အခန်း ၂၅၆

အပိုင်း (၂၅၆.၁)

မြို့အောက်တွင် ချက်ချင်းပင် ဆူညံသွားပြီး ရှီးလင်စစ်သည်များ အားလုံး အလွန်အမင်း အံ့ဩတုန်လှုပ်သွားကြလေသည်။

ဟယ်ယီသည်လည်း မှင်သက်သွားပြီးနောက် ချက်ချင်း ရှေ့သို့ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် တိုးသွားကာ မြင်းပေါ်မှ လိမ့်ကျပြီးနောက် မြေပြင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်လျက် သတင်းပို့နေသော ကိုယ်ရံတော်ကို ဆွဲကိုင်လိုက်ပြီး လူကို စားတော့မည့်အလား ကြမ်းကြုတ်သော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်ကာ မေးလိုက်၏။ "မင်း ဘာပြောလိုက်တာလဲ"

ထိုကိုယ်ရံတော်သည်လည်း ရိက္ခာများ မီးရှို့ခံရခြင်းက အလွန်ကြီးမားသော ကိစ္စဖြစ်ကြောင်း သိရှိထားသဖြင့် ငိုယိုလျက် ထပ်ပြောလိုက်သည်။ "တာ့လျန် စစ်တပ်က စခန်းကို အငိုက်ဖမ်း တိုက်ခိုက်ပြီး စပါးကျီတွေကို မီးရှို့သွားပါတယ်..."

ဟယ်ယီ၏ လက်ချောင်းများမှ အားက လျော့ကျသွားပြီး ထိုကိုယ်ရံတော်သည် မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြန်လည် လဲကျသွားလေသည်။

မြို့တံခါးဝရှိ ခြေသုံးချောင်းထောက် မီးဖိုသည် ညအမှောင်ထုထဲတွင် "တဖျောက်ဖျောက်" မြည်ကာ လောင်ကျွမ်းနေ၏။

ဘေးနားရှိ စစ်သူကြီးငယ်သည် ဟယ်ယီ၏ မျက်နှာအမူအရာကို အကဲခတ်လျက် သတိကြီးစွာဖြင့် ခေါ်လိုက်သည်။ "မင်းသမီး"

"ကျားကို တောင်ပေါ်က ဆင်းလာအောင် မျှားခေါ်တာလား" ဟယ်ယီသည် မျက်လုံးထဲတွင် သွေးရောင်များ လွှမ်းလျက် အေးစက်စွာ ရယ်မောလိုက်ပြီး ရင်ဘတ်ထဲတွင် အမုန်းတရားများ ဆူပွက်လာချိန်၌ လည်ချောင်းထဲသို့ သွေးညှီနံ့တစ်ခု ဆောင့်တက်လာသည်ကို ခံစားလိုက်ရလေသည်။

ဟန့်ယန်က မြို့တော်ကို ဝိုင်းရံထားခြင်းဖြင့် သူမကို ဆုတ်ခွာသွားစေရန် ဖိအားပေးလာပြီး တန်ပြန်အစီအစဉ်အနေဖြင့် သူမက ညဘက်ကို အခွင့်ကောင်းယူကာ ကောလဲ့မြို့ကို တိုက်ရိုက် သိမ်းပိုက်ရသည်ဟု သူမ ထင်မှတ်ထားခဲ့သော်လည်း ဤသည်က ဟန့်ယန်၏ တွက်ချက်မှုများထဲမှ တစ်ခုဖြစ်နေမည်ဟု သူမ လုံးဝ မထင်မှတ်ထားခဲ့ချေ။

တစ်ဖက်လူသည် သူမ၏ အင်အားတစ်ခုလုံးကို ဆွဲထုတ်ခဲ့ပြီးနောက် သူမ၏ နောက်ဆုတ်မည့် လမ်းကြောင်းကို ဖြတ်တောက်ရန် ရည်ရွယ်ထားခြင်းပင်။

မြို့တော်က ဝိုင်းရံခံထားရပြီး ရိက္ခာလမ်းကြောင်းလည်း ဖြတ်တောက်ခံထားရကာ စပါးကျီများကိုပါ မီးရှို့ခံလိုက်ရသဖြင့် သူမ၏ လက်ထဲတွင် ကျန်ရှိနေသော စစ်သည် ငါးသောင်းသည် ချက်ချင်းပင် ပိတ်လှောင်ခံထားရသော သားရဲတိရစ္ဆာန်များအဖြစ်သို့ ရောက်ရှိသွားတော့သည်။

အဲဒီ ဟန့်ယန်... တကယ်ကို ကောင်းမွန်တဲ့ တွက်ချက်မှုပဲ!

ဟယ်ယီသည် လည်ချောင်းထဲမှ သွေးများကို အတင်း မျိုချလိုက်ပြီး အံကြိတ်ကာ စကားလုံးများကို တစ်လုံးချင်း ဖိ၍ ပြောလိုက်၏။ "တကယ်ကို... အကြီးကြီး အရှက်ခွဲခံလိုက်ရတာပဲ!"

ယခု သူမ၏ ရှေ့တွင် ရွေးချယ်စရာ လမ်းနှစ်လမ်းသာ ရှိတော့သည်။ တစ်လမ်းမှာ အစားအသောက်များကို ချွေတာပြီး မြို့တော်သို့ စစ်ကူပြန်သွားမည့် ထိုစစ်သည် လေးသောင်းနှင့်အတူ ရှီးလင်သို့ အရှက်တကွဲဖြင့် လှိမ့်ပြန်သွားရန် ဖြစ်သည်။

နောက်တစ်လမ်းကတော့... ရှိသမျှ အားလုံးကို ပုံအောပြီး လက်ထဲရှိ ဤစစ်တပ်ကြီး ငါးသောင်းကို ခေါ်ဆောင်ကာ ကောလဲ့မြို့မှ ဆုတ်ခွာသွားသော ဟန့်ယန်ကို လိုက်လံ ဖမ်းဆီးပြီး အရှက်ကို ဆေးကြောရန်ပင်။

ဟယ်ယီသည် ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် ဆုံးဖြတ်ချက် ချလိုက်ပြီး သူမ၏ လက်ထဲရှိ ဓားကောက်ကို တင်းကြပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ကာ မြင်းပေါ်သို့ တက်လိုက်ပြီး အေးစက်သော အသံဖြင့် အမိန့်ပေးလိုက်၏။ "လိုက်ကြ! ဟန့်ယန်ကို အရှင်ဖမ်းမိတဲ့သူကို ရွှေတစ်သောင်း ဆုချပြီး လူတစ်သောင်းရဲ့ ဘုရင်အဖြစ် ခန့်အပ်မယ်! သူ့ရဲ့ ခေါင်းပြတ်ကို ယူလာနိုင်တဲ့သူကိုလည်း ရွှေတစ်သောင်း ဆုချပြီး စစ်သူကြီးချုပ်အဖြစ် ခန့်အပ်မယ်!"

ရှီးလင် စစ်သည်များသည် ချက်ချင်းပင် အော်ဟစ်လိုက်ကြပြီး တိုက်ခိုက်လိုစိတ်များ ပြင်းထန်လာကြတော့သည်။

ကောင်းကင်ထက်တွင် မြင့်မားစွာ ချိတ်ဆွဲထားသော လခြမ်းကွေးလေးသည် အရာအားလုံး တိတ်ဆိတ်နေသော ဤဆောင်းဦးညတွင် အံ့ဩဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် လင်းလက်နေခဲ့သည်။

သဲကန္တာရထဲရှိ ဖြည်းညင်းစွာ နိမ့်ချည်မြင့်ချည် ဖြစ်နေသော သဲသောင်ပြင်များသည် ဤလရောင်အောက်တွင် ပိုးသားထည်မှ ဖောင်းကြွနေသော ခေါက်ရိုးငယ်များကဲ့သို့ ဖြစ်နေလေသည်။

စစ်တပ်နှင့် မြင်းလှည်းများ အားလုံးသည် သဲဖြူ တရားဝင်လမ်းမပေါ်တွင် အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ဒုန်းစိုင်းချီတက်နေကြ၏။

ကျောင်းပိုင်သည် အရှေ့ဘက်မှနေ၍ မြင်းကို နှင်လာပြီး အလောတကြီး အော်ခေါ်လိုက်သည်။ "မင်းသမီး"

သဲကန္တာရထဲတွင် လေပြင်းများ တိုက်ခတ်နေသဖြင့် မြင်းလှည်း၏ ခန်းဆီးသည် ပုံမှန်ထက် ပိုထူထဲလေးလံနေခဲ့သည်။

ဝိန်းယွီသည် မြင်းလှည်းခန်းဆီးကို မ,တင်လိုက်ရာ အရောင်ရင့်ရင့် ပိုးသားခန်းဆီးသည် သူမ၏ လက်ဖဝါးထဲတွင် စုပုံနေသော တိမ်တိုက်များကဲ့သို့ ဖြစ်သွားလေသည်။

ကျောင်းပိုင်သည် မြင်းခေါင်းကို လှည့်ကာ မြင်းလှည်းနှင့်အတူ ယှဉ်တွဲလိုက်ပါလာပြီး မြင်းဇက်ကြိုးကို ဆွဲရင်း မြင်းလှည်းပြတင်းပေါက်သို့ အနည်းငယ် တိုးကပ်လာရင်း ပြောလိုက်၏။ "ဟယ်ယီ လိုက်လာပါပြီ၊ မုစစ်သူကြီးက စခန်းကို ဝင်တိုက်တဲ့ မြင်းတပ်တွေကို ဦးဆောင်ပြီး သူတို့နဲ့ ရင်ဆိုင်နေပါတယ်"

ဝိန်းယွီသည် အပေါ်ရုံကို ခြုံထားပြီး မျက်လုံးများထဲတွင် နွေးထွေးတည်ငြိမ်မှုကို ဆောင်ထား၏။ ရှည်လျားသော မျက်တောင်များသည် မြင်းလှည်းအတွင်းရှိ ရှစ်ထောင့်မှန် မီးအိမ်၏ နွေးထွေးသော အလင်းရောင်အောက်တွင် မျက်ခွံပေါ်၌ ယပ်တောင်ပုံစံ အရိပ်တစ်ခုကို ကျနေလေသည်။ "ဟယ်ယီက နောက်ဆုတ်မယ့်လမ်းကို ဖျက်ဆီးပြီး အသေခံ တိုက်ခိုက်တော့မယ့် သဘောပဲ"

ကျောင်းပိုင်သည် အလွန်အမင်း စိုးရိမ်ပူပန်နေပြီး စကားပြောရန် ပြင်လိုက်ချိန်တွင် ဝိန်းယွီက ဆက်မေးလိုက်သည်ကို ကြားလိုက်ရသည်။ "ဖန်ရှီမြို့ဘက်က ပြင်ဆင်မှုတွေ ဘယ်လိုနေလဲ။ ရှီးယွင်တို့ မြို့ထဲကို ရောက်သွားကြပြီလား"

ကျောင်းပိုင်က ဖြေလိုက်၏။ "ဖန်ရှီမြို့က ကင်းထောက်က အခုလေးတင် လာသတင်းပို့သွားပါတယ်။ မြို့ထဲဝင်တဲ့ ဂိတ်တွေ အားလုံးမှာ ချုံခိုတိုက်ခိုက်ဖို့ ပြင်ဆင်ထားပြီး ကုစစ်သူကြီးနဲ့ မုစစ်သူကြီးလေးတို့လည်း ဒဏ်ရာရ စစ်သည်တွေကို ခေါ်ဆောင်ပြီး မြို့ထဲကို ရောက်ရှိသွားကြပါပြီ"

ဖန်ရှီမြို့သည် ကောလဲ့မြို့၏ အနောက်ဘက်တွင် တည်ရှိပြီး ကောလဲ့မြို့နှင့် အနီးဆုံးဖြစ်သော မြို့ကြီးတစ်မြို့လည်း ဖြစ်သည်။ ယခင်က စစ်ပွဲကာလအတွင်း ရှေ့တန်းမြို့များသို့ ရိက္ခာထောက်ပံ့ပေးသော အချက်အချာ နေရာတစ်ခုအဖြစ်သာ ရှိခဲ့သော်လည်း ရှီးလင်က ကောလဲ့ မြို့အောက်အထိ တစ်လျှောက်လုံး တိုက်ခိုက်လာပြီးနောက်တွင် ဖန်ရှီမြို့၏ မြို့ပြကာကွယ်ရေးကိုလည်း အလျင်စလို ပြုပြင်ခဲ့ရလေသည်။

ကောလဲ့မြို့မှ ဖန်ရှီမြို့သို့ ရောက်ရှိရန် နေ့ဝက်ခန့် အချိန်ယူရသည်။

ညနေခင်းအချိန် ရှီးလင် ဆုတ်ခွာသွားပြီးနောက် ဝိန်းယွီသည် ကုရှီးယွင်တို့ကို ဒဏ်ရာရ စစ်သည်များနှင့်အတူ ဖန်ရှီမြို့သို့ ကြိုတင် ဆုတ်ခွာရန် စီစဉ်ထားပြီး ဖြစ်သည်။

သူမကိုယ်တိုင်ကမူ သဲကန္တာရ၏ ကုန်းမြင့်ပေါ်တွင် မီးမျှော်စင် မီးရောင် လောင်ကျွမ်းလာသည်ကို စောင့်ဆိုင်းပြီးမှသာ စစ်တပ်ကြီးနှင့်အတူ ဆုတ်ခွာသွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။

ထိုအရာသည် သူမနှင့် သဲကန္တာရ မျိုးနွယ်စု အသီးသီးတို့ ဧကရာဇ်နန်းတော်တွင် မဟာမိတ်ဖွဲ့စဉ်ကတည်းက သဘောတူထားခဲ့သော အချက်ပေးသင်္ကေတ ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ သူတို့က ရှီးလင် မြို့တော်ကို အောင်မြင်စွာ ဝိုင်းရံနိုင်ခဲ့ပါက လူများကို ချက်ချင်း ပြန်လွှတ်ကာ ကောလဲ့မြို့မှ မြင်တွေ့နိုင်သော ကုန်းမြင့်ပေါ်တွင် မီးမျှော်စင် မီးရောင်ကို ထွန်းညှိ၍ အချက်ပြရန် ဖြစ်လေသည်။

ကောလဲ့မြို့ကို ရက်နှစ်ဆယ်ကြာ အသေခံ ကာကွယ်ခဲ့ခြင်းသည် ဝိန်းယွီက သဲကန္တာရ မျိုးနွယ်စု အသီးသီးက ရှီးလင် မြို့တော်ကို ဝိုင်းရံပြီးနောက် အမြန်ဆုံး ပြန်လှည့်လာကာ သတင်းပို့နိုင်မည့် အချိန်ကို ခန့်မှန်းထားခြင်း ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ ယနေ့ညတွင် မီးမျှော်စင် မီးရောင်ကို မစောင့်ဆိုင်းနိုင်ခဲ့ပါက သူမသည် မြို့တွင်းရှိ စစ်သည်များနှင့်အတူ ဆက်လက်၍ အသေခံ ကာကွယ်သွားမည်သာ။

ဤသည်ကား ပွင့်လင်းမြင်သည့် ဗျူဟာတစ်ခုပင်။

သူမသည် မိမိကိုယ်ကို ငါးစာအဖြစ် ကောလဲ့မြို့တွင် ထားရှိခဲ့ခြင်းမှာ ရှီးလင်က ကျားချောက်တောင်ကြားသို့ စစ်သည်များ ထပ်မံ မစေလွှတ်နိုင်စေရန် ဟန့်တားရန်ဖြစ်ပြီး ဟယ်ယီကို ဤကဲ့သို့ စွန့်စားမှုမျိုး ပြုလုပ်လာစေရန် ဖိအားပေးရန်လည်း ဖြစ်သည်။ သူမကို ဖမ်းဆီးပြီး တာ့လျန်နှင့် ချန် နှစ်နိုင်ငံကို အနည်းဆုံး ပေးဆပ်မှုဖြင့် သိမ်းပိုက်နိုင်ရန်အတွက် ရှီးလင် မြို့တော်၏ ကာကွယ်ရေးတပ်များကို အကုန်အကျခံကာ ခေါ်ထုတ်လာအောင် လုပ်ပြီး ထိုမှတစ်ဆင့် သဲကန္တာရ မျိုးနွယ်စု အသီးသီးကို အခွင့်အရေး ရရှိစေရန် ဖြစ်လေသည်။

မြို့တော်က ဝိုင်းရံခံထားရသဖြင့် ရှီးလင်သည် ကျားချောက်တောင်ကြားသို့ စစ်သည်များကို ထပ်မံ စေလွှတ်နိုင်မည် မဟုတ်တော့ပေ။ စိတ်ဓာတ်များ ထိခိုက်သွားသဖြင့် ချန်နိုင်ငံနှင့် ရင်ဆိုင်နေရမှုသည်လည်း ဆုတ်ယုတ်သွားလိမ့်မည်။

ဤသည်မှာ သူတို့၏ တန်ပြန်တိုက်ခိုက်ရမည့် အချိန်အခါပင်။

ဟယ်ယီ၏ သတိကြီးမှုကြောင့် မီးမျှော်စင် မီးရောင်ကို မြင်တွေ့ပြီးနောက် သေချာပေါက် လှုပ်ရှားမှု တစ်ခုခု ပြုလုပ်လာလိမ့်မည်ဖြစ်ပြီး ရှီးလင်ဘက်မှ အရေးပေါ် သတင်းကိုပါ ထပ်မံ ရရှိသွားပါက ဤအရှက်ကို ပို၍ပင် မျိုသိပ်ထားနိုင်မည် မဟုတ်ဘဲ သူမကို သေချာပေါက် ပေးဆပ်မှုများ ပြုလုပ်စေလိမ့်မည်ဟု ဝိန်းယွီ ခန့်မှန်းထားခဲ့သည်။

ထို့ကြောင့် ကောလဲ့မြို့မှ ဆုတ်ခွာသွားပြီးနောက် သူမသည် မုယိုလျန်ကို မြင်းတပ်များနှင့်အတူ ရှီးလင် စစ်စခန်းသို့ ကြိုတင် သွားရောက်စေခဲ့ပြီး ဟယ်ယီက ကောလဲ့မြို့ကို တိုက်ခိုက်သည်ကို စောင့်ဆိုင်းကာ မုယိုလျန်ဘက်မှ စခန်းကို အငိုက်ဖမ်း တိုက်ခိုက်ပြီး စပါးများကို မီးရှို့ရန် ဖြစ်လေသည်။

နောက်ဆုံး မှီခိုရာ ပြတ်တောက်သွားသဖြင့် ဟယ်ယီ၏ တုံ့ပြန်မှုသည် ဝိန်းယွီ၏ မျှော်မှန်းချက်များမှ လွတ်ကင်းမသွားခဲ့ချေ။

တစ်ဖက်လူက သူမနှင့်အတူ ငါးသေပြီး ကွန်ပြဲသွားသည်အထိ အသေခံ တိုက်ခိုက်ချင်နေခဲ့သည်။

သို့သော် ယခုအချိန်တွင် တိုက်ခိုက်မှုနှင့် ကာကွယ်မှု ပုံစံသည် ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

သဲကန္တာရ ညဘက်၏ လေသည် အေးစက်နေပြီး မြင်းလှည်းအမိုးအောက်ရှိ ပန်းဖွားများက ဖွဖွလေး လှုပ်ခတ်သွား၏။ ဝိန်းယွီသည် နှုတ်ခမ်းကို ဖုံးကာ တိုးတိုးလေး ချောင်းဆိုးလိုက်ပြီး ငွေရောင် လရောင်အောက်ရှိ သူမ၏ ဘေးတိုက်မျက်နှာလေးသည် ကြွေထည်ကဲ့သို့ ဖြူရော်နေလေသည်။

"မင်းသမီး" ကျောင်းပိုင်က ဝိန်းယွီကို စိုးရိမ်တကြီး ခေါ်လိုက်ပြီး ခေါင်းလှည့်ကာ မြင်းလှည်းကို ခဏရပ်၍ အနားယူရန် အမိန့်ပေးတော့မည့်အချိန်တွင် ဝိန်းယွီက လက်ကာပြကာ တားဆီးလိုက်သည်။

သူမသည် အတော်လေး ပြင်းထန်စွာ ချောင်းဆိုးနေပြီး နွေးထွေးတည်ငြိမ်သော မျက်လုံးအောက်ခြေများတွင်ပင် အနီရောင် ဖျော့ဖျော့များ လွှမ်းလာခဲ့သည်။ ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း ကျောင်းပိုင်၏ နှလုံးသားသည် တစ်ဆို့သွားပြီး ရှီးလင် ကျူးကျော်လာကတည်းက နေ့ရောညပါ အစွမ်းကုန် ကြိုးစားပမ်းစား တွေးတောခဲ့ရသဖြင့် ခန္ဓာကိုယ် ပျက်စီးသွားရခြင်း ဖြစ်ကြောင်းကို သိရှိထားသော်လည်း ယခုအချိန်တွင် ဘာမှလည်း မတတ်နိုင်နေချေ။

ချောင်းဆိုးရပ်သွားပြီးနောက်မှသာ ဝိန်းယွီက ပြောလိုက်၏။ "အဲ့ဒီလိုဆိုရင်လည်း ငါတို့က... ရန်သူကို ကျော့ကွင်းထဲ ဝင်လာအောင် မျှားခေါ်ကြတာပေါ့"

သူမ၏ မျက်လုံးအနက်ရှိုင်းဆုံး နေရာတွင် အလွန် ကြည်လင်နေပြီး အလွန် တည်ငြိမ်နေဆဲဖြစ်ကာ လရောင်ကို ရောင်ပြန်ဟပ်နေသဖြင့် နှင်းပွင့်ကြီးများ ကျဆင်းနေသည့်အလား ထင်မှတ်ရလေသည်။

ညအမှောင်ထုသည် သဲလွန်စများစွာကို ဖုံးကွယ်ပေးထားပြီး အတုအယောင် လှုပ်ရှားမှု ခြေရာလက်ရာများကိုလည်း ဖန်တီးရလွယ်ကူစေလေသည်။

ဟယ်ယီသည် သဲကန္တာရထဲတွင် ကျန်ရစ်ခဲ့သော ခြေရာများကို လိုက်လံရှာဖွေရင်း ညတစ်ဝက်နီးပါး လိုက်လံရှာဖွေခဲ့ပြီး မုယိုလျန် ဦးဆောင်သော မြင်းတပ်များနှင့် အကြိမ်ကြိမ် ထိပ်တိုက်တွေ့ခဲ့သည်။ တစ်ဖက်လူသည် လူဦးရေအရ အသာစီး မရသော်လည်း ညဘက်ကို အခွင့်ကောင်းယူကာ ချုံခိုတိုက်ခိုက်ပြီးနောက် တိုက်ပွဲကို ဆက်မလုပ်ဆောင်ဘဲ သူမတို့ဘက်မှ စစ်သည်များကို အပြည့်အဝ မစုစည်းနိုင်မီမှာပင် အကြိမ်တိုင်း ဆုတ်ခွာသွားခဲ့သဖြင့် အမှန်တကယ်ပင် ဒေါသထွက်စရာ ကောင်းလှသည်။

မူလက မြင့်တက်နေခဲ့သော စိတ်ဓာတ်များသည်လည်း ဤကဲ့သို့ အကြိမ်ကြိမ် အငိုက်ဖမ်း တိုက်ခိုက်ခံရမှုများအတွင်း တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ရတော့သည်။

ဤသို့ဖြင့် နေ့ဝက်ခန့် လှည့်ပတ်နေပြီးနောက် သူတို့သည် တစ်ဖက်လူ၏ နှာခေါင်းဆွဲခေါ်ဆောင်ရာသို့ တစ်ချိန်လုံး လိုက်ပါနေခဲ့ရကြောင်းကို ဟယ်ယီ နောက်ဆုံးတွင် တွေ့ရှိသွားတော့သည်။ ကင်းထောက်များ တွေ့ရှိခဲ့သော စစ်ချီခြေရာများသည် ထိုမြင်းတပ်က တမင်တကာ ဖန်တီးထားခဲ့ခြင်းပင်!

သူမသည် ဒေါသမီးများကို အတင်း ဖိနှိပ်ထားလိုက်ပြီး ယခုအချိန်တွင် ဝိန်းယွီ ဆုတ်ခွာမည်ဆိုပါက ဖန်ရှီမြို့သို့သာ ဆုတ်ခွာနိုင်မည်ကို သိရှိထားသဖြင့် လက်ထဲရှိ စစ်သည်များကို အုပ်စုများစွာ ခွဲလိုက်ပြီး ကောလဲ့မြို့မှ ဖန်ရှီမြို့သို့ သွားသော အဓိက လမ်းကြောင်းများ အသီးသီးမှ ခွဲ၍ လိုက်ရန် အမိန့်ပေးလိုက်သည်။ အကယ်၍ ဝိန်းယွီ၏ အရိပ်အယောင်ကို တွေ့ရှိပါက ကင်းထောက်များကို အခြားသော အဓိက လမ်းကြောင်းများသို့ သတင်းပို့ရန် စေလွှတ်လိုက်လေသည်။

ဤနည်းလမ်းက အတော်လေး ထိရောက်သွားခဲ့ပြီး လမ်းရှာဖွေနေသော ကင်းထောက်များက အရှေ့ဘက်တွင် ဝိန်းယွီကို ကာကွယ်ပေးကာ ထွက်ပြေးနေသော စစ်တပ်ကို တွေ့ရှိကြောင်း သတင်းပို့လာခဲ့သည်။

တစ်ညလုံး မျိုသိပ်ထားခဲ့ရသော ဟယ်ယီ၏ ဒေါသများသည် နောက်ဆုံးတွင် ပေါက်ကွဲထွက်လာမည့် နေရာကို ရရှိသွားခဲ့ပြီး ချက်ချင်း အမိန့်ပေးလိုက်၏။ "တခြားလမ်းကြောင်းတွေက စစ်သည်တွေကို ပြန်ခေါ်ဖို့ မြန်မြန် သတင်းပို့လိုက်စမ်း!"

ကင်းထောက် အချို့သည် ချက်ချင်းပင် မြင်းများကို နှင်ကာ ထွက်သွားကြသည်။

ဟယ်ယီသည် ခါးရှိ စစ်ဓားကို ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး စိတ်ဓာတ်များကို လှုံ့ဆော်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "စစ်သည်တော်တို့! ဒီည ဟန့်ယန်ကို ဖမ်းဆီးပြီးရင် တာ့လျန်နဲ့ ချန် နှစ်နိုင်ငံရဲ့ မိုင်သောင်းချီ ကျယ်ဝန်းတဲ့ နယ်မြေတွေ အားလုံးက ငါတို့ ရှီးလင်ပိုင် ဖြစ်သွားပြီ! မင်းတို့ အားလုံးက ရီစုန့်ကန် ဘေးမှာ ချီးမွမ်းခံရမယ့် သူရဲကောင်းတွေ ဖြစ်လာကြလိမ့်မယ်!"

ညတုန်းက အလားတူပင် အရှုံးပေးခဲ့ရသော ရှီးလင် စစ်သည်များသည် ဤကဲ့သို့ လှုံ့ဆော်မှုအောက်တွင် လက်ထဲရှိ လက်နက်များကို ထပ်မံ မြှောက်ကာ အော်ဟစ်လိုက်ကြပြန်သည်။

ဟယ်ယီ၏ မျက်လုံးအောက်ခြေတွင် ရည်မှန်းချက်များနှင့် တိုက်ခိုက်လိုစိတ်များ ပြန်လည် လောင်ကျွမ်းလာပြီး သူမ၏ ကိုယ်ရံတော် မြင်းတပ်များကို ခေါ်ဆောင်ကာ အရှေ့ဆုံးမှ ဦးဆောင်၍ လိုက်သွားလေတော့သည်။

တာ့လျန် စစ်တပ်နှင့် မိုင်အနည်းငယ်သာ ကွာဝေးတော့ချိန်တွင် တစ်ဖက်ရှိ ကင်းထောက်များသည်လည်း သူတို့ လိုက်လာသည်ကို တွေ့ရှိသွားပုံရသည်။ နှစ်ဖက် အင်အား ကွာဟလွန်းသည်ကို သိရှိသွားသဖြင့် တရားဝင်လမ်းမကို ဆက်မသွားတော့ဘဲ စစ်သည်များကို ခွဲထုတ်ကာ မြင်းလှည်းတစ်စီးကို ကာကွယ်လျက် လမ်းသွယ်တစ်ခုဆီသို့ ကွေ့ဝင်သွားခဲ့သည်။

ကင်းထောက်၏ သတင်းပို့ချက်ကို ကြားပြီးနောက် ဟယ်ယီသည် ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် အေးစက်စွာ ရယ်မောလိုက်၏။ "ဟန့်ယန်က ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ထွက်ပြေးလွတ်မယ်လို့ ထင်နေတုန်းပဲလား။ ဆက်လိုက်စမ်း!"

စစ်တပ်ကြီးကို ဦးဆောင်ကာ ထိုလမ်းခွဲသို့ ရောက်ရှိလာချိန်တွင် ကျန်ရှိနေသော တာ့လျန် စစ်တပ်၏ အသေခံ တားဆီးမှုများကို ရင်ဆိုင်ရရာ ဟယ်ယီသည် စစ်သည် အနည်းငယ်ကိုသာ အနောက်တွင် ကျန်ရစ်ကာ တားဆီးရန် အမိန့်ပေးခဲ့ပြီး သူမကိုယ်တိုင်ကမူ လက်ရွေးစင်မြင်းတပ်ကို ဦးဆောင်ကာ ဝိန်းယွီ ထွက်ပြေးသွားသော လမ်းသွယ်ဆီသို့ တုံ့ဆိုင်းမှု အလျဉ်းမရှိဘဲ လိုက်သွားခဲ့လေသည်။

ပိုမို လိုက်လံလေလေ နှစ်ဖက်စလုံးတွင် သဲသောင်များရှိသော ကျဉ်းမြောင်းသည့် လမ်းကြောင်းတစ်ခုဆီသို့ ဝင်ရောက်လာလေလေ ဖြစ်သောအခါ ဟယ်ယီသည်လည်း အကြံအစည်တစ်ခု ဖြစ်မည်ကို သံသယဝင်လာခဲ့သည်။

သို့သော် ဤမြေပြင်အနေအထားသည် ချုံခိုတိုက်ခိုက်ရန် အဆင်ပြေသော်လည်း သူမ လက်ထဲရှိ စစ်သည်အင်အားက များပြားနေဆဲဖြစ်ပြီး တာ့လျန်ပြည်မှ စစ်ကူများသည်လည်း ပိုင်ယန်ဂိတ် ပြင်ပရှိ မိုင်ထောင်ချီ ကျယ်ဝန်းသော သဲကန္တာရကို ဖြတ်ကျော်ကာ ဤမျှ လျင်မြန်စွာ ရောက်ရှိလာနိုင်ဦးမည် မဟုတ်ချေ။ ကောလဲ့မြို့မှ ထိုစစ်သည် အကြွင်းအကျန် အနည်းငယ်လောက်က ကုန်းမြင့်ပေါ်မှ အကုန်လုံး ပြေးဆင်းလာပြီး တိုက်ခိုက်လျှင်ပင် သူမ၏ အရေပြား တစ်လွှာကိုတောင် ထိခိုက်စေနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

ဟယ်ယီသည် ပိုတွေးလေ မျက်လုံးများ ပိုရက်စက်လာလေဖြစ်ပြီး စစ်သည်အချို့ ထပ်ဆုံးရှုံးရလျှင်တောင်မှ ဝိန်းယွီကို သေချာပေါက် ဖမ်းဆီးမည်ဟူသော အတွေးဖြင့် အရှေ့သို့ ဆက်လက် လိုက်လံနေခဲ့သည်။

သူမက မြင်းကျာပွတ်ကို ပြင်းထန်စွာ ရိုက်နှက်လိုက်ပြီး စစ်မြင်းက ဆက်လက်၍ အရှေ့သို့ ပြေးသွားချိန်တွင် ရှေ့ခြေထောက်က ရုတ်တရက် ကျွံကျသွားခဲ့သည်။ အရှေ့ဘက်ရှိ သဲလမ်းသည် တိုက်ရိုက် ပြိုကျသွားကာ ပေနှစ်ဆယ်ကျော် ရှည်လျားသော တွင်းကြီးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာပြီး တွင်းအောက်ခြေတွင် ချွန်ထက်သော လှံများ ပြည့်နှက်နေလေသည်။

ဟယ်ယီသည် အချိန်မီပင် မြင်းဇက်ကြိုးကို ပြင်းထန်စွာ ဆွဲလိုက်သဖြင့် စစ်မြင်းသည် ရှေ့ခြေနှစ်ဖက်ကို မြှောက်ကာ လည်ပင်းကို စောင်းလျက် ဟီသံပြုလိုက်မှသာ တွင်းထဲသို့ မကျသွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ထို့နောက် ဤအချိန်မှာပင် အဆက်မပြတ် ထွက်ပေါ်လာသော ကြီးမားသည့် ပေါက်ကွဲသံကြီးများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီး ကျဉ်းမြောင်းသော လမ်းကြောင်းပေါ်တွင် တစ်ခဏအတွင်း သဲနှင့် ကျောက်ခဲများ အက်ကွဲလွင့်စင်လာကာ လူနှင့် မြင်းများ အားလုံး ပြောင်းပြန်လန်ကုန်ကြတော့သည်။

ဤတရားဝင်လမ်းမပေါ်တွင် လူတစ်ယောက်က ဖောက်ခွဲရေးပစ္စည်းများကို ကြိုတင် မြှုပ်နှံထားခဲ့ခြင်းပင်!

ယခု မီးစာကို မီးညှိလိုက်သည်နှင့် အနောက်ဘက်ရှိ မြင်းတပ်များသည် အရှေ့ဘက်တွင် ဘာဖြစ်နေသည်ကို မသိရှိကြဘဲ စစ်မြင်းများသည်လည်း ပေါက်ကွဲသံများကြောင့် လန့်ဖြန့်သွားကြသဖြင့် အားလုံးက ခေါင်းစိုက်ကာ အရှေ့သို့သာ ပြေးဝင်လာကြလေသည်။

အရှေ့ဘက်တွင် မြင်းဇက်ကြိုးကို မနည်း ဆွဲထားရသော လက်ရွေးစင်မြင်းတပ်များသည် ပရမ်းပတာ ဖြစ်မှုများကြားတွင် တွန်းတိုက်ခံရကာ လူရော မြင်းပါ ချွန်ထက်သော လှံများ ပြည့်နှက်နေသည့် တွင်းကြီးထဲသို့ လဲကျသွားကြပြီး ချက်ချင်းပင် အတန်းလိုက် စိုက်ဝင်သွားကြရာ ထိုမြင်ကွင်းသည် တစ်ခဏအတွင်း အလွန်အမင်း ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလှသည်။

ဟယ်ယီသည်လည်း တွင်းထဲသို့ တွန်းချခံရလုနီးပါး ဖြစ်သွားခဲ့သော်လည်း သူမ၏ ဘေးတွင် အနီးကပ် ကာကွယ်ပေးနေသော ကိုယ်ရံတော်များသည် အခြေအနေ ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရ ဖြစ်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ အနောက်ဘက်မှ မြင်းတပ်များ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပြေးဝင်လာချိန်တွင် မိမိလူ ဟုတ်မဟုတ်ကို ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ ဓားဆွဲထုတ်ကာ လူရော မြင်းပါ ခုတ်သတ်လိုက်ကြသဖြင့်သာ ဟယ်ယီကို ကာကွယ်လျက် မြင်းခေါင်းကို လှည့်ကာ ကျဉ်းမြောင်းသော လမ်းကြောင်း၏ တစ်ဖက်ရှိ သဲကုန်းဆီသို့ ပြေးသွားနိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

အနောက်ဘက်မှ ပြေးဝင်လာသော လူနှင့် မြင်းများကြောင့် တွင်းကြီးရှေ့တွင် ပိတ်မိနေသော မြင်းတပ်များကမူ မျှော်လင့်ချက် ကင်းမဲ့စွာဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်ကြသည်။ "အရှေ့ကို ဆက်မပြေးကြနဲ့၊ အရှေ့မှာ ကျင်းကြီး ရှိတယ်!"

သို့သော် အကွာအဝေးက ဝေးလွန်းနေပြီး အနောက်ဘက်ရှိ မြင်းတပ်များသည် ယမ်းများ ပေါက်ကွဲပြီးနောက် လူရော မြင်းပါ လန့်ဖြန့်နေကြသဖြင့် ညအမှောင်ထုထဲတွင် ရမ်းသန်း ပြေးလွှားနေကြရာ အရှေ့ဘက်မှ ဘာတွေ အော်ဟစ်နေသည်ကို မည်သို့မျှ မကြားနိုင်ကြတော့ချေ။

ထို့ကြောင့် ဤပရမ်းပတာ ဖြစ်မှုများကြားတွင် စစ်သည်များသည် တွန်းတိုက်ခံရကာ ချွန်ထက်သော လှံများ ပြည့်နှက်နေသည့် တွင်းကြီးထဲသို့ လဲကျသွားရုံသာမက နင်းခြေခံရပြီး သေဆုံးသွားသူများလည်း မနည်းလှပေ။

ဟယ်ယီသည် သဲကုန်းစောင်းတွင် မြင်းကို ရပ်ကာ အောက်ဘက်က ပရမ်းပတာ အခြေအနေကို ကြည့်ရင်း အလွန်အမင်း စိုးရိမ်ဒေါသထွက်နေပြီး လည်ချောင်းကွဲမတတ် ရှီးလင်ဘာသာစကားဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်၏။ "နှစ်ဖက် သဲကုန်းတွေဆီ ဆုတ်ကြ!"

သို့သော် သူမ၏ အသံသည်လည်း ဤညအမှောင်ထုထဲရှိ ထိတ်လန့်ကြောက်ရွံ့မှုများနှင့် ပရမ်းပတာ ဖြစ်မှုများကြားတွင် မျိုချခံလိုက်ရလေသည်။

မရေမတွက်နိုင်သည့်လူများကို နင်းခြေသတ်ဖြတ်မိပြီးနောက်မှ အောက်ဘက်ရှိ စစ်သည်များသည် နှစ်ဖက်ရှိ သဲကုန်းများဆီသို့ ထွက်ပြေးရမည်ကို နောက်ဆုံးတွင် သတိပြုမိသွားကြသော်လည်း သဲကုန်းအလယ်ပိုင်းသို့ပင် မရောက်ရှိသေးမီ သဲကုန်းအပေါ်ဘက်မှ မြှားမိုးများက ပြင်းထန်စွာ ပစ်ခတ်လာခဲ့ပြန်သည်။

အရှေ့ဆုံးမှ ပြေးနေသော စစ်သည်များသည် ချက်ချင်းပင် အစုလိုက်အပြုံလိုက် လဲကျသွားကြတော့သည်။

အနောက်ဘက်ရှိ စစ်သည်များကလည်း သဲကုန်းစောင်းပေါ်သို့ အားလုံး တိုးဝှေ့နေကြသဖြင့် အနောက်သို့ ဆုတ်မည့်လမ်းကို ပိတ်ဆို့သွားစေကာ တစ်ခဏအတွင်း အပြင်ဘက်အလွှာရှိ စစ်သည်များ အားလုံးသည် ပစ်ကွင်းထဲရှိ ပစ်မှတ်များ လုံးလုံးလျားလျား ဖြစ်သွားကြလေသည်။

ဟယ်ယီသည် သူမ၏ ဤတစ်ကြိမ် မှားယွင်းမှုက သည်လို ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အကျိုးဆက်များကို ဖြစ်ပေါ်လာစေမည်ဟု မထင်ထားခဲ့ချေ။ အောက်ဘက်ရှိ စစ်သည်များက အရှက်တကွဲ ထွက်ပြေးနေကြသော်လည်း မြှားမိုးများအောက်တွင် သေဆုံးနေရဆဲဖြစ်သော ဆိုးရွားလှသည့် မြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း သူမ၏ နှလုံးသားထဲတွင် အလွန်အမင်း ဒေါသထွက်နေပြီး သူမကိုယ်တိုင်ပင် အသိအမှတ်မပြုလိုသော ရှုံးနိမ့်မှုနှင့် အားနည်းမှု ခံစားချက်တစ်ခုက လွှမ်းခြုံလာကာ အသံကုန် အော်ဟစ်လိုက်၏။ "စစ်သည်တော်တို့! ဆက်တိုက်ခိုက်ကြ၊ ငါနဲ့အတူ အပြင်ကို ဖောက်ထွက်ကြ!"

ကျဉ်းမြောင်းသော လမ်းကြောင်း၏ အနောက်ဘက်ကို တာ့လျန် စစ်တပ်က သေချာပေါက် ပိတ်ဆို့ထားပြီး ဖြစ်လိမ့်မည်။ တာ့လျန်လူမျိုးများ မြှားပစ်ရခြင်းမှာ သူမတို့ကို အနောက်သို့ ပြန်မောင်းထုတ်ပြီး ဤသဲကုန်းနှစ်ခုကြားရှိ ကျဉ်းမြောင်းသော လမ်းကြောင်းတွင် ပိတ်လှောင်သတ်ဖြတ်ရန် ဖြစ်သည်။

နှစ်ဖက်ရှိ သဲကုန်းများမှတစ်ဆင့် ဖောက်ထွက်နိုင်မှသာ အသက်ရှင်ရန် မျှော်လင့်ချက် တစ်စက်ကလေး ရှိတော့မည်!

သို့သော် ယနေ့ညတွင် ဘယ်နေရာသွားသွား ချုံခိုတိုက်ခိုက်ခံရမည်ဟူသော ကြောက်ရွံ့မှုသည် ဤရှီးလင် စစ်တပ်၏ တိုက်ခိုက်လိုစိတ်ကို လုံးလုံးလျားလျား ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်လေသည်။ အောက်ဘက်ရှိ စစ်သည်များသည် အရှေ့ဘက်တွင် သူတို့ကို စောင့်ကြိုနေသော ချုံခိုတိုက်ခိုက်မှု မည်မျှ ရှိသေးသည်ကို မသိရှိကြချေ။

ဟယ်ယီက အော်ဟစ်ကာ တိုက်ခိုက်ရန် အမိန့်ပေးချိန်တွင်လည်း လူအနည်းငယ်သာ သူမနှင့်အတူ မြှားမိုးများကို အံတုကာ အပေါ်ဘက်သို့ ဆက်လက် တိုက်ခိုက်သွားကြပြီး ပိုမိုများပြားသော လူများကမူ ဗီဇအရ လူအုပ်ထဲသို့ တိုးဝှေ့ကာ အောက်ဘက်ရှိ ကျဉ်းမြောင်းသော လမ်းကြောင်းဆီသို့ အလောတကြီး ဆုတ်ခွာသွားကြလေသည်။

ထို့ကြောင့် ဤကဲ့သို့ ပရမ်းပတာ တွန်းတိုက်မှုများကြားတွင် ရှီးလင် စစ်သည်များ ဘယ်လောက်များများ နင်းခြေသတ်ဖြတ်ခံလိုက်ရသည်ကို မသိနိုင်တော့ချေ။

သဲကုန်းပေါ်မှ မြှားမိုးများသည် ရုတ်တရက် ရွာချလာသော မိုးရေများကဲ့သို့ သိပ်သည်းစွာ စိုက်ဝင်လာပြီး ထွက်ပြေးနေစဉ် ပွဲချင်းပြီး သေဆုံးသွားသူများလည်း မနည်းလှပေ။

ဟယ်ယီနှင့်အတူ တိုက်ခိုက်ခဲ့သော လက်ရွေးစင်စစ်သည်များသည် အဝိုင်းပုံ ဒိုင်းကာရှိသူများက ဒိုင်းကာဖြင့် ကာကွယ်ကြပြီး ဒိုင်းကာမရှိသူများက သေဆုံးနေသော အလောင်းများကို အကာအကွယ်ယူကာ နောက်ဆုံးတွင် မြှားမိုးများကို အံတုလျက် သဲကုန်းပေါ်သို့ တက်ရောက်နိုင်ခဲ့ကြသည်။

သို့သော် အဆက်မပြတ် ရှုံးနိမ့်မှုများကြောင့် စစ်တပ်၏ စိတ်ဓာတ်များ ပြိုကွဲနေပြီး ဤနေရာတွင် သူတို့ကို ချုံခိုတိုက်ခိုက်နေသူ လူမည်မျှ ရှိသည်ကိုလည်း မသိရှိကြသဖြင့် အောင်မြင်စွာ တက်ရောက်လာနိုင်သော ရှီးလင် စစ်သည်များ၏ နှလုံးသားထဲတွင် တိမ်မည်းများနှင့် ကြောက်ရွံ့မှုများက လွှမ်းခြုံနေတော့သည်။ ထို့ကြောင့် သူတို့သည် တိုက်ပွဲကို ဆက်မလုပ်ဆောင်တော့ဘဲ ဟယ်ယီကို ကာကွယ်ကာ အပြင်ဘက်သို့ အသက်စွန့် ဖောက်ထွက်ရန်သာ ကြိုးစားကြလေသည်။

လသည် အနောက်ဘက်သို့ ဝင်သွားပြီဖြစ်ပြီး တာ့လျန် မြင်းတပ်တစ်တပ်သည် မြင်းလှည်းကို ကာကွယ်လျက် သဲဖြူ တရားဝင်လမ်းမပေါ်တွင် အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ဒုန်းစိုင်းချီတက်နေကြသည်။

ဝိန်းယွီသည် အဝေးရှိ သဲကန္တာရထဲမှ ထွက်ပေါ်လာသော ပေါက်ကွဲသံများနှင့် ကောင်းကင်အထိ ပဲ့တင်ထပ်နေသော သတ်ဖြတ်အော်ဟစ်သံများကို နားထောင်ရင်း ခန်းဆီးကို လှန်ကာ မြင်းလှည်းအပြင်ဘက်က ပိန်းပိတ်အောင် မှောင်နေသည့် ညအမှောင်ထုဆီသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်၏။

ဘေးတစ်ဖက်တွင် မြင်းကို နှင်ကာ ကာကွယ်ပေးနေသော ကျောင်းပိုင်သည်လည်း အသံထွက်ပေါ်လာရာ အရပ်သို့ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "အစီအစဉ်တွေ အားလုံး အဆင်ပြေပုံရတယ်"

ဝိန်းယွီသည် နှုတ်ခမ်းကို ဖုံးကာ တိုးတိုးလေး ချောင်းဆိုးလိုက်ရင်း မြင်းလှည်းခန်းဆီးကို ချထားလိုက်လေသည်။ "ဟယ်ယီကို ငါ လက်ဆောင်ပေးလိုက်တဲ့ နောက်ဆုံး လက်ဆောင်ကြီးကတော့ လေးသံကြားရုံနဲ့ လန့်နေတဲ့ ငှက်လို့ ခေါ်တယ်"

ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော တိုက်ပွဲကြီးတစ်ခုအပြီးတွင် ဟယ်ယီသည် သူမနှင့်အတူ သဲကုန်းပေါ်သို့ တက်ရောက်လာသော စစ်သည်အကြွင်းအကျန်များကို ခေါ်ဆောင်ကာ အောင်မြင်စွာ ဖောက်ထွက်နိုင်ခဲ့သည်။

မူလက လူနှစ်သောင်းကျော် ရှိခဲ့သော်လည်း ဤချုံခိုတိုက်ခိုက်မှုအပြီးတွင် ထက်ဝက်သာ ကျန်ရှိတော့သည်။

မူလက ခွဲထွက်သွားသော အခြားစစ်သည်များနှင့် ပြန်လည် ပူးပေါင်းရန် ပြန်ဆုတ်လာချိန်တွင် မိုးသောက်ယံ အချိန်ဖြစ်ပြီး အလင်းမကွဲသေးချေ။ အဝေးရှိ အရှေ့ဘက်မှ စစ်တပ်တစ်ခုက အလျင်အမြန် ပြေးလာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ အဝတ်အစားများကို ရှင်းလင်းစွာ မမြင်ရသော်လည်း ရှီးလင် အလံကို ထူထားပြီး လူအုပ်ထဲမှ တစ်ယောက်က ရှီးလင်ဘာသာစကားဖြင့် "မင်းသမီး" ဟု အလောတကြီး အော်ဟစ်နေလေသည်။ ကြည့်ရသည်မှာ သူတို့လည်း အငိုက်ဖမ်း တိုက်ခိုက်ခံခဲ့ရပြီး ဤဘက်မှ တိုက်ခိုက်သံများကို ကြားသဖြင့် အလောတကြီး လာရောက်ရှာဖွေခြင်း ဖြစ်ဟန်တူသည်။

ဟယ်ယီနှင့် သူမနောက်မှ ဖောက်ထွက်လာသော စစ်သည်များသည် ယခုလေးတင် ဖြစ်ပွားခဲ့သော တိုက်ပွဲကြီးအပြီးတွင် လူရော မြင်းပါ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေပြီ ဖြစ်သည်။ လာသူများက မိမိလူများ ဖြစ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ သတိကို လျှော့လိုက်ကြတော့သည်။

သို့သော် ထိုမြင်းတပ်က မြှားတစ်ပစ်စာ အကွာအဝေးသို့ ရောက်ရှိလာချိန်တွင် သူတို့၏ လက်ထဲ၌ ကိုင်ဆောင်ထားသော စက်ယန္တရား ဒူးလေးများဖြင့် ဟယ်ယီတို့ထံသို့ သိပ်သည်းလှသော မြှားမိုးများကို ပစ်လွှတ်လိုက်ပြီး သတ်ဖြတ်အော်ဟစ်ကာ တိုက်ရိုက် ပြေးဝင်လာလိမ့်မည်ဟု လုံးဝ မထင်မှတ်ထားခဲ့ချေ။

"အဲဒီ ရှီးလင် လူရိုင်းမကို အရှင်ဖမ်းမိတဲ့သူကို ဆုကြီးကြီး ချမယ်!" မုယိုလျန်က မြင်းကျာပွတ်ကို ရမ်းကာ ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်တော့၏။

သူသည် လူများကို ခေါ်ဆောင်ကာ ရှီးလင် စစ်တပ်အဖြစ် ဟန်ဆောင်ထားခဲ့ခြင်းပင်!

...

အပိုင်း (၂၅၆.၂)

ဟယ်ယီနှင့် လက်အောက်ရှိ စစ်သည်များသည် ဤတစ်ကြိမ်တွင် နေ့ခင်းကြောင်တောင် သရဲတစ္ဆေ မြင်လိုက်ရသည်နှင့် မခြားနားပေ။

အုံလိုက်ကျင်းလိုက် ပစ်ခတ်လာသော မြှားများကို ရှောင်ရှားရန်အတွက် ဟယ်ယီသည် မြင်းကိုပင် စွန့်လွှတ်ကာ လမ်းဘေးသို့ ဖရိုဖရဲ လိမ့်ဆင်းသွားခဲ့ရသည်။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် သူမ၏ လက်အောက်ရှိ စစ်သည်များသည် တိုက်ခိုက်လိုစိတ် မရှိတော့သော်လည်း လူဦးရေ အားသာချက် ရှိနေသေးသည်။ ခြေမကိုင်မိ လက်မကိုင်မိ ရင်ဆိုင်တိုက်ခိုက်ပြီးနောက်တွင် ဟယ်ယီကို အောင်မြင်စွာ ကာကွယ်လျက် ဝိုင်းရံပိတ်ဆို့မှုမှ ဖောက်ထွက်နိုင်ခဲ့သည်။

ဤအငိုက်ဖမ်း တိုက်ခိုက်မှုသည် လူတိုင်းကို ပြင်းထန်သည့် ထိုးနက်ချက်တစ်ခု ဖြစ်ခဲ့လေသည်။ လူတစ်စုလုံး၏ စိတ်ဓာတ်များသည် အောက်ခြေအထိ ကျဆင်းသွားခဲ့ကာ မျက်နှာတွင် ဖုန်များ ပေကျံလျက် နောက်သို့ ဆက်တိုက် ပြန်ဆုတ်နေရသည်။ တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင်ပင် အရှေ့ဘက်မှ ရှီးလင်အလံကို ထူထားသော နောက်ထပ် စစ်တပ်တစ်ခုက အလျင်အမြန် ပြေးလာပြီး ရှီးလင်ဘာသာစကားဖြင့် "မင်းသမီး" ဟု အလောတကြီး အော်ဟစ်ကာ ချဉ်းကပ်လာပြန်လေသည်။

ဟယ်ယီနှင့်အတူ လိုက်ပါလာသော ကိုယ်ရံတော်များ အားလုံးသည် ယခင်ဖြစ်ရပ်ကြောင့် ကြောက်ရွံ့နေဆဲဖြစ်ပြီး သူမကို ဝိုင်းကြည့်လာကြသည်။

မိမိ၏ဒေါသကို ဖိနှိပ်ထားရင်းက ဟယ်ယီတစ်ယောက် အေးစက်စွာ အမိန့်ပေးလိုက်၏။ "သူတို့ရဲ့ တပ်ရင်းအမည်နဲ့ စကားဝှက်ကို မေးလိုက်"

ကိုယ်ရံတော်သည် ချက်ချင်းပင် အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ချဉ်းကပ်လာသော ထိုစစ်တပ်ကို ကျယ်လောင်စွာ မေးမြန်းလိုက်ရာ တစ်ဖက်လူကလည်း အမြန် ပြန်လည် ဖြေကြားလာခဲ့သည်။

ကိုယ်ရံတော်က သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ဟယ်ယီကို ပြောလိုက်၏။ "မင်းသမီး... ဟာတီစစ်သူကြီးရဲ့ လက်အောက်ငယ်သားတွေပါ"

ထိုအခါမှသာ လူတိုင်းက သတိကို လျှော့ချလိုက်ကြတော့သည်။ ထိုစစ်တပ်က အနီးသို့ ရောက်ရှိလာချိန်တွင် ကိုယ်ရံတော်က သူတို့၏ အခြေအနေကို မေးမြန်းရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း သူတို့အပေါ်သို့ ဖုံးလွှမ်းလာသည်က မြှားမိုးများ ထပ်မံ ဖြစ်နေလိမ့်မည်ဟု လုံးဝ မထင်မှတ်ထားခဲ့ချေ။

"ထောင်ချောက်ပဲ! ရန်သူတွေ လာတိုက်တာပဲ!"

ရှီးလင် စစ်သည်အကြွင်းအကျန်များသည် ချက်ချင်းပင် ပရမ်းပတာ ဖြစ်သွားကြပြီး အလောတကြီး ထွက်ပြေးပုန်းအောင်းကြလေတော့သည်။

အကြိမ်ကြိမ် ကစားခံလိုက်ရသဖြင့် ဟယ်ယီသည် အံကြိတ်ကာ သွားကြားမှ သွေးညှီနံ့များ ထွက်ပေါ်လာသည်အထိ ဒေါသထွက်လာတော့၏။ သူမက ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်ပြီး နောက်မဆုတ်ဘဲ မြင်းကို နှင်ကာ ထိုမြင်းတပ်ဆီသို့ တိုက်ရိုက် ဝင်ရောက်သွားရာ ကိုယ်ရံတော်များလည်း ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်ပြီး အံကြိတ်ကာ နောက်မှ လိုက်ပါသွားရတော့သည်။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ဤမြင်းတပ်သည် လူဦးရေ မများပြားဘဲ သူတို့က ပြန်လည် တိုက်ခိုက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ အမြန်ဆုံး ဆုတ်ခွာသွားခဲ့ကြသည်။

ကျန်ရှိနေသော အသိတရားက ဟယ်ယီကို ထိန်းချုပ်ထားပြီး သူမကို ဆက်မလိုက်တော့ဖို့ အမိန့်ပေးလိုက်၏။ ဒဏ်ရာရ စစ်သည်များကို ဒဏ်ရာများ အလျင်စလို ပတ်တီးစည်းစေပြီးနောက် ရင်ဘတ်ထဲရှိ ဒေါသမီးများကို အတင်း ဖိနှိပ်ကာ ပြန်ဆုတ်လာခဲ့လိုက်သည်။

နောက်ထပ် ရှီးလင်အလံကို ထူထားသော စစ်တပ်တစ်ခုက အရှေ့ဘက် ညအမှောင်ထုထဲတွင် ထပ်မံ ပေါ်လာပြီး သူတို့ကို တွေ့ရှိသွားသောအခါ ဝမ်းသာအားရနှင့် အလောတကြီး "မင်းသမီး" ဟု အော်ဟစ်ကာ အနီးသို့ ရောက်ရှိလာပြန်လေသည်။

ဟယ်ယီသည် ချက်ချင်းပင် အေးစက်စွာ ရယ်မောလိုက်၏။ "လာရဲသေးတယ်ပေါ့။ ငါ့အတွက် သတ်စမ်း!"

အငိုက်ဖမ်း တိုက်ခိုက်ခံရသဖြင့် ဒေါသထွက်နေသော ရှီးလင် စစ်သည်များသည်လည်း တစ်ဖက်လူက နောက်တစ်ကြိမ် လှည့်စားခြင်း ဖြစ်မည်ဟု ထင်မှတ်ကာ ဟယ်ယီက အမိန့်ပေးပြီးနောက် တစ်ဖက်လူ အနီးသို့ မရောက်မီမှာပင် လေးကိုဆွဲကာ မြှားများ ပစ်လွှတ်လိုက်ကြတော့သည်။

ထိုဘက်တွင် အရှေ့ဆုံးမှ ပြေးလာသော စစ်သည်များသည် မြင်းပေါ်မှ လိမ့်ကျသွားပြီး သူတို့၏ အစစ်အမှန် မျက်နှာကို ဖော်ပြလိုက်သည့်အလား ချက်ချင်း လေးကိုဆွဲကာ သူတို့ဘက်သို့ မြှားများ ပြန်လည် ပစ်ခတ်လာကြလေသည်။

လူနှစ်စုသည် ပထမဦးစွာ မြှားမိုးများဖြင့် တိုက်ခိုက်ကြပြီးနောက် အော်ဟစ်ကာ ပြင်းထန်စွာ ရင်ဆိုင်တိုက်ခိုက်ကြသော်လည်း အော်ဟစ်သံများသည် ရှီးလင်ဘာသာစကားများသာ ဖြစ်နေခဲ့သည်။

ဟယ်ယီသည် ချက်ချင်း တစ်ခုခု မှားယွင်းနေကြောင်းကို သတိပြုမိသွားပြီး သူမ၏ စစ်ဓားနှင့် တစ်ဖက်လူ၏ ခေါင်းဆောင်ရှိ လက်နက်တို့ ထိခိုက်မိချိန်တွင် အနီးသို့ ရောက်ရှိသွားကာ လရောင်အောက်၌ ခေါင်းဆောင်မှာ အမှန်တကယ်ပင် သူမ၏ လက်အောက်ရှိ နောက်ထပ် ယုံကြည်ရသော စစ်သူကြီး တစ်ဦးဖြစ်နေကြောင်းကို တွေ့ရှိသွားတော့သည်။

သူမက ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်၏။ "ပါလု? မင်းက ဘယ်လိုဖြစ်ပြီး ရောက်လာတာလဲ"

ထိုရှီးလင် စစ်သူကြီးသည် အလောတကြီး ဓားကို ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး တစ်ခဏအတွင်း အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်ကြောက်ရွံ့ကာ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားပြီး တိုက်ပွဲကို ရပ်တန့်ရန် အမြန် အမိန့်ပေးလိုက်သည်။ ထို့နောက် ဟယ်ယီရှေ့တွင် ဒူးထောက်ကာ အပြစ်ခံယူရင်း ပြောလိုက်လေသည်။ "ကျွန်တော်မျိုးပါ..."

သူက ဝမ်းနည်းကြေကွဲစွာဖြင့် ပြောလိုက်၏။ "ကျွန်တော်မျိုးက အရင်က မင်းသမီးရဲ့ အလံကို မြင်ပြီး မင်းသမီးလို့ ထင်ခဲ့ပေမယ့် အနားရောက်တဲ့အချိန်မှာ ချုံခိုတိုက်ခိုက်ခံရလို့ တာ့လျန် သူခိုးတွေက ဟန်ဆောင်ထားတာလို့ ထင်ပြီး ပြန်လည် တိုက်ခိုက်ဖို့ အမိန့်ပေးခဲ့တာပါ။ တကယ်တမ်းက မင်းသမီး ဖြစ်နေလိမ့်မယ်လို့ မထင်ခဲ့ပါဘူး... ကျွန်တော်မျိုး... ကျွန်တော်မျိုး သေသင့်ပါတယ်!"

ဤတစ်ညလုံး ဟယ်ယီသည် တာ့လျန် စစ်တပ်၏ အကြံအစည်များထဲသို့ ဘယ်နှစ်ကြိမ် ဝင်ရောက်ခဲ့ရသည်ကို မမှတ်မိနိုင်တော့ဘဲ ယခုအချိန်တွင် ရင်ဘတ်ထဲမှ သွေးများ ဆောင့်တက်လာကာ လည်ချောင်းထဲရှိ သွေးညှီနံ့ကိုပင် ထိန်းမနိုင်တော့ပေ။

သူမက အတင်း မျိုချလိုက်ပြီး ဤရှီးလင် စစ်သူကြီး ခေါ်ဆောင်လာသော စစ်သည်များ အားလုံးသည်လည်း မျက်နှာတွင် ဖုန်များ ပေကျံနေပြီး ဤနေရာသို့ မရောက်မီ ကြမ်းတမ်းသော တိုက်ပွဲတစ်ခုကို ဖြတ်သန်းခဲ့ရကြောင်း ထင်ရှားနေသဖြင့် အေးစက်သော အသံဖြင့် မေးလိုက်၏။ "မင်းက ဘယ်လိုဖြစ်လာတာလဲ"

ထိုကိစ္စကို ပြောလိုက်သောအခါ စစ်သူကြီး၏ မျက်နှာအမူအရာက ပိုလို့ပင် ဝမ်းနည်းကြေကွဲလာခဲ့သည်။ "ကျွန်တော်မျိုးက ကင်းထောက်ဆီကနေ အမိန့်ရပြီးနောက် မင်းသမီးကို စစ်ကူဖို့ စစ်သည်တွေကို ခေါ်လာခဲ့တာပါ။ ဒါပေမယ့် လမ်းမှာ ဖောက်ခွဲရေးပစ္စည်းတွေ ကြိုတင် မြှုပ်နှံထားပြီး အရှေ့ဘက်မှာလည်း ချွန်ထက်တဲ့ လှံတွေ ပြည့်နေတဲ့ တွင်းကြီး တူးထားတာကြောင့် ကျွန်တော်မျိုးနဲ့ စစ်သည်တွေ ဖြတ်သွားတဲ့အချိန်မှာ လူနဲ့ မြင်း အမြောက်အမြား သေဆုံးဒဏ်ရာရခဲ့ပါတယ်!"

သူမ ခံစားခဲ့ရသော အငိုက်ဖမ်း တိုက်ခိုက်မှုနှင့် တစ်ပုံစံတည်း ဖြစ်နေကြောင်းကို သိရှိသွားသဖြင့် ဟယ်ယီသည် မည်မျှ ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းမည်ကို သဘာဝကျကျ သိရှိသွားတော့သည်။

သူမက စစ်တပ်ကြီးကို ခွဲလိုက်ခြင်းမှာ ဝိန်းယွီကို လိုက်လံရှာဖွေရန် ပိုအဆင်ပြေစေရန် ဖြစ်သည်ဟု ထင်မှတ်ထားခဲ့သော်လည်း ထိုဘက်မှ သူမတို့ကို တစ်ဖွဲ့ချင်းစီ ချေမှုန်းရန် ပိုအဆင်ပြေသွားစေမည်ဟု လုံးဝ မထင်မှတ်ထားခဲ့ချေ။

ကြီးမားလှသော အရှက်ရမှု တစ်ခုက ဟယ်ယီ၏ စိတ်နှလုံး အားလုံးကို လွှမ်းခြုံသွားပြီး သူမသည် လက်ထဲရှိ စစ်ဓားကို တင်းကြပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ကာ ဖန်ရှီမြို့ဘက်သို့ မော့ကြည့်လိုက်၏။ "ဟန့်ယန်! မင်းကို မသတ်ရရင် ငါ ဟယ်ယီ လူမလုပ်ဘူး!"

မိုးသောက်ယံ အချိန်တွင် အရှေ့အရပ်မှ နေရောင်ခြည် ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။

ဝိန်းယွီကို လိုက်လံဖမ်းဆီးရန် ဟယ်ယီ ခွဲလွှတ်လိုက်သော စစ်သည်အဖွဲ့များ အားလုံးသည် နောက်ဆုံးတွင် ဖန်ရှီ မြို့ပြင်၌ အားလုံး စုစည်းသွားကြတော့သည်။

ထွက်ပြေးသူများနှင့် သေဆုံးသူများကို ဖယ်လိုက်ပါက စတင်ထွက်ခွာစဉ်က စစ်သည် ငါးသောင်းသည် ယခုအချိန်တွင် အပြည့်အဝ တွက်ချက်မည်ဆိုလျှင် သုံးသောင်းသာ ကျန်ရှိတော့ပြီး တစ်ညလုံး ပြေးလွှားတိုက်ခိုက်ခဲ့ရသဖြင့် အားလုံး ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေကြသည်။

ဟယ်ယီက စစ်တပ်ကြီးကို မြို့ပြင်တွင် နေရာချကာ အနားယူရန် အမိန့်ပေးလိုက်ပြီး အနီးအနားရှိ ရွာများသို့ စစ်သည်အချို့ကို ခွဲ၍ ရိက္ခာရှာဖွေစေကာ ဗိုက်ဝအောင် စားပြီးနောက်မှ မြို့ကို တိုက်ခိုက်ရန် ရည်ရွယ်ထားခဲ့သည်။

သို့သော် ကောလဲ့မြို့မှ ဖန်ရှီမြို့ နယ်မြေအတွင်းရှိ ပြည်သူများကို ဝိန်းယွီက အစောကြီးကတည်းက ခေါ်ဆောင်ကာ ဆုတ်ခွာသွားခဲ့ပြီး ယခုနှစ်တွင်လည်း ကြီးမားသော မိုးခေါင်ရေရှားမှု ဖြစ်ပေါ်နေသဖြင့် လယ်ကွင်းများထဲတွင် ဆန်တစ်စေ့ပင် မရှိတော့ချေ။

ရှီးလင် စစ်သည်များသည် မြေကြီးကို သုံးပေအထိ တူးဆွရှာဖွေခဲ့သော်လည်း ဆန်တစ်ဝက်အိတ်ကိုပင် မရှာဖွေနိုင်ခဲ့ပေ။

ကိုယ်ရံတော်က အရာအားလုံးကို ဟယ်ယီထံ သတင်းပို့ချိန်တွင် ဟယ်ယီသည် ယာယီဆောက်လုပ်ထားသော သစ်သားတဲအတွင်း၌ မြေပုံကို လေ့လာနေလေသည်။ သတင်းကို ကြားပြီးနောက် ခေါင်းမော့လာပြီး သူမ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ရိုင်းစိုင်းမှုများနှင့် ပြတ်သားမှုများ ပြည့်နှက်နေလေသည်။ "အဲ့ဒါဆိုရင် စစ်မြင်းတွေကို သတ်ပြီး စစ်သည်တွေကို ကျွေးလိုက်! စစ်သည် သုံးသောင်းပဲ ကျန်တော့တာက ဘာအရေးလဲ၊ ငါတို့ ရှီးလင်က သူရဲကောင်း သုံးသောင်းနဲ့ ဒီကနေ့ ဖန်ရှီမြို့ကို သေချာပေါက် တိုက်ခိုက် သိမ်းပိုက်မယ်!"

ကိုယ်ရံတော်သည် စစ်ရေးအခြေအနေ မကောင်းသဖြင့် ဟယ်ယီ ဒေါသထွက်နေကြောင်းကို သိရှိထားသဖြင့် စကားပိုမပြောရဲဘဲ အမိန့်ပေးရန် ပြန်ထွက်လာလိုက်တော့သည်။

ဖန်ရှီမြို့တွင်းတွင် ဝိန်းယွီသည် မိုးသောက်ယံ အချိန်၌ မြို့ထဲသို့ ဝင်ရောက်လာပြီးနောက် ဟင်းရည်ပူပူ တစ်ခွက် သောက်ပြီးသည်နှင့် မြို့တွင်းရှိ စစ်သူကြီးများနှင့် နောက်ဆက်တွဲ မြို့ကို ကာကွယ်မည့် အစီအစဉ်များကို ဆွေးနွေးတိုင်ပင်ခဲ့ရသည်။ တစ်ညလုံး ယခုအချိန်အထိ မျက်လုံးတစ်ချက်မျှ မမှိတ်ခဲ့ရချေ။

ကျောင်းပိုင်သည် သမားတော် ဖော်စပ်ပေးသော အားဖြည့်ဆေးရည်ကို ကိုင်ဆောင်ကာ အစည်းအဝေး ခန်းမဆောင်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာချိန်တွင် အတွင်းဘက်ရှိ အစည်းအဝေးက မပြီးဆုံးသေးပေ။

"...အဲဒီ လူရိုင်းမက မျှော်လင့်ချက် မပြတ်သေးဘူး။ အခု စစ်သည် သုံးသောင်းကို ဖန်ရှီ မြို့ပြင်မှာ စုပုံထားပြီး အနီးအနားက တောင်တွေပေါ်မှာ သစ်ပင်တွေ ခုတ်ပြီး မြို့ရိုးဖျက် လက်နက်တွေ လုပ်နေတယ်။ နောက်ပြီး စစ်မြင်းတွေကို သတ်ပြီး ချက်စားနေတယ်။ သူတို့ အားအင်တွေ ပြန်ပြည့်လာရင် ဖန်ရှီမြို့မှာ နောက်ထပ် ကြမ်းတမ်းတဲ့ တိုက်ပွဲတစ်ခု ဖြစ်လာဦးမယ်!"

"သူတို့ ထမင်းစားနေတုန်း မြင်းတပ်တစ်တပ်ကို ခေါ်ပြီး မြို့ပြင်ထွက်အငိုက်ဖမ်း တိုက်ခိုက်ပြီး သူတို့ရဲ့ ရဲစွမ်းသတ္တိကို ချိုးနှိမ်လိုက်ရင်ရော ဘယ်လိုလဲ" မုယိုလျန်က သဲပုံစံငယ်ရှေ့တွင် ရပ်လျက် ပြောလိုက်၏။

ဤနည်းလမ်းကို သဘောတူသူများ ရှိသကဲ့သို့ မသင့်တော်ဟု ယူဆသူများလည်း ရှိလေသည်။ "မဖြစ်ဘူး မဖြစ်ဘူး။ ရှီးလင်က စစ်သည် သုံးသောင်း မြို့ပြင်မှာ စုပုံထားတာဆိုတော့ မနေ့ညက မြေမျက်နှာသွင်ပြင် အားသာချက်နဲ့ ညအမှောင်ထု အကာအကွယ်ကို ရယူပြီး ချုံခိုတိုက်ခိုက်ခဲ့တာနဲ့ မတူဘူး။ အလောတကြီး စစ်မထွက်သင့်ဘူး။ တကယ်လို့ ရှုံးနိမ့်သွားရင် တိုက်ပွဲမတိုင်ခင် ရှီးလင်ရဲ့ စိတ်ဓာတ်ကို မြှင့်တင်ပေးလိုက်သလို ဖြစ်သွားပြီး ကိုယ့်စစ်တပ်ရဲ့ စိတ်ဓာတ်ကို ဖျက်ဆီးသလို ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်! ပိုပြီး သေချာအောင် လုပ်တာက ပိုကောင်းပါတယ်... မြို့ကို အသေခံ ကာကွယ်တာက အကောင်းဆုံး နည်းဗျူဟာပဲ!"

ထိုစကား ထွက်ပေါ်လာချိန်တွင် အမတ်အများအပြားကလည်း ထိုစကားကို ကျိုးကြောင်းသင့်သည်ဟု ခံစားရသော်လည်း ပြတ်သားသော အမတ်အချို့က ပြန်လည် ချေပကြလေသည်။ "မနေ့ညက ရှီးလင်ရဲ့ ရဲစွမ်းသတ္တိကို အကြီးအကျယ် ချိုးနှိမ်နိုင်ခဲ့ပြီး ရှီးလင် စစ်သည် နှစ်သောင်းနီးပါး ဆုံးရှုံးသွားစေခဲ့တယ်။ အခု ရှီးလင်က နောက်ဆုံး အားနည်းနေတဲ့ အခြေအနေကို ရောက်နေပြီ။ မြို့တွင်းက စစ်သည်တွေရဲ့ စိတ်ဓာတ်ကလည်း အမြင့်ဆုံး အခြေအနေမှာ ရှိနေတာကို ဘာလို့ ဆက်ပြီး ကြောက်ရွံ့နေရမှာလဲ"

ဤစကားကလည်း ကျိုးကြောင်းသင့်နေပြန်သဖြင့် အားလုံးသည် တစ်ခဏအတွင်း ဆုံးဖြတ်ချက် မချနိုင်ဘဲ ဝိန်းယွီကိုသာ ဝိုင်းကြည့်လာကြလေသည်။

ကျောင်းပိုင်သည် ဆေးရည်ကို ဝိန်းယွီ၏ လက်ဘေးတွင် ချထားပြီးနောက် သူမ၏ နောက်သို့ ပြန်လည် ဆုတ်ခွာသွားခဲ့သည်။

ဝိန်းယွီသည် အောက်ဘက်ရှိ သဲပုံစံငယ်ကို ကြည့်ရင်း အမတ်များ၏ ငြင်းခုံမှုများကို နားထောင်ကာ မျက်မှောင် အနည်းငယ် ကြုတ်လိုက်၏။ ကောင်းစွာ အနားမယူရသဖြင့် ကိုက်ခဲနေသော နားထင်ကို လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ဖိထားသော်လည်း သူမ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ငြိမ်းချမ်းမှုနှင့် ရှင်းလင်းမှုများ ပြည့်နှက်နေလေသည်။

"မနေ့ညက အကြိမ်ကြိမ် ရှုံးနိမ့်မှုတွေက ဟယ်ယီရဲ့ မာနကို ကုန်ခမ်းသွားစေမှာ သေချာတယ်။ သူက စစ်မြင်းတွေကို သတ်ပြီး ချက်စားဖို့ အမိန့်ပေးခဲ့တာက နောက်ဆုံးအကြိမ် အသေခံ တိုက်ခိုက်ဖို့ ပြင်ဆင်ထားတာကို ပြသနေတယ်။ ဒီအချိန်မှာ စစ်ထွက်ပြီး သွားဆွမယ်ဆိုရင် တကယ်ပဲ အကျိုးသက်ရောက်မှု ပြောင်းပြန် ဖြစ်သွားနိုင်တယ်။ မြို့တံခါးကို ပိတ်ပြီး အသေခံ ကာကွယ်တာကသာ အကောင်းဆုံး နည်းဗျူဟာ ဖြစ်တယ်"

အမတ်များသည် အပြန်အလှန် ဆွေးနွေးပြီးနောက် အားလုံးက မှန်ကန်ကြောင်း ထောက်ခံလိုက်ကြသည်။

ဝိန်းယွီက ဆက်ပြောလိုက်၏။ "သူတို့ ရှီးလင်မှာ ရိက္ခာ မရှိတော့ဘူး။ ဒီနေ့ မြို့ကို တိုက်ခိုက်တဲ့ တိုက်ပွဲ ထပ်ရှုံးသွားရင် ရှီးလင်နဲ့ စစ်ပွဲက လုံးလုံးလျားလျား ပြီးဆုံးသွားပြီ"

စကားပြောနေစဉ် ဝိန်းယွီသည် မျက်လုံးများကို ပင့်ကာ ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

အမတ်များ အားလုံးသည် မှင်သက်သွားပြီးနောက် နှလုံးသားထဲတွင် ခံစားချက်ပေါင်းစုံ ရောယှက်သွားကြလေသည်။

တစ်ချိန်က ရှီးလင် စစ်သည်အင်အား တစ်သိန်းနှစ်သောင်း နယ်စပ်ကို ဖိအားပေးလာချိန်တွင် အားလုံး၏ ခေါင်းပေါ်၌ ဖိစီးနေသော တောင်ကြီးတစ်လုံးနှင့် တူခဲ့သည်။

ဒေသနှစ်ခုမှ ပြည်သူများလည်း နေ့စဉ်နှင့်အမျှ ထိတ်လန့်ကြောက်ရွံ့နေခဲ့ကြရသည်။

သို့သော် ယခုအချိန်တွင် သူတို့ကို အသက်ရှူမဝအောင် ဖိစီးထားသော ထိုတောင်ကြီးသည် တိမ်တိုက်များအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ပြိုကွဲတော့မည် ဖြစ်ပေသည်။

— ဟယ်ယီတွင် ရိက္ခာမရှိတော့သဖြင့် ဖန်ရှီမြို့ကို မသိမ်းပိုက်နိုင်ပါက ရှီးလင်သို့ ပြန်လည် မဆုတ်ခွာဘဲ ဖြည်းဖြည်းချင်း အသေခံရုံသာ ရှိတော့မည်။

အားကောင်းသော ရန်သူက ဖိအားပေးလာပြီး တိုင်းပြည်၏ ပိုင်နက် ပြောင်းလဲသွားနိုင်သည်ဟူသော ထိတ်လန့်ကြောက်ရွံ့မှုများက အချိန်ကြာမြင့်စွာ လွှမ်းခြုံထားခဲ့သဖြင့် ယခုအချိန်တွင် အမတ်များ အားလုံး၏ နှလုံးသားထဲ၌ ဝမ်းသာပျော်ရွှင်မှုများ ရှိနေသော်လည်း အိပ်မက်မက်နေသကဲ့သို့ ထင်ယောင်ထင်မှား မယုံကြည်နိုင်မှုများလည်း ရှိနေ၏။

ဝိန်းယွီက ထိုစကားကို ပြောပြီး အချိန်အတော်ကြာမှသာ လေးထောင့် မျက်နှာနှင့် စစ်သူကြီးတစ်ဦးက မျက်လုံးကို ပွတ်သပ်ကာ မျက်နှာပူစွာဖြင့် ရယ်မောလျက် ပြောလိုက်၏။ "ဒီစစ်ပွဲကြီး ပြီးသွားရင် ကျွန်တော် ရွာကို ပြန်ပြီး ဇနီးနဲ့ ကလေးကို သွားကြည့်ရမယ်။ ကျွန်တော် ထွက်လာတဲ့နှစ်က ဇနီးလေးက မမွေးသေးဘူးလေ။ ဒီနှစ်တွေအတွင်း သားအမိနှစ်ယောက် ဘယ်လို နေထိုင်ကြလဲ မသိဘူး။ ကျွန်တော် ပြန်သွားကြည့်ဖို့ အခွင့်အရေး မရှိတော့ဘူးလို့တောင် ထင်ထားခဲ့တာ..."

ပြုံးလျက် ပြောနေသော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် အသံက ဆို့နင့်နေလေသည်။

ချန်နိုင်ငံ၏ နယ်စပ်သည် အမြဲတမ်း ငြိမ်းချမ်းမှု မရှိခဲ့ချေ။ တော်ဝင်နန်းတော်က နှစ်စဉ် စစ်သည်များ စုဆောင်းလေ့ရှိရာ နယ်စပ်ကို ကာကွယ်နေရသော စစ်သည်များသည် ဆယ်နှစ်၊ ရှစ်နှစ်ကြာမှ တစ်ကြိမ် ရွာသို့ ပြန်နိုင်ရန် အလွန် ခက်ခဲလှသည်။

ဤတစ်ကြိမ် တိုင်းပြည်ပျက်လုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့ရသော စစ်ပွဲကြီးကမူ လက်အောက်ရှိ စစ်သည်များကို အသက်ရှင်လျက် ပြန်သွားနိုင်မည်ဟူသော မျှော်လင့်ချက်ကိုပင် ကုန်ဆုံးသွားစေခဲ့သည်။

သို့သော် ယခုအချိန်တွင် စစ်ပွဲကြီး အောင်နိုင်မည့် အလင်းရောင်သည် မျက်စိရှေ့တွင် ရှိနေလေပြီ။

ရှီးလင် စစ်တပ်အတွင်းမှ ခရာမှုတ်သံများ ထွက်ပေါ်လာပြီး ယခုလေးတင် ဖန်တီးထားသော မြို့ရိုးဖျက် လက်နက်များကို တွန်းလျက် ဒီရေများကဲ့သို့ ဖန်ရှီ မြို့တံခါးဆီသို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း ချဉ်းကပ်လာချိန်တွင် ဖန်ရှီမြို့ မြို့ရိုးမျှော်စင်ပေါ်တွင်လည်း စည်တီးသံများ ထွက်ပေါ်လာပြီး မြောက်မြားစွာသော လေးနှင့် မြှားများသည် မြို့ရိုးထစ်များတွင် အသင့်အနေအထား ရှိနေကြလေသည်။

မြို့ရိုးပေါ်နှင့် မြို့အောက်ရှိ စစ်သည်များ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ကြမ်းကြုတ်မှုများနှင့် ပြတ်သားမှုများ တောက်ပနေ၏။

တပ်နှစ်ဖက်၏ စစ်သူကြီးချုပ်များ ဖြစ်ကြသော ဝိန်းယွီနှင့် ဟယ်ယီတို့သည်လည်း ယခင်က ဟယ်ယီ ကောလဲ့မြို့ကို တိုက်ခိုက်စဉ်ကကဲ့သို့ မြို့ရိုးမျှော်စင်နှင့် စစ်မြင်းပေါ်တွင် မျက်နှာချင်းဆိုင် ရပ်နေကြသည်။

မြို့ရိုးမျှော်စင်၏ မြေမျက်နှာသွင်ပြင်က ပိုမို မြင့်မားသဖြင့် လေးနှင့် မြှားများ ပစ်ခတ်နိုင်သည့် အကွာအဝေးက ပိုမို ဝေးကွာလေသည်။ ရှီးလင် ရှေ့တန်းစစ်တပ်သည် မြှားပစ်ခတ်နိုင်သည့် အကွာအဝေးအတွင်းသို့ ရောက်ရှိလာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သိပ်သည်းလှသော မြှားမိုးများသည် ကောင်းကင်ယံမှနေ၍ ပိုက်ကွန်ကြီးတစ်ခုအဖြစ် ဖုံးလွှမ်းလာတော့သည်။

ရှီးလင် စစ်သည်များသည် ခေါင်းပေါ်တွင် အဝိုင်းပုံ ဒိုင်းကာများကို စုစည်းကာ အကာအကွယ်ယူလျက် အရှေ့သို့ ဆက်လက် ချီတက်သွားကြသည်။ ဖြတ်သန်းသွားသော စစ်မြေပြင်ပေါ်တွင် သေဆုံးနေသော အလောင်းများစွာ ကျန်ရစ်ခဲ့သော်လည်း လူ့အသက်ကို မြက်ပင်များကဲ့သို့ သဘောထားသော ဤစစ်မြေပြင်တွင် မည်သူကမျှ ဂရုမစိုက်ကြတော့ချေ။

မြို့အောက်ရှိ လေးနှင့် မြှားများ ပစ်ခတ်နိုင်သည့် အကွာအဝေးသို့ ရောက်ရှိပြီးနောက်မှသာ ရှီးလင် စစ်သည်များသည် ဒိုင်းကာများကြားရှိ ကွက်လပ်များမှတစ်ဆင့် မြို့ရိုးမျှော်စင်ဆီသို့ မြှားများ ပြန်လည် ပစ်ခတ်ကြရာ တစ်ခဏအတွင်း မြို့ရိုးမျှော်စင်ပေါ်ရှိ လေးသမားများလည်း အစုလိုက်အပြုံလိုက် လဲကျသွားကြလေသည်။

ဤမြို့တိုက်ပွဲသည် အစကတည်းက ကြာမြင့်စွာ တိုက်ခိုက်ရမည့် အသေခံ တိုက်ပွဲတစ်ခု ဖြစ်လာမည်မှာ သေချာနေခဲ့သည်။

...

စည်တီးသံများသည် သုံးရက်နှင့် နှစ်ညတိုင်တိုင် ထွက်ပေါ်နေခဲ့ပြီး သွေးရည်များသည် ဖန်ရှီ မြို့အောက်ရှိ သဲမြေပြင်ကို လက်မအနည်းငယ်ခန့်အထိ စိမ့်ဝင်သွားစေခဲ့ကာ ရှီးလင် စစ်တပ်သည် နောက်ဆုံးတွင် နောက်တစ်ကြိမ် ဆုတ်ခွာသွားခဲ့ရပြန်သည်။

ဤသုံးရက်အတွင်း ပထမနေ့တွင် ရှီးလင် စစ်တပ်တစ်ခုလုံး မြို့ကို တိုက်ခိုက်ခဲ့ပြီး နောက်ပိုင်းတွင် ကြာရှည်စွာ တိုက်ခိုက်သော်လည်း မအောင်မြင်သဖြင့် စစ်သည်များသည် အချိန်ကြာမြင့်စွာ အစာမစားရ၍ ခွန်အားများ ကုန်ခမ်းသွားသောအခါ ဟယ်ယီက အလှည့်ကျ စစ်ဆင်ရေးနည်းဗျူဟာဖြင့် ပြောင်းလဲ အသုံးပြုခဲ့သည်။

စစ်သည်တစ်စုက မြို့ကို တိုက်ခိုက်ပြီး နောက်ထပ် စစ်သည်တစ်စုက ဆင်းလာကာ ရေနွေးကြမ်းဖြင့် ပြုတ်ထားသော ညှီနံ့များ ထွက်နေသည့် မြင်းသားများကို ကိုက်စားပြီးနောက် လက်နက်များကို ပိုက်ကာ ထိုနေရာတွင်ပင် အိပ်ငိုက်နေကြလေသည်။

သူတို့သည် ကောလဲ့မြို့ကို အငိုက်ဖမ်း တိုက်ခိုက်ရန် စခန်းမှ ထွက်ခွာလာခဲ့ကြပြီးနောက် ဝိန်းယွီ၏ မြင်းလှည်းကို လိုက်လံဖြတ်တောက်ရန် ညတွင်းချင်း ပြေးလွှားလာခဲ့ရသဖြင့် ဖန်ရှီမြို့သို့ ရောက်ရှိလာချိန်တွင် ပုံမှန် စစ်လက်နက် ပစ္စည်းများကို မဆိုထားနှင့် စစ်တဲများကိုပင် ယူဆောင်လာခဲ့ခြင်း မရှိချေ။

ဤရက်ပိုင်းအတွင်း သူတို့သည် စစ်မြေပြင်၏ အနောက်ဘက်တွင် ထိုနေရာ၌ပင် အိပ်စက်ခဲ့ကြပြီး မြို့ကို တိုက်ခိုက်နေသော အခြား စစ်တပ်တစ်ခု ပင်ပန်းနွမ်းနယ်လာချိန်တွင် သူတို့က ပြန်လည် အစားထိုး ဝင်ရောက်ကြလေသည်။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် မြို့တွင်းရှိ ကာကွယ်ရေးတပ်များသည် ကောလဲ့မြို့ မြို့စောင့်တိုက်ပွဲတွင် ရှီးလင်၏ အလှည့်ကျ စစ်ဆင်ရေးနည်းဗျူဟာကို ကြုံတွေ့ခဲ့ဖူးပြီး မုယိုလျန်က အမိန့်ပေးကာ ဝိန်းယွီ ကိုယ်တိုင် စစ်ရေးကို ကြီးကြပ်၍ စိတ်ဓာတ်များကို တည်ငြိမ်စေခဲ့သဖြင့် နောက်ဆုံးတွင် ရှီးလင်ဘက်မှ အသက်စွန့်ကာ အကြိမ်ကြိမ် အပြင်းအထန် တိုက်ခိုက်မှုများကို ကြံ့ကြံ့ခံနိုင်ခဲ့သည်။

တတိယနေ့သို့ ရောက်ရှိသောအခါ ရှီးလင် စစ်သည်များ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် ဤကဲ့သို့ လေထဲမိုးထဲ နေထိုင်ရပြီး နေ့ရောညပါ မြို့ကို တိုက်ခိုက်နေရခြင်းကို ခံနိုင်ရည် မရှိတော့၍လား သို့မဟုတ် ဖန်ရှီမြို့ကို သိမ်းပိုက်ရန် မျှော်လင့်ချက် မရှိတော့ကြောင်း သိရှိသွား၍လား မသိ၊ မြို့ကို တိုက်ခိုက်သည့် အရှိန်အဟုန်က ရုတ်တရက် ကျဆင်းသွားတော့သည်။

မုယိုလျန်သည် မြို့ရိုးမျှော်စင်ပေါ်မှနေ၍ အောက်ဘက်ရှိ တိုက်ခိုက်မှု အရှိန်အဟုန် ကျဆင်းနေသော ရှီးလင် စစ်တပ်ကို ကြည့်ရင်း မြို့ရိုးမျှော်စင်ပေါ်တွင် အတူတကွ တိုက်ပွဲကို စောင့်ကြည့်နေသော ဝိန်းယွီထံသို့ အမိန့်တောင်းခံလိုက်၏။ "မင်းသမီး"

ဝိန်းယွီက အောက်ဘက်တွင် ကိုယ်တိုင် စစ်သည်များကို ဦးဆောင်ကာ တိုက်ခိုက်နေသော ဟယ်ယီကို ကြည့်ရင်း ပြန်ပြောလိုက်သည်။ "သွားတော့"

မုယိုလျန်သည် ဝိန်းယွီကို လက်နှစ်ဖက်ကို ယှက်ကာ အရိုအသေပေးလိုက်ပြီးနောက် ချက်ချင်း လှည့်ကာ မြို့ရိုးမျှော်စင်ပေါ်မှ ဆင်းသွားလေသည်။

ခဏအကြာတွင် အချိန်ကြာမြင့်စွာ ပိတ်ထားခဲ့သော ဖန်ရှီမြို့ မြို့တံခါးသည် ပွင့်သွားပြီး မုယိုလျန်က အထက်တန်းစား မြင်းတပ်တစ်တပ်ကို ဦးဆောင်ကာ မြို့တွင်းမှ ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။

ဟယ်ယီ၏ လက်ထဲရှိ စစ်ဓားသည် အက်ကွဲရာများ ဖြစ်ပေါ်နေပြီး ကျစ်ဆံမြီးများပေါ်တွင်လည်း ခြောက်သွေ့၍ အညိုရောင်သန်းနေသော သွေးများ ပေကျံနေခဲ့သည်။

ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်ရာ ဖန်ရှီ မြို့တွင်းမှ စစ်သူကြီးများ မြို့ပြင်ထွက်၍ တိုက်ခိုက်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရ၏။ အချိန်ကြာမြင့်စွာ တိုက်ခိုက်ထားသဖြင့် စစ်ဓားကို ကိုင်ထားသော လက်သည် အနည်းငယ် တုန်ယင်နေသော်လည်း မျက်လုံးထဲတွင် သွေးရောင်များ လွှမ်းလျက် မြင်းဗိုက်ကို ညှပ်ကာ ဓားကို မြောက်ပြီး အော်ဟစ်ကာ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပြေးဝင်သွားလေသည်။

ဤတိုက်ပွဲတွင် ဟယ်ယီ အကြီးအကျယ် ရှုံးနိမ့်သွားခဲ့သည်။

ကိုယ်ရံတော်များ၏ အကူအညီဖြင့် မုယိုလျန်၏ လက်ထဲမှ အသက်ရှင်လျက် လွတ်မြောက်လာခဲ့ပြီး တစ်ဖက်လူ၏ ခါးနှင့် ဝမ်းဗိုက်ကိုပင် ဓားဖြင့် ပြန်လည် ခုတ်ပိုင်းနိုင်ခဲ့သော်လည်း ရှီးလင် စစ်တပ်၏ ပြိုကွဲမှုကိုမူ မတားဆီးနိုင်တော့ပေ။

ကိုယ်ရံတော်များသည် သူမကို မြင်းပေါ်သို့ အတင်း ဆွဲတင်ကာ ခါးကို ဖက်ထားပြီး မုယိုလျန်ကို သတ်ဖြတ်ရန် အသက်စွန့် ကြိုးပမ်းမှုကို တားဆီးထားချိန်တွင် ဟယ်ယီသည် အော်ဟစ်ဆဲဆို ရုန်းကန်နေရင်း ခေါင်းမော့ကာ ဖန်ရှီမြို့ မြို့တံခါးကို ကြည့်လိုက်ရာ မျက်ခွံပေါ်မှ မျက်ရည်များ လျင်မြန်စွာ ကျဆင်းလာသည်ကို ဝေဝါးစွာ ခံစားလိုက်ရလေသည်။

သူမသည် ထိုမြို့တံခါးကို ဘယ်တော့မှ ထပ်မံ ဝင်ရောက်နိုင်တော့မည် မဟုတ်ကြောင်းကို သိရှိသွားတော့သည်။

ထိုတာ့လျန် မင်းသမီးသည် မြို့ရိုးမျှော်စင်ပေါ်တွင် ငြိမ်သ်စွာ ရပ်နေဆဲဖြစ်ပြီး သူမကို ကြည့်နေသကဲ့သို့ ထင်မှတ်ရကာ သွယ်လျသော ပခုံးနှင့် ကျောပြင်သည် အင်္ကျီလက်ကျယ် ပိုးသားဝတ်ရုံကြီးကို ပင့်တင်ထားလျက် သူမ ကျော်ဖြတ်၍မရသော တောင်ကြီးတစ်လုံးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့လေပြီ။

မုယိုလျန် ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရရှိသွားသဖြင့် ရှီးလင် စစ်သည်အကြွင်းအကျန်များသည် ဟယ်ယီကို ခေါ်ဆောင်ကာ ထွက်ပြေးသွားခဲ့ကြသည်။ လက်အောက်ရှိ စစ်သူကြီးငယ်များသည် တစ်ဖက်လူက ဝေးဝေးရောက်သွားပြီးနောက် ပြန်လည် တိုက်ခိုက်လာမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် မိမိသဘောဖြင့် အဝေးသို့ မလိုက်ရဲကြဘဲ မုယိုလျန်ကို မြို့တွင်းသို့ အရင် ပြန်လည် ခေါ်ဆောင်လာခဲ့ကြသည်။

ဤတိုက်ပွဲတွင် သူပုန်ခေါင်းဆောင်ကို မဖမ်းဆီးနိုင်ခဲ့သော်လည်း ရှီးလင်ကို ဆုတ်ခွာသွားစေနိုင်ခဲ့ခြင်းက ကြီးမားသော အောင်ပွဲတစ်ခု ဖြစ်လေသည်။

မြို့ရိုးမျှော်စင်ပေါ်ရှိ စစ်သည်များ အားလုံး၏ အော်ဟစ်သံများသည် ကောင်းကင်ယံအထိ ပဲ့တင်ထပ်နေပြီး အကြံပေးအမတ် အချို့ဆိုလျှင် ဝမ်းသာလွန်း၍ မျက်ရည်များပင် ကျလာခဲ့ကြသည်။ "နိုင်ပြီ! ငါတို့ နိုင်ပြီ!"

လေတိုက်ခတ်မှုကြောင့် ဝိန်းယွီ၏ နားသယ်စပ်ရှိ ဆံပင်စများသည် လွင့်ဝဲနေပြီး သူမ၏ နှုတ်ခမ်းအရောင်မှာ အနည်းငယ် ဖြူရော်နေကာ ရှီးလင် စစ်တပ်ကြီး အဝေးသို့ ထွက်ခွာသွားသော အရိပ်ကိုသာ တိတ်ဆိတ်စွာ ကြည့်နေခဲ့သည်။

ကျောင်းပိုင်သည်လည်း ဝမ်းသာမှုကိုမ ဖုံးကွယ်နိုင်ဘဲ မျက်လုံးများ နီရဲလျက် "မင်းသမီး... ကျွန်မတို့ နိုင်ပြီ" ဟု ပြောလိုက်ချိန်မှသာ ဝိန်းယွီက အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်ပြကာ ပြောလိုက်၏။ "အင်း... နိုင်ပြီ"

သူမ၏ ရှည်လျားသော မျက်တောင်များ အောက်သို့ ကျဆင်းသွားချိန်တွင် တစ်ကိုယ်လုံးက အနောက်ဘက်သို့ လဲကျသွားပြီး မျက်နှာသည် စက္ကူကဲ့သို့ ဖြူရော်နေလေသည်။

ဤတိုက်ပွဲအပြီးတွင် ဟယ်ယီသည် တကျော့ပြန် ရောက်ရှိလာရန် မျှော်လင့်ချက် မရှိတော့ချေ။ ဝိန်းယွီ၏ ဦးနှောက်ထဲတွင် ရက်ပေါင်းများစွာ တင်းမာနေခဲ့သော ကြိုးတစ်ချောင်းသည်လည်း ဤအချိန်တွင် နောက်ဆုံး၌ လျော့ရဲသွားတော့သည်။

"မင်းသမီး!"

ကျောင်းပိုင်သည် ချက်ချင်းပင် လန့်ဖြန့်သွားပြီး ဝမ်းသာပျော်ရွှင်နေကြသော အမတ်များ အားလုံးသည်လည်း "မင်းသမီး" ဟု အလောတကြီး အော်ခေါ်ကာ အနီးသို့ ဝိုင်းအုံလာကြတော့သည်။

...