အခန်း ၂၅၅

အပိုင်း (၂၅၅.၁)

သံချပ်ကာမြင်းတပ်သည် မိုးကြိုးပမာ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ဒုန်းစိုင်းချီတက်လာ၏။

ယန်ယွဲ့နှင့် ရှောင်းလိ တာဝန်ပေးအပ်ခဲသည့် ဝံပုလွေစစ်သည်နှစ်ဦးသည် ဖန့်ယွမ် ဦးဆောင်သော လက်ရွေးစင်မြင်းတပ်နှင့်အတူ ရှေ့ဆုံးမှ ပြေးလွှားလာကြသည်။ အဝေးမှနေ၍ ရှောင်းလိနှင့် တရားဝင်လမ်းမပေါ်ရှိ သွေးရောင်လွှမ်းနေသော မြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် သူက အလောတကြီး အော်ခေါ်လိုက်၏။ "ကျေးဇူးရှင်"

အနီးသို့ ရောက်ရှိလာချိန်တွင် လမ်းတစ်လျှောက် အသက်လုကာ ပြေးလွှားလာရမှုနှင့် လတ်တလော စိတ်လှုပ်ရှားမှု လွန်ကဲနေခြင်းတို့ကြောင့် သူသည် ဒုန်းစိုင်းပြေးနေသော စစ်မြင်းပေါ်မှ ဆင်းရန် ကြိုးပမ်းလိုက်သော်လည်း မြင်းနင်းခုံကို သေချာစွာ မနင်းမိဘဲ မြင်းပေါ်မှ တိုက်ရိုက် လိမ့်ကျသွားလေသည်။

အတူလိုက်ပါလာသော ဝံပုလွေစစ်သည်နှစ်ဦးကလည်း အလျင်အမြန် ခုန်ဆင်းကာ သူ့ကို တွဲထူလိုက်ကြ၏။

ဖန့်ယွမ်ကလည်း မြင်းကို နှင်ကာ အနီးသို့ ရောက်ရှိလာပြီး "ဝူး" ဟု ရှည်လျားစွာ အော်ဟစ်လျက် မြင်းကို ထိန်းရပ်လိုက်၏။ သူသည် မြင်းပေါ်မှ ဆင်းကာ အလောင်းများ ပြန့်ကျဲနေသော တရားဝင်လမ်းမကို ကြည့်ရှုလိုက်ပြီးနောက် မြေပြင်ပေါ်ရှိ ခေါင်းပြတ်နေသော အလောင်းကို အကဲခတ်လိုက်၏။ ထို့နောက် သူ့အကြည့်သည် ရှောင်းလိ၏ လက်ဆီသို့ ရောက်ရှိသွားကာ ဤကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော မြင်ကွင်းကြောင့် ခဏတာ မှင်သက်သွားပုံရသည်။ အသက်နှစ်ချက်ခန့် ရှူပြီးနောက်မှသာ သူသည် ရှောင်းလိကို လက်နှစ်ဖက်ကို ယှက်ကာ ပြောလိုက်လေသည်။ "တာ့လျန် ပြည်သူတွေအတွက် ဒီကပ်ဆိုးကြီးကို ဖယ်ရှားပေးခဲ့တဲ့အတွက် ညီလေးရှောင်းကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"

သူက ဆက်ပြောလိုက်၏။ "ငါတို့ လာရာလမ်းမှာ မင်းရဲ့ လက်အောက်ငယ်သားတွေ ကာကွယ်ပေးလိုက်တဲ့ ယန်သခင်လေးနဲ့ ဆုံခဲ့တယ်။ ဖေစုန့် အဲဒီလူယုတ်မာက နယ်စပ်စခန်းရဲ့ လျှို့ဝှက်လမ်းကနေတဆင့် ရှီးလင် လူရိုင်းတွေကို ခေါ်လာတယ်ဆိုတာကို သိခဲ့ရပြီ။ အခု ကျားချောက်တောင်ကြားရဲ့ အခြေအနေ ဘယ်လိုရှိလဲဆိုတာ မသိဘူး"

လမ်းဘေးရှိ ချုံပုတ်များ၏ သစ်ရွက်ဖျားများမှ မိုးရေစက်များသည် အောက်သို့ တပေါက်ပေါက် ကျဆင်းနေသည်။

ရှောင်းလိ၏မေးရိုးများမှာ ဖြူရော်နေပြီး သူ့ဆံပင်ဖျားများနှင့် သံချပ်ကာအောက်ရှိ အဝတ်အစားများမှလည်း မိုးရေစက်များ ကျဆင်းနေဆဲ။ ဓားသွားမှ သွေးများ ယိုစီးကျနေပြီး အခြားလက်တစ်ဖက်တွင် ကိုင်ဆောင်ထားသည်မှာကား ဖေစုန့်၏ ခေါင်းပြတ်ပင်။

အချိန်ကြာမြင့်စွာ တိုက်ခိုက်ခဲ့ရသဖြင့် သူ့အသံသည် အနည်းငယ် အက်ကွဲလို့နေသည်။ "ကျားချောက်တောင်ကြားကို ကာကွယ်နိုင်ခဲ့တယ်။ ယန်စစ်သူကြီးနဲ့ သခင်မယန်တို့ သားအမိ... အားလုံး ကျဆုံးသွားခဲ့ပြီ..."

ဖန့်ယွမ်သည် မျက်နှာပျက်သွား၏။

ဖေစုန့်ကို လိုက်လံတိုက်ခိုက်ရန် ရှောင်းလိနှင့်အတူ လိုက်ပါလာသော ကျားချောက်တောင်ကြားမှ မြင်းတပ်ဗိုလ်မှူးလေးသည် ဖန့်ယွမ်ကို လက်နှစ်ဖက်ကို ယှက်ကာ အရိုအသေပေးလိုက်ပြီးနောက် ယန်ရှော့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အဆုံးမစီရင်မီ ချန်ရစ်ခဲ့သော ဝန်ခံစာနှင့် ကျားချောက်တောင်ကြားတွင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှ အရာအားလုံးကို အကျဉ်းချုပ် ရှင်းပြလိုက်လေသည်။

အစပိုင်းတွင် ယန်ရှော့သည် ချင်ယီ၏ ကျေးဇူးဟောင်းကို ထောက်ထားကာ တစ်ခဏတာ ကရုဏာသက်မိသဖြင့် ဖေစုန့်ကို ဂိတ်ပြင်သို့ ထွက်ခွာခွင့် ပြုခဲ့ကြောင်း လူတိုင်း သိရှိသွားကြသည်။ ထို့နောက် ဖေစုန့်က တကျော့ပြန် ရောက်ရှိလာပြီး ယန်ရှော့အား ပုန်ကန်ရန် အဆိပ်ပြင်းသော အကြံအစည်ဖြင့် ဖိအားပေးခဲ့ရာ ယန်ရှော့တို့ဇနီးမောင်နှံ နှစ်ဦးစလုံး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အဆုံးစီရင်ခဲ့ခြင်းဖြင့်သာ ဖေစုန့်၏ အကြံအစည်ကို ဖျက်ဆီးနိုင်ခဲ့ပြီး ကျားချောက်တောင်ကြားကို ရှောင်းလိ၏ စစ်ကူမရောက်လာမီအထိ တောင့်ခံနိုင်စေခဲ့ကြောင်း ကြားသိရသောအခါ သက်ပြင်းမချဘဲ မနေနိုင်အောင် ဖြစ်သွားကြရ၏။

ယန်ယွဲ့က ဤအရာအားလုံးကို လက်မခံနိုင်သည့်အလား နောက်သို့ တစ်လှမ်းဆုတ်ကာ အက်ကွဲသော အသံဖြင့် အော်ခေါ်လိုက်သည်။ "အဖေ..."

ထို့နောက် သူသည် နာကျင်စွာ အော်ဟစ်ငိုကြွေးလျက် ဖေစုန့်၏ ခေါင်းပြတ်နေသော အလောင်းဆီသို့ တိုက်ရိုက် ပြေးသွားကာ ထိုအလောင်းကို လက်သီးဖြင့်ထိုးကာ ခြေထောက်ဖြင့် ကန်ကျောက်ရင်း အော်ဟစ်လိုက်၏။ "မင်း ဒီခွေးယုတ်! ငါ့အဖေနဲ့ အမေရဲ့ အသက်ကို ပြန်ပေးစမ်း! ငါ့အဖေနဲ့ အမေရဲ့ အသက်ကို ပြန်ပေးစမ်း!"

သူသည် ပြင်းပြင်းထန်ထန် အော်ဟစ်ငိုကြွေးနေပြီး သူ၏ လက်ဆယ်ချောင်းလုံးရှိ လက်ဆစ်များ ပေါက်ပြဲကာ သွေးထွက်လာသည်အထိ ထိုးကြိတ်နေခဲ့သည်။

ဖန့်ယွမ်က ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း စိတ်မကောင်းဖြစ်သွားကာ ဘေးနားရှိ ကိုယ်ရံတော်ကို လက်ဟန်ပြလိုက်ပြီး ကိုယ်ရံတော်သည် အရှေ့သို့ တိုးသွားပြီး သူ့ကို ဆွဲထားပေးလိုက်သည်။

ယန်ယွဲ့သည် မထိန်းချုပ်နိုင်အောင် ငိုကြွေးနေဆဲဖြစ်ပြီး သူ့တစ်ကိုယ်လုံး အားအင်ကုန်ခမ်းသွားကာ ကျားချောက်တောင်ကြားဘက်သို့ မျက်နှာမူလျက် မြေပြင်ပေါ်သို့ ဒူးထောက်ကျသွားပြီး မြေကြီးကို ထုနှက်ရင်း ရှိုက်ငင်စွာ အော်ခေါ်လိုက်၏။ "အဖေ... အမေ... ညီလေး..."

...

ရှောင်းလိက ထိုလူငယ်၏ အားနည်းပြီး ပိန်လှီလှသော ကျောပြင်ကို ကြည့်နေသော်လည်း စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောခဲ့ချေ။

ဤကဲ့သို့သော နာကျင်မှုမျိုးရှေ့တွင် မည်သည့် နှစ်သိမ့်စကားကမဆို အချည်းနှီးသာ ဖြစ်ပြီး မိမိကိုယ်တိုင်သာ ခံစားရမည် ဖြစ်ကာ သွေးစွန်းနေသော ရွှံ့နွံများကြားမှ အားတင်း၍ ပြန်လည် ထရပ်ရလိမ့်မည်။

ယန်ယွဲ့၏ အခြေအနေကို မြင်လိုက်ရပြီးနောက် ဖန့်ယွမ်သည် ရင်ထဲတွင် သက်ပြင်းချမိသွား၏။ သူသည် အကြည့်ကို ပြန်လွှဲလိုက်ရာ ရှောင်းလိ၏ မျက်နှာသည် ပုံမှန်မဟုတ်ဘဲ ဖြူရော်နေပြီး ကိုယ်ပေါ်ရှိ သံချပ်ကာများကလည်း ပျက်စီးနေကာ အဝတ်အစားထောင့်မှ ကျဆင်းလာသော မိုးရေစက်များတွင် ဖျော့တော့သော သွေးရောင်များ ရောယှက်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် သူ့ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ ဒဏ်ရာများသည် အသေးအမွှား မဟုတ်နိုင်ကြောင်း သိလိုက်လေသည်။ သူက ပြောလိုက်၏။

"ဒီလူယုတ်မာ သေသွားပြီ၊ ကျားချောက်တောင်ကြားကိုလည်း ကာကွယ်နိုင်ခဲ့ပြီဆိုတော့ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ကြီးမားတဲ့ ဝမ်းသာစရာပဲ။ တာ့လျန် စစ်တပ်က ညီလေးရှောင်းကို ကြီးမားလှတဲ့ ကျေးဇူးကြွေး တင်သွားခဲ့ပြီ။ ညီလေးရှောင်း ကိုယ်ပေါ်မှာလည်း ဒဏ်ရာတွေ ရှိနေတာ ငါ တွေ့ရတယ်၊ မြို့ထဲကို အရင်ဝင်ပြီး အနားယူကြမလား"

ရှောင်းလိက သူ၏ ခြုံလွှာဖြင့် ဖေစုန့်၏ သွေးသံရဲရဲ ခေါင်းပြတ်ကို ထုပ်ပိုးလိုက်ပြီး မြင်းကုန်းနှီးရှေ့တွင် ချည်နှောင်လိုက်ကာ ပြောလိုက်၏။ "ကျွန်တော်က ဟန့်ယန်ကို သခင်အဖြစ် ခစားပြီးပြီမို့ တာ့လျန် အမတ်တစ်ယောက် ဖြစ်နေပါပြီ"

တိုတောင်းလှသော ဤစကားနှစ်ခွန်းက ဖန့်ယွမ်ကို အလွန်အမင်း အံ့ဩတုန်လှုပ်သွားစေပြီး အချိန်အတော်ကြာသည်အထိ ဘာပြောရမှန်းမသိ ဖြစ်သွားတော့သည်။

သို့သော် ရှောင်းလိက ဖန့်ယွမ်ကို ဆက်ပြောလိုက်လေသည်။ "ဖန့်စစ်သူကြီး... ကျွန်တော့်ကို လက်ရွေးစင် မြင်းတပ်တစ်သောင်းလောက် ပေးအပ်ဖို့ အကူအညီ တောင်းချင်ပါတယ်။ ရှီးလင်က စစ်သည်သောင်းချီနဲ့ ကောလဲ့မြို့ကို ဝိုင်းရံတိုက်ခိုက်နေတာဆိုတော့ အခုချိန်မှာ ချန်နိုင်ငံဘက်က စစ်ရေးအခြေအနေက သိပ်ပြီး ကောင်းမွန်လောက်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ကျားချောက်တောင်ကြားကနေ ထွက်ပြီး စစ်ကူသွားပေးမယ်ဆိုရင် ရှီးလင်ကို အနောက်ဘက်ကနေ အငိုက်ဖမ်းပြီး တိုက်ခိုက်လို့ ရလိမ့်မယ်"

ဖန့်ယွမ်၏ မျက်နှာအမူအရာက ရုတ်တရက် အလွန် လေးနက်သွားပြီး ရှောင်းလိက တာ့လျန် စစ်တပ်သို့ ရုတ်တရက် ပြန်လည်ဝင်ရောက်လာသည့်ကိစ္စကို အံ့ဩနေရန် အချိန်မရှိတော့ဘဲ ပြောလိုက်လေသည်။ "ညီလေးရှောင်း... ဂိတ်အတွင်းမှာပဲ စိတ်အေးအေးထားပြီး ဒဏ်ရာတွေကို ကုသလိုက်ပါ။ မင်းသမီးက ကောလဲ့မြို့ကို ကိုယ်တိုင် သွားရောက်ခဲ့ပြီး အသက်ရှင်သလား သေဆုံးသလား မသေချာသေးဘူး။ ကျားချောက်တောင်ကြားကလည်း အန္တရာယ်ကင်းသွားပြီဆိုတော့ ငါကိုယ်တိုင်ပဲ ငါ့လက်အောက်က စစ်သည်တွေကို ဦးဆောင်ပြီး ကောလဲ့မြို့ကို အစွမ်းကုန် စစ်ကူသွားပေးပါ့မယ်"

ရှောင်းလိသည် မြင်းပေါ်သို့ တက်ရန် ပြင်နေစဉ် ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် သူ့လှုပ်ရှားမှုက ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားပြီး နောက်သို့ လှည့်ကြည့်ကာ မေးလိုက်၏။ "အစ်ကို ဘာပြောလိုက်တာလဲ"

သူ့မျက်နှာပေါ်ရှိ သွေးများသည် မိုးရေကြောင့် သန့်ရှင်းသလောက် ဖြစ်နေသော်လည်း ဤအခိုက်အတန့်တွင် သူ့မျက်နှာအမူအရာကမူ ပြင်းထန်ကြမ်းတမ်းနေဆဲပင်။

ဖန့်ယွမ်သည် သူ၏ ပုံမှန်မဟုတ်သော အပြုအမူကြောင့် မှင်သက်သွားပြီး ဖိန်ကျိုးသို့ ဝိန်းယွီ ပေးပို့ခဲ့သော စာထဲတွင် ရှောင်းလိက ရှီးလင်စစ်တပ်ကို ဟန့်တားရန် ဝံပုလွေစစ်သည်များကို ဦးဆောင်ကာ ကျားချောက်တောင်ကြားသို့ သွားရောက်ခဲ့ကြောင်း ဖော်ပြထားသော်လည်း သူက တာ့လျန် စစ်တပ်သို့ ဝင်ရောက်လာကြောင်းကိုမူ မဖော်ပြထားသဖြင့် ဝိန်းယွီတွင် အခြားအစီအစဉ်များ ရှိနေလိမ့်မည်ဟု သူ့စိတ်ထဲတွင် တွေးတောလိုက်သည်။

သို့သော် တစ်ဖက်လူ၏ ရှီးလင်ကို ဟန့်တားသည့် လုပ်ရပ်သည် သေတွင်းထဲသို့ သွားရောက်ခြင်းနှင့် မခြားနားသဖြင့် ဝိန်းယွီ၏ နောက်ဆက်တွဲ အစီအစဉ်များကို ရှောင်းလိအား ဆက်လက် ဖုံးကွယ်ထားစရာ အကြောင်းမရှိဟု တွေးမိကာ သူက ဇဝေဇဝါဖြင့် ပြောလိုက်၏။ "ညီလေးရှောင်း မသိဘူးလား။ ဖိန်ကျိုးကနေ ပို့လိုက်တဲ့ အရေးပေါ်စာထဲမှာ မင်းသမီးက မင်းသမီးလေးကို ဂိတ်အတွင်း ပြန်ပို့ဖို့ လူလွှတ်လိုက်ပြီး သူကိုယ်တိုင်ကတော့ စစ်ရေးကို ကြီးကြပ်ဖို့ ကောလဲ့မြို့ကို သွားရောက်ခဲ့တယ်လို့ ဆိုတယ်။ တကယ်လို့ သူ့မှာ တစ်ခုခု အမှားအယွင်း ဖြစ်ခဲ့ရင်..."

ဖန့်ယွမ်က ဤနေရာသို့ အရောက်တွင် မျက်ဝန်းများ ရုတ်တရက် နီရဲသွားခဲ့သည်။ "ချန်နိုင်ငံက ဝန်ကြီးချုပ်ချီနဲ့ ငါတို့ တာ့လျန်က မင်းဆရာကြီးယွီတို့က မင်းသမီးလေးကို ကူညီပြီး အခြေအနေ အားလုံးကို ဦးဆောင်ဖို့ ဆိုထားတယ်..."

ဤအခိုက်အတန့်တွင် ရှောင်းလိ မြင်းကုန်းနှီးကို ဆုပ်ကိုင်ထားသော လက်၏ အားသည် လက်ဆစ်များ ဖြူရော်သွားသည်အထိ တင်းကြပ်သွားပြီး အေးစက်စွာ ရယ်မောလိုက်ကာ သွားကြားမှနေ၍ အလွန် တိုးညှင်းသော အသံဖြင့် စကားလုံးနှစ်လုံးကို ညှစ်ထုတ်လိုက်လေသည်။ "လူလိမ်"

သူ့ကို အသက်ရှင်လျက် ပြန်လာပြီး သူ့ကို တာ့လျန်ကို ပြန်ခေါ်လာပေးဖို့ ပြောခဲ့တာလေ။

သူကိုယ်တိုင်ကရော။

ဖန့်ယွမ်သည် သူ ဘာပြောလိုက်သည်ကို သေချာ မကြားလိုက်ရဘဲ ဝိန်းယွီ ကောလဲ့မြို့ကို သွားရောက် ကာကွယ်နေကြောင်း သိရှိသွားပြီးနောက် ရှောင်းလိ၏ တုံ့ပြန်မှုက အမှန်တကယ်ပင် အနည်းငယ် ထူးဆန်းနေသည်ဟုသာ ခံစားလိုက်ရသည်။ သူက တစ်ခုခု ထပ်မေးမြန်းရန် ပြင်လိုက်စဉ် ရှောင်းလိသည် မြင်းကုန်းနှီးကို အားပြုကာ မြင်းပေါ်သို့ တက်သွားပြီး ဝံပုလွေစစ်သည်များကို အမိန့်ပေးလိုက်သည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။ "ငါနဲ့အတူ ကောလဲ့မြို့ကို အခုချက်ချင်း ထွက်ကြမယ်"

ထိုသို့ ပြောလိုက်ပြီးနောက် မြင်းကျာပွတ်ကို အားဖြင့် ရိုက်နှက်လိုက်ပြီး သူသည် အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ထွက်ပြေးသွားလေတော့သည်။ ဝံပုလွေစစ်သည်များသည် အကြောင်းရင်းကို နားမလည်ကြသော်လည်း သူ့နောက်မှ အနီးကပ် လိုက်ပါသွားကြလေသည်။

ဖန့်ယွမ်က လန့်ဖျပ်သွားကာ အနောက်မှနေ၍ ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။ "ညီလေးရှောင်း! မင်းကိုယ်ပေါ်မှာ ဒဏ်ရာတွေ ရှိသေးတယ်၊ ဂိတ်အတွင်းမှာ နေပြီး သေချာ ကုသလိုက်ပါ။ ကောလဲ့မြို့ကို စစ်ကူသွားပေးဖို့ ကိစ္စကို ငါ့ဆီမှာသာ လွှဲထားခဲ့လိုက်ပါ"

—

ကောလဲ့ မြို့ပြင်။

နေမင်းသည် အနောက်ဘက်သို့ ယိမ်းယိုင်နေပြီး ညနေခင်း နေရောင်ခြည်သည် ကျယ်ပြန့်သော နယ်မြေတစ်ခွင်သို့ ဖြာကျနေသည်။

ရှီးလင်၏ မြေဝါရောင် စစ်အလံများသည် လေထဲတွင် တဖျတ်ဖျတ် လွင့်ဝဲလို့နေသည်။ အဝေးရှိ ကောလဲ့မြို့၏ မြို့ရိုးပေါ်တွင် ချိုင့်ခွက်များ ပြည့်နှက်နေကာ အကာအကွယ်တံတိုင်းများမှာ နေရာအများအပြားတွင် ပျက်စီးနေခဲ့သည်။ မြို့တံခါးကိုပင် အကြိမ်ကြိမ် ပြုပြင်ထားရပြီး နေရာတိုင်းတွင် ယမ်းခိုးယမ်းငွေ့များ လွှမ်းခြုံနေလေသည်။

သို့သော် ဤကဲ့သို့ ဖြစ်နေလင့်ကစား သဲများကို စုပုံထားသည့်အလား ထင်ရသော ထိုမြို့တော်သည် ရှီးလင်၏ စစ်သည်အင်အား တစ်သိန်းနှစ်သောင်းဖြင့် ရက်အတော်ကြာ အပြင်းအထန် တိုက်ခိုက်ခံရပြီးနောက်တွင်လည်း ကြံ့ကြံ့ခံ ရပ်တည်နေဆဲပင်။

မြို့ရိုးမျှော်စင်ထက်ရှိ ရွှေရောင်နဂါးပုံစံ ရေးဆွဲထားသော အနက်ရောင် စစ်အလံကြီးသည်လည်း မြင့်မားစွာ လွင့်ထူနေဆဲဖြစ်ပြီး သဲဝါများနှင့် သွေးနံ့များ ရောယှက်နေသော လေထဲတွင် တဖျတ်ဖျတ် လွှင့်လေနေသည်။

မြို့အောက်ဘက်တွင် အလှည့်ကျ စစ်ဆင်ရေးနည်းဗျူဟာဖြင့် ရက်အတော်ကြာ အပြင်းအထန် တိုက်ခိုက်နေခဲ့သော ရှီးလင်စစ်တပ်သည် ဒီရေကျသကဲ့သို့ ဆုတ်ခွာသွားကြသည်။

ဟယ်ယီသည် စစ်စခန်း၏ ကုန်းမြင့်တစ်ခုပေါ်တွင် ရပ်နေပြီး သူမ၏ ခါးရှိ ဓားကောက်ကို ကိုင်ထားသော လက်မောင်းတွင် ပတ်တီးများ အကြိမ်ကြိမ် ပတ်ထားသဖြင့် ဒဏ်ရာရထားပုံပေါ်သည်။ သူမ၏ ဘေးတွင် အညိုရောင် ဘာသာရေးဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားသော ဘုန်းကြီးအိုတစ်ပါး ရပ်နေ၏။

သူမသည် အောက်ဘက်ရှိ စစ်မြေပြင်ကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်၏။ "အစတုန်းက ငါ ဟန့်ယန်ကို တကယ်ပဲ အထင်သေးမိသွားတာ။ အဲဒီနေ့က သူ မြို့ရိုးမျှော်စင်ပေါ်မှာ မိုးလင်းတဲ့အထိ စည်တီးခဲ့တာက သဲတွေလို ဖရိုဖရဲဖြစ်နေတဲ့ ကောလဲ့မြို့ကို သံတုံးကြီးတစ်တုံးလို ပြန်လည် စည်းလုံးသွားစေနိုင်ခဲ့တယ်"

လောကဓံကို အလူးအလဲ ခံစားခဲ့ရသော ဘုန်းကြီးအို၏ မျက်နှာပေါ်တွင် နက်ရှိုင်းသော အရေးအကြောင်းများ ပြည့်နှက်နေ၏။ အောက်ဘက်တွင် အလှည့်ကျ စစ်ဆင်ရေးနည်းဗျူဟာဖြင့် နေ့ရောညပါ အနားမယူဘဲ မြို့ကို ယနေ့တိုင်အောင် တိုက်ခိုက်နေခဲ့ပြီး ဆုတ်ခွာချိန်တွင် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေပုံရသော ရှီးလင်စစ်တပ်ကို ကြည့်ကာ အိုမင်းနေသော သူ့မျက်လုံးများထဲတွင် ခပ်ဖျော့ဖျော့ ဝမ်းနည်းမှုနှင့် ကရုဏာတရားများ ကိန်းအောင်းနေလျက် ပြောလိုက်လေသည်။

"အဲဒီ တာ့လျန် မင်းသမီးက အားလုံး အတူတူ သေပွဲဝင်မယ့် စိတ်ဓာတ်နဲ့ စစ်တပ်တစ်ခုလုံးကို လှုံ့ဆော်ခဲ့တာပါ။ ပြည်မကြီးရဲ့ စစ်ဗျူဟာကျမ်းတွေမှာ ရှေးစကားတစ်ခွန်း ရှိတယ်၊ 'ပထမတစ်ကြိမ်မှာ စိတ်ဓာတ်တွေ တက်ကြွနေပြီး၊ ဒုတိယတစ်ကြိမ်မှာ ဆုတ်ယုတ်သွားကာ၊ တတိယတစ်ကြိမ်မှာတော့ အားအင်တွေ ကုန်ခမ်းသွားလိမ့်မယ်' တဲ့။ အချိန်အကြာကြီး တိုက်ခိုက်တာတောင် မအောင်မြင်ဘူးဆိုရင် စစ်သည်တွေရဲ့ စိတ်ဓာတ်တွေ သေချာပေါက် အကြီးအကျယ် ကျဆင်းသွားလိမ့်မယ်"

"ဒီစကားက ကောလဲ့ မြို့တွင်းက ကာကွယ်ရေးတပ်တွေအတွက်လည်း အတူတူပဲ အကျုံးဝင်တာ မဟုတ်ဘူးလား" ဟယ်ယီက အေးစက်သော အသံဖြင့် ပြန်လည် ချေပလိုက်၏။

သူမ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် မကျေနပ်မှုများနှင့် ဖိနှိပ်ထားသော ဒေါသများ ပြည့်နှက်နေပြီး သေချာပေါက် အနိုင်ရမည်ဟူသော ရည်မှန်းချက်များလည်း ပြည့်လျှံနေလေသည်။ "မျှော်လင့်ချက် တစ်စက်လေးမှ မမြင်ရတာက ကောလဲ့ မြို့တွင်းက ကာကွယ်ရေးတပ်တွေကို ကြောက်ရွံ့မှုရဲ့ အရသာကိုတောင် မေ့သွားစေတယ်။ အဲဒီလိုဆိုရင်လည်း သူတို့ကို ငါ မျှော်လင့်ချက် ပေးလိုက်မယ်"

"အမိန့်ပေးလိုက်၊ နွားတွေ သိုးတွေကို သတ်ပြီး တပ်ရင်းသုံးခုလုံးကို ဆုချလိုက်။ မနက်ဖြန် မြို့ကို အစွမ်းကုန် တိုက်ခိုက်မယ်"

မလှမ်းမကမ်းတွင် စောင့်ဆိုင်းနေသော ယုံကြည်ရသည့် နောက်လိုက်သည် ဟယ်ယီ၏ ညွှန်ကြားချက်ကို ရရှိပြီးနောက် ရင်ဘတ်ပေါ် လက်တင်ကာ ခေါင်းညိတ် အရိုအသေပေးလိုက်ပြီး အမိန့်ပေးရန် အလျင်အမြန် ဆင်းသွားလေသည်။

ဟယ်ယီသည် ညနေခင်း နေရောင်ခြည်အောက်ရှိ ကောလဲ့မြို့ကို နောက်ဆုံးအကြိမ် လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး ပြတ်သားသော အသံဖြင့် စကားတစ်ခွန်း ချန်ရစ်ခဲ့၏။ "မနက်ဖြန် အရှေ့အရပ်ကနေ နေမထွက်လာခင် ငါ ကောလဲ့မြို့ကို သေချာပေါက် သိမ်းပိုက်ပြမယ်"

သူမသည် သဲကန္တာရထဲရှိ အကြမ်းတမ်းဆုံးသော သိမ်းငှက်များကိုပင် အောင်နိုင်ခဲ့သူဖြစ်ပြီး လူသားတို့၏ အားနည်းချက်ကိုလည်း အကောင်းဆုံး နားလည်ထားသူ ဖြစ်သည်။

စစ်သည်အင်အား တစ်သိန်းနှစ်သောင်းဖြင့် ဖိအားပေးတိုက်ခိုက်လာချိန်တွင် ထိုတာ့လျန် မင်းသမီးက မြို့ရိုးမျှော်စင်ပေါ်သို့ တက်ကာ နေ့ရောညပါ ကိုယ်တိုင် စည်တီးပြီး မြို့တွင်းရှိ စိတ်ဓာတ်များကို တစ်ကြိမ် လှုံ့ဆော်နိုင်ခဲ့သည်။ သို့သော် မြို့တွင်းရှိ ကာကွယ်ရေးတပ်များသည် ဤမှားယွင်းသော အောင်ပွဲနှင့် ပျော်ရွှင်မှုကို ဖြတ်သန်းပြီးနောက် မျှော်လင့်ချက် ကင်းမဲ့မှုများ တဖန် လွှမ်းခြုံလာသောအခါ သူမက ဒုတိယအကြိမ်၊ တတိယအကြိမ် ထပ်မံ လှုံ့ဆော်နိုင်ပါဦးမည်တဲ့လား။

ဘုန်းကြီးအိုသည် ခါးရှိ ဓားကောက်ကို ကိုင်ကာ မာနတခွဲသားဖြင့် ထွက်ခွာသွားသော ဟယ်ယီ၏ ကျောပြင်ကို ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် အဝေးရှိ ကောလဲ့မြို့ မြို့ရိုးမျှော်စင်ဆီသို့ တဖန် လှမ်းကြည့်လိုက်ရင်းက တိုးညှင်းစွာ သက်ပြင်းချလိုက်လေသည်။

သူသည် အတိတ်က သဲကန္တာရထဲမှ သူ ကောက်ယူလာခဲ့သော ဤကလေးငယ်ကို ပို ဝေးကွာသော နေရာများသို့ လျှောက်လှမ်းသွားသည်ကို မြင်တွေ့ချင်ခဲ့သည်။ သို့သော် အရှေ့တွင် ကန့်လန့်ခံနေသော ကောလဲ့မြို့သည် မြူခိုးများ ဖုံးလွှမ်းနေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး ထိုကလေး၏ ကံကြမ္မာကို သူ မမြင်နိုင်တော့ချေ။

—

ကောလဲ့မြို့ မြို့ရိုးမျှော်စင်ပေါ်တွင် ဝိန်းယွီသည် အနက်ရောင်နှင့် အနီရောင် ရောယှက်နေသော အင်္ကျီလက်ကျယ် ပိုးသားဝတ်ရုံကြီးကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး နဂါးပုံစံ စစ်အလံကြီးအောက်တွင် မတ်တတ်ရပ်လျက် အောက်ဘက်မှ ဆုတ်ခွာသွားသော ရှီးလင်စစ်တပ်ကို တည်ငြိမ်သော အကြည့်များဖြင့် ကြည့်နေခဲ့သည်။

တိုက်ခတ်နေသည့်လေထဲတွင် ဆံနွယ်များက သူမ၏ဖြူဖျော့နေသော မျက်နှာပေါ်တွင် လွှင့်ဝဲလို့နေ၏။ သူမ၏ မျက်နှာသည် ဖြူရော်နေပြီး ညပေါင်းများစွာ အိပ်ရေးပျက်ထားရသော ထိုမျက်လုံးများတွင် ခပ်ဖျော့ဖျော့ အနီရောင်များ လွှမ်းနေသော်လည်း ထက်မြက်မှုကမူ တစ်စက်ကလေးမှ လျော့ကျမသွားချေ။

"နိုင်ပြီ! ငါတို့ နိုင်ပြီ!"

မြို့တွင်းရှိ ကာကွယ်ရေးတပ်များသည် ကောလဲ့မြို့အထက်တွင် လဝက်ကျော်ကြာ ဖုံးလွှမ်းနေသော တိမ်မည်းကြီးများကို အားလုံး တုန်ခါသွားစေလောက်သည့်အလား အသိလွတ်စွာဖြင့် အော်ဟစ် အောင်ပွဲခံလိုက်ကြသည်။

လွန်ခဲ့သော လေးရက်က ရှီးလင်၏ စစ်သည်အင်အား တစ်သိန်းနှစ်သောင်းသည် ဖိအားပေး ချီတက်လာခဲ့ပြီး ကောလဲ့မြို့ကို တိုက်ရိုက် ဖြိုခွင်းကာ နန်ချန်၏ အလယ်ပိုင်း ဒေသအထိ တစ်လျှောက်လုံး နင်းချေသွားရန် ရည်ရွယ်ထားခဲ့သည်။

ဝိန်းယွီသည် နဂါးပုံစံ ဘုရင့်စစ်အလံဖြင့် တပ်ကို ထိန်းချုပ်ခဲ့ပြီး ကိုယ်တိုင် မြို့ရိုးမျှော်စင်ပေါ်သို့ တက်ခဲ့သည်။ ထိုကြီးမားသော တိုက်ပွဲကြီးသည် မိုးလင်းသည်အထိ ကြာမြင့်ခဲ့ပြီး သူမသည်လည်း မိုးလင်းသည်အထိ စည်တီးနေခဲ့လေသည်။

စစ်တပ်၏ စိတ်ဓာတ်ကို တည်ငြိမ်စေရန်အတွက် လမ်းတွင် ရောက်ရှိနေပြီဟု လိမ်ညာထားသော စစ်ကူများသည် ယခုအချိန်အထိ ရောက်မလာခဲ့သော်လည်း ဘယ်သူမှ ဂရုမစိုက်ကြတော့ချေ။

ထိုတိုက်ပွဲတွင် မြို့ကို ကာကွယ်နေသော စစ်သည်များသည် သူတို့၏ မင်းသမီးက သူတို့နှင့်အတူ အမှန်တကယ် သေပွဲဝင်ရန် အသင့်ရှိနေကြောင်းကိုသာ မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်။

ကောလဲ့မြို့သာ ကျဆုံးသွားပါက တာ့လျန်နှင့် ချန် နှစ်နိုင်ငံလုံး၏ သမိုင်းစာအုပ်များတွင် နောက်ထပ် စာမျက်နှာသစ် တစ်မျက်နှာ ထပ်မံ ဖွင့်လှစ်ရတော့မည်။

ထို့ကြောင့် လူတိုင်း၏ နှလုံးသားထဲတွင် ကြောက်ရွံ့မှုများ လုံးဝ မရှိတော့ဘဲ သူတို့၏ သွေးသားများကို အစွမ်းကုန် ပေးဆပ်ပြီး ရှီးလင်စစ်တပ်က ကောလဲ့မြို့ကို မနင်းချေနိုင်မီ အလောင်းပုံကြီးများကို ပိုမြင့်မားလာစေရန်သာ တွေးတောနေခဲ့ကြတော့သည်။

စစ်တပ်တစ်ခုလုံးကို ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်သွားသော ဤစိတ်ဓာတ်ကြောင့်ပင် အချိန်ကြာမြင့်စွာ ကာကွယ်နိုင်ခဲ့ပြီး ပျက်စီးယိုယွင်းနေပြီဖြစ်သော မြို့တံခါးနှင့် မြို့ရိုးများ အကြိမ်ကြိမ် ပြိုကျသွားခဲ့သော်လည်း စစ်သည်များသည် သူတို့၏ ရဲဘော်ရဲဘက်များ၏ အလောင်းများကို အကာအကွယ်ယူကာ အုတ်ခဲများနှင့် သစ်လုံးများကို အသုံးပြု၍ မြို့တံခါးနှင့် မြို့ရိုး၏ ပျက်စီးသွားသော အပေါက်များကို အကြိမ်ကြိမ် ပြန်လည် ဖြည့်ဆည်းနိုင်ခဲ့ကြသည်။

နှစ်ဖက်စလုံး မျက်လုံးများ နီရဲလာသည်အထိ သတ်ဖြတ်နေခဲ့ကြသော ထိုတစ်နေ့နှင့် တစ်ညတည်းမှာပင် ကောလဲ့ မြို့တွင်းရှိ ကာကွယ်ရေးတပ်များသည် တစ်ဝက်ကျော်ခန့် ဆုံးရှုံးသွားခဲ့ရသည်။

ရှီးလင် စစ်တပ်သည်လည်း မည်သည့် အကျိုးအမြတ်မှ မရရှိခဲ့ချေ။

ဒုတိယနေ့ မိုးသောက်ယံ အလင်းရောင် ပေါ်ထွက်လာချိန်တွင် ကောလဲ့မြို့အောက်၌ စုပုံနေသော အလောင်းများသည် မြို့ရိုးအောက်ခြေမှ ဆယ်ပေကျော်အထိ မြင့်တက်နေခဲ့ပြီး သွေးများသည် အောက်ဘက်ရှိ သဲပြင်ထဲသို့ စိမ့်ဝင်သွားကာ ထိုစစ်မြေပြင်တစ်ခုလုံးကို အညိုရင့်ရောင်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားစေခဲ့သည်။

ဤတိုက်ပွဲကပင် ရှီးလင်စစ်တပ်၏ ရဲစွမ်းသတ္တိကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ချိုးနှိမ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

နေ့ရောညပါ ကောလဲ့မြို့ကို တိုက်ခိုက်သိမ်းပိုက်နိုင်ခြင်း မရှိဘဲ စစ်တပ်တစ်ခုလုံး ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုနှင့် စိတ်ဓာတ် အကြီးအကျယ် ကျဆင်းမှုကိုသာ ရရှိလိုက်သဖြင့် ဟယ်ယီသည် အလွန် ဒေါသထွက်ခဲ့သော်လည်း စစ်တပ်ကြီးကို အုပ်စုအများအပြား ပြန်လည်ခွဲခြားကာ နောက်ရက်များတွင် သူတို့ကို အလှည့်ကျ စစ်ဆင်ရေးနည်းဗျူဟာဖြင့် နေ့ရောညပါ အနားမယူဘဲ မြို့ကို ဆက်လက် တိုက်ခိုက်စေရန်သာ တတ်နိုင်ခဲ့သည်။

ဤနည်းဖြင့် ကောလဲ့မြို့ ကျဆုံးသွားသည်အထိ အချိန်ဆွဲနိုင်လိမ့်မည်ဟု ထင်မှတ်ထားခဲ့၏။ ပထမနေ့တွင် ရှီးလင်၏ စစ်သည်အင်အား တစ်သိန်းနှစ်သောင်းဖြင့် အပြင်းအထန် တိုက်ခိုက်မှုကို ခံနိုင်ရည်ရှိခဲ့သော စစ်ရေးအောင်မြင်မှု ရရှိထားပြီး မြို့တွင်းရှိ ကာကွယ်ရေးတပ်များကို ဝိန်းယွီက နှစ်အုပ်စုခွဲကာ အလှည့်ကျ မြို့ကို ကာကွယ်စေခဲ့သော်လည်း သူတို့သည် တိုက်လေတိုက်လေ ပိုရဲရင့်လာကြသည်။ ဆန့်ကျင်ဖက်အနေဖြင့် ရှီးလင်စစ်တပ်၏ တိုက်ခိုက်မှုအရှိန်အဟုန်ကသာ တစ်ရက်ထက်တစ်ရက် ပိုကျဆင်းလာတော့သည်။

ယနေ့ဆိုလျှင် ရှီးလင်စစ်တပ်က အပြင်းအထန် တိုက်ခိုက်နေခဲ့သည်မှာ ပဉ္စမမြောက်နေ့သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

ကျောင်းပိုင်သည် ဝိန်းယွီ၏ ဘေးတွင် ရပ်လျက် ပြောလိုက်၏။ "ဒီအတိုင်း ဆက်ပြီး အချိန်ဆွဲနေမယ်ဆိုရင် ရှီးလင်စစ်တပ်ရဲ့ စိတ်ဓာတ်တွေ အောက်ခြေအထိ ကျဆင်းသွားလိမ့်မယ်ဆိုတာကို ဟယ်ယီလည်း မြင်သွားလို့ နည်းဗျူဟာ ပြောင်းဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တာ ဖြစ်နိုင်တယ်"

...

အပိုင်း (၂၅၅.၂)

ဝိန်းယွီ၏ အရှေ့တွင် ယှက်ထားသော လက်များ၏ လက်မနှင့် လက်ညှိုးကြားတွင် ပတ်ထားသော ပတ်တီးများထက်၌ ခြောက်သွေ့၍ အညိုရောင်သန်းနေသော သွေးကွက်များ စွန်းထင်းနေပြီး ၎င်းမှာ ထိုနေ့က စည်တီးခဲ့စဉ် လက်မနှင့် လက်ညှိုးကြားရှိ အရေပြားများ ပေါက်ပြဲသွားခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်လေသည်။

သူမက အဝေးသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်၏။ သူမ၏ ဖျော့တော့တော့ မျက်ဝန်းနီများထဲတွင် ဝမ်းသာခြင်း၊ ဝမ်းနည်းခြင်း တစ်စုံတစ်ရာမှ မရှိဘဲ ကောင်းကင်ဘုံနှင့် လောင်းကြေးထပ်မည့် ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခု ရှိနေသယောင် ထင်ရ၏။ "ကောလဲ့မြို့ကို ကာကွယ်ခဲ့တာ ရက်နှစ်ဆယ် ပြည့်သွားပြီ"

ကျောင်းပိုင်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အနည်းငယ် ထူးဆန်းသော အရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်သွားသည်။

သို့သော် ဝိန်းယွီက ဆက်မေးလိုက်သည်ကို ကြားလိုက်ရ၏။ "ရှီးယွင်ရဲ့ ဒဏ်ရာက ဘယ်လိုနေလဲ"

ထိုနေ့က ကုရှီးယွင်သည် ရှီးလင်၏ မြို့ရိုးဖျက် လက်နက်များကို ဖျက်ဆီးရန် စစ်သည်များကို ဦးဆောင်ကာ မြို့ပြင်သို့ ထွက်ခဲ့ပြီး ဟယ်ယီနှင့် ထိပ်တိုက်တွေ့ခဲ့သည်။ သူမ ခေါ်ဆောင်သွားသော လက်ရွေးစင် စစ်သည်များသည် ရှီးလင်၏ လူပင်လယ် စစ်ဗျူဟာအတွင်း ပိတ်လှောင်ခံရကာ သေဆုံးသူ များပြားခဲ့ပြီး သူမကိုယ်တိုင်လည်း ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရရှိခဲ့သည်။

နောက်ဆုံးတွင် မြို့ရိုးမျှော်စင်ပေါ်ရှိ လောက်လွဲဆယ်ခုကျော်မှ ပစ်ချလိုက်သော ကျောက်တုံးများ၏ အကာအကွယ်ဖြင့်သာ စစ်ကူသွားရောက်ခဲ့သော မုရှောင်ထင်က အသက်စွန့်ကာ ပြန်လည် ခေါ်ဆောင်လာနိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သူတို့နှစ်ဦးစလုံးသည် သံချပ်ကာအထူများကို ဝတ်ဆင်ထားသော်လည်း မြှားများ အပစ်ခံရသဖြင့် ဖြူကောင်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ ဖြစ်လုနီးပါးပင်။

မြို့ရိုးမျှော်စင်ဘက်ရှိ စစ်ရေးအခြေအနေသည်လည်း ကောင်းမွန်မနေခဲ့ချေ။ ဝိန်းယွီသည် မိုးလင်းသည်အထိ စည်တီးခဲ့ရာ လက်မောင်းနှစ်ဖက်လုံး ထုံကျင်နာကျင်လာပြီး အာရုံခံနိုင်စွမ်း ကင်းမဲ့လုနီးပါး ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ နန်းတွင်းသမားတော် ရောက်လာပြီး တာဝန်ကျအခန်းအတွင်း သူမကို အပ်စိုက်ကုသကာ သွေးလည်ပတ်မှု ကောင်းအောင် ပြုလုပ်ပေးခဲ့ပြီးနောက် ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသော နာကျင်မှုသည် လက်မောင်းနှစ်ဖက်လုံးရှိ အရိုးများနှင့် သွေးကြောများ တစ်လက်မချင်းစီ ကြိတ်ချေခံလိုက်ရသကဲ့သို့ပင်။

ကြီးမားလှသော နာကျင်မှုကြောင့် ဝိန်းယွီသည် အဝတ်အစားများ အကြိမ်ကြိမ် လဲလှယ်ခဲ့ရသော်လည်း ချွေးစေးများဖြင့် ရွှဲရွှဲစိုနေဆဲ။

သူမ၏ လက်မောင်းနှစ်ဖက်လုံးရှိ သွေးကြောများသည် ပြင်းထန်စွာ ထိခိုက်ထားသဖြင့် သေချာစွာ အနားယူ ကုသခြင်းမပြုပါက နောင်တွင် စုတ်တံကိုင်ရန်ပင် ခက်ခဲသွားလိမ့်မည်ဟု သမားတော်က ပြောလေသည်။

လက်အောက်ငယ်သားများက သူမကို မြို့အတွင်းတွင် ပြန်အနားယူရန် ဒူးထောက် တောင်းဆိုခဲ့ကြသော်လည်း ဝိန်းယွီက အားလုံးကို ငြင်းဆန်ခဲ့သည်။ မြို့တွင်းရှိ ဤစိတ်ဓာတ်သည် သူမက သူတို့နှင့်အတူ အသက်ရှင်လျှင် အတူရှင်ပြီး သေလျှင် အတူသေမည်ဟူသော ကတိကဝတ်ဖြင့် လှုံ့ဆော်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဤအချိန်တွင် သူမသာ ထွက်ခွာသွားပါက အရာအားလုံးသည် သဲထဲရေသွန် ဖြစ်သွားလိမ့်မည်။

ထို့ကြောင့် ထိုနေ့မှစ၍ ဝိန်းယွီသည် မြို့ရိုးမျှော်စင်ပေါ်မှ အောက်သို့ မဆင်းခဲ့တော့ဘဲ နေ့စဉ် အနားယူခြင်းကိုလည်း မြို့ရိုးမျှော်စင်ပေါ်ရှိ တာဝန်ကျအခန်းအတွင်း၌သာ ပြုလုပ်ခဲ့သည်။

အရေးပေါ် စစ်ရေးသတင်းများ ရှိလာပါက သူမသည် နေ့ရောညပါ သဲပုံစံငယ်ရှေ့တွင် ရှိနေတတ်ပြီး မုယိုလျန်အစရှိသော အမတ်များနှင့် စစ်သူကြီးများနှင့်အတူ ရန်သူကို အသေခံ ခုခံကာကွယ်မည့် နည်းလမ်းများကို ဆွေးနွေးတိုင်ပင်လေ့ရှိ၏။

ထို့ကြောင့် မြို့တော်တွင်းသို့ ပြန်လည်ပို့ဆောင်ကာ ကုသမှုခံယူနေသော ကုရှီးယွင်နှင့် မုရှောင်ထင်တို့အကြောင်းကို သူမ သိပ်မသိခဲ့ချေ။

ကျောင်းပိုင်က ပြန်ဖြေလိုက်၏။ "သုံးလို့ရတဲ့ ဆေးတွေ အကုန်လုံးကို သမားတော်က သုံးထားပါတယ်။ ဒီနေ့ နေ့လယ်ကမှ သတင်းရောက်လာတာကတော့ ကုစစ်သူကြီးနဲ့ မုစစ်သူကြီးငယ်တို့ နှစ်ယောက်လုံး အသက်အန္တရာယ် မရှိတော့ဘူးလို့ ပြောပါတယ်"

သူမက အနည်းငယ် တွေဝေသွားပြီး ဆက်ပြောရန် ပြင်လိုက်၏။ "မင်းသမီး... ရှီးလင် မြို့တော်ဘက်က..."

ဝိန်းယွီ၏ အသံသည် ကြည်လင်ပြတ်သားနေသည်။ "မုစစ်သူကြီးကို သွားပြောလိုက်ပါ၊ အစီအစဉ် အားလုံးကို အရင်အတိုင်းပဲ ဆက်လုပ်မယ်လို့"

သဲကန္တာရ၏ ညချမ်းအချိန်တွင် အရာအားလုံး တိတ်ဆိတ်နေပြီး လေတိုက်ခတ်သံများသာ ဆူညံနေလေသည်။

မည်းမှောင်နေသော ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကြားရှိ ကုန်းမြင့်တစ်ခုပေါ်တွင် ရုတ်တရက် မီးရောင်တစ်ခု လင်းလက်လာခဲ့သည်။

ရှီးလင် စစ်စခန်းအတွင်း တာဝန်ကျနေသော ကင်းစောင့်သည် ထိုမီးရောင်ကို တွေ့ရှိသွားပြီး ဟယ်ယီထံသို့ အလျင်စလို သွားရောက် သတင်းပို့လိုက်၏။

ဟယ်ယီသည် အပေါ်ရုံကို ခြုံကာ တဲအပြင်ဘက်သို့ ထွက်လာပြီး အဝေးရှိ ကုန်းမြင့်ပေါ်မှ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသော မီးရောင်ကို စူးစိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ၏ ညာဘက် မျက်ခွံသည် တဆတ်ဆတ် လှုပ်ခတ်နေပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် အသံနက်ဖြင့် အမိန့်ပေးလိုက်သည်။ "ဒီမီးရောင်က ဘာဖြစ်တာလဲ အမြန်ဆုံး စုံစမ်းဖို့ ကင်းထောက်တွေ လွှတ်လိုက်စမ်း"

ထို့နောက် ကိုယ်ရံတော်ကို ဆက်မေးလိုက်၏။ "ကောလဲ့မြို့ဘက်ကရော ဘာထူးခြားမှု ရှိသေးလဲ"

ကိုယ်ရံတော်က ရင်ဘတ်ကို လက်သီးဖြင့် ဖိကာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "ကင်းထောက်တွေက အမြဲ စောင့်ကြည့်နေပေမယ့် ဘာထူးခြားမှုမှ မတွေ့ရပါဘူး"

ထိုအဖြေကို ကြားလိုက်ရသော်လည်း ဟယ်ယီ၏ မျက်မှောင်များ ကြုတ်ထားဆဲဖြစ်ပြီး အဝေးရှိ ကုန်းမြင့်ပေါ်မှ မီးရောင်ဆီသို့ အကြည့်ကို ပြန်လွှဲလိုက်သည်။

ယနေ့ည ရုတ်တရက် လောင်ကျွမ်းလာသော ဤမီးကြီးက သူမ၏ စိတ်ကို တစ်စုံတစ်ရာ မငြိမ်မသက်ဖြစ်ရစေလေသည်။

ဟယ်ယီက ထပ်မေးလိုက်၏။ "နီရူဘက်ကနေ သတင်း ထပ်ရောက်လာသေးလား"

ကိုယ်ရံတော်က ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။ "လောလောဆယ်တော့ မရောက်လာသေးပါဘူး"

ဟယ်ယီ စိုးရိမ်နေသည်ကို ရိပ်မိသဖြင့် ကိုယ်ရံတော်က နှစ်သိမ့်ပေးလိုက်၏။ "စစ်ချီတဲ့ အချိန်ကို တွက်ကြည့်မယ်ဆိုရင် နီရူစစ်သူကြီးက ကျားချောက်တောင်ကြားဂိတ်ကို ရောက်တာ သိပ်မကြာလောက်သေးဘူး။ ဖေစုန့်ရဲ့ အကူအညီနဲ့ ကျားချောက်တောင်ကြားဂိတ်ကို သိမ်းပိုက်နိုင်ခဲ့ရင်တောင် စစ်ရေးသတင်း ရောက်လာဖို့ အချိန်နည်းနည်း ထပ်ကြာဦးမှာပါ"

ထိုအဖြေက ဟယ်ယီ၏ စိတ်ထဲရှိ ဂဏာမငြိမ်ဖြစ်မှုများကို အနည်းငယ် လျော့ကျသွားစေပြီး သူမက တဲအတွင်းသို့ ပြန်လည် ဝင်ရောက်သွားကာ အမိန့်ပေးလိုက်သည်။ "ကောလဲ့မြို့ကို ဆက်ပြီး သေချာ စောင့်ကြည့်ထား။ တစ်ခုခု ထူးခြားတာရှိရင် ချက်ချင်း လာသတင်းပို့"

စစ်တပ်အတွင်း မီးရောင်ကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသော လှုပ်ရှားမှုများသည် ဘုန်းကြီးအိုကိုလည်း လန့်နိုးသွားစေခဲ့သည်။

သူက ဟယ်ယီ၏ တဲအတွင်းသို့ ရောက်ရှိလာချိန်တွင် ဟယ်ယီသည် ပုံမှန်ဝတ်ဆင်လေ့ရှိသော သံချပ်ကာကို လဲလှယ်ဝတ်ဆင်ထားပြီး ကျားရေခင်းထားသော ခုံကြီးပေါ်တွင် ထိုင်ကာ သူမနှင့်အတူ နှစ်ပေါင်းများစွာ ရှိနေခဲ့သော ထိုဓားကောက်ကို ဂရုတစိုက် သုတ်နေ၏။

ဘုန်းကြီးအိုက ဟယ်ယီကို အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ "မင်းသမီး ကျွန်တော်မျိုးကို ခေါ်လိုက်ပါသလား"

ဖယောင်းတိုင် မီးရောင်အောက်တွင် ဓားကောက်မှ အေးစက်သော အလင်းရောင်တစ်ခုက ဟယ်ယီ၏ မျက်လုံးအောက်၌ ရောင်ပြန်ဟပ်နေသည်။ သူမသည် သူမ၏ အစ်ကိုလက်ထဲမှ လုယူလာခဲ့သော၊ ဘိုးဘေးလာထီရစ်လန်နှင့်အတူ စစ်ပွဲများ ဆင်နွှဲကာ ကြီးမားလှသော စစ်ရေးအောင်မြင်မှုများ ရရှိစေခဲ့သည်ဟု ဒဏ္ဍာရီလာ ဤစစ်ဓားကို စူးစိုက်ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်လေသည်။

"ဆရာ... ဆရာက ကံကြမ္မာကို မြင်နိုင်တယ်လို့ အားလုံးက ပြောကြတယ်။ မနက်ဖြန် တိုက်ပွဲအပြီးမှာ ကျွန်မတို့ ရှီးလင်က ပြည်မကြီးကို တိုက်ရိုက် ဝင်ရောက်နိုင်မလားဆိုတာ ကျွန်မအတွက် ကြည့်ပေးပါ"

ဟယ်ယီသည် တစ်သက်လုံး မာနကြီးစွာ နေထိုင်လာခဲ့ပြီး တိုက်ပွဲမတိုင်မီ ဘုန်းကြီးအိုကို ဤကဲ့သို့သော စကားမျိုး တစ်ခါမှ မမေးခဲ့ဖူးချေ။

ဘုန်းကြီးအို၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ကရုဏာတရားများ ကိန်းအောင်းနေပြီး စကားတစ်ခွန်းမှ မဟရသေးမီ တောင်ပေါ်ရှိ မီးရောင်ကို သွားရောက် စုံစမ်းခဲ့သော ကင်းထောက်များက အလျင်အမြန် ပြန်လည်ရောက်ရှိလာကာ တဲအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာပြီး ဒူးထောက်လျက် သတင်းပို့လိုက်သည်။ "မင်းသမီး! တောင်ပေါ်က မီးရောင်က လူတစ်ယောက်က သစ်ကိုင်းခြောက်တွေနဲ့ သစ်တုံးတွေကို စုပုံပြီး မီးရှို့ထားတာပါ။ ကျွန်တော်တို့ ရောက်သွားတဲ့အချိန်မှာ တစ်ဖက်လူရဲ့ အရိပ်အယောင်ကိုတောင် မတွေ့ရတော့ပါဘူး"

ဟယ်ယီ၏ မျက်ခုံးများ ပိုပြီး သိသိသာသာ လှုပ်ခတ်လာသည်။ မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် အနည်းငယ် စဉ်းစားပြီးနောက် တစ်စုံတစ်ခုကို ရုတ်တရက် သတိရသွားသည့်နှယ် မျက်နှာပျက်သွားကာ အော်ဟစ်လိုက်၏။ "အဲ့ဒါက သူတို့ ပြည်မကြီးရဲ့ မီးမျှော်စင်က မီးရောင်ပဲ! တစ်ယောက်ယောက်က ကောလဲ့မြို့ကို သတင်းပို့နေတာ!"

ဟယ်ယီသည် ရုတ်တရက် ဒေါသကို မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ ထိုနိမိတ်မကောင်းသော ကြိုတင်ခံစားမှုက နောက်ထပ် အပြောင်းအလဲများ ဖြစ်ပေါ်လာမည်ကို စိုးရိမ်သွားသဖြင့် ချက်ချင်း အမိန့်ပေးလိုက်သည်။ "စည်တီးပြီး အချက်ပေး! တပ်ရင်းသုံးခုလုံးကို အမိန့်ပေးလိုက်၊ အခုချက်ချင်း မြို့ကို တိုက်ခိုက်ဖို့"

စကားသံဆုံးသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် နောက်ထပ် စစ်သူကြီးငယ်တစ်ဦးက အလျင်အမြန် ရောက်ရှိလာပြီး သတင်းပို့လိုက်ပြန်သည်။ "မင်းသမီး! မြို့တော်က သံတမန် ရောက်လာပါပြီ"

ဒေါသထွက်နေသော ဟယ်ယီ၏ မျက်နှာအမူအရာက အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွား၏။

ခဏအကြာတွင် ရှီးလင် မြို့တော်မှ သံတမန်သည် လူတစ်ဦး၏ လမ်းညွှန်မှုဖြင့် အလယ်ဗဟို စစ်တဲအတွင်းသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

ဟယ်ယီကို မြင်သောအခါ ထိုမြို့တော် သံတမန်သည် ကယ်တင်ရှင်ကို တွေ့လိုက်ရသည့်အလား မျက်နှာပေါ်တွင် အလွန် ထိတ်လန့်ကြောက်ရွံ့မှုများဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "မင်းသမီးဟယ်ယီ! ရှီးလင်ကို အမြန်ဆုံး ဆုတ်ခွာပြီး မြို့တော်ကို စစ်ကူသွားပေးပါ"

ဟယ်ယီသည် ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် သံတမန်၏ အင်္ကျီကော်လာကို ဆွဲကိုင်ကာ ဒေါသသံဖြင့် မေးလိုက်၏။ "မြို့တော်က ဘာဖြစ်လို့လဲ"

သံတမန်က ငိုကြွေးလျက် ပြောလိုက်သည်။ "သဲကန္တာရထဲက တုန်းလင် မျိုးနွယ်စု ဆယ့်ခြောက်ခုလုံး ပုန်ကန်ကုန်ကြပြီ! အခုဆို မြို့တော်အောက်ခြေအထိ တိုက်ရိုက် ရောက်လာကြပြီ"

ဟယ်ယီသည် ရုတ်တရက် ဒေါသများ ခေါင်းပေါ်အထိ ဆောင့်တက်လာသည်ကို ခံစားလိုက်ရပြီး အော်ဟစ်လိုက်၏။ "မင်း လိမ်နေတာ! သဲကန္တာရထဲမှာ နေရာတိုင်း ငါ့ရဲ့ 'မျက်လုံး'တွေ ရှိတယ်။ မျိုးနွယ်စု ဆယ့်ခြောက်ခုက မြို့တော်ကို စစ်ချီသွားတာကို ငါက မသိဘဲ နေပါ့မလား"

သံတမန်သည် ဟယ်ယီ၏ လက်ထဲတွင် ဆွဲမခံထားရလျက် ငိုယိုကာ ပြောလိုက်၏။ "မျိုးနွယ်စု ဆယ့်ခြောက်ခုက အနောက်ဘက်ကို ပြောင်းရွှေ့နေတဲ့ ဒုက္ခသည်တွေကြားထဲ ရောနှောပြီး စစ်ဆေးမှုတွေကို ရှောင်ကွင်းသွားခဲ့တာပါ..."

ဟယ်ယီ၏ မျက်နှာအသားများ တဆတ်ဆတ် လှုပ်ခတ်သွားပြီး သူမ၏ ဒေါသက သိသိသာသာ ပိုပြင်းထန်လာခဲ့သည်။ သူမသည် တာ့လျန်နှင့် ချန် နှစ်နိုင်ငံ၏ သူလျှိုများ ရှီးလင်အတွင်းသို့ ရောနှောဝင်ရောက်လာမည်ကို စိုးရိမ်သောကြောင့် ပြင်းထန်သည့် မိုးခေါင်ရေရှားမှုအတွင်း မျိုးနွယ်စု အသီးသီးမှ ဒုက္ခသည်များ အနောက်ဘက်သို့ ပြောင်းရွှေ့ချိန်တွင် လက်အောက်ငယ်သားများကို သေချာစွာ စစ်ဆေးရန် အမိန့်ပေးထားခဲ့သည်။ ပြည်မကြီးမှ လူတစ်ဦးကို တွေ့ရှိပါက မှားယွင်းသတ်ဖြတ်မိလျှင်ပင် လုံးဝ လွှတ်မပေးရန် အမိန့်ပေးထားခဲ့သည်။

ပြည်မကြီးမှ လူများကို တားဆီးနိုင်ခဲ့သော်လည်း သဲကန္တာရထဲရှိ ထိုမျိုးနွယ်စုများကို မတားဆီးနိုင်ဘဲ ဖြစ်နေလိမ့်မည်ဟု သူမ လုံးဝ ထင်မထားခဲ့ချေ။

သူမက အံကြိတ်ကာ ပြောလိုက်၏။ "ငါ ပြောထားတယ် မဟုတ်လား၊ မျိုးနွယ်စု အသီးသီးက ဒုက္ခသည်တွေ ဖြစ်နေရင်တောင် သူတို့ကို တိုင်းပြည်ထဲ ဝင်ခွင့်မပြုဘဲ နယ်စပ်အပြင်ဘက်မှာပဲ ထားပြီး စစ်လက်နက်တွေ သယ်ယူဖို့ ကျေးကျွန်အဖြစ် သုံးဖို့လေ"

သံတမန်က ငိုရင်း တုန်ရီလျက် ပြောလိုက်သည်။ "မိဖုရားက မင်းသမီးရဲ့ ညွှန်ကြားချက်အတိုင်း အတိအကျ လုပ်ခဲ့တာပါ။ ဒါပေမယ့် သူတို့က ညဘက်ကို အခွင့်ကောင်းယူပြီး စခန်းချရာ နေရာက ကာကွယ်ရေးတပ်တွေကို သတ်ဖြတ်ပြီး ရှေ့တန်းကို ပို့ရမယ့် စစ်လက်နက်တွေကို ကိုင်ဆောင်ပြီး မြို့တော်ဆီကို တစ်လျှောက်လုံး သတ်ဖြတ်လာခဲ့ကြတာပါ..."

ဟယ်ယီသည် မျက်လုံးရှေ့တွင် တစ်ခဏမျှ မည်းမှောင်သွားပြီး ခေါင်းပင် အနည်းငယ် မူးဝေလာသည်ကို ခံစားလိုက်ရ၏။

အကြိမ်ကြိမ် တွက်ချက်ခဲ့သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် ဤအဆင့်ကို တွက်ချက်ရန် လွတ်ကင်းသွားခဲ့သည်။

ယခင်က စစ်လက်နက်များ သယ်ယူရာတွင် ကူညီပေးခဲ့သူများသည် သူမက မျိုးနွယ်စု အသီးသီးမှ ဖမ်းဆီးလာသော ကျေးကျွန်စစ်စစ်များ ဖြစ်ကြပြီး မြင်းတပ်များ၏ လက်ထဲရှိ ကျာပွတ်သည်သာ တင်းကြပ်သော စည်းမျဉ်းဖြစ်သဖြင့် သူတို့သည် ကြိုးစားပမ်းစား အလုပ်လုပ်ရုံမှတစ်ပါး မပုန်ကန်ရဲကြချေ။

သို့သော် သည်တစ်ကြိမ်တွင်တော့ ဒုက္ခသည်များကြား ရောနှောဝင်ရောက်လာပြီး သူမက ကျေးကျွန်အဖြစ် ဖမ်းဆီးခဲ့သူများသည် တစ်ခုလုံးသော စစ်တပ်ကြီးတစ်ခု ဖြစ်နေခဲ့သည်။

သူတို့က ကျေးကျွန်များကြားတွင် ရောနှော၍ ပုန်ကန်သောအခါ စောင့်ကြပ်နေသော စစ်တပ်က အင်အားမလုံလောက်သဖြင့် သူတို့ကို ချက်ချင်း မဖိနှိပ်နိုင်ခဲ့ချေ။ အကြောင်းရင်းကို နားမလည်သော ကျေးကျွန်များက တစ်စုံတစ်ယောက်က ဦးဆောင် ပုန်ကန်နေသည်ဟု ထင်ကာ ထိုမျှော်လင့်ချက်ကို မြင်တွေ့ပြီး သူတို့နှင့်အတူ တစ်ပါတည်း လိုက်ပါ ပုန်ကန်ခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။

သူမက ပုံမှန်အားဖြင့် အလေးအနက် မထားဖူးသော ထိုအောက်တန်းစားများသည် ဤနည်းဖြင့် မြို့တော်ကို တိုက်ရိုက် ထိုးဖောက်မည့် ဓားမြှောင်တစ်လက် ဖြစ်လာခဲ့တော့သည်။

သဲကန္တာရထဲရှိ မျိုးနွယ်စု အသီးသီးသည် ဦးနှောက်ရိုးရှင်းပြီး တိုက်ခိုက်လိုစိတ် ပြင်းထန်သော လူရိုင်းသူများသာ ဖြစ်ကြသည်။ ဘယ်သူကများ သူတို့အတွက် သည်ဗူဟာကို ဖော်ထုတ်ပေးခဲလေသနည်း။

အရာအားလုံးက ဤအရေးကြီးသော အချိန်တွင်မှ ကွက်တိ ဖြစ်ပျက်နေခဲ့သည်။

ဟယ်ယီသည် အမုန်းတရားများဖြင့် ညအမှောင်ထုထဲတွင် လွှမ်းခြုံနေသော ကောလဲ့မြို့ကို အရှေ့ဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် ထိုအဖြေက ရှင်းလင်းနေပြီဖြစ်ကာ သွားကြားမှနေ၍ စကားလုံးနှစ်လုံးကို ညှစ်ထုတ်လိုက်လေသည်။ "ဟန့်ယန်!"

ထိုနေ့က ကောလဲ့မြို့ကို ဝိုင်းရံတိုက်ခိုက်ခဲ့သော စစ်သည်အင်အား တစ်သိန်းနှစ်သောင်းအနက် ဒဏ်ရာရသူများကို ဖယ်လိုက်ပါက ယခု အသုံးပြုနိုင်သည်မှာ ကိုးသောင်းသာ ကျန်ရှိတော့သည်။

ဟယ်ယီက သံတမန်ကို အေးစက်သော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "မြို့တော်ကို စစ်ကူဖို့ ငါ မင်းကို စစ်သည် လေးသောင်း ပေးလိုက်မယ်"

သံတမန်သည် ယခင်က ဟယ်ယီ၏ အင်္ကျီကော်လာ ဆွဲကိုင်ခံရချိန်တွင် လည်ပင်းကို ညှစ်ခံခဲ့ရသဖြင့် ယခုတိုင် အဆက်မပြတ် ချောင်းဆိုးနေဆဲဖြစ်ပြီး ထိုစကားကို ကြားသောအခါ အံ့အားသင့်စွာဖြင့် မေးလိုက်၏။ "မင်းသမီးက ပြန်မသွားဘူးလား"

ဟယ်ယီက ကောလဲ့မြို့ကို ကြည့်လိုက်ပြီး မျက်လုံးထဲရှိ အမုန်းတရားများသည် အစစ်အမှန်အဖြစ် စီးဆင်းလာလုနီးပါးပင်။ "ဒါက ဟန့်ယန်ရဲ့ တွက်ချက်မှုဆိုရင် ငါက သူ့ဆန္ဒကို ဘာလို့ ဖြည့်ဆည်းပေးရမှာလဲ"

သူမက ကိုယ်ရံတော်ကို အေးစက်သော အသံဖြင့် အမိန့်ပေးလိုက်သည်။ "စစ်သည် ငါးသောင်းကို ရွေးချယ်ပြီး ငါနဲ့အတူ မြို့ကို တိုက်ခိုက်မယ်! ဟန့်ယန်ရဲ့ ခေါင်းပြတ်ကို ယူပြီးမှ သေချင်နေတဲ့ အဲဒီ မျိုးနွယ်စုတွေကို နောက်လှည့်ပြီး သင်ခန်းစာ ပေးမယ်"

သံတမန်က ဟယ်ယီကို လှမ်းခေါ်ကာ ထပ်မံ တားမြစ်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း ဟယ်ယီသည် ကိုယ်ရံတော် ဆွဲလာသော စစ်မြင်းပေါ်သို့ တက်ရောက်သွားပြီး တစ်စုံတစ်ခုကို သတိရသွားသည့်အလား တဖန် အမိန့်ပေးလိုက်၏။ "စစ်တပ်တစ်ခုလုံး စခန်းကို ရုတ်သိမ်းပြီး မြို့တော်ကို စစ်ကူပြန်သွားမယ့် အရှိန်အဝါကို ကြီးကြီးမားမား လုပ်ပြလိုက်! မြို့ကို တိုက်ခိုက်မယ့် စစ်သည် ငါးသောင်းကို အုပ်စုသုံးစု ခွဲပြီး စစ်မြင်းတွေ အားလုံးကို ချည်ထည်တွေနဲ့ ခွာကို ပတ်ထားပေး"

လက်အောက်ငယ်သားများသည် ဟယ်ယီက စစ်တပ်တစ်ခုလုံး ဆုတ်ခွာပြီး မြို့တော်သို့ စစ်ကူပြန်သွားမည့် ဟန်ဆောင်မှုတစ်ခုကို ဖန်တီးကာ ကောလဲ့မြို့၏ ကာကွယ်ရေးကို လျော့ကျသွားစေရန်နှင့် ထိုမှတစ်ဆင့် အငိုက်ဖမ်း တိုက်ခိုက်ရန် ရည်ရွယ်ထားကြောင်းကို နားလည်သဘောပေါက်သွားကြသဖြင့် အားလုံးက ခေါင်းညိတ်သဘောတူလိုက်ကြသည်။

ဟယ်ယီသည် သူမ၏ အတွင်းကလီစာများပင် လောင်ကျွမ်းနာကျင်နေလောက်အောင် ပြင်းထန်သော ဒေါသများကို သယ်ဆောင်လျက် အငိုက်ဖမ်းမည့် စစ်တပ်ကြီးနှင့်အတူ ညအမှောင်ထု၏ အကာအကွယ်ကို ယူကာ ကောလဲ့မြို့အောက်သို့ တိတ်ဆိတ်စွာ ရောက်ရှိလာချိန်တွင် ကောလဲ့မြို့ပေါ်၌ မီးရောင်များ ထိန်လင်းနေပြီး မြို့ရိုးထစ်များတွင် အလှည့်ကျ ကာကွယ်ရေးတပ်များ ရပ်နေကြကာ လုံးဝကို သတိကြီးစွာ စောင့်ကြပ်နေသည့်ပုံစံပင်။

သူမသည် လေးကိုဆွဲကာ မြှားတစ်စင်းဖြင့် မြို့ထောင့်ရှိ အစောင့်အချို့ကို ပစ်ချလိုက်ပြီးနောက် လင်းယုန်လက်သည်းချိတ်ကို ပစ်လွှတ်လိုက်သည်။ မြို့ရိုးထစ်တွင် ခိုင်မြဲစွာ ချိတ်တွယ်လိုက်ပြီး ထိုချိတ်ရှိ သံကြိုးကို ဆုပ်ကိုင်ကာ ခြေထောက်ဖြင့် မြို့ရိုးအုတ်ခဲများကို နင်းလျက် မြို့ရိုးမျှော်စင် အပေါ်ဘက်သို့ တိုက်ရိုက် တွယ်တက်သွားလေသည်။

ထိုအချိန်မှာပင် အကာအကွယ်ပေးရန် နောက်ထပ် စစ်တပ်တစ်တပ်သည်လည်း ညအမှောင်ထုထဲမှနေ၍ ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်လျက် မြို့အောက်သို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပြေးဝင်လာပြီး မြို့တံခါးဖျက် လက်နက်ကို မ,တင်ကာ မြို့တံခါးကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဝင်တိုက်လိုက်သည်။

အမှောင်ထဲတွင် ပုန်းကွယ်နေသော လေးသမားများသည် တစ်ပြိုင်နက်တည်း မြှားများကို ပစ်လွှတ်လိုက်ရာ မြို့ရိုးထစ်တွင် ရပ်နေသော ကျန်ရှိသည့် အစောင့်များကို ပစ်ချလိုက်ကြသည်။ သူတို့၏ မျက်လုံးများသည် ဟယ်ယီ၏ အန္တရာယ်ကင်းရှင်းရေးကို အချိန်တိုင်း စူးစိုက်ကြည့်နေကာ မြို့တွင်းရှိ လေးသမားများ ခေါင်းပြူထွက်လာသည်နှင့် ဆက်လက် ပစ်သတ်ရန်သာ စောင့်ဆိုင်းနေကြသည်။

သို့သော် ထူးဆန်းသည်မှာ ထိုအစောင့်အဖွဲ့ကို ပစ်သတ်ပြီးနောက် မြို့ရိုးထစ်များရှိ လစ်လပ်သွားသော နေရာများတွင် မည်သူကမျှ လာရောက် မဖြည့်ဆည်းတော့ချေ။ မြို့အောက်ရှိ မြို့ကို တိုက်ခိုက်နေသော ရှီးလင်စစ်တပ်၏ အော်ဟစ်သံများသည် ကောင်းကင်ယံအထိ ပဲ့တင်ထပ်နေသော်လည်း မြို့ရိုးမျှော်စင်ပေါ်ရှိ ကာကွယ်ရေးတပ်များက အောက်သို့ မြှားပစ်ချသည်ကို မတွေ့ရပေ။

ကောလဲ့မြို့ တစ်မြို့လုံးသည် သေဆုံးနေသော မြို့တစ်မြို့ကဲ့သို့ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေပြီး ကျောချမ်းစရာကောင်းနေတော့သည်။

ဟယ်ယီသည် မြို့ရိုးမျှော်စင်ပေါ်သို့ အောင်မြင်စွာ တက်ရောက်သွားပြီး မြှားအချက်များစွာ ထိမှန်ထားသော်လည်း မလဲကျသေးသော အစောင့်တစ်ဦးကို ဓားဖြင့် စောင်းပိုင်းလိုက်ကာ မြို့ရိုးထစ်မှ ခုန်ဆင်းလိုက်ချိန်မှသာ မြို့ရိုးမျှော်စင်ပေါ်ရှိ ထို "ကာကွယ်ရေးတပ်များ" သည် အမှန်တကယ်တော့ ယခင်က တိုက်ပွဲတွင် ကျဆုံးသွားခဲ့သော အလောင်းများ ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရလေသည်။

လူတစ်ယောက်က သူတို့၏ နောက်ကျောတွင် သစ်သားတုတ်များဖြင့် ထောက်ခံထားပြီး တာဝန်ထမ်းဆောင်နေသည့် ပုံစံဖြင့် တည်ငြိမ်အောင် ဖန်တီးထားခြင်းမျှသာ ဖြစ်သည်။ အစောပိုင်းက မြို့အောက်မှ ကြည့်လိုက်ချိန်တွင် မူမမှန်သည့်အရာများကို လုံးဝ မတွေ့ခဲ့ရချေ။

လှောင်ပြောင်ခံရသည်ဟူသော ဒေါသတစ်ခုက သူမ၏ နှလုံးသားထဲသို့ နောက်တစ်ကြိမ် တိုက်ရိုက် ဝင်ရောက်လာပြီး ဟယ်ယီသည် ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်ကာ အရှေ့ရှိ သေဆုံးနေသော စစ်သည်အချို့ကို ခြေထောက်ဖြင့် ကန်ချလိုက်ပြီး အေးစက်သော အသံဖြင့် အမိန့်ပေးလိုက်သည်။ "အကုန် ရှာစမ်း"

သူမနှင့်အတူ မြို့ရိုးမျှော်စင်ပေါ်သို့ တက်လာခဲ့သော လက်ရွေးစင် စစ်သည်များသည် ချက်ချင်းပင် မြို့ရိုးမျှော်စင်ပေါ်ရှိ နေရာအသီးသီးမှ တာဝန်ကျအခန်းများနှင့် မြို့အောက်သို့ ဆင်းကာ ရှာဖွေကြလေသည်။

မြို့အောက်တွင် အကြိမ်ကြိမ် ပြုပြင်ထားရသော မြို့တံခါးသည် ဝန်ကို မခံနိုင်တော့ဘဲ ဤအချိန်တွင် လုံးဝ ပြိုကျသွားတော့သည်။

ရှီးလင်စစ်တပ်သည် အောင်ပွဲကြွေးကြော်သံနှင့်အတူ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ဝင်ရောက်လာကြသော်လည်း မြို့တွင်း၌ ချန်စစ်သည် သို့မဟုတ် တာ့လျန်စစ်သည် တစ်ယောက်တစ်လေကိုမျှ မတွေ့ရှိရချေ။

စစ်သည်များကို ဦးဆောင်ကာ မြို့တံခါးကို ဖျက်ဆီးဝင်ရောက်လာခဲ့သော စစ်သူကြီးငယ်သည် လူများကို ခေါ်ဆောင်ကာ မြို့တော်တွင်း တစ်ခုလုံးကို တစ်ပတ်လှည့်လည် ရှာဖွေပြီးနောက် မိဘသေဆုံးသွားသည့်အလား အလွန်အမင်း ဝမ်းနည်းပူဆွေးစွာဖြင့် မြို့ရိုးမျှော်စင်ရှိ ဟယ်ယီထံသို့ ပြေးလာပြီး ဖြူရော်နေသော မျက်နှာဖြင့် ပြောလိုက်၏။

"မင်းသမီး... ကျွန်တော်တို့ ထောင်ချောက်ထဲ ဝင်မိသွားပြီး! မြို့ထဲက ကာကွယ်ရေးတပ်တွေ အစောကြီးကတည်းက ဆုတ်ခွာသွားခဲ့တာပါ။ စပါးကျီတွေကိုလည်း အကုန် ရှင်းလင်းသွားပြီး သယ်သွားဖို့ အဆင်မပြေတဲ့ လောက်လွဲတွေ၊ မြို့ရိုးဖျက် လက်နက်တွေကိုလည်း အကုန် ဖျက်ဆီးသွားခဲ့ပါပြီ။ အခု ကောလဲ့မြို့က မြို့ပျက်ကြီး တစ်ခုပါပဲ"

ဟယ်ယီ၏ ရင်ဘတ်ထဲရှိ ထိုဒေါသမီးသည် ပြင်းထန်စွာ လောင်ကျွမ်းလာပြီး ဤကဲ့သို့သော စော်ကားမှုကို တစ်ခါမှ မခံရဖူးချေ။

အစောပိုင်းက မီးရောင်သည် အမှန်တွင်တော့ ဟန့်ယန်ကို တပ်ဆုတ်ရန် အချက်ပေးခြင်း ဖြစ်နေခဲ့သည်။

သူမ အစွမ်းကုန် ကြိုးပမ်းအားထုတ်ကာ စီစဉ်ခဲ့ရသော မြို့တိုက်ပွဲသည် လုံးလုံးလျားလျား ဟာသတစ်ခု ဖြစ်သွားခဲ့ရလေသည်။

ဟယ်ယီသည် လက်မောင်းကို မြှောက်ကာ မြို့ရိုးအုတ်ခဲပေါ်သို့ လက်သီးဖြင့် ပြင်းပြင်းထန်ထန် ထုချလိုက်ရာ ထိုမာကျောသော မြို့ရိုးအုတ်ခဲတစ်တုံးပင် ကျိုးပဲ့သွားခဲ့ပြီး အမုန်းတရားများဖြင့် ပြောလိုက်၏။ "တာ့လျန်မြေက ကြွက်အုပ်တွေ... ကောက်ကျစ်လိုက်တာ"

စစ်သူကြီးငယ်သည် အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်ကြောက်ရွံ့စွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။ "မင်းသမီး... ဒါဆို ကျွန်တော်တို့ ဆက်ပြီး ဘာလုပ်ကြမလဲ"

ဟယ်ယီ စကားမပြောရသေးမီ မြို့ပြင်မှ ကိုယ်ရံတော်တစ်ဦးက မြင်းကို ဒုန်းစိုင်းစီးလျက် ရောက်ရှိလာပြန်ပြီး မျက်နှာပေါ်တွင် စုတ်ပြတ်သတ်နေကာ ဟယ်ယီကို အလောတကြီး အော်ပြောလိုက်လေတော့သည်။ "ပြဿနာကြီးပါပြီ မင်းသမီး! တာ့လျန် စစ်တပ်တစ်ခုက စခန်းကို အငိုက်ဖမ်း တိုက်ခိုက်ပြီး ကျွန်တော်တို့ရဲ့ စပါးကျီတွေကို မီးရှို့သွားပါပြီ"

...