အခန်း ၆၀

အခန်း (၆၀) လှုပ်ရှားခြင်းနှင့် အတွေ့အကြုံမရှိသော သရေစာသည်

"အိုကေ အိုကေ... ကျွန်တော် နားလည်ပါပြီ..."

"ညွှန်ကြားရေးမှူး အက်ဒ်ဝပ်... စိတ်မပူပါနဲ့... ဒီကိစ္စကို သေချာပေါက် သေချာ ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းပါ့မယ်... စိတ်ချပါ... ခင်ဗျားကို သေချာပေါက် စိတ်ပျက်အောင် လုပ်မှာ မဟုတ်ပါဘူး..."

"ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျား ကျွန်တော့်ကို ကတိပေးထားတာကော... ခင်ဗျားရဲ့ ကတိကို ခင်ဗျား တည်နိုင်ပါ့မလားဆိုတာ ကျွန်တော် မသိဘူး..."

အက်ဒ်ဝပ်၏ ရှင်းပြချက်ကို ကြားပြီးနောက် အီသန်ဟန့်တ်သည် ၎င်းကို သိပ်အလေးအနက် မထားခဲ့ချေ။

ထိုအစား သူသည် အခြားကိစ္စတစ်ခုကို ထုတ်ဖော်ပြောဆိုလာခဲ့၏။

အမေရိကန်၏ ထိပ်တန်း အေးဂျင့်များအနေဖြင့် ၎င်းတို့၏ အလုပ်သည် အသေအပျောက်နှုန်း အလွန်မြင့်မားပေသည်။

ထို့ကြောင့် ထိပ်တန်း အေးဂျင့်အများစုသည် အသက်အရွယ်တစ်ခုသို့ ရောက်ရှိလာချိန်တွင် CIA မှ အနားယူရန် ရွေးချယ်လေ့ရှိကြ၏။

မည်သို့ပင်ဆိုစေ ရေနစ်သေဆုံးသူများမှာ အမြဲတမ်း ရေကူးတတ်သူများသာ ဖြစ်လေသည်။

အကယ်၍ သင်က မြစ်ကမ်းဘေးတွင် မကြာခဏ လမ်းလျှောက်ပါက သင့်ဖိနပ်များ စိုရွှဲသွားမည်မှာ သေချာလှ၏။

အီသန်ဟန့်တ်သည် ဤအချက်ကို ကောင်းစွာ သိရှိထားပြီး ၎င်းမှာ CIA မှ ထွက်ခွာကာ သူ၏ ကျန်ရှိသော ဘဝသက်တမ်းကို မိသားစုနှင့်အတူ ကုန်ဆုံးရန် စဉ်းစားခဲ့ရသည့် အကြောင်းရင်းလည်း ဖြစ်ပေသည်။

နှစ်များတစ်လျှောက် စစ်ဆင်ရေးများ လုပ်ဆောင်ခြင်းမှ သူ ရရှိခဲ့သော လစာငွေသည် သူ၏ မိသားစုနှင့်အတူ အေးချမ်းပြီး လုံခြုံသော ဘဝတစ်ခု နေထိုင်ရန် လုံလောက်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။

"ငါ နားလည်ပါတယ် အီသန်... ဘာတွေ အလျင်စလို ဖြစ်နေရတာလဲ..."

"မင်းက CIA ကနေ ထွက်သွားဖို့ တကယ်ပဲ အဲဒီလောက် စိတ်အားထက်သန်နေတာလား..."

အီသန်၏ စကားကို ကြားချိန်တွင် အက်ဒ်ဝပ်က အနည်းငယ် သိပ်မကောင်းလှသော မျက်နှာအမူအရာဖြင့် ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်သည်။

အီသန်သည် ထိပ်တန်း CIA အေးဂျင့်တစ်ဦးဖြစ်ပြီး အက်ဒ်ဝပ်၏ ဖဲချပ်ကောင်းတစ်ခု ဖြစ်၏။

အကယ်၍ အီသန်ကသာ အတင်းအကျပ် မတောင်းဆိုခဲ့ပါက သူသည် အီသန်အား CIA မှ ဤမျှ လွယ်ကူစွာ ထွက်ခွာခွင့် ပြုမည်မဟုတ်ချေ။

"အက်ဒ်ဝပ်... ကျွန်တော် အသက်ဆယ့်ရှစ်နှစ်မှာ CIA ရဲ့ အထူးလေ့ကျင့်ရေး အစီအစဉ်အတွက် အရွေးခံရကတည်းက ကျွန်တော် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မပိုင်တော့ဘူးဆိုတာ ခင်ဗျား ကောင်းကောင်း သိသင့်တယ်... ကျွန်တော်က လွတ်လပ်တဲ့သူ တစ်ယောက် မဟုတ်တော့ဘူး..."

"ခင်ဗျားက ဒီအရာအားလုံးကို ဖြစ်စေခဲ့တာပဲ..."

"ဒီတိုက်ခိုက်သတ်ဖြတ်နေရတဲ့ ဘဝကြီးကို ကျွန်တော် ငြီးငွေ့နေပြီ... အခု ကျွန်တော် ပြန်သွားပြီး ကျွန်တော့်ရဲ့ ကျန်ရှိတဲ့ ဘဝသက်တမ်းကို ဇနီးနဲ့ ကလေးတွေနဲ့အတူ ကုန်ဆုံးချင်ရုံလေးပါ..."

"ခင်ဗျား ကျွန်တော့်ကို ဒီလို ကတိပေးခဲ့တာလေ... ခင်ဗျားရဲ့ စကားကို ပြန်ရုပ်သိမ်းဖို့ ကြိုးစားနေတာလား..."

အက်ဒ်ဝပ်၏ စကားကို ကြားချိန်တွင် အီသန်ဟန့်တ်၏ မျက်နှာသည် ဒေါသကြောင့် ရုတ်တရက် တွန့်လိမ်သွားပြီး အက်ဒ်ဝပ်အား အော်ဟစ်လိုက်လေ၏။

စကားပြောနေစဉ်မှာပင် အီသန်ဟန့်တ်သည် ခဲတံတစ်ချောင်းကို ထက်ပိုင်းကျိုးသွားစေရန် သူ၏ ဘယ်ဘက်လက်ကို အသုံးပြုလိုက်သည်။

အကယ်၍ အက်ဒ်ဝပ်က ထပ်မံငြင်းဆိုပါက အက်ဒ်ဝပ်အား သူ ဆန့်ကျင်တော့မည့်အလားပင်။

"ကောင်းပါပြီ ကောင်းပါပြီ..."

"မင်း ထွက်သွားလို့ မရဘူးလို့ ငါ မပြောပါဘူး... အခုလောလောဆယ် မဖြစ်နိုင်သေးလို့ပါ..."

အီသန်၏ အခြေအနေကို မြင်ချိန်တွင် အက်ဒ်ဝပ်က သူ့ကို နှစ်သိမ့်ရန် အလျင်အမြန် ကြိုးစားလိုက်၏။

အီသန်ကို ငြိမ်သက်သွားစေပြီးနောက် သူသည် စစ်ဆင်ရေး ရှင်းလင်းချက်ကို ယူဆောင်ကာ တစ္ဆေအေးဂျင့်အဖွဲ့ကို ဦးဆောင်၍ တရုတ်နိုင်ငံသို့ အမြန်ဆုံး ထွက်ခွာရန် ညွှန်ကြားခံခဲ့ရလေသည်။

...

မီးရောင်မှိန်မှိန် လင်းနေသော ခန်းမအတွင်း၌...

အီသန်ဟန့်တ် ထွက်ခွာသွားသည်ကို ကြည့်ပြီးနောက် အက်ဒ်ဝပ်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ရက်စက်သော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာခဲ့၏။

အမှန်တကယ်တွင် အစကတည်းက အက်ဒ်ဝပ်သည် အီသန်ဟန့်တ်အား ထွက်ခွာခွင့်ပြုရန် တစ်ကြိမ်တစ်ခါမျှ မရည်ရွယ်ခဲ့ချေ။

သူ့လောက် အသုံးဝင်သော 'ဓား' တစ်လက်သည် ရှားပါးလှသည်။ သူ့ကို CIA မှ ထွက်ခွာခွင့်ပြုလိုက်ခြင်းက နှမြောစရာ မကောင်းပေဘူးလော။

ထို့အပြင် အီသန်ဟန့်တ်သည် နှစ်များတစ်လျှောက် သူနှင့် အမေရိကန်ရှိ အရေးပါသူ အချို့အတွက် ညစ်ပတ်သော အလုပ်များကို များစွာ လုပ်ဆောင်ပေးခဲ့ပေ၏။

တစ်ဖက်လူသည် အလွန်အမင်း များပြားလှသော အရာများကို သိရှိထားသဖြင့် ၎င်းတို့ကို ထွက်ခွာခွင့်ပြုရန် အက်ဒ်ဝပ် အလွန်အမင်း စိုးရိမ်နေခဲ့သည်။

အမှန်တကယ်တွင် အီသန်ဟန့်တ်၏ ကံကြမ္မာသည် လွန်ခဲ့သော အချိန်အတော်ကြာကတည်းက သတ်မှတ်ပြီးသား ဖြစ်၏။

သူသည် CIA ၏ အေးဂျင့် ရွေးချယ်မှု လုပ်ငန်းစဉ်သို့ ဆွဲသွင်းခံလိုက်ရသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် အခြားသူများ အသုံးပြုရန် ကိရိယာတစ်ခု ဖြစ်လာရန် ဖန်တီးခံခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။

ဓားတစ်လက်ကို ဆက်လက် အသုံးမပြုနိုင်တော့ချိန်တွင် ၎င်းအား စွန့်ပစ်ရန်နှင့် ဖျက်ဆီးရန် အချိန်ရောက်လာပြီ ဖြစ်၏။

ထိုသဘောတရားသည် လူများအပေါ်တွင်လည်း အကျုံးဝင်ပေသည်။

အီသန်ဟန့်တ်သည် အသုံးမဝင်တော့သည့် အချိန်အထိ ကိရိယာတစ်ခုအနေဖြင့် ဆက်လက် တာဝန်ထမ်းဆောင်မည် သို့မဟုတ် သနားညှာတာမှု အချို့ပြသကာ သားကောင်အား မိသားစုနှင့် ပြန်လည်ပေါင်းစည်းရန် အိမ်သို့ ပြန်ခွင့်ပြုလိမ့်မည်။

ထိုသို့မဟုတ်ပါက အီသန်ဟန့်တ်သည် မတော်တဆမှု တစ်ခုတွင် သေဆုံးသွားနိုင်ပေ၏။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သေဆုံးသွားသူများသာ လျှို့ဝှက်ချက်များကို ထာဝရ ထိန်းသိမ်းထားနိုင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

...

လန်းလေရှိ CIA ဌာနချုပ်မှ ထွက်ခွာပြီးနောက်...

အီသန်ဟန့်တ်သည်လည်း အရေးယူဆောင်ရွက်မှုများ စတင်လုပ်ဆောင်ခဲ့၏။

သူသည် သူ၏ တစ္ဆေတပ်ဖွဲ့ကို စုစည်းကာ တရုတ်နိုင်ငံသို့ ချက်ချင်း ဦးတည်သွားရန် ပြင်ဆင်နေခဲ့သည်။

သို့သော် ဤတရုတ်နိုင်ငံသို့ ခရီးစဉ်သည် သူ၏ ဘဝတွင် အကြီးမားဆုံးသော လှောင်ပြောင်စရာတစ်ခု ဖြစ်လာလိမ့်မည်ဟု အီသန်ဟန့်တ် တစ်ကြိမ်တစ်ခါမျှ မထင်မှတ်ထားခဲ့ချေ။

အီသန်ဟန့်တ် တရုတ်နိုင်ငံသို့ ဝင်ရောက်ရန် ကြိုးစားနေချိန်၌...

အခြားတစ်ဖက်တွင် နန်ပြည်နယ် ကျန်းမြို့...

တစ်ညအကြာတွင် ချန်မို၏ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ စက်ရုံများကို ရှင်းလင်းလိုက်ပြီး ပရော်ဖက်ရှင်နယ် ဆောက်လုပ်ရေးအဖွဲ့မှ ချန်မို၏ စက်ရုံနှင့် စတူဒီယိုသို့ အလျင်အမြန် ချိတ်ဆက်ပေးခဲ့လေ၏။

သေချာသည်မှာ နယ်မြေ ကျယ်ပြန့်လာသည်နှင့်အမျှ ၎င်းသည် လုပန်းကျုံးနှင့် အခြားသော အထူးဝန်ဆောင်မှုဗျူရို စစ်သားများအတွက် သိသာထင်ရှားသော စိန်ခေါ်မှုတစ်ခုလည်း ဖြစ်လာခဲ့ပေသည်။

သို့သော် ဖော်ပြသင့်သောအရာမှာ...

ချန်မို၏ စက်ရုံအလုပ်ရုံ အပြင်ဘက်တွင် စားသောက်ဆိုင်ငယ် အချို့သည် ညတွင်းချင်း ပေါ်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။

အပြင်ဘက်တွင် ရုတ်တရက် ပေါ်လာသော စားသောက်ဆိုင်ငယ်များကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် ချန်မို၏ စားချင်စိတ်များ ရုတ်တရက် ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်။

သူသည် စားသောက်ဆိုင်ငယ်ဆီသို့ ချက်ချင်းသွားပြီး သူ စားချင်သော အရာအချို့ကို ဝယ်ယူခဲ့လေ၏။

သူ စက်ရုံအလုပ်ရုံမှ ထွက်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ကျန်ပင်းကော်ဇီ (တရုတ် ပန်ကိတ်တစ်မျိုး) ၏ ရနံ့သည် လွင့်ပျံလာခဲ့သည်။

ချန်မိုသည် အနံ့ကို ပြင်းပြင်းရှူသွင်းလိုက်ပြီး အနံ့လာရာဘက်သို့ ကြည့်လိုက်၏။

မလှမ်းမကမ်းရှိ သစ်ပင်ရိပ်အောက်တွင် "စစ်မှန်သော ကျန်ပင်းကော်ဇီ" ဟု ရေးသားထားသော ဆိုင်းဘုတ်နှင့် ဆိုင်ငယ်လေးတစ်ခု ရှိနေပေသည်။

ဆိုင်ရှင်မှာ ဆံပင်တိုတိုနှင့် အသက်နှစ်ဆယ်ကျော်အရွယ် လူငယ်တစ်ဦး ဖြစ်၏။

"သူဌေး... ဘာစားချင်လဲ..."

ချန်မို ထွက်လာသည်ကို မြင်ချိန်တွင် ဆိုင်ရှင်က အလွန် စိတ်အားထက်သန်စွာဖြင့် ချက်ချင်း မေးမြန်းလိုက်သည်။

"ဟေး... သူဌေး... ခင်ဗျား ဘာတွေပြောနေတာလဲ... ခင်ဗျားရဲ့ ကျန်ပင်းကော်ဇီ ဆိုင်ကို လာတာဆိုတော့ ကျန်ပင်းကော်ဇီကလွဲလို့ ကျွန်တော် တခြား ဘာစားလို့ရဦးမှာလဲ..."

"ကျွန်တော့်ကို ကျန်ပင်းကော်ဇီ တစ်ပွဲပေးပါ... ကြက်ဥအပို၊ ဝက်အူချောင်းအပိုနဲ့ နံနံပင်အပို ထည့်ပေးပါ..."

ဆိုင်ရှင်၏ စကားကို ကြားချိန်တွင် ချန်မိုသည် ဆိုင်ရှင်အား အတော်လေး ရယ်စရာကောင်းသည်ဟု ထင်မြင်မိလေ၏။

သူသည် ကျန်ပင်းကော်ဇီ (တရုတ် ပန်ကိတ်) ဆိုင်ကို ဖွင့်ထားသော်လည်း သူ ဘာစားချင်သနည်းဟု အဘယ်ကြောင့် မေးရသနည်း။

"ဟုတ်ကဲ့ပါ သူဌေး..."

"ကြက်ဥ၊ ဝက်အူချောင်းနဲ့ နံနံပင် အပိုပါတဲ့ ကျန်ပင်းကော်ဇီ တစ်ပွဲ... ကျေးဇူးပြုပြီး ခဏစောင့်ပါ... မကြာခင် ရပါတော့မယ်..."

စကားပြောနေစဉ်မှာပင် ဆိုင်ရှင်သည် သူ၏ ကိရိယာများကို ကောက်ယူကာ သံပြားပေါ်တွင် ပန်ကိတ်များကို စတင်ပြုလုပ်တော့၏။

သို့သော် ဆိုင်ရှင်သည် အတွေ့အကြုံ အလွန်နည်းပါးကြောင်း ရှင်းလင်းလှပေသည်။

ပန်ကိတ်တစ်ခု ပြုလုပ်ရာတွင်ပင် သူသည် ယောက်ယက်ခတ်နေပြီး ခြစ်ပြားကိုပင် မည်သို့ ကောင်းစွာ အသုံးပြုရမည်ကို မသိချေ။

ပန်ကိတ်များ ကျက်သွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ဆိုင်သည်က ကြက်ဥများနှင့် ဝက်အူချောင်းများကို အပေါ်မှ စတင်ထပ်တင်လိုက်ပြီး တစ်ပြားတစ်စမှ မယူဘဲ ချန်မို တောင်းဆိုထားသော နံနံပင်ကိုပင် ထည့်ပေးလိုက်လေသည်။

နောက်ဆုံး ရလဒ်မှာမူ သဘာဝကျစွာပင် မူလက သင့်တင့်လျောက်ပတ်သော ပန်ကိတ်တစ်ခုဖြစ်မည့်အရာသည် ချက်ချင်း လုံးဝ ရှုပ်ပွသွားခဲ့တော့၏။

"သူဌေး... ခင်ဗျား ဒီအလုပ်ကို လုပ်လာတာ ဘယ်လောက်ကြာပြီလဲ..."

ယောက်ယက်ခတ်နေသော ဆိုင်ရှင်ကို ကြည့်ရင်း ချန်မိုက အလွန် သိချင်စိတ် ပြင်းပြစွာဖြင့် မေးမြန်းလိုက်သည်။

"သိပ်မကြာသေးပါဘူး... ကျွန်တော် ဒီအလုပ်ကို လုပ်လာတာ ဆယ်နှစ်လောက် ရှိပါပြီ..."

ချန်မို မေးခွန်းမေးချိန်တွင် ဆိုင်ရှင်က ပေါ့ပေါ့ပါးပါး အဖြေတစ်ခု ပေးလိုက်၏။

"ဆယ်နှစ်ကျော်... သူဌေး... ခင်ဗျားက လိမ္မာပါးနပ်တဲ့ စီးပွားရေးသမား တစ်ယောက်ပဲ..."

အဖြေကို ရရှိချိန်တွင် ကျိုးပဲ့နေသော ကျန်ပင်းကော်ဇီကို လက်ထဲတွင် ကိုင်ထားသော ချန်မိုသည် ထူးဆန်းသော မျက်နှာအမူအရာ ရှိနေခဲ့လေသည်။

ရှင်းလင်းစွာပင် တစ်ဖက်လူသည် ဤစွမ်းရည်ကို ဆယ်နှစ်ကျော်ကြာ ထိန်းသိမ်းထားနိုင်ပါက ၎င်းတို့ အောင်မြင်ခဲ့ခြင်းမှာ မယုံနိုင်လောက်အောင် ကံကောင်းခဲ့ခြင်း ဖြစ်ရမည်ဟု သူ ခံစားမိပေ၏။

"ဟားဟား... ဆောရီးပါ... ကျွန်တော် ဒါကို အသုံးမပြုတာ ကြာပြီဆိုတော့ နည်းနည်း သံချေးတက်နေလို့ပါ..."

ချန်မိုက သူ၏အိတ်ကို မြှောက်လိုက်သည်ကို မြင်ချိန်တွင် ဆိုင်ရှင်က အနေရခက်သော အပြုံးတစ်ခု ပြုံးပြလိုက်ပြီး အလျင်အမြန် ရှင်းပြလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူသည် အကြိမ်ကြိမ် တောင်းပန်လိုက်ပြီး ချန်မို တံခါးပေါက်ဆီသို့ ပြန်သွားသည်ကို ကြည့်နေခဲ့၏။

ချန်မို ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် ဆိုင်ရှင်၏ မျက်လုံးများ စူးရှသွားကာ စီးပွားရေးလုပ်နေသော ဆိုင်သည်ငယ် တစ်ဦးနှင့် လုံးဝမတူဘဲ သူ၏ ပတ်ဝန်းကျင်ကို သတိထားကာ အကဲခတ်ကြည့်ရှုလိုက်လေသည်။