျက်နှာထက်တွင် ပေါ်လာသည်။
အဘိုးအို အံကြိတ်လျက် ပြောသည်။
“စီနီယာ ကျုပ်တို့က အညံ့ခံချင်လို့ မဟုတ်ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ကျုပ်တို့မှာလည်း ရွေးချယ်စရာ မရှိလို့ပါ”
မျိုးရိုးမြင့်များကလည်း တစ်ယောက်ပြီး တစ်ယောက် ထပ်ကာပြောဆိုကြသည်။
“ဟုတ်ပါတယ်။ အသက်ရှင်သန်ဖို့အတွက်သာ မဟုတ်ရင် ကျွန်တော်တို့ ဘာဖြစ်လို့ နှစ်စဉ်နှစ်တိုင်း မျိုးဆက်သစ်ကလေးငယ်တွေကို တောင်ပေါ်ဓားပြတွေ ဖမ်းဆီးခေါ်ဆောင်သွားတာပါလို့ အပြင်ပန်းမှာ အကြောင်းပြပြီး သူ့ပါးစပ်ထဲကို ဘာလို့ သွားကျွေးနေပါ့မလဲ”
ဤစကားလုံးများ ထွက်ပေါ်လာသည့်အခိုက် ဟန်ရှုယွမ်၏ အမူအရာက ပြင်းထန်စွာ ပြောင်းလဲသွားသည်။ သူ အကျယ်ကြီး အော်ဟစ်လိုက်တော့၏။
“မင်းတို့ ဘာပြောလိုက်တာလဲ။ နောက်တစ်ခေါက် ပြန်ပြောစမ်း”