အခန်း ၂၄၆

အပိုင်း (၂၄၆)

ခန်းမထဲက ဘယ်သူကမှ စကားထပ်မပြောကြတော့ချေ။ အထက်တွင် ထိုင်နေသော မင်းဆရာကြီးယွီသည် မျက်လွှာချကာ အချိန်ကြာမြင့်စွာ စဉ်းစားနေပုံရပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် ပြောလိုက်သည်။ "ငါတို့ တာ့လျန်က မဟာတံတိုင်းကြီးကို အတူတူ တည်ဆောက်ဖို့ စစ်တပ် စေလွှတ်လို့ ရတယ်။ အနောက်ဘက် နယ်စပ်ကိုလည်း စစ်ကူတွေ လွှတ်ပေးလိမ့်မယ်"

ကျန်းဟွိုင်နှင့် ထိုနေရာတွင် ရှိနေသော အမတ်များအားလုံးက မော့ကြည့်လိုက်ကြ၏။

မင်းဆရာကြီးယွီသည် သူ့တုတ်ကောက်ကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် မှီထားပြီး ထိုနေရာတွင် ရှိနေသူများအားလုံးကို စိုက်ကြည့်နေသည်။ အိုမင်းနေသော မျက်နှာထက်တွင် ညှိုးနွမ်းခြောက်သွေ့ကာ အေးစက်ခမ်းနားသော အမူအရာတစ်ခု ရှိနေ၏။ " 'လူရဲ့ ကြိုးစားအားထုတ်မှုကို အကုန်လုပ်ပြီး၊ ကံတရားရဲ့ စီမံမှုကို နားထောင်ရမယ်' ဆိုတဲ့ ရှေးစကား တစ်ခွန်း ရှိတယ်။ လူရဲ့ ကြိုးစားမှု မကုန်ဆုံးသေးဘဲနဲ့ ဒီကံတရားရဲ့ စီမံမှုကို ဘယ်လိုလုပ်ပြီး နားထောင်နိုင်မှာလဲ"

အနောက်ဘက် နယ်စပ်သို့ စစ်ကူလွှတ်ခြင်းသည် ချန်ဝေက အချိန်မီတော့မည် မဟုတ်မှန်း သိနေလျက်နှင့်တောင် နန်ချန်သို့ စစ်ကူသွားရောက်ပြီး ဝိန်းယွီကို ပြန်ခေါ်လာရန် စစ်တပ်ကို ဦးဆောင်သွားလိုသည့် အခြေအနေနှင့် တူညီနေသည်။ သောင်းပုံတစ်ပုံလောက်သာ ဖြစ်နိုင်ခြေ ရှိနေမည် ဆိုလျှင်တောင် သူတို့က အစွမ်းကုန် ကြိုးစားပြီး နောက်ဆုံးအကြိမ် အနေဖြင့် အသက်စွန့် တိုက်ခိုက်ရပေလိမ့်မည်။

ဧကရာဇ်ကပင် အသက်ရှင်ခြင်းနှင့် သေဆုံးခြင်းကို ဘေးဖယ်ထားနိုင်ခဲ့ပြီးပြီ ဖြစ်ရာ သူတို့ကဲ့သို့ အမတ်များအနေဖြင့် ဘာကို ကြောက်ရွံ့နေစရာ လိုတော့မည်နည်း။

အနောက်ဘက် နယ်စပ်မှ ဝင်ရောက်ကျူးကျော်လာမည့် ပြင်ပရန်သူများကို ခုခံကာကွယ်ရန် မဟာတံတိုင်းကြီး တည်ဆောက်ခြင်းသည် နောက်ဆုံး နည်းလမ်းပင်ၐ။

ကျန်းဟွိုင် ပြောခဲ့သလိုပင် ဝိန်းယွီကို တကယ်ပဲ ပြန်လည် မကယ်တင်နိုင်ခဲ့လျှင်၊ ပြီးတော့ အနောက်ဘက် နယ်စပ်ကိုလည်း မကာကွယ်နိုင်ခဲ့လျှင် သူတို့အနေဖြင့် ကျန်ရှိနေသော စစ်ရေးအင်အားများကို အသုံးပြုပြီး ပြည်မကြီးမှ ပြည်သူများကို ကာကွယ်စောင့်ရှောက်ရပေလိမ့်မည်။

ထိုသို့မှသာ ဝိန်းယွီနှင့် ရှောင်းလိတို့ အသက်စွန့်ပြီး သူတို့အတွက် လဲလှယ်ပေးခဲ့သော ဤအသက်ရှူချောင်မည့် အခွင့်အရေးကို သစ္စာဖောက်ရာ မကျမှာပင်။

ထိုနေရာတွင် ရှိနေသော အမတ်များအားလုံးသည် မင်းဆရာကြီးယွီ၏ စကားများထဲမှ နက်ရှိုင်းသော အဓိပ္ပါယ်ကို နားလည်သွားကြသည်။ သူတို့၏ မျက်နှာအမူအရာများတွင် အနည်းငယ် ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှုများ ပါဝင်လာပြီး ဖြည်းညှင်းစွာ ကိုင်းညွှတ်ကာ လက်နှစ်ဖက်ကို ယှက်လျက် တညီတညွတ်တည်း ပြောလိုက်ကြ၏။ "ကျွန်တော်တို့ အားလုံးက မင်းဆရာကြီး ပြောတဲ့အတိုင်း သဘောတူပါတယ်"

ကျန်းဟွိုင်သည်လည်း လက်နှစ်ဖက်ကို ယှက်ကာ မင်းဆရာကြီးယွီကို နက်ရှိုင်းစွာ အရိုအသေ ပေးလိုက်လေသည်။

ကျန်းဟွိုင်နှင့် တာ့လျန် အမတ်များအားလုံး ဆုတ်ခွာသွားပြီးနောက် မင်းဆရာကြီးယွီသည် နေ့ရက်ဆက်တိုက် စိတ်ပင်ပန်း လူပင်ပန်း ဖြစ်မှုများကြောင့် နှုတ်ခမ်းကို ကွယ်ကာ တိုးညှင်းစွာ ချောင်းဆိုးလိုက်ရာ လီရွှင်က လက်ဖက်ရည်ကို ငဲ့ပြီး ကမ်းပေးလိုက်သည်။

မင်းဆရာကြီးယွီသည် လက်ဖက်ရည်ပန်းကန်ကို လက်ခံယူလိုက်သော်လည်း မသောက်ခဲ့ချေ။ အကျယ်ကြီးဖွင့်ထားသည့် ခန်းမဆောင်တံခါးမှတစ်ဆင့် ခြံဝင်းကို ငေးကြည့်ရင်း အဆုံးမရှိသော သက်ပြင်းချမှုများဖြင့် ဖြည်းညှင်းစွာ ပြောလိုက်၏။ "ဒီကောင်လေးဆီမှာ ဆရာကြီးလီရဲ့ အရိပ်အယောင် တချို့ ရှိနေတယ်..."

လီရွှင်သည် မင်းဆရာကြီးယွီ၏ ဤသို့ ထောက်ပြမှုကြောင့် ကျန်းဟွိုင်နှင့် လီယောင်တို့ကြားက တူညီမှုအချို့ကို သတိရသွားပုံရပြီး ပြောလိုက်၏။ "လူကြီးမင်းလီ ငယ်ငယ်တုန်းကနဲ့ တူပါတယ်"

မင်းဆရာကြီးယွီသည် တဖန် ခေါင်းခါလိုက်ပြန်သည်။ "နှမြောစရာက အခြေအနေတွေက လူကို မစောင့်ဆိုင်းပေးဘူး။ ဒီကောင်လေးသာ နောက်ထပ် ဆယ်နှစ်၊ ရှစ်နှစ်လောက် အတွေ့အကြုံတွေ ထပ်ပြီး ရင့်ကျက်လာမယ်ဆိုရင် ငါ့လို အရိုးဆွေးကြီးအနေနဲ့ မင်းသမီးရဲ့ မှာကြားချက်တွေကို မလုပ်ဆောင်နိုင်မှာကို ကြောက်စရာ မလိုတော့ဘူး..."

လီရွှင်က အလျင်စလို ပြောလိုက်၏။ "မင်းဆရာကြီး... ဒီလိုစကားမျိုး မပြောပါနဲ့။ မင်းဆရာကြီးက မင်းသမီးလေး နန်းတွင်းကို ပြန်လာတာကို ကြိုဆိုရဦးမယ်၊ ပြီးတော့ မင်းသမီး ဘေးကင်းစွာ ပြန်လာဖို့ကိုလည်း စောင့်ဆိုင်းရဦးမယ်လေ"

မင်းဆရာကြီးယွီသည် စကားဆက်မပြောတော့ချေ။ အိုမင်းပြီး ဖျားနာမှုကြောင့် အနည်းငယ် တုန်ယင်နေသော လက်က လက်ဖက်ရည်ပန်းကန်ကို ကိုင်ထားချိန်တွင် ပန်းကန်ထဲမှ ကြည်လင်သော လက်ဖက်ရည်များက မရပ်မနား လှုပ်ခတ်နေခြင်းက အရာအားလုံးကို ရှင်းပြနေလေပြီ။

ကျန်းဟွိုင်က တာ့လျန် စစ်စခန်းမှ ထွက်လာပြီးနောက် အပြင်ဘက်တွင် စောင့်ဆိုင်းနေသော လက်အောက်ငယ်သားများက အလျင်အမြန် ရှေ့တိုးလာပြီး မေးလိုက်ကြသည်။ "စစ်ဗျူဟာမှူး... မဟာမိတ်ဖွဲ့တဲ့ ကိစ္စက ဘယ်လိုနေလဲ"

ကျန်းဟွိုင်၏ သပ်ရပ်ချောမောသော မျက်နှာပေါ်တွင် ရှားရှားပါးပါး ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသော အရိပ်အယောင် အနည်းငယ် ရှိနေသော်လည်း ခြေလှမ်းများက အရှိန်အဟုန် ကြီးမားနေဆဲပင်။ "မဟာတံတိုင်းကြီး တည်ဆောက်မယ့် ကိစ္စက ပုံမှန်အတိုင်းပဲ ဆက်လုပ်မယ်။ ကျူကျွင်းကို ကူညီဖို့ အနောက်ဘက် နယ်စပ်ဆီ အထူးလေ့ကျင့်ထားတဲ့ မြင်းစီးတပ်ဖွဲ့ တစ်ဖွဲ့ကို သီးသန့် ထပ်လွှတ်ပေးရမယ်"

ရှောင်းစစ်စခန်းသို့ ပြန်ရောက်ချိန်တွင် စစ်စခန်းတံခါးဝ၌ ရပ်တန့်နေသော မြင်းစီးတပ်ဖွဲ့ တစ်ဖွဲ့ကို အဝေးမှနေ၍ မြင်လိုက်ရသည်။

အနီးသို့ ရောက်သွားပြီးနောက်မှသာ ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူမှာ ပါးပြင်များ အတော်လေး ပိန်ချုံးနေပြီ ဖြစ်သည့် စုန့်ချင် ဖြစ်ကြောင်း တွေ့လိုက်ရသည်။ သူ့ဘေးရှိ မြင့်မားကြီးမားသော မြင်းတစ်ကောင်ပေါ်တွင်တော့ ပခုံးထက်၌ သံတူကြီး နှစ်လက်ကို ထမ်းထားသည့် ထောင်ခွေ ထိုင်နေလေသည်။

တစ်ဖွဲ့လုံးသည် ခရီးပန်းလာသည့် ပုံပေါက်နေပြီး တင်းကျိုးမှ ယခုလေးတင် အလျင်အမြန် ရောက်ရှိလာပုံရသည်။

ကျန်းဟွိုင်သည် မြင်းလှည်းပေါ်မှ ဆင်းလာပြီး သူတို့နှစ်ဦးကို လက်နှစ်ဖက် ယှက်ကာ အရိုအသေ ပေးလိုက်၏။ "စစ်သူကြီးစုန့်၊ တပ်မှူးထောင်... မတွေ့ရတာ ကြာပြီပဲ"

စုန့်ချင်၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေသော မုတ်ဆိတ်များကို မလာခင်က ရိုးရှင်းစွာ ရိတ်သင်ထားခဲ့ပြီး မျက်နှာပေါ်တွင် ခြစ်မိထားသော ဒဏ်ရာအချို့ ရှိနေသော်လည်း တစ်ကိုယ်လုံး၏ အသွင်အပြင်က တင်းကျိုးတွင် ရှိနေစဉ်ကလောက် စိတ်ပျက်အားငယ်နေပုံ မပေါ်တော့ချေ။

သူသည် ကျန်းဟွိုင်ကို ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး "ကျူကျွင်းက အနောက်ဘက် နယ်စပ်တံခါးအပြင်ဘက်မှာ ဒုက္ခရောက်နေတယ်လို့ ကြားတယ်။ ကျူကျွင်းကို သွားပြီး စစ်ကူပေးဖို့ ကျွန်တော် စစ်တပ်ကို ဦးဆောင်သွားချင်တယ်"

ကျန်းဟွိုင်သည် ချက်ချင်း ခွင့်ပြုချက် မပေးခဲ့ဘဲ အနည်းငယ် တုံ့ဆိုင်းနေကာ ပြောလိုက်၏။ "ဒီကိစ္စအတွက် ကျွန်တော်က စစ်စခန်းထဲက စစ်သူကြီးတွေနဲ့ အရင် တိုင်ပင်ဆွေးနွေးပြီးမှပဲ ဆုံးဖြတ်ချက် ချလို့ရမယ်"

စုန့်ချင်က သူ့ကို လှမ်းခေါ်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "စစ်သူကြီးယွမ်နဲ့ စစ်သူကြီးဝေ့အန်းတို့က မြောက်ပိုင်းရဲ့ အဓိက စစ်သူကြီးတွေချည်းပဲ။ တကယ်လို့ ကျူကျွင်းမှာသာ ပြဿနာ တစ်ခုခု ရှိခဲ့ရင် မြောက်ပိုင်းနယ်စပ် အပြင်ဘက်က လူရိုင်းတွေကို ခုခံကာကွယ်ဖို့ အနာဂတ်မှာ သူတို့ကပဲ ဦးဆောင်ရဦးမယ်လေ။ ဒီတစ်ကြိမ် အနောက်ဘက် နယ်စပ်ကို စစ်ကူသွားဖို့ ခေါင်းဆောင်ရွေးချယ်တဲ့ နေရာမှာ သူတို့နှစ်ယောက်ကလွဲပြီး တခြား စစ်သူကြီးတွေထဲကပဲ ရွေးချယ်နိုင်မယ်။ အားဟွမ်က ကျွန်တော့်ကို အစ်ကိုကြီးလို့ ခေါ်ခဲ့တာ။ အခု သူ ဒုက္ခရောက်နေတော့ အစ်ကိုကြီး တစ်ယောက်အနေနဲ့ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် သူ့ကို ပြန်ခေါ်လာပေးရမယ်"

သူသည် ရှောင်းလိကို ကျူကျွင်းဟု ဆက်လက် မခေါ်ဝေါ်တော့ချေ။ ဤသို့ ပြောဆိုခြင်းက ကျန်းဟွိုင်က စစ်မိန့်ဖြင့် သူ့ကို မသွားရန် တားမြစ်မည် ဆိုလျှင်တောင် သူက အမိန့်ကို ဖီဆန်ပြီး သူ့ဘာသာသူ သွားမည်ဖြစ်ကြောင်း ဖော်ပြနေခြင်းပင်။

ရှောင်းလိနှင့် ကိုယ်ရေးကိုယ်တာ ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်မှုအရ ဆိုလျှင် စစ်တပ်တစ်ခုလုံးတွင် ကျန်းဟူနှင့် သူ့ထက် ပိုယှဉ်နိုင်မည့်သူ မရှိချေ။

ကျန်းဟွိုင်သည် စုန့်ချင်ကို စစ်တပ်ဦးဆောင်သွားရန် စိတ်မချခဲ့ချေ။ တစ်ချက်က သူ စစ်တပ်ထဲတွင် မရှိသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်ပြီး ဒုတိယအချက်က သူ စိတ်လိုက်မာပါ လုပ်မှာကို စိုးရိမ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ယခု စုန့်ချင်၏ စကားကို ကြားလိုက်ရပြီး သူနှင့် မျက်လုံးချင်း အခိုက်အတန့် ဆုံသွားချိန်တွင် ဤခရီးက အသွားသာရှိပြီး အပြန်မရှိနိုင်မှန်း သိနေသဖြင့် နောက်ဆုံးတွင် မျက်လုံးမှိတ်ကာ ခေါင်းညိတ်သဘောတူလိုက်လေသည်။

စုန့်ချင်က "ကျေးဇူးတင်ပါတယ်" ဟု ပြောလိုက်ပြီး သူ့ဘေးတွင် မြင်းစီးကာ လိုက်ပါလာသော ထောင်ခွေကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်၏။ "အားနျို... မင်း သွားပြီး ကျူကျွင်း အမြဲသုံးနေကျ အဲ့ဒီ သံလှံရှည်ကြီးကို သွားယူချေ"

ထောင်ခွေသည် အသံပြုကာ မြင်းကို နှင်ပြီး ထွက်သွားလေရာ ထိုအခါမှသာ စုန့်ချင်သည် ကျန်းဟွိုင်ကို ဆက်ပြောလိုက်သည်။ "ဒီကောင်လေးက ကျွန်တော်နဲ့ အားဟွမ်ရဲ့ ညီတစ်ဝက်လောက် ဖြစ်နေပြီ။ အားဟွမ် ဒုက္ခရောက်နေတာကို ကြားတော့ အနောက်ဘက် နယ်စပ်ကို ဘာဖြစ်ဖြစ် လိုက်သွားမယ်လို့ ပြောနေတာ။ ကျွန်တော် တင်းကျိုးမှာ မရှိတော့ရင် သူ့ကို ဘယ်သူမှ ဖိနှိပ်ထားနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ သူ တစ်ယောက်တည်း အနောက်ဘက် နယ်စပ်ကို အန္တရာယ်သွားရှာမှာ စိုးရိမ်လို့ ဒီကောင်လေးကို ခေါ်လာခဲ့ရတာပဲ။ ဒါပေမယ့် ဒီခရီးက အရမ်း အန္တရာယ်များတယ်။ အအေးဒဏ်ကတင် ဒီကောင်လေးရဲ့ အသက်ကို ယူသွားနိုင်တယ်။ ကျွန်တော် ဒီကောင်လေးကို စစ်ဗျူဟာမှူးဆီပဲ အပ်ခဲ့ပါရစေ။ စစ်ဗျူဟာမှူးက အကြောင်းပြချက် တစ်ခုခုရှာပြီး သူ့ကို မြို့ထဲမှာပဲ နေဖို့ လှည့်စားထားပေးပါ"

ကျန်းဟွိုင်သည် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး ပြောလိုက်၏။ "ကျွန်တော် နောက်မှ တပ်မှူးထောင်ကို မဟာတံတိုင်းကြီး တည်ဆောက်တဲ့ နေရာမှာ ကြီးကြပ်ရေးမှူး အဖြစ် ကူညီခိုင်းလိုက်မယ်"

အဘွားထောင်က ဖေစုန့်၏ လက်အောက်ရှိ မြို့ရိုးကာကွယ်ရေး တည်ဆောက်သည့် စစ်သည်များ၏ ရိုက်နှက်မှုကြောင့် သေဆုံးခဲ့ရသည့် အရင်က ဖြစ်ရပ်မျိုး ရှိခဲ့ဖူးသဖြင့် ထောင်ခွေ၏ ဖြူစင်ရိုးသားသော စိတ်ထားအရ မဟာတံတိုင်းကြီး တည်ဆောက်နေသည့် အလုပ်ကြမ်းသမားများကို စစ်သည်များက ပြင်းထန်သော ပြစ်ဒဏ်များ မပေးစေရန် တားမြစ်ခိုင်းခြင်းက သူ့ကို ချုပ်နှောင်ထားနိုင်ပေလိမ့်မည်။

စုန့်ချင်သည် လက်နှစ်ဖက်ကို ယှက်ကာ ကျန်းဟွိုင်ကို ကျေးဇူးတင်စကား ပြောလိုက်လေသည်။

ကျန်းဟွိုင်သည် စုန့်ချင်က တင်းကျိုး မြင်းစီးတပ်ဖွဲ့ကို ဦးဆောင်ကာ စစ်စခန်းမှ ထွက်ခွာသွားချိန်တွင် သူ့ကို လက်နှစ်ဖက် ယှက်ကာ အရိုအသေ ပေးလိုက်ပြီး ကျယ်လောင်စွာ ပြောလိုက်၏။ " စစ်သူကြီးက ကျူကျွင်းကို ပြန်ခေါ်လာပေးမယ့် အချိန်ကို ကျွန်တော် စောင့်နေပါ့မယ်"

စုန့်ချင်သည် မြင်းကျောထက်မှနေ၍ ကျန်းဟွိုင်ကို တစ်ချက် ပြန်ကြည့်လိုက်ပြီး နောက်ထပ် စကားတစ်ခွန်းမှ ပြန်မပြောလိုက်ချေ။ စစ်တပ်ကို ဦးဆောင်ကာ ရှေ့သို့သာ ဆက်လက် ထွက်ခွာသွားတော့သည်။ များပြားလှသော စစ်အလံများသည် ပြင်းထန်သော နေရောင်အောက်တွင် ထပ်နေသော အရိပ်များအဖြစ် လွင့်ဝဲနေတော့သည်။

မိုင်သောင်းချီ ကွာဝေးသော ကျားချောက်တောင်ကြားဂိတ် အပြင်ဘက်တွင်လည်း ရှီးလင်၏ စစ်အလံများသည် ကောင်းကင်နှင့် နေမင်းကိုပင် ဖုံးကွယ်ထားလေသည်။

"ဝူး ဝူး" ဟူသော ခရာသံများ ထွက်ပေါ်လာချိန်တွင် သုံးသောင်းသော ရှီးလင်စစ်တပ်သည် သဲဝါများနှင့် ဖုန်များကြားတွင် ရေစီးကြောင်းတစ်ခုကဲ့သို့ အရှေ့ဘက်၌ မတ်မတ်ရပ်နေသော ကျားချောက်တောင်ကြားဂိတ် မြို့ရိုးများဆီသို့ လွှမ်းခြုံ ဝင်ရောက်သွားလေသည်။

သို့သော် အောက်ဘက်မှ တိုက်ပွဲအခြေအနေကို ခြုံငုံကြည့်ရှုနိုင်သော မြင့်မားသည့် ချောက်ကမ်းပါး တစ်နေရာတွင်တော့ ရှောင်းလိသည် မြင်းကို နှင်ကာ ရပ်နေ၏။ သဲကန္တာရထဲတွင် နေ့ရောညပါ လေထဲ မိုးထဲတွင် အလျင်အမြန် ခရီးနှင်လာခဲ့ရသဖြင့် သူ၏ မျက်နှာအသားအရေသည် ပိုမည်းနက်သွားသော်လည်း ပိုအေးစက်ခက်ထန်လာသယောင်။ အထူးသဖြင့် မျက်ခုံးရိုးနားရှိ ကန့်လန့်ဖြတ် အမာရွတ်ငယ်လေးက သူ့ကိုယ်ပေါ်ရှိ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်ပြီး အရိုင်းဆန်သော အငွေ့အသက်များကို လုံးဝ ဖုံးကွယ်မထားနိုင်တော့ချေ။

ကျန်းဟူသည် သူ့ဘေးတွင် မြင်းစီးကာ ရပ်နေရင်း မြေပြင်ပေါ်သို့ တံတွေးထွေးချလိုက်ပြီး ပြောလိုက်၏။ "ငါတို့က လေတွေကို စား၊ သဲတွေကို မျိုချပြီး နေ့ရောညပါ အမြန် ခရီးနှင်လာလို့ ခံတပ်အထဲမှာ ရှီးလင်က သူလျှိုတွေ ရှိနေတယ်ဆိုတဲ့ သတင်းကို အရင် ကြိုပြီး ဖြန့်ထားနိုင်ခဲ့တယ်။ အောက်က အဲဒီ ရှီးလင်ကောင်တွေ မြို့ကို တိုက်ခိုက်တဲ့ ပုံစံက ဟန်ဆောင်ပြီး လုပ်ပြနေတာ ဟုတ်မဟုတ် ဆိုတာကိုတော့ မသိသေးဘူး"

ရှောင်းလိသည် အောက်ဘက်ရှိ စစ်မြေပြင်ကို စိုက်ကြည့်နေပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ရှီးလင်စစ်တပ်ကို အနောက်ဘက်ကနေ အာရုံလွှဲဖို့ ဝံပုလွေမြင်းစီးတပ်သား ၃၀၀၀ကို ငါ ခေါ်သွားမယ်။ လောင်ဟူ... မင်းက ကျန်တဲ့ ညီအစ်ကိုတွေကို ခေါ်ပြီး အခြေအနေအရ ကြည့်လုပ်"

ပြောပြီးနောက် သူသည် ဇက်ကြိုးကို ဆွဲကာ မြင်းခေါင်းကို လှည့်ပြီး တောင်အောက်သို့ ဆင်းသွားလေသည်။

ကျန်းဟူသည် အရာရာကို သတိထားရန် သူ့ကို အလျင်အမြန် လှမ်းအော်ပြောလိုက်ပြီး တောင်အောက်ရှိ ရှီးလင်စစ်တပ်ကို ပြန်ကြည့်လိုက်ချိန်တွင် မကျေမနပ်ဖြစ်စွာဖြင့် မြေပြင်ပေါ်သို့ နောက်တစ်ကြိမ် တံတွေးထွေးချလိုက်ပြန်သည်။ "အဲဒီ ရှီးလင်ကောင်တွေကို ခွေးချောင်ပိတ်ရိုက်ခံရသလို ဖြစ်သွားအောင် လုပ်ဖို့သာ မစိုးရိမ်ရဘူးဆိုရင် ငါက လူတွေကို ခေါ်ပြီး သူတို့ရဲ့ ရိက္ခာတွေကို သွားမီးရှို့ပစ်ခဲ့မှာပဲ"

လက်ရှိအချိန်တွင် ခံတပ်အထဲ၌ ရှီးလင်၏ သူလျှို အမှန်တကယ် ရှိမရှိ ဆိုသည်ကို သေချာ မသိနိုင်သေးချေ။ အကယ်၍ သူလျှို ရှိနေပြီး ထိုသူလျှိုက ယန်ရှော့ ဖြစ်နေမည် ဆိုလျှင်တော့ သူတို့ ကြိုတင် ဖြန့်ထားခဲ့သော သတင်းများကြောင့် တစ်ဖက်လူက ရှီးလင်စစ်တပ်ကို ခံတပ်အတွင်းသို့ ဗြောင်ကျကျ ဝင်ခွင့်ပြုရဲမည် မဟုတ်ပေ။

လောကလူများ၏ ရှုံ့ချခံရခြင်းမှာ ရှောင်ကျဉ်နိုင်ရန် မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သေချာပေါက် ကာကွယ်မည့် အနေအထားမျိုးကို ရက်အနည်းငယ်လောက်တော့ ဟန်ဆောင်ပြရပေလိမ့်မည်။

ရှောင်းလိက ဝံပုလွေမြင်းစီးတပ်သားများကို ခေါ်ဆောင်ကာ အနောက်ဘက်မှနေ၍ ရှီးလင်စစ်တပ်ကို အနှောင့်အယှက်ပေးခြင်းမှာ ခံတပ်အပြင်ဘက်တွင် သူတို့အတွက် စစ်ကူများ ရှိနေသေးကြောင်း ခံတပ်အတွင်းရှိ ကာကွယ်ရေးစစ်သည်များကို ရှင်းလင်းစွာ သိရှိစေရန်အတွက် ဖြစ်သည်။ သို့မှသာ ခံတပ်ကို ကာကွယ်ရသည့် အဓိက စစ်သူကြီးဖြစ်သော ယန်ရှော့ အနေဖြင့် မိမိကိုယ်ကို ချိန်ဆနိုင်လိမ့်မည်။ အကယ်၍ သူက အလွယ်တကူ ရှုံးနိမ့်သွားခဲ့လျှင် ခံတပ်အပြင်ဘက်ရှိ သူတို့၏ စစ်တပ်က တိုက်ပွဲ အခြေအနေက မည်သို့ရှိသည်ကို ရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့နိုင်ပေလိမ့်မည်။

သူတို့သည် ရှီးလင်စစ်တပ်နှင့်အတူ လမ်းတစ်လျှောက် အနှောင့်အယှက်ပေးရင်း ဤကျားချောက်တောင်ကြားဂိတ်သို့ ရောက်ရှိလာနိုင်ခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် နောက်ပိုင်းတွင် ရှီးလင်စစ်တပ်က သူတို့ကို အစွမ်းကုန် ဝိုင်းဝန်းဖမ်းဆီးမည် ဆိုလျှင်တောင် သူတို့က လမ်းကြောင်းပြောင်းပြီး ပိုင်ယန်ခံတပ်မှတစ်ဆင့် တာ့လျန် နယ်မြေသို့ ပြန်လည် ထွက်ပြေးနိုင်သည်။ တစ်ယောက်တည်း အသက်ရှင်လျက် ပြန်ရောက်သွားလျှင်တောင် ကျားချောက်တောင်ကြားဂိတ် ရှုံးနိမ့်သွားရခြင်း၏ အကြောင်းရင်း အစစ်အမှန်ကို ရှင်းလင်းစွာ ဖော်ထုတ်နိုင်ပေလိမ့်မည်။

ထိုအချိန်ကျလျှင် ယန်ရှော့သည် သမိုင်းတစ်လျှောက် နာမည်ဆိုးဖြင့် ကျော်ကြားသော အပြစ်သားကြီး ဖြစ်သွားပေလိမ့်မည်။

အကယ်၍ ထိုသူလျှိုက ယန်ရှော့ မဟုတ်ခဲ့လျှင်တော့ ပိုလွယ်ကူသွားပြီ ဖြစ်သည်။ ဤပြဿနာက မိမိခေါင်းပေါ်သို့ ကျရောက်မလာစေရန်အတွက် ယန်ရှော့သည် မိမိလက်အောက်ရှိ လူများကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် စစ်ဆေးမည်ဖြစ်ပြီး ခံတပ်အတွင်းရှိ အင်အားအားလုံးကို အသုံးပြုကာ သေချာပေါက် ကာကွယ်ပေလိမ့်မည်။

မည်သည့် အခြေအနေမျိုးတွင်မဆို ရှောင်းလိ၏ သည်အစီအစဉ်က တာ့လျန် စစ်ကူများ ကျားချောက်တောင်ကြားဂိတ်သို့ ရောက်ရှိလာနိုင်စေရန် အချိန်ပို ရရှိစေရန်အတွက် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားခြင်းပင်။

ဤအချိန်တွင် ရှီးလင်၏ ရိက္ခာများကို မီးရှို့ပစ်လိုက်လျှင် ရှီးလင်စစ်တပ်က အသေခံပြီး မြို့ကို တိုက်ခိုက်မည့် ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ပိုမို အားပေးအားမြှောက် ပြုလုပ်ရာ ရောက်သွားနိုင်ပြီး ခံတပ်အတွင်းရှိ သူလျှိုအနေဖြင့်လည်း အချိန်ဆွဲထားရန် မဖြစ်နိုင်တော့ချေ။

ကျားချောက်တောင်ကြားဂိတ် အတွင်း၌ ယန်ရှော့သည် ရှီးလင်စစ်တပ်ကြီးက မြို့တံခါးဝသို့ ရောက်ရှိလာပြီ ဖြစ်ကြောင်း သတင်းကြားရသောအခါ တည်ငြိမ်စွာ ညွှန်ကြားလိုက်သည်။ "ငါ့ရဲ့ စစ်ဝတ်စုံကို ယူခဲ့"

ကိုယ်ရံတော်သည် ခြေလှမ်းများကို မရွှေ့ရဲဘဲ ခေါင်းငုံ့ကာ တုံ့ဆိုင်းစွာဖြင့် အသံထွက်လာခဲ့၏။ "စစ်သူကြီး... လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ရက်က ခံတပ်အထဲကို ပြန်ရောက်လာတဲ့ ကုန်သည်တွေ သယ်လာတဲ့ သတင်းတွေကြောင့် အခု မြို့ထဲက ပြည်သူတွေက အရမ်းကို ထိတ်လန့်နေကြပြီး လျှို့ဝှက်စွာနဲ့ စစ်သူကြီးအပေါ် မကျေနပ်မှုတွေ အများကြီး ရှိနေကြပါတယ်။ စစ်သူကြီးက စစ်မြေပြင်ကို ကိုယ်တိုင် ထွက်သွားမယ်ဆိုရင် ရှီးလင်ဘက်က စစ်သူကြီးကို ရည်ရွယ်ထားတဲ့ အကြံအစည်တွေ ရှိနေမှာကို ကျွန်တော် စိုးရိမ်မိတယ်။ ဒုစစ်သူကြီးကို အရင် ကိုယ်စား လွှတ်လိုက်ရင် မကောင်းဘူးလား"

လွန်ခဲ့သော နှစ်ရက်က ခံတပ်အပြင်ဘက်သို့ ထွက်သွားသော ကုန်သည်အဖွဲ့ တစ်ဖွဲ့သည် လမ်းတစ်ဝက်မှနေ၍ အလျင်စလို ပြန်လှည့်လာခဲ့ကြသည်။ ရှီးလင်စစ်တပ် တစ်ဖွဲ့၏ လုယက်ခြင်းကို ခံခဲ့ရပြီး ပစ္စည်းအားလုံးကို စွန့်ပစ်ကာ အသက်လုပြီး ထွက်ပြေးလာခဲ့ရကြောင်း ပြောဆိုကြပြီး ထိုအချိန်မှသာ အသက်လုကာ ခံတပ်သို့ သတင်းပို့ရန် ပြန်ရောက်လာနိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ထိုအချိန်ကတည်းက ယန်ရှော့သည် တစ်ခုခု ထူးဆန်းနေကြောင်း ခံစားခဲ့ရသည်။

အကယ်၍ တစ်ယောက်တည်းသာ အသက်ရှင်လျက် သတင်းပို့ရန် ပြန်ရောက်လာခဲ့လျှင် ၎င်းသည် ရှီးလင် လူရိုင်းများ၏ လုပ်ရပ် ဖြစ်နိုင်သည်မှာ သေချာသည်။ သို့သော် ထိုကုန်သည်အဖွဲ့နှင့် လမ်းတစ်လျှောက် သတင်းရရှိခဲ့သော သိုးကျောင်းသားများ အားလုံး ထွက်ပြေး လွတ်မြောက်လာခဲ့ကြသည်။ ဤသည်မှာ အကြံအစည် တစ်ခုခု မဟုတ်ခဲ့လျှင် တစ်စုံတစ်ယောက်က အခွင့်အရေးယူကာ ခံတပ်အတွင်းသို့ သတင်းဖြန့်ရန် တမင်သက်သက် လုပ်ဆောင်ခဲ့ခြင်းသာ ဖြစ်နိုင်သည်။

သူက ကင်းထောက်များကို စေလွှတ်ကာ စုံစမ်းခိုင်းခဲ့ရာ ရှီးလင်၏ သောင်းချီသော စစ်တပ်ကြီးက ကျားချောက်တောင်ကြားဂိတ်ဆီသို့ ချီတက်လာနေသည့် ခြေရာများကို တကယ်ပဲ တွေ့ရှိခဲ့ရသည်။ ထို့အပြင် ဖေစုန့်သည် ရှီးလင်၏ သမက်တော် ဖြစ်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်ပြီး ကျားချောက်တောင်ကြားဂိတ် အတွင်း၌ သူ၏ သူလျှို ရှိနေကြောင်း သတင်းကိုလည်း ယူဆောင်လာခဲ့သည်။

ထိုအချိန်က ထိုင်နေသူ အားလုံး အံ့အားသင့်သွားကြပြီး ယန်ရှော့ကလည်း ဤအရာသည် မိမိကို ရည်ရွယ်ထားခြင်း ဖြစ်မှန်း ကောင်းကောင်းကြီး သိလိုက်တော့သည်။

သူသည် ချင်ယီ၏ လက်အောက်တွင် အချိန်တိုတောင်းစွာသာ ရှိခဲ့သော်လည်း ချင်ယီ၏ လက်အောက်ငယ်သားဟောင်း ဖြစ်ခဲ့ဖူးသည် ဆိုသည့် အချက်တစ်ခုတည်းနှင့်ပင် လွန်ခဲ့သော ဆယ်နှစ်ကျော် ကာလတစ်လျှောက်လုံးတွင် ၎င်းသည် သူ့ကို ဖိနှိပ်ထားပြီး ဆက်လက် ရာထူးတိုးခွင့် မရစေရန် တားဆီးထားသည့် နယ်နိမိတ်ကျောက်တိုင် တစ်ခု ဖြစ်ခဲ့သည်။

နောက်ပိုင်းတွင် နန်းတွင်း၌ ပြည်တွင်းစစ်များ အဆက်မပြတ် ဖြစ်ပွားခဲ့ပြီး အနောက်ဘက် နယ်စပ်တွင် အသုံးပြုစရာ လူမရှိတော့ခြင်းကြောင့်သာ မဟုတ်ခဲ့လျှင်၊ ပြီးတော့ ချင်ယီ၏ အမှုကလည်း နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာမြင့်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သောကြောင့်သာ မဟုတ်ခဲ့လျှင် ကျားချောက်တောင်ကြားဂိတ်၏ အဓိက စစ်သူကြီး ဆိုသည့် အာဏာက သူ့ခေါင်းပေါ်သို့ ကျရောက်လာနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

သို့သော် ဖေစုန့်သည် ချင်ဟွမ့် ဖြစ်ကြောင်း သိရှိသွားပြီးနောက် လွန်ခဲ့သော နှစ်အနည်းငယ်က သူ၏ ရာထူးတိုးမြှင့်ခံရမှု နောက်ကွယ်တွင် ဖေစုန့်၏ လှုပ်ရှားမှုများ ပါဝင်နေခြင်း ရှိမရှိ ဆိုသည်ကိုတော့ ယန်ရှော့ ကိုယ်တိုင်လည်း သေချာ မသိနိုင်တော့ချေ။

ယခု ကိုယ်ရံတော်၏ စကားကို ကြားရသောအခါ သူ၏ ကျားမျက်လုံးများက ကိုယ်ရံတော်ကို စောင်းငဲ့ကြည့်လိုက်ပြီး ဒေါသထွက်နေခြင်း မရှိသော်လည်း အမိန့်သံပါပါဖြင့် ပြောလိုက်၏။ "သခင်လေးက လွန်ခဲ့တဲ့ ၁၆နှစ်က ပြည်နှင်ဒဏ်ပေးခံရတဲ့ လမ်းခရီးမှာ သေဆုံးသွားခဲ့ပြီပဲ။ တိုင်းပြည်ကို ဒုက္ခပေးတဲ့ ပုန်ကန်သူ တစ်ယောက်က ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြစ်ဒဏ်ကနေ ကင်းလွတ်အောင်လို့ သခင်လေးရဲ့ နာမည်ကို အလွဲသုံးစား လုပ်ထားတာကို၊ ငါက သူ ပြန်ပြီး အပြစ်ဖို့မှာကို ကြောက်လို့ မြို့ရိုးပေါ်တောင် တက်ပြီး မရင်ဆိုင်ရဲတော့ဘူးလို့ မင်းက ထင်နေတာလား"

ကိုယ်ရံတော်သည် အလျင်အမြန် ခေါင်းငုံ့ကာ ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်တော်က လုံးဝ အဲဒီလို သဘော မဟုတ်ရပါဘူး..."

ယန်ရှော့က အော်ဟစ်လိုက်၏။ "ငါ့ရဲ့ စစ်ဝတ်စုံကို ယူခဲ့"

ဤတစ်ကြိမ်တွင်တော့ ကိုယ်ရံတော်က ငြင်းဆန်ရန် မဝံ့ရဲတော့ဘဲ အမိန့်အတိုင်း ယန်ရှော့၏ စစ်ဝတ်စုံကို ယူဆောင်လာကာ သူ့ကို ဝတ်ဆင်ပေးလိုက်သည်။

ကျားချောက်တောင်ကြားဂိတ်သည် အန္တရာယ်များသော ပထဝီဝင် အနေအထားကို အားကိုးထားရသဖြင့် ဤနှစ်များအတွင်း ဤမျှ များပြားသော သောင်းချီသည့် လူများနှင့် မြို့ကို တိုက်ခိုက်သည့် စစ်ပွဲမျိုး ရှားပါးလှသည်။ ယန်ရှော့သည် စစ်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ပြီး ဓားကို ယူကာ စာကြည့်ခန်းထဲမှ ထွက်လာချိန်တွင် သူ၏ ဇနီးသည်က အသက် ၅နှစ်အရွယ် သားငယ်လေးနှင့် အသက် ၁၁နှစ်အရွယ် သားကြီးကို ခေါ်ဆောင်ကာ တံစက်မြိတ်အောက်တွင် သူ့ကို စောင့်ဆိုင်းနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

ထိုအခါမှသာ သူ့ခြေလှမ်းများ လေးလံလာသလို ခံစားလိုက်ရပြီး ကိုယ်ရံတော်ကို အောက်ဆင်းကာ မြင်းသွားဆွဲရန် အချက်ပြလိုက်ပြီးနောက် မိမိကိုယ်တိုင်က ဇနီးနှင့် သားများဆီသို့ လျှောက်သွားခဲ့သည်။ ရင်ထဲတွင် အတွေးပေါင်းများစွာ ရှိနေသော်လည်း နောက်ဆုံးတွင်တော့ "ရှင်မ..." ဟူသော စကားတစ်ခွန်းသာ ထွက်လာနိုင်ခဲ့သည်။

ယန်သခင်မသည် ရှေ့တိုးလာကာ ခင်ပွန်းဖြစ်သူ၏ ဝတ်ရုံကို သပ်ရပ်အောင် ပြင်ဆင်ပေးလိုက်ပြီး နူးညံ့စွာ ပြုံးရင်း ပြောလိုက်၏။ "စစ်သူကြီး သွားပါတော့။ ကျွန်မက ကလေးတွေကို ခေါ်ပြီး စစ်သူကြီး အောင်ပွဲခံပြီး ပြန်လာမယ့်အချိန်ကို အိမ်ကနေ စောင့်နေပါ့မယ်"

ယန်ရှော့သည် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး တစ်စုံတစ်ရာ ထပ်ပြောချင်နေသေးသော်လည်း နှုတ်မှ ထွက်လာသည်ကတော့ စကားတစ်ခွန်းတည်းသာ ဖြစ်သည်။ "ဒီနှစ်တွေမှာ မင်း ပင်ပန်းခဲ့ရပြီ..."

ပြောပြီးနောက် သားငယ်လေး၏ ခေါင်းကို ပွတ်သပ်လိုက်ပြီး သားကြီး၏ ပခုံးကို ပုတ်ကာ ပြောလိုက်၏။ "အိမ်မှာ မင်းအမေနဲ့ ညီလေးကို ကောင်းကောင်း စောင့်ရှောက်ပေးပါ"

ခန္ဓာကိုယ် ပါးလျနေဆဲဖြစ်သော လူငယ်လေးသည် စိုးရိမ်ပူပန်မှုနှင့် လေးစားအားကျမှု အပြည့်ပါသော အကြည့်များဖြင့် ဖခင်ဖြစ်သူကို ကြည့်ကာ အားပါးတရ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်၏။

ယန်ရှော့သည် ဇနီးနှင့် သားများကို နှုတ်ဆက်ပြီး အိမ်တော်အပြင်ဘက်သို့ ခြေလှမ်းကျဲကြီးများဖြင့် ထွက်သွားတော့သည်။ မြို့ပြင်ရှိ လောက်လွဲမှ ပစ်လွှတ်လိုက်သော ကျောက်တုံးကြီးများသည် ကောင်းကင်ယံကို ဖြတ်သန်းသွားပြီး ကျားချောက်တောင်ကြားဂိတ် မြို့ရိုး၏ အပြင်ဘက်နံရံကို ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ခတ်သွားတော့သည်။

ကောလဲ့မြို့။

လေးလံသော ကျောက်တုံးကြီးများသည် မြို့ရိုးထောင့်သို့ ထိမှန်သွားခဲ့သည်။ နေ့ရက်ဆက်တိုက် အမြောက်များနှင့် ကျောက်တုံးများ၏ ဒဏ်ကို ခံခဲ့ရသော မြို့ရိုးသည် နောက်ဆုံးတွင် ဝန်ထုတ်ဝန်ပိုးကို မခံနိုင်တော့ဘဲ ကွဲအက်သွားသော ကျောက်စရစ်ခဲများကြားတွင် နေရာတစ်နေရာ ပြိုကျသွားတော့သည်။

မြို့ပြင်ရှိ ရှီးလင်စစ်သည်များသည် ကြီးမားသော ခွန်အားတစ်ခုကို ရရှိသွားသည့်အလား သားရဲတိရစ္ဆာန်များကဲ့သို့ ဟိန်းဟောက်သံများ ထွက်ပေါ်လာပြီး ပြိုကျသွားသော မြို့ရိုးနေရာဆီသို့ အရူးအမူး ဝင်ရောက်သွားကြလေသည်။

သတင်းက မြို့ရိုးပေါ်သို့ ရောက်ရှိလာချိန်တွင် ကုရှီးယွင်သည် လှေကားမှတစ်ဆင့် မြို့ရိုးပေါ်သို့ တက်လာသော ရှီးလင်စစ်သည် တစ်ယောက်ကို လှံဖြင့် ထိုးဖောက်လိုက်ပြီးခါစ ရှိသေးသည်။

သူမသည် မျက်နှာပေါ်သို့ စင်လာသော သွေးကွက်များကို သုတ်ပစ်လိုက်ပြီး သိပ်မဝေးလှသည့်နေရာတွင် တိုက်ပွဲကို ကြီးကြပ်နေသည့် မုယိုလျန်ဆီသို့ အော်ပြောလိုက်၏။ "စစ်သူကြီးမု... ကျွန်မ အောက်ဘက်က မြို့ရိုးပေါက်ကို သွားပိတ်ဖို့ လူ ၂၀၀၀ကို ခေါ်သွားမယ်"

ဤကဲ့သို့ အရေးကြီးသော အချိန်တွင် မုယိုလျန်သည်လည်း အများကြီး ထပ်မတွေးနိုင်တော့ဘဲ အော်ဟစ်လိုက်သည်။ "ခွင့်ပြုတယ်"

ကုရှီးယွင်သည် လှံကို ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး ကိုယ်ရံတော် အနည်းငယ်ကို ခေါ်ဆောင်ကာ မြို့အောက်သို့ ပြေးဆင်းသွားလေသည်။

အဝေးတစ်နေရာတွင် မြို့ရိုးပေါ်သို့ တက်လာသော ရှီးလင်စစ်သည်များကို ပိတ်ဆို့ သတ်ဖြတ်နေသည့် မုရှောင်ထင်သည် အောက်ဘက်ရှိ မြို့ရိုးကို ပြန်ကြည့်လိုက်ရာ ရှီးလင်လူများက အလွန် ရဲရင့်ပြီး ပြိုကျနေသော မြို့ရိုးပေါက်၏ အပျက်အစီးများမှတစ်ဆင့် မြို့တွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာသော ရှေ့ပြေးစစ်သည်များပင် ရှိနေပြီ ဖြစ်ကြောင်း မြင်တွေ့လိုက်ရသဖြင့် လှေကားမှတစ်ဆင့် တက်လာသော စစ်သည် အချို့ကို လှံဖြင့် ရိုက်ချလိုက်ပြီးနောက် မုယိုလျန်ဆီသို့ အော်ပြောလိုက်၏။ "အဖေ... ကျွန်တော်လည်း သွားမယ်"

မုယိုလျန်က အော်ဟစ်လိုက်သည်မှာ ထိုစကားတစ်ခွန်းတည်းသာ။ "ခွင့်ပြုတယ်"

မုရှောင်ထင်လည်း မြို့အောက်သို့ ပြေးဆင်းသွားပြီးနောက် မြို့ပြင်ရှိ သံမဏိရေစီးကြောင်းကြီးတစ်ခုလို ပြန့်ကျဲနေသော ရှီးလင်စစ်တပ် အလယ်တွင် လေးနက်ပြီး ဟိန်းထွက်နေသော ခရာမှုတ်သံများ ထပ်မံ ထွက်ပေါ်လာပြန်သည်။

အနောက်ဘက်တွင် အမြဲ အနားယူနေခဲ့သော သံမဏိစစ်တပ် တစ်ဖွဲ့သည် ရှေ့သို့ စတင် ရွေ့လျားလာသည်တွင် မြို့ရိုးပေါ်ရှိ လူအားလုံး၏ မျက်နှာများ ပြောင်းလဲသွားကြတော့သည်။

ဤနေ့ရက်များတွင် ရှီးလင်သည် သူတို့နှင့် အလှည့်ကျ တိုက်ခိုက်နေခဲ့သည်။ တစ်သိန်းနှစ်သောင်းသော စစ်တပ်၏ ဖိအားပေး တိုက်ခိုက်မှုအောက်တွင် သူတို့ကလည်း အလှည့်ကျ နည်းဗျူဟာကို အသုံးပြုကာ မြို့ကို ကာကွယ်ခဲ့ကြသော်လည်း အကြိမ်တိုင်းတွင် အသက်စွန့်ပြီး တိုက်ခိုက်ခဲ့ရသည်။

ယနေ့အထိ ကာကွယ်လာခဲ့ရာ မြို့ရိုးများပင်လျှင် တစ်ဖက်ရန်သူ၏ လောက်လွဲများမှ နေ့ရက်ဆက်တိုက် ပစ်ခတ်မှုဒဏ်ကို မခံနိုင်တော့ချေ။

မုယိုလျန်သည် ထိုရွေ့လျားလာသော သံမဏိစစ်တပ်ကို ကြည့်ရင်း အမူအရာက ငြိမ်သက်နေသည်။ အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် ဖုန်မှုန့်များ ကပ်ငြိနေသော နှုတ်ခမ်းများက လှုပ်ရှားသွားပြီး ညွှန်ကြားလိုက်၏။ "မင်းသမီးကို ခေါ်ပြီး ဆုတ်ခွာကြ"

……

ကျီးကန်းမည်းကြီးများသည် ဆူညံစွာ အော်ဟစ်ရင်း ခြံဝင်းအထက် ကောင်းကင်ယံကို ဖြတ်ပျံသွားကြသည်။ ကျောင်းပိုင်သည် ခြံဝင်းကို ဖြတ်ကာ အစည်းအဝေး ခန်းမဆောင်အတွင်းသို့ အလျင်အမြန် ဝင်ရောက်သွားလေသည်။

ရှည်လျားသော စားပွဲ၏ တစ်ဖက်တစ်ချက်စီတွင် အစီရင်ခံစာများက တောင်လို ပုံနေသည်။ ဝိန်းယွီသည် စားပွဲ၏ အလယ်တည့်တည့်တွင် ထိုင်ကာ စုတ်တံကို ကိုင်ထားပြီး တည်ငြိမ် နူးညံ့သော အမူအရာဖြင့် ပုံနေသော အစီရင်ခံစာများကို ဆက်လက် ဖြေရှင်းနေဆဲပင်။

ကျောင်းပိုင်သည် ဒူးတစ်ဖက် ထောက်ကာ ခေါင်းငုံ့ပြီး ပြောလိုက်၏။ "မင်းသမီး... အနောက်ဘက် မြို့ရိုးက နေရာတစ်နေရာ ပြိုကျသွားပါပြီ။ စစ်သူကြီးကုနဲ့ စစ်သူကြီးမုတို့က သွားပိတ်ဖို့ လူတွေ ခေါ်သွားပေမယ့် ရှီးလင်စစ်တပ်က နောက်တစ်ကြိမ် ပြင်းပြင်းထန်ထန် စတင် တိုက်ခိုက်နေပြီမို့လို့ အခြေအနေက ဘေးကျပ်နံကျပ် ဖြစ်နေပါပြီ။ မုစစ်သူကြီးက ကျွန်မတို့ကို မင်းသမီးကို ခေါ်ပြီး ဒီနေရာကနေ အရင် ဆုတ်ခွာဖို့ အမိန့်ပေးလိုက်ပါတယ်"

...