အခန်း ၂၅၇

အပိုင်း (၂၅၇.၁)

ခေါင်းမာမာနှင့် အားတင်းထားရသော စိတ်ဓာတ်ခွန်အားက ရုတ်တရက် လျော့ကျသွားပြီးနောက် ဝိန်းယွီသည် လဲကျသွားကာ ရက်အတော်ကြာ ဖျားနာနေခဲ့၏။

သမားတော်က စမ်းသပ်ကြည့်ရှုပြီးနောက် သူမသည် ဤရက်ပိုင်းအတွင်း စိတ်ရောကိုယ်ပါ အလွန်အမင်း ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေခဲ့သဖြင့် ခန္ဓာကိုယ်ကို ထိခိုက်သွားကာ သွေးနှင့် လေ နှစ်မျိုးလုံး အားနည်းသွားရခြင်းဖြစ်ကြောင်းနှင့် ဂရုတစိုက် ပြုစုစောင့်ရှောက်ရန် လိုအပ်ကြောင်း ပြောလိုက်လေသည်။

ကျောင်းပိုင်က ဝိန်းယွီကို တရားလွန် အလုပ်လုပ်ခွင့် မပေးရဲတော့ချေ။ လိုက်ပါလာသော အမတ်များနှင့် ဆွေးနွေးတိုင်ပင်ပြီးနောက် အသေးအဖွဲ ကိစ္စရပ်များအားလုံးကို သူတို့ထံ လွှဲပြောင်းပေးအပ်ကာ ဝိန်းယွီကို အရင်ဆုံး စိတ်အေးလက်အေး အနားယူခိုင်းလိုက်သည်။

သို့သော်လည်း စစ်ပွဲက လုံးဝ အဆုံးမသတ်သေးသဖြင့် ဝိန်းယွီက မည်သို့များ အမှန်တကယ် အနားယူနိုင်မည်နည်း။ သူမက ရက်အတော်ကြာ မူးဝေထိုင်းမှိုင်းစွာ အိပ်ပျော်နေခဲ့ပြီးနောက် စိတ်အင်အား အနည်း ပြန်ပြည့်လာချိန်တွင် နှုတ်မှ စတင်မေးမြန်းလာသည်က မုယိုလျန်၏ ဒဏ်ရာအခြေအနေ၊ ဟယ်ယီ၏ သွားရာလမ်းကြောင်းနှင့် ကျားချောက်တောင်ကြားဂိတ်၏ စစ်ရေးအခြေအနေတို့ကိုသာ ဖြစ်လေသည်။

ဆောင်းဦးနှောင်းပိုင်း၏ အေးစက်သော မိုးရေပေါက်များက ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်တွင် တဖျောက်ဖျောက် ကျဆင်းနေသည်။

ကျောင်းပိုင်က ခေါင်းအုံးအိအိလေးတစ်ခုကို ယူကာ ဝိန်းယွီ၏ နောက်ကျောတွင် ခုပေးလိုက်ပြီး ပန်းကန်လုံးထဲမှ ဆေးရည်ကို ဇွန်းဖြင့်ခပ်ကာ ဝိန်းယွီကို တိုက်ကျွေးရင်း ပြောလိုက်သည်။

“သမားတော် ကိုယ်တိုင် သွားရောက် စမ်းသပ်ပေးပြီးပါပြီ။ မုစစ်သူကြီးရဲ့ ဒဏ်ရာက ပြင်းထန်ပေမယ့် အသက်အန္တရာယ်တော့ မရှိတော့ပါဘူး။ မင်းသမီး စိတ်ပူစရာ မလိုတော့ပါဘူး”

“ဟယ်ယီက အဲ့ဒီနေ့က တပ်ဆုတ်သွားပြီးတဲ့နောက် လက်ကျန်စစ်သည် တစ်သောင်းကျော်ကို ခေါ်ပြီး ဖန်ရှီမြို့ ပတ်ဝန်းကျင်မှာ ဆက်ပြီး လှည့်လည်သွားလာနေတယ်။ ကြည့်ရတာ ရှီးလင်ကို အလွယ်တကူ ပြန်သွားဖို့ ဆန္ဒမရှိတဲ့ပုံပဲ။ အဲ့ဒီအတောအတွင်းမှာလည်း မြို့ရိုးအောက်ကို လာပြီး အကြိမ်အနည်းငယ် နှောင့်ယှက်ခဲ့သေးတယ်။ ဒါပေမယ့် ဖရိုဖရဲဖြစ်နေတဲ့ စစ်သည်တစ်စုမို့လို့ ဘာအင်အားမှ မရှိတော့ပါဘူး”

ဆေးရည်က အနည်းငယ် ပူနေသဖြင့် ကျောင်းပိုင်က ပန်းကန်လုံးထဲတွင် ဇွန်းဖြင့် မွှေလိုက်သည်။

“မနေ့က လီရွှင်လူကြီးမင်းဆီက စာတစ်စောင် ရောက်လာတယ်။ သူနဲ့ ချန်ဝေလူကြီးမင်းတို့ ဦးဆောင်လာတဲ့ စစ်ကူတပ်တွေက လမ်းမှာ ရောက်နေပြီတဲ့။ မကြာခင် ဖန်ရှီမြို့ကို ရောက်လာလိမ့်မယ်။ မြို့ထဲက စစ်သူကြီးတွေ သတင်းရပြီးတဲ့နောက် မြို့ပြင်ထွက်ပြီး ရှီးလင် လက်ကျန်စစ်တပ်ကို ရှင်းလင်းဖို့ ကိစ္စတွေကို ဆွေးနွေးတိုင်ပင်နေကြပြီ”

စကားက ဤနေရာအရောက်တွင် အနည်းငယ် ရပ်တန့်သွားပြီး သူမ၏ လေသံက အနည်းငယ် နားမလည်နိုင်ဖြစ်နေ၏။

“အဲ့ဒီ ရှီးလင် လူရိုင်းမက အရင်တုန်းက ရှီးလင်ကို မပြန်ချင်ခဲ့တာက တစ်ချက်အနေနဲ့ လမ်းဆုံးတဲ့အထိ မရောက်သေးလို့ပဲ။ ဒုတိယအချက်အနေနဲ့ သူ့လက်အောက်က စစ်တပ်က လူငါးသောင်းတောင် ရှိနေတော့ ရိက္ခာမရှိဘဲ အဲ့ဒီလူငါးသောင်းကို ခေါ်ပြီး ပြန်သွားဖို့ မဖြစ်နိုင်လို့လေ။ အခု စစ်ရှုံးသွားတော့ သူ့လက်ထဲမှာ လက်ကျန်စစ်သည် တစ်သောင်းကျော်ပဲ ရှိတော့တယ်။ ပြီးတော့ မြင်းတွေကိုသတ်ပြီး သစ်မြစ်တွေ သစ်ခေါက်တွေနဲ့ ရောပြုတ်ပြီး ဗိုက်ဖြည့်နေရပြီ။ ကျွန်မတို့ရဲ့ စစ်ကူတွေ မရောက်ခင် ရှီးလင်ကို အမြန် ထွက်ပြေးဖို့ အခွင့်အရေးကို မယူဘဲ ဖန်ရှီမြို့ ပတ်ဝန်းကျင်မှာ ဆက်ပြီး လှည့်လည်နေတာက ဘာရည်ရွယ်ချက် ရှိလို့လဲ”

ဝိန်းယွီက ကျောင်းပိုင် တိုက်လိုက်သော ဆေးတစ်ဇွန်းကို သောက်လိုက်သည်။ ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်မှ အေးစက်သော လေပြေက တိုက်ခတ်လာပြီး သူမ၏ လည်ချောင်းထဲတွင် ယားယံမှုတစ်ရပ်ကို ဖြစ်ပေါ်လာကာ နှုတ်ခမ်းကို ကာ၍ ခပ်တိုးတိုး ချောင်းဆိုးလိုက်လေသည်။

ကျောင်းပိုင်က ၎င်းကို မြင်သောအခါ ပြတင်းပေါက်ကို ပိတ်ရန် အလျင်အမြန် ထရပ်လိုက်၏။

ကုတင်ဘေးသို့ နောက်တစ်ကြိမ် ပြန်ရောက်လာချိန်တွင် ဝိန်းယွီက ချောင်းဆိုးရပ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သူမက ဖျားနာနေသောကြောင့် ဆံပင်ကို ထုံးဖွဲ့ထားခြင်း မရှိဘဲ နက်မှောင်သော ဆံနွယ်များက ပိုးသားကဲ့သို့ ပြေကျနေလေသည်။ ထိုအရာက သူမ၏ မျက်နှာကို ပိုပြီး ဖြူဖျော့သွားစေကာ နှုတ်ခမ်းများပေါ်တွင်လည်း သွေးရောင် ကင်းမဲ့နေသော်လည်း စောစောက အပြင်းအထန် ချောင်းဆိုးထားသောကြောင့် မျက်လုံးအောက်တွင် အနီရောင်ဖျော့ဖျော့လေး စွန်းထင်းနေ၏။

သူမက ဖြည်းညှင်းစွာ ပြောလိုက်လေသည်။ “အာကျောင်းက ပါဝမ် ဝူကျန်းမြစ်မှာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေတဲ့ ပုံပြင်ကို ကြားဖူးလား”

—

ထမင်းစားချိန် ရောက်နေပြီ ဖြစ်သော်လည်း ရှီးလင်၏ ယာယီတပ်စွဲရာနေရာတွင် မီးခိုးများက ကျဲပါးနေသည်။

အောက်ခြေရှိ စစ်သည်များက နှစ်ယောက်သုံးယောက် စုကာ မှီထိုင်နေကြပြီး သူတို့၏ လက်ထဲတွင် လယ်သမားများ၏ အိမ်များမှ ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့သော အက်ကွဲနေသည့် မြေအိုးများ ရှိနေကာ အထဲတွင် အညိုရောင်ပြောင်းသွားသည်အထိ ပြုတ်ထားသော မြက်မြစ်များနှင့် သစ်ခေါက်များ အပြည့်ဖြစ်နေ၏။

ကင်းလှည့်နေသော စစ်သည်များကလည်း ခန္ဓာကိုယ်ကို မတ်မတ် မတ်တပ်မရပ်နိုင်ကြဘဲ တစ်ယောက်ချင်းစီ၏ ခြေလှမ်းများက ယိမ်းယိုင်နေကြသည်။ ဆာလောင်လွန်းသဖြင့် ပါးပြင်များ ချိုင့်ဝင်နေပြီး မျက်နှာများမှာ ပြာနှမ်းနေကာ လက်ထဲရှိ လှံရှည်များကို မှီထားမှသာ ကိုယ်နေဟန်ထားကို ထိန်းထားနိုင်ကြတော့သည်။

အလားတူပင် ဖုန်အလိမ်းလိမ်း ကပ်နေသော ကိုယ်ရံတော်တစ်ဦးက အသားစွပ်ပြုတ် တစ်ပန်းကန်ကို ကိုင်ကာ တဲအတွင်းသို့ ဝင်လာပြီး အတင်းလုပ်ယူထားသော အပြုံးတစ်ခုကို ဖော်ပြကာ ပြောလိုက်သည်။

“မင်းသမီး၊ ဒီနေ့ စစ်သည်တွေ အပြင်ထွက်တော့ ငှက်တွေ အများကြီး အမဲလိုက်နိုင်ခဲ့တယ်။ ပြုတ်ထားတဲ့ အသားစွပ်ပြုတ်က လတ်ဆတ်နေတာပဲ။ မင်းသမီး မြည်းကြည့်ပါဦး”

စစ်တဲ၏ အလယ်တွင် ရှည်လျားသော စားပွဲတစ်ခုကို ချထားပြီး အပေါ်တွင် မြေပုံများစွာကို ဖြန့်ကျက်ထားသည်။ ဟယ်ယီက လက်ထဲတွင် မီးသွေးခဲကို ကိုင်ထားပြီး စားပွဲပေါ်တွင် မှောက်ကာ ထိုမြေပုံများပေါ်၌ အဆက်မပြတ် စက်ဝိုင်းများ ရေးဆွဲနေ၏။

သူမ၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် ထိုဒီနေ့က သွေးများစွန်းထင်းနေသော သံချပ်ကာကို ဝတ်ဆင်ထားဆဲဖြစ်ပြီး ဆံကျစ်ပေါ်ရှိ ခြောက်သွေ့ကာ အညိုရောင်ပြောင်းနေသော သွေးခဲများကိုပင် မဖယ်ရှားရသေးချေ။ ဖြူဖျော့နေသော နှုတ်ခမ်းများက အက်ကွဲကာ အရေခွံများပင် လန်နေပြီဖြစ်ပြီး ခေါင်းမမော့ဘဲ အေးစက်စွာ အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။

“ယူသွား”

အဲ့ဒီနေ့က စစ်ရှုံးပြီးကတည်းက သူမက တဲထဲတွင်သာ အောင်းနေခဲ့ပြီး ထိုမြေပုံများကို မအိပ်မနေ လေ့လာနေခဲ့သည်။

ကိုယ်ရံတော်က သူမ ဤသို့ဖြစ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ စိတ်ထဲတွင် အလွန် ခံစားရခက်သွားပြီး မျက်ရည်များကို အတင်းအောင့်ကာ တိုက်တွန်းလိုက်၏။

“မင်းသမီး၊ မင်းသမီး ထမင်းမစားရတာ နှစ်ရက်ရှိနေပြီ။ နည်းနည်းလောက်တော့ စားလိုက်ပါဦး...”

သူက ပြောပြောဆိုဆိုနှင့်ပင် အသားစွပ်ပြုတ်ကို ဟယ်ယီ မြေပုံများ ဖြန့်ထားသော စားပွဲပေါ်သို့ တင်ရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း ဟယ်ယီက ရုတ်တရက် ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး ထိုအသားစွပ်ပြုတ် ပန်းကန်ကို မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ပုတ်ချလိုက်လေသည်။

“ငါ ယူသွားလို့ ပြောနေတယ်လေ”

မြေပြင်ပေါ်တွင် သားမွေးကော်ဇောကို ခင်းထားသဖြင့် မြေအိုးက မကွဲသွားသော်လည်း အထဲရှိ အသားစွပ်ပြုတ်များက အကုန်လုံး ဖိတ်စင်သွားခဲ့သည်။

ဟယ်ယီက ခေါင်းမော့လိုက်ရာ မျက်လုံးတစ်စုံလုံး သွေးကြောများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး သူမ တစ်ကိုယ်လုံးက အလွန်အမင်း ဒေါသထွက်နေပုံပေါ်သည်။

“ငါ့ကို လာမရှုပ်နဲ့”

ကိုယ်ရံတော်က စကားတစ်ခွန်းမှ ထပ်မပြောရဲတော့ဘဲ တုန်ရီစွာဖြင့် ဒူးထောက်ချလိုက်ပြီး မြေပြင်ပေါ်တွင် ဖိတ်စင်နေသော အသားစွပ်ပြုတ်များကို ပန်းကန်လုံးထဲသို့ လက်ဖြင့် တဖြည်းဖြည်း ပြန်ထည့်နေချိန်တွင် ခေါင်းငုံ့ထားစဉ် သားမွေးကော်ဇောပေါ်သို့ မျက်ရည်များ လျင်မြန်စွာ ကျဆင်းသွားသယောင်ပင်။

“မင်းသမီး—”

ထိုအချိန်မှာပင် ဟယ်ယီ၏ လက်အောက်တွင် ကျန်သည့် တစ်ဦးတည်းသော စစ်သူကြီး ပါလုက တဲကိုလှန်ကာ ခပ်သွက်သွက် ခြေလှမ်းများဖြင့် ဝင်လာချိန်တွင် ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ခဏတာမျှ အသံတိတ်သွားတော့သည်။

ပါလုက ဟယ်ယီကို လာရှာခြင်းမှာ အရေးကြီးသော ကိစ္စရပ်များ ဆွေးနွေးရန် ရှိနေမည်ကို ကိုယ်ရံတော်က သိထားသဖြင့် အချိန်မဆွဲရဲတော့ဘဲ ငိုရှိုက်သံများကို အတင်းဖိနှိပ်ကာ ကမန်းကတမ်း ရှင်းလင်းပြီးနောက် ပန်းကန်လုံးထဲရှိ တစ်ဝက်သာ ကျန်တော့သော အသားစွပ်ပြုတ်ကို ကိုင်ကာ အပြင်သို့ ထွက်သွားလေသည်။

ဟယ်ယီက အရှက်ရသလို၊ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသလို မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားပြီး မေးလိုက်၏။

“ဘာကိစ္စလဲ”

ပါလုကလည်း စစ်တပ်အတွင်းမှ လက်ရှိ အခက်အခဲကို သိထားသည်။ သူတို့တွင် ရိက္ခာလည်းမရှိ၊ စစ်ကူလည်းမရှိသဖြင့် ဖန်ရှီမြို့ကို ထပ်မံ တိုက်ခိုက်သိမ်းပိုက်ရန်မှာ ယုံတမ်းစကားတစ်ခုနှင့် မခြားတော့ချေ။ သို့သော် ဟယ်ယီက ရှီးလင်သို့ တပ်ဆုတ်ရန် လုံးဝ သဘောမတူဘဲ စစ်သည်များက နေ့စဉ်နေ့တိုင်း မြက်မြစ်များနှင့် သစ်ခေါက်များကို စားသောက်နေရသည်။ စိတ်ဓာတ်ကျဆင်းနေသည်ကို မဆိုထားနှင့် ဆောင်းရာသီသို့ မရောက်သေးခင်မှာပင် လူအများအပြား ဖျားနာနေကြပြီ ဖြစ်သည်။

သူက လက်သီးကို ရင်ဘတ်တွင်ကပ်ကာ ဒူးထောက်ချလိုက်ပြီး ခက်ခဲစွာ ပြောလိုက်လေသည်။

“မင်းသမီး၊ ကျွန်တော်တို့... ရှီးလင်ကို တပ်ဆုတ်ကြရအောင်”

မူလက မျက်လုံးမှိတ်ထားသော ဟယ်ယီက သွေးကြောများ ပြည့်နှက်နေသည့် မျက်လုံးတစ်စုံကို ဖွင့်လိုက်၏။

ပါလုက သူ ထိုစကားကို ပြောလိုက်ခြင်းသည် ဘာကိုဆိုလိုမှန်း သိထားသဖြင့် ဒူးထောက်ထားသော ကိုယ်နေဟန်ထားကို ပိုနိမ့်ချလိုက်ပြီး ဝမ်းနည်းစွာ ပြောလိုက်လေသည်။

“ဒီနေ့ ကျွန်တော် တပ်တွေခေါ်ပြီး အပြင်ထွက်တော့ ဖန်ရှီမြို့ထဲက ကင်းထောက်တွေနဲ့ ဆုံခဲ့တယ်။ သူတို့ကို အရှင်ဖမ်းပြီး စစ်ဆေးမေးမြန်းကြည့်တော့ လျန်နယ်မြေက စစ်ကူတွေ ဖန်ရှီမြို့ကို ရောက်ခါနီးပြီဆိုတာကို သိခဲ့ရတယ်။ အခုအချိန်မှာ တပ်မဆုတ်ဘူးဆိုရင် လျန်နယ်မြေက စစ်ကူတွေ ရောက်လာတဲ့အခါ ကျွန်တော်တို့ ရှီးလင်ကို ပြန်ဖို့ လုံးဝ မျှော်လင့်ချက် မရှိတော့ဘူး...”

အချိန်အတော်ကြာ စကားမပြောခဲ့သဖြင့် ဟယ်ယီ၏ အသံက အနည်းငယ် အက်ကွဲနေသော်လည်း အသံထဲရှိ အာဏာကတော့ ရှိနေဆဲပင်။ သူမက အောက်တွင် ဒူးထောက်နေသော ယုံကြည်ရသည့် စစ်သူကြီးကို စိုက်ကြည့်ကာ မေးရိုးကို တင်းထားလိုက်သည်။

“ပါလု၊ မင်း ငါ့ကို အရမ်းစိတ်ပျက်အောင် လုပ်လိုက်တာပဲ”

ပါလုကလည်း အရှက်ရသလို ခံစားရပြီး ဟယ်ယီက ဤအရှေ့ဘက် ကျူးကျော်စစ်၏ ရှုံးနိမ့်မှုကို လက်မခံနိုင်ကြောင်း သိထားသဖြင့် ဆက်တိုက်တွန်းလိုက်၏။

“မင်းသမီး၊ စစ်တပ်နှစ်ခု တိုက်ခိုက်တဲ့နေရာမှာ ခဏတာ အောင်မြင်မှု ရှုံးနိမ့်မှုနဲ့ အနိုင်အရှုံးကို ဆုံးဖြတ်လို့ မရပါဘူး။ သူတို့ ပြည်မကြီး လူမျိုးတွေမှာလည်း 'စိမ်းလန်းတဲ့ တောင်တန်းတွေ ရှိနေသရွေ့ ထင်းမရှိမှာကို မကြောက်ရဘူး' ဆိုတဲ့ ရှေးဟောင်းစကားပုံ ရှိတယ်လေ...”

ဟယ်ယီ၏ ဖြူဖျော့ပြီး မွဲခြောက်နေသော မျက်နှာပေါ်တွင် လှောင်ပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာပြီး သူမ အချိန်အတော်ကြာ ရေးဆွဲထားသော မြေပုံများကို ပါလုထံသို့ ပြင်းထန်စွာ ပစ်ပေါက်လိုက်ကာ တစ်ခုခုကို အလျင်စလို သက်သေပြချင်နေသကဲ့သို့ ပြင်းထန်စွာ အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။

“ငါ ရှုံးသွားမယ်လို့ မင်း ထင်နေတာလား”

“မင်းရဲ့ အစ်ကိုက စစ်သည် သုံးသောင်းကို ဦးဆောင်ပြီး ကျားချောက်တောင်ကြားဂိတ်ကို တိုက်ခိုက်နေတာ။ အောင်ပွဲသတင်းက ရက်အနည်းငယ်အတွင်း စစ်တပ်ထဲကို ရောက်လာလိမ့်မယ်။ အဲ့ဒီအချိန်ကျရင် သူ့ရဲ့ လျန်နိုင်ငံ အနောက်ဘက် နယ်စပ်တံခါးကြီး ပွင့်သွားလိမ့်မယ်။ ဖန်ရှီမြို့ထဲက စိတ်ဓာတ်တွေက ဘယ်လောက်ကြာကြာ ခံနိုင်မှာလဲ။ လျန်နယ်မြေက စစ်ကူတွေ ဘယ်လောက်ပဲ လာလာ ကိုယ့်မွေးရပ်မြေကို ကျူးကျော်ခံရတယ်ဆိုတာ သိသွားရင် သဲတစ်ပွင့်လိုပဲ ဖရိုဖရဲ ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်”

ထိုမြေပုံအုပ်ကြီးက ပါလု၏ မျက်နှာကို ဖြတ်သွားပြီး သူ၏ ဒူးဘေးသို့ ကျလာသော်လည်း သူက ခေါင်းငုံ့ကာ မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားပြီး စကားတစ်ခွန်းမှ မဟခဲ့ချေ။

ကျားချောက်တောင်ကြားဂိတ်မှ ယခုအချိန်အထိ မည်သည့်သတင်းမှ ပြန်မရောက်လာသေးပေ။ ပုံမှန် စစ်သတင်း ပြန်ပို့ရန် လိုအပ်သော အချိန်ထက် အများကြီး ကျော်လွန်နေပြီ ဖြစ်သည်။ သူ့အစ်ကို နီရူက အလွန် သတိကြီးသူဖြစ်ရာ စစ်သတင်းနှင့် ပတ်သက်ပြီး ပေါ့ဆမှု ရှိမည်မဟုတ်ကြောင်း လူတိုင်းက သေချာပေါက် သိထားကြပြီး ၎င်းက ဘာကိုဆိုလိုမှန်း ရှင်းလင်းစွာ သိနေကြသော်လည်း ဤကဲ့သို့ အရေးကြီးသော အချိန်တွင် မည်သူမှ ထုတ်မပြောရဲကြချေ။

သူ၏ တိတ်ဆိတ်မှုက ဟယ်ယီကို ပိုဒေါသထွက်စေသယောင်။ ဟယ်ယီက စားပွဲကို ခြေထောက်ဖြင့် ကန်လှဲလိုက်ကာ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်လာပြီး ဆက်လက် အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။

“သဲကန္တာရ ဆယ့်ခြောက်စုဆိုတာလည်း ဖရိုဖရဲဖြစ်နေတဲ့ လူအုပ်ကြီး တစ်စုပါပဲ။ သူတို့က နန်းတော်ကို တကယ် ဝိုင်းရံပိတ်ဆို့နိုင်မယ်လို့ မင်း ထင်နေတာလား”

“ငါ ပြန်လွှတ်လိုက်တဲ့ စစ်သည် လေးသောင်း နန်းတော်ကို ပြန်ရောက်သွားတဲ့အခါ သူတို့တွေ ခေါင်းကိုပိုက်ပြီး ကြွက်တွေလို ပြေးကြမလား ဆိုတာကို မင်း စောင့်ကြည့်လိုက်”

သူမက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ယုံကြည်အောင် လုပ်ချင်တာလား သို့မဟုတ် ပါလုကို ယုံကြည်အောင် လုပ်ချင်တာလား မသိပေ။ အော်ဟစ်ပြောဆိုပြီးနောက် ကျားရေခင်းထားသော ထိုင်ခုံကြီးပေါ်သို့ ပြန်ထိုင်လိုက်ပြီး အရင်တုန်းက ဖေစုန့် ဆက်သခဲ့သော ကျောက်စိမ်းတံဆိပ်တုံးကို လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ဆုပ်ကိုင်လိုက်ရာ အားပြင်းလွန်းသဖြင့် လက်ခုံပေါ်ရှိ သွေးကြောများပင် ထင်းထွက်လာလေသည်။

“ငါတို့က ဟန့်ယန်နဲ့ အချိန်ဆွဲနေဖို့ပဲ လိုတယ်။ ကျားချောက်တောင်ကြားဂိတ်ပဲဖြစ်ဖြစ် နန်းတော်ကပဲဖြစ်ဖြစ် အောင်ပွဲသတင်း ရောက်လာတာနဲ့ ရှုံးမယ့်သူက ဟန့်ယန်ပဲ”

“အဲ့ဒီမတိုင်ခင် ငါ့စစ်တပ်ရဲ့ စိတ်ဓာတ်ကို နှောင့်ယှက်တဲ့သူ မှန်သမျှကို ခေါင်းဖြတ်သတ်ရမယ်”

ဟယ်ယီက ပါလုကို ကြည့်လိုက်သော အကြည့်က အလွန် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်နေ၏။

“ပါလုစစ်သူကြီးက ပထမဆုံးအကြိမ် ကျူးလွန်တာဖြစ်လို့ ဒီနေ့တော့ တခြားသူတွေ မှတ်လောက်အောင် စစ်ကြိမ်ဒဏ် အချက်သုံးဆယ်ပဲ ပေးလိုက်မယ်”

—

သုံးရက်ကြာပြီးနောက် လျန်နယ်မြေမှ စစ်ကူများက ဖန်ရှီမြို့သို့ ရောက်ရှိလာသော်လည်း ဟယ်ယီက ကျားချောက်တောင်ကြားဂိတ်၏ အောင်ပွဲသတင်းကို မရရှိသေးချေ။

မြို့တွင်းရှိ အစောင့်တပ်များ ယခင်က စုဆောင်းထားသော သတင်းအချက်အလက်များကို အသုံးပြုကာ လျန်စစ်တပ်က နယ်မြေအတွင်းရှိ ရှီးလင်စစ်တပ်ကို ကျယ်ကျယ်ပြန့်ပြန့် စတင်ရှင်းလင်းတော့သည်။ တိုက်ပွဲအနည်းငယ် ဖြစ်ပွားပြီးနောက် ဟယ်ယီသည် အဆက်မပြတ် ရှုံးနိမ့်သွားကာ နောက်ဆုံးတွင် လက်ကျန်စစ်သည်များကို ခေါ်ဆောင်ပြီး ကောလဲ့မြို့သို့ ဆုတ်ခွာကာ အခိုင်အမာ ကာကွယ်ရန် ဖိအားပေးခံရပြီး ဤအခြေအနေသို့ ရောက်ရှိလာချိန်တွင် လုံးဝ ဖျားနာသွားတော့သည်။

ချန်ဝေက တပ်များကို ခေါ်ဆောင်ကာ ကောလဲ့မြို့ကို ဝိုင်းရံလိုက်ပြီး မြို့ထဲတွင် ရိက္ခာပြတ်လပ်နေသည်မှာ ရက်အတော်ကြာပြီဖြစ်ကြောင်း သိထားသဖြင့် အတင်းအဓမ္မ မတိုက်ခိုက်ဘဲ မြို့ပြင်တွင် ဒယ်အိုးကြီးများဖြင့် စွပ်ပြုတ်နှင့် အသားများကို နေ့စဉ် ပြုတ်ကာ လက်နက်ချရန် အော်ဟစ်တောင်းဆိုနေလေသည်။

မြို့ရိုးပေါ်တွင် သေချာပေါက် စောင့်ကြပ်နေသော ရှီးလင်စစ်သည်များမှာ စစ်တပ်အတွင်း စစ်မြင်းများ အနည်းငယ်သာ ကျန်ရှိတော့သဖြင့် စစ်မြင်းတစ်ကောင်ကို သတ်လိုက်တိုင်း ထိုအသားအနည်းငယ်ကို မြက်မြစ်များ၊ သစ်ခေါက်များနှင့် ပြုတ်ကာ တစ်တပ်လုံး တစ်ရက်စာ စားသောက်ရသည်။ ထို့ကြောင့် သူတို့၏ ပန်းကန်လုံးထဲသို့ ရောက်လာသောအရာမှာ မြက်မြစ်များနှင့် သစ်ခေါက်များ ပြုတ်ထားသော ဖန်ခါးခါး အရည်များမှလွဲ၍ အသားအရသာ နည်းနည်းလေးမျှပင် မပါဝင်တော့ချေ။

မြို့ရိုးအောက်မှ သူတို့၏ သတိတရားကို ဖျက်ဆီးပစ်လုနီးပါး ဖြစ်နေသော အသားနံ့ကို ရှူရှိုက်မိပြီး ထိုနှိပ်စက်မှုကို မခံနိုင်တော့ဘဲ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေသူများနှင့် လက်နက်ချလိုသော စစ်သည်များမှာ မနည်းလှချေ။ သို့သော် လက်နက်ချလိုသူများမှာမူ စစ်သူကြီးများ၏ ခေါင်းဖြတ်သတ်ခြင်းကို ချက်ချင်း ခံလိုက်ရလေသည်။

မြို့ရိုးပေါ်ရှိ အရေးပေါ် အခြေအနေများကို စစ်သူကြီးများက ဟယ်ယီထံသို့ သတင်းပို့ခဲ့သော်လည်း ဟယ်ယီက အသိစိတ်လွတ်သည်အထိ ဖျားနာနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

စစ်တပ်အတွင်းတွင်လည်း အသုံးပြုရန် ဆေးဝါးများ မရှိတော့သော်လည်း ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ဘုန်းတော်ကြီးက ဆေးပညာကို အနည်းငယ် နားလည်သဖြင့် အောက်ခြေစစ်သည်များ စုဆောင်းထားသော သစ်မြစ်များနှင့် သစ်ခေါက်များထဲမှ အသုံးပြုနိုင်သည်များကို ရွေးချယ်ကာ အရည်ကျိုပြီး ဟယ်ယီကို တိုက်ကြွေးလိုက်ပြီး နောက်တွင်တော့ ဟယ်ယီတစ်ယောက် ထိုနေ့ ညဘက်တွင်မှ သတိရလာတော့သည်။

ဘုန်းတော်ကြီးက ဆေးထပ်ပို့ရန် သွားရောက်ချိန်တွင် ပါလု ဦးဆောင်သော စစ်သူကြီး တစ်စုက မွဲခြောက်နေသော မျက်နှာများဖြင့် ဘုန်းတော်ကြီး၏ လမ်းကို ပိတ်ဆို့လိုက်ပြီး ခေါင်းငုံ့ကာ အနည်းငယ် အရှက်ရစွာဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

“အရှင်မြတ်၊ မင်းသမီးက ပုံမှန်ဆိုရင် အရှင်မြတ်ကို အလေးစားဆုံးပါ။ အခုလက်ရှိ အခြေအနေမှာ... ချန်နယ်မြေမှာ ဆက်နေတာက အောက်ခြေက စစ်သည်တွေကို အလကား သေခိုင်းနေသလိုပါပဲ။ အရှင်မြတ်... မင်းသမီးကို တိုက်တွန်းပေးပါဦး...”

...

အပိုင်း (၂၅၇.၂)

အခန်းတံခါးသည် “ကျွီ” ဟူသော အသံအနည်းငယ်နှင့်အတူ ပွင့်ဟသွားပြီး ဘုန်းတော်ကြီးအိုက တံခါးကို တွန်း၍ အတွင်းသို့ ဝင်လာခဲ့သည်။ ဖယောင်းတိုင်မီးရောင်က ကုတင်ဘေးရှိ ခုံတန်းလျားပေါ်တွင် တင်ထားသော ရွှေလက်ကောက်ကို ဖြတ်သန်း၍ ရှည်လျားစောင်းစောင်း အရိပ်တစ်ခု ကျရောက်နေလေသည်။

ဟယ်ယီသည် ဤရက်ပိုင်းအတွင်း သိသိသာသာ ပိန်ကျသွားခဲ့ပြီး မူလက ဝတ်ဆင်ထားသော လက်ကောက်သည် သူမ၏ လက်တွင် ချောင်နေပြီး ကျွတ်ကျလုနီးပါး ဖြစ်နေသဖြင့် အစေခံမလေးကို ချွတ်ခိုင်းလိုက်ရခြင်း ဖြစ်သည်။

သူမသည် နိုးနေခဲ့ပြီး စောစောက တံခါးအပြင်ဘက်ရှိ စစ်သူကြီးများ၏ စကားကို မည်မျှကြားသွားသည်ကို မသိနိုင်ချေ။ ယခုအချိန်တွင် ဘုန်းတော်ကြီးအိုက အခန်းထဲသို့ ဝင်လာသော်လည်း သူမက ဘာတုံ့ပြန်မှုမျှ မရှိဘဲ ဝါကျင်ကျင် ဖယောင်းတိုင်မီးရောင်အောက်တွင် ပြတင်းပေါက်ဘေး၌ အမျှင်တန်းကာ အိမ်ဖွဲ့နေသော ပင့်ကူတစ်ကောင်ကို စိတ်လွတ်ကိုယ်လွတ် စိုက်ကြည့်နေမိ၏။

ဘုန်းတော်ကြီးအိုက သက်ပြင်းခပ်ဖွဖွ ချလိုက်ပြီး “မင်းသမီး၊ ဆေးသောက်ရမယ့် အချိန်ရောက်ပါပြီ”

ပြတင်းပေါက်က သေချာ ပိတ်မထားသဖြင့် အပြင်ဘက်တွင် မိုးတဖျောက်ဖျောက် ရွာသွန်းနေပြီး အေးစက်သော လေပြေက အခန်းထဲသို့ တိုးဝင်လာကာ ပင့်ကူက ခက်ခက်ခဲခဲ တပ်ဆင်ထားသော ပင့်ကူအိမ်အစွန်းတစ်ဖက်ကို တိုက်ခတ်ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်သည်။ ထိုပင့်ကူကလေးက ကြိုးမျှင်ကဲ့သို့ သေးငယ်သော ပင့်ကူမျှင်ကို ပြန်လည်တွယ်ကပ်ကာ အေးစက်သော လေကို အံတုရင်း တုန်တုန်ရီရီဖြင့် အိမ်ပြန်ဖွဲ့ရန် ကြိုးစားနေပြန်၏။

ဟယ်ယီက ထိုအရာကို မျက်တောင်မခတ် စိုက်ကြည့်နေဆဲဖြစ်ပြီး ဆရာတော်ကို မေးလိုက်လေသည်။ “ဆရာတော်လည်း ကျွန်မကို တပ်ဆုတ်သင့်တယ်လို့ ထင်နေတာလား”

ဘုန်းတော်ကြီးအိုက ဟယ်ယီ၏ အကြည့်အတိုင်း ပြတင်းပေါက်ရှိ ပင့်ကူကလေးဆီသို့ လှည့်ကြည့်လိုက်၏။ ထိုစဉ် ပြင်းထန်သော အေးစက်သည့် လေပြေတစ်ချက် ထပ်မံ တိုက်ခတ်လာပြီး ပင့်ကူကလေး အခုလေးတင် ပြန်ပြင်ထားသော အိမ်ကို နောက်တစ်ကြိမ် အကုန်နီးပါး ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်ပြန်သည်။ သို့သော် ထိုသေးငယ်သော ပင့်ကူကလေးက သေးငယ်လှသော ပင့်ကူမျှင်ကို တွယ်ကပ်ကာ စိတ်မပျက်ဘဲ အိမ်ပြန်ပြင်ရန် ကြိုးစားနေဆဲ ဖြစ်လေသည်။

ဘုန်းတော်ကြီးအိုက သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ “ပင့်ကူကို ပိတ်မိစေတာက အပြင်က မိုးရွာနေတာကြောင့် မဟုတ်သလို အဲ့ဒီအိမ်ကြောင့်လည်း မဟုတ်ပါဘူး။ သူက အဲ့ဒီအိမ်ကို မစွန့်လွှတ်နိုင်တဲ့ စိတ်ကြောင့်ပါပဲ”

ဟယ်ယီက အော်ဟစ်ရယ်မောလိုက်ရာ မျက်နှာအမူအရာက သရော်လှောင်ပြောင်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေ၏။ သူမက မျက်နှာကို လွှဲလိုက်ချိန်တွင် မျက်လုံးထဲ၌ မျက်ရည်များ ဝဲတက်လာကာ ပြောလိုက်သည်။ “ဘုန်းကြီးတွေက မုသားမသုံးဘူးလို့ အားလုံးက ပြောကြပေမယ့် ဆရာတော်လည်း ကျွန်မအတွက် လိမ်ညာပေးခဲ့ဖူးတယ် မဟုတ်ဘူးလား”

“ကျွန်မက အမေ့ရဲ့ အိမ်မက်ထဲကို ရွှေကျားသစ် ဝင်တိုးပြီး သန္ဓေတည်လာခဲ့တာ လုံးဝ မဟုတ်ပါဘူး။ ကျွန်မရဲ့ အဖေက ရှီးလင်ရဲ့ ဘုရင်ဟောင်းပါ”

ဘုန်းတော်ကြီးအိုက မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်၏။

ဟယ်ယီက ရှီးလင်တွင် လူတိုင်း နှုတ်ပိတ်ထားကြသော တော်ဝင်မိသားစု၏ လျှို့ဝှက်ချက်ကို ပြောလိုက်ချိန်တွင် မျက်လုံးထဲ၌ အပ်ဖြင့် ထိုးဆွထားသကဲ့သို့ နာကျင်မှုများ ခံစားနေရ၏။ “ကျွန်မရဲ့ ဦးရီးတော်... အခုလက်ရှိ ရှီးလင်ဝမ်က ကျွန်မကို လက်မခံနိုင်တာကလည်း အဲ့ဒီအကြောင်းကြောင့်ပဲ”

ရှီးလင်မိဖုရားခေါင်ကြီးသည် ထိုစဉ်က သဲကန္တာရအနှံ့ အလွန် ကျော်ကြားလှသော နံပါတ်တစ် မိန်းမလှလေး ဖြစ်ခဲ့ပြီး အရင်ဘုရင်၏ မိဖုရားအဖြစ် မရွေးချယ်ခံရခင်ကတည်းက သူတို့နှစ်ဦးက နှစ်ဦးသဘောတူ ချစ်ကျွမ်းဝင်ခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် နောက်ပိုင်းတွင် နန်းတော်တွင်း ပုန်ကန်မှုတစ်ခု ဖြစ်ပွားကာ အရင်ဘုရင် အသတ်ခံခဲ့ရပြီး အရင်ဘုရင်၏ ညီဖြစ်သူက ရှီးလင်ဝမ် အရိုက်အရာကို ဆက်ခံခဲ့သည်။ ဟယ်ယီ၏ အမေမျိုးနွယ်စုက အင်အားကြီးမားသဖြင့် ဟယ်ယီ၏ အမေမျိုးနွယ်စုကို စည်းရုံးသိမ်းသွင်းရန်အတွက် ဟယ်ယီ၏ ဦးလေးက မိမိ၏ ဇနီးကို အဆိပ်ခတ် သတ်ဖြတ်ခဲ့ပြီး အပြင်လူများကိုမူ ရောဂါဖြင့် သေဆုံးသွားခြင်းဖြစ်ကြောင်း ကြေညာကာ ဟယ်ယီ၏ အမေကို မိဖုရားခေါင်ကြီးအဖြစ် မြှောက်စားရန် ကြိုးပမ်းခဲ့၏။

ထိုစဉ်က ဟယ်ယီ၏ အမေတွင် ဟယ်ယီကို သန္ဓေတည်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်ရာ ဟယ်ယီ၏ အသက်ကို ကာကွယ်ရန်အတွက် မိမိ၏ ဝမ်းဗိုက်ထဲသို့ ရွှေကျားသစ်တစ်ကောင် အိမ်မက်ထဲတွင် ဝင်တိုးသွားသဖြင့် ကိုယ်ဝန်ရလာခြင်း ဖြစ်ကြောင်း လိမ်ညာခဲ့ရလေသည်။

ဘုန်းတော်ကြီးအိုသည် ထိုစဉ်က ဟယ်ယီကို ကယ်ဆယ်ခဲ့ပြီးနောက် အပြစ်မဲ့သော်လည်း ကောင်းကင်ဘုံ၏ အလိုတော်ကို ထမ်းဆောင်ထားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသော ဤအသက်ကို ကာကွယ်ရန်အတွက် ထိုမုသားစကားကို နှုတ်ဆိတ်၍ သဘောတူပေးခဲ့သည်။

ဤမျှလောက် ရှည်ကြာခဲ့ပြီဖြစ်သော နှစ်ဝန်းကျင်အတွင်း ဤအတိတ်ဇာတ်လမ်းက ထိုစဉ်က သိရှိထားသူ အားလုံးအတွက် နှုတ်ပိတ်ထားရမည့် တားမြစ်ချက်တစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့၏။

“ကျွန်မက ဦးလေးရဲ့ အရွယ်ရောက်ပြီးသား သားတွေ အားလုံးကို သတ်ပစ်ခဲ့တယ်။ အရွယ်မရောက်သေးတဲ့ ကလေးတွေကိုတော့ ကျွန်မ လက်မရဲခဲ့သလို အမေကလည်း ထပ်ပြီး ခွင့်ပြုမှာ မဟုတ်တော့ဘူး” ဟယ်ယီ၏ ပါးပြင်ပေါ်သို့ မျက်ရည်များ စီးကျလာသော်လည်း သူမက ရယ်မောနေဆဲဖြစ်ပြီး အသံကတော့ အက်ကွဲလို့နေသည်။ “ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူတို့ကလည်း ကျွန်မအမေရဲ့ သားသမီးတွေ ဖြစ်နေလို့ပဲ”

“ဆရာတော်... အဲ့ဒီပင့်ကူက ဒီရာသီဥတုကို မရှောင်ချင်တာ မဟုတ်သလို အဲ့ဒီအိမ်ကို မစွန့်လွှတ်နိုင်တာလည်း မဟုတ်ပါဘူး။ ဒါပေမယ့်... သူက ရှောင်စရာလည်း မရှိတော့သလို စွန့်လွှတ်စရာလည်း ဘာမှမကျန်တော့လို့ပဲ”

သူမက ရှီးလင်တစ်ခုလုံး၏ အင်အားကို အသုံးပြု၍ လျန်နိုင်ငံနှင့် ချန်နိုင်ငံတို့ကို တိုက်ခိုက်ခဲ့သည်။ ယခုအခါ အကြိမ်ကြိမ် စစ်ရှုံးခဲ့ရသဖြင့် သူစိမ်းမြေတွင် သေဆုံးသွားသော စစ်သည်များမှာ မရေမတွက်နိုင်အောင် ဖြစ်နေသော်လည်း ပြည်မကြီး၏ နယ်စပ်တံခါးကို အမှန်တကယ် မဖွင့်လှစ်နိုင်ခဲ့ဘဲ နန်းတော်ကိုသာ ပိတ်ဆို့ခံရအောင် ပြုလုပ်မိသွားခဲ့သည်။

ကျားချောက်တောင်ကြားဂိတ်မှ အောင်ပွဲသတင်း ပြန်မရောက်လာပါက ဤတစ်နိုင်ငံလုံး အင်အားသုံး ကျူးကျော်စစ်က ပြက်လုံးတစ်ခုသာ ဖြစ်သွားလိမ့်မည်။

သူမက ရှီးလင်သို့ ပြန်ရန် မျက်နှာမရှိတော့ချေ။

အေးစက်သော မိုးရေနှင့် လေပြေက တိုက်ခတ်နေဆဲဖြစ်ပြီး ဖွဲ့ထားသော ပင့်ကူအိမ်က နောက်တစ်ကြိမ် လေတိုက်ခတ်မှုကြောင့် ပျက်စီးသွားချိန်တွင် အပေါ်၌ တွယ်ကပ်နေသော ပင့်ကူကလေးသည်လည်း လေနှင့်အတူ မြေပြင်ပေါ်သို့ လွင့်စဉ်ကျသွားတော့သည်။

ဘုန်းတော်ကြီးအိုသည် အခန်းတွင်းရှိ ဖယောင်းတိုင်ရိပ်အောက်တွင် သနားဂရုဏာစိတ်ဖြင့် ဘုရားစာကို ရွတ်ဆိုလိုက်လေသည်။

—

ဟယ်ယီ၏အဖျားက ပိုဆိုးရွားလာခဲ့သည်။ မြို့ထဲတွင် အသုံးပြုနိုင်သော ဆေးဝါးများက အလွန် နည်းပါးလှပြီး အာဟာရဖြည့်တင်းနိုင်သော တစ်ခုတည်းသော အစားအစာမှာလည်း မြင်းသားစွပ်ပြုတ်သာ ရှိတော့သည်။ ၎င်းအပြင် သူမ၏ စိတ်ဓာတ်ခွန်အားက အလွန်အမင်း ထိခိုက်သွားသဖြင့် ဖျားနာနေစဉ်အတွင်း ခန္ဓာကိုယ်က တစ်ရက်ထက်တစ်ရက် ပိုအားနည်းလာခဲ့သည်။ မြို့ပြင်မှ လျန်စစ်တပ်က မြို့ကို အင်အားအလုံးအရင်းဖြင့် စတင်တိုက်ခိုက်ချိန်တွင် ဟယ်ယီသည် ကုတင်ပေါ်မှပင် မဆင်းနိုင်လောက်အောင် ဖျားနာနေခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။

စစ်တိုက်ချင်စိတ် လုံးဝ မရှိတော့သော ရှီးလင် လက်ကျန်စစ်သည်များက အရှိန်အဟုန်ဖြင့် တိုးဝင်လာသော လျန်စစ်တပ်ကို မည်သို့များ တားဆီးနိုင်ပါမည်နည်း။ မြို့တံခါး အဖောက်ခံလိုက်ရသည်ဟူသော သတင်း ရောက်ရှိလာချိန်တွင် ကိုယ်ရံတော်များက သူမ၏ အခန်းထဲသို့ ပြာပြာသလဲ ပြေးဝင်လာကြပြီး ဖျားနာနေသော ဟယ်ယီကို ထူမကာ ဝတ်ရုံအထူကြီးတစ်ထည် ခြုံပေးပြီးနောက် ဘေးမှတွဲ၍ ထွက်ပြေးရန် ပြင်ဆင်လိုက်ကြသည်။ “မင်းသမီး၊ အရှေ့ဘက်မြို့တံခါး အဖောက်ခံလိုက်ရပြီ။ လျန်စစ်တပ်တွေ ဝင်လာနေပြီမို့ ကျွန်တော်တို့ မင်းသမီးကို မြို့ပြင်ကို လိုက်ပို့ပါရစေ”

ဟယ်ယီက ဘေးမှတွဲထူမှုဖြင့် ယိမ်းယိုင်စွာ အခန်းထဲမှ ထွက်လာပြီး ဖျားနာနေသော မျက်လုံးတစ်စုံဖြင့် စစ်စခန်းကို ဝေ့ဝဲကြည့်လိုက်ရာ မြင်သမျှ နေရာတိုင်းတွင် လက်နက်နှင့် သံချပ်ကာများကို စွန့်ပစ်ကာ ထွက်ပြေးနေကြသော စစ်ပြေးများကိုသာ တွေ့မြင်ရတော့သည်။

ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံး ဖရိုဖရဲဖြစ်နေပြီး ထိုအသံများက ဟယ်ယီ၏ နားထဲသို့ ရောက်ရှိလာချိန်တွင် ဝေဝါးနေခဲ့ကာ သူမက မိမိကိုယ်ကို အပြင်လူတစ်ယောက်အနေဖြင့် ရုပ်သေးပွဲတစ်ခုကို ကြည့်ရှုနေရသကဲ့သို့ပင် ခံစားလိုက်ရ၏။

“မင်းသမီး? မင်းသမီး?” ကိုယ်ရံတော်က ဟယ်ယီ၏ အသိစိတ်လွတ်နေသည်ကို သတိပြုမိသွားပြီး ဝမ်းနည်းစိတ်ကို အတင်းအောင့်ကာ သူမကို အကြိမ်အနည်းငယ် ပြင်းပြင်းထန်ထန် လှုပ်ခါလိုက်ရင်း ငိုယိုကာ ပြောလိုက်သည်။ “မင်းသမီး စိတ်တင်းထားစမ်းပါ။ ရှီးလင်ကို ပြန်ရောက်သွားရင်၊ အီစုန့်မြစ်ကမ်းဘေးကို ပြန်ရောက်သွားရင် တစ်နေ့ကျရင် ကျွန်တော်တို့ ပြည်မကြီးကို ပြန်တိုက်ခိုက်ပြီး ဒီနေ့အရှက်ကွဲရမှုကို ပြန်ဆေးကြောနိုင်မှာပါ”

ဟယ်ယီက ထိုသို့ ပြင်းထန်စွာ လှုပ်ခါမှုကြောင့် အသိစိတ် အနည်းငယ် ပြန်လည်ရရှိလာပြီး မိမိကို တွဲထားသော ကိုယ်ရံတော်ကို လှည့်ကြည့်ကာ ဖြူဖျော့နေသော နှုတ်ခမ်းများဖြင့် လိုက်လံ ရေရွတ်လိုက်၏။ “အီစုန့်မြစ်ကမ်းဘေးကို ပြန်သွားမယ်...”

ထိုစကားလုံးများက သူမကို ခွန်အားအချို့ ပေးလိုက်သယောင်။ သူမက ကိုယ်ရံတော်၏ တွဲထူမှုကို ရုတ်တရက် ရုန်းထွက်လိုက်ပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ဝဲကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။ “ဆရာတော်ကော”

မည်သူမှ ပြန်မဖြေကြသဖြင့် သူမက လူအုပ်ကို တိုးဝှေ့ကာ အနောက်သို့ ပြန်ပြေးသွားတော့သည်။ ကိုယ်ရံတော်များက ၎င်းကို မြင်သောအခါ “မင်းသမီး” ဟု အော်ဟစ်ကာ ကမန်းကတမ်း နောက်မှ လိုက်သွားကြ၏။

ဘုန်းတော်ကြီးအို၏ နေအိမ်သို့ ပြေးသွားချိန်တွင် ဟယ်ယီက လက်တစ်ဖက်ဖြင့် တံခါးဘောင်ကို မှီထားပြီး အတွင်းသို့ ဝင်မသွားဘဲ တစ်ကိုယ်လုံး တောင့်တင်းကာ ရပ်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ ကိုယ်ရံတော်များက ပုံမှန်မဟုတ်သည်ကို သတိပြုမိသွားပြီး ရှေ့သို့ ပြေးကြည့်လိုက်ရာ ဆရာတော်က ထိုအညိုရောင် ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားဆဲဖြစ်ပြီး အေးချမ်းသော မျက်နှာအမူအရာဖြင့် ခုတင်ပေါ်တွင် တရားထိုင်လျက် ရှိသည်ကို မြင်လိုက်ရ၏။

ကိုယ်ရံတော်တစ်ဦးက သတ္တိမွေး၍ အတွင်းသို့ ဝင်သွားကာ ဆရာတော်၏ နှာခေါင်းဝတွင် လက်တင်၍ စမ်းသပ်ကြည့်ပြီးနောက် မျှော်လင့်ချက်မဲ့နေသော ငိုသံဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။ “ဆရာတော်... ပျံလွန်တော်မူသွားတာ ကြာပါပြီ”

အချို့သော ကိုယ်ရံတော်များက ထိုနေရာတွင်တင် ငိုကြွေးကြပြီး အများစုကမူ ဟယ်ယီကို အငေးသား ကြည့်ကာ သူမ၏ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို စောင့်ဆောင်းနေကြသည်။

ဟယ်ယီက ကိုယ်ရံတော် စောစောက ငိုယိုအော်ဟစ်လိုက်သော စကားကို လုံးဝ မကြားလိုက်ရသကဲ့သို့ပင် ခြေလှမ်းများ ယိမ်းယိုင်စွာ အခန်းထဲသို့ လှမ်းဝင်သွားပြီး ခေါ်လိုက်၏။ “ဆရာတော်?”

တိတ်ဆိတ်နေခြင်းကသာ အဖြေဖြစ်နေခဲ့သည်။ သူမ၏ မျက်လုံးများက နီရဲနေသော်လည်း မျက်ရည်တစ်စက်မှ ကျဆင်းမလာချေ။ သူမက ဆရာတော်၏ ခုတင်ရှေ့တွင် ဖြည်းညှင်းစွာ ဒူးထောက်ချလိုက်ပြီး ဆရာတော်ကို လက်ဖြင့် တို့ထိကြည့်လိုက်ရာ ထိုအညိုရောင် ဝတ်ရုံအောက်တွင် တစ်ကိုယ်လုံး တောင့်တင်း ခြောက်သွေ့လို့နေသည်။ ဟယ်ယီသည် ခေါင်းငုံ့လိုက်ချိန်တွင် မျက်လုံးထဲမှ မျက်ရည်များ နောက်ဆုံးတွင် စီးကျလာပြီး နှာခေါင်းရိုးကို ဖြတ်၍ အောက်သို့ တဖျောက်ဖျောက် ကျဆင်းသွားတော့သည်။ သူမက အသံတုန်ရီစွာဖြင့် နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မံ ခေါ်လိုက်မိ၏။ “ဆရာတော်?”

ကိုယ်ရံတော်များကလည်း အနောက်သို့ လှည့်ကာ မျက်ရည်များကို သုတ်လိုက်ကြပြီး လက်ရှိ အခြေအနေက အလွန် စိုးရိမ်ရကြောင်း သိထားသဖြင့် ဝမ်းနည်းစိတ်ကို အတင်းအောင့်ကာ တိုက်တွန်းလိုက်ကြသည်။ “မင်းသမီး၊ ဆရာတော်က ပျံလွန်တော်မူသွားပါပြီ။ အခုက ဝမ်းနည်းနေရမယ့် အချိန်မဟုတ်ပါဘူး။ မင်းသမီး စိတ်မကောင်းမဖြစ်ပါနဲ့တော့၊ အရင်ဆုံး မြို့ပြင်ကို ထွက်ကြရအောင်”

ဟယ်ယီက မျက်လုံးများကို ဖြည်းညှင်းစွာ မှိတ်လိုက်ပြီး နှာခေါင်းပေါ်တွင် မျက်ရည်များ စီးကျထားသော အစိုဓာတ်များ ကျန်ရှိနေဆဲဖြစ်ကာ အက်ကွဲသော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ “ရေနံဆီတွေ ယူလာခဲ့”

မြို့က ပျက်စီးသွားပြီ၊ လျန်စစ်တပ်ကလည်း သတ်ဝင်လာနေပြီ ဖြစ်ရာ သူမအနေဖြင့် ဆရာတော်၏ ရုပ်ကလာပ်ကို သေချာစွာ သင်္ဂြိုဟ်ပေးရန် မတတ်နိုင်တော့ချေ။

ကိုယ်ရံတော်များက ရေနံဆီများကို အလျင်အမြန် ယူဆောင်လာပြီး ဝန်းတစ်ခုလုံးကို ပက်ဖျန်းလိုက်ကြသည်။

ဟယ်ယီက မိမိကိုယ်တိုင် မီးတုတ်ကို ပစ်ထည့်လိုက်၏။ မီးတောက်များက ရုတ်တရက် တဟုန်းဟုန်း တောက်လောင်လာပြီး မီးပွားများက လွင့်စဉ်ကာ သူမ၏ လက်ပေါ်သို့ ရေနံဆီများနှင့်အတူ ကျရောက်သွားသဖြင့် စူးရှစွာ နာကျင်သွားရသည်။ ထိုနာကျင်မှုက ပြင်းထန်လွန်းလှသဖြင့် သူမက ရုတ်တရက် တောက်လောင်လာသော မီးပင်လယ်ကြီးကို ကြည့်ကာ မျက်ရည်များ စီးကျလာတော့သည်။

ကိုယ်ရံတော်များက သူမကို တွဲထူကာ ဆက်လက် ထွက်ပြေးကြရင်း နှစ်သိမ့်လိုက်ကြ၏။ “မင်းသမီး စိတ်မပျက်ပါနဲ့ဦး။ ကျွန်တော်တို့ သဲကန္တာရထဲကိုသာ ထွက်ပြေးနိုင်ရင် အသက်ချမ်းသာရာ ရနိုင်ပါသေးတယ်”

ထွက်ပြေးမယ် ဟုတ်လား။

ဟယ်ယီသည် တစ်ကိုယ်လုံး အားအင်ချိနဲ့နေသဖြင့် ကိုယ်ရံတော်များ၏ တွဲထူမှုဖြင့်သာ မတ်မတ် ရပ်နိုင်တော့သည်။ လေပြေက သူမ၏ နဖူးပြင်ထက်ရှိ ခြောက်သွေ့နေသော သွေးကွက်များ စွန်းထင်းနေသည့် ဆံစများကို တိုက်ခတ်နေပြီး သူမက ရှေ့ဆက်ရမည့် လမ်းကို မော့ကြည့်လိုက်၏။ မျက်လုံးထဲ၌ ယခင်က ရှိခဲ့ဖူးသော ကြီးမားလှသည့် ရည်မှန်းချက် အာသီသများ လုံးဝ မရှိတော့ဘဲ အဆုံးမဲ့သော လွမ်းမောဖွယ်ရာများနှင့် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုများသာ ကျန်ရှိတော့၏။

ဘယ်ကို ထွက်ပြေးနိုင်ဦးမှာလဲ။

အနောက်မှ ထပ်ကြပ်မကွာ လိုက်လံ တိုက်ခိုက်နေသော လျန်စစ်တပ်ကြောင့် သူမတို့က သဲကန္တာရထဲသို့လည်း ဝင်ရောက်နိုင်တော့မည် မဟုတ်ချေ။

လူစုက အရှက်တကွဲဖြင့် အနောက်ဘက် မြို့တံခါးသို့ ပြေးသွားချိန်တွင် ဟယ်ယီကို တွဲ၍ ထွက်ပြေးလာကြသော ကိုယ်ရံတော်များ အားလုံးက ခြေလှမ်းများကို ရုတ်တရက် ရပ်တန့်လိုက်ကြသည်။

— ရှေ့ဘက် သဲကန္တာရထဲတွင် နောက်ထပ် စစ်တပ်တစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာပြီး ထိုစူးရှလှသော အနီရောင် “လျန်” စာလုံးပါဝင်သည့် စစ်အလံက လေထဲတွင် လွင့်ပျံနေကာ သွေးများကို အဝသောက်ထားသော ဓားကြီးများကဲ့သို့ပင် ဖြစ်နေတော့သည်။

အနောက်မှ လိုက်ပါလာသော ရှီးလင်စစ်သည်များက မျှော်လင့်ချက်မဲ့စွာဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်ကြသည်။ “အနောက်ဘက် သဲကန္တာရထဲမှာလည်း ဘာလို့ လျန်စစ်တပ်တွေ ရှိနေရတာလဲ”

စစ်တပ်၏ အရှေ့ဆုံးတွင် မြင်းကျောပေါ်၌ မြင့်မားစွာ ထိုင်နေသော လူတစ်ယောက်က လေးကြိုးကို ဆွဲဆန့်ထားပြီး နေရောင်ခြည်ကို မျက်နှာမူထားသဖြင့် သူ၏့ရုပ်သွင်ကို ရှင်းလင်းစွာ မမြင်ရချေ။ သို့သော် ထိုလေးအကြီးစားကို အဆုံးအထိ ဆွဲဆန့်ထားသော အားအင်နှင့် ကွေးညွတ်မှုက လူကို တုန်လှုပ်ချောက်ချားစေရန် လုံလောက်လေသည်။

ကိုယ်ရံတော်များက တုန်ရီနေသော လက်များဖြင့် ဒိုင်းလွှားများကို ကိုင်ကာ ဟယ်ယီကို အလယ်တွင် ကမန်းကတမ်း ကာကွယ်လိုက်ကြ၏။

“ဝှစ်ခနဲ” မြည်သံနှင့်အတူ မြှားတစ်စင်က လေးကြိုးမှ လွတ်ထွက်သွားပြီး လေးကြိုးက မူလနေရာသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိကာ တုန်ခါနေဆဲ ဖြစ်လေသည်။

လေသံနှင့်အတူ လျင်မြန်စွာ ရောက်ရှိလာသော ထိုမြှားရှည်ကြီးက ကောလဲ့မြို့၏ အမြောက်ကျောက်တုံးများကြောင့် ပျက်စီးနေသော မြို့ရိုးအုတ်ချပ်များ၏ ကြားတွင် နက်ရှိုင်းစွာ စိုက်ဝင်သွားခဲ့ပြီး မြှားတံပေါ်တွင် အနက်ရောင်အဝတ်ဖြင့် ထုပ်ပိုးထားသော ဘဲဥပုံစံ အရာဝတ္ထုတစ်ခု ပါဝင်နေ၏။

စစ်သည်တစ်ဦးက သတ္တိမွေး၍ ထိုအနက်ရောင် အဝတ်ကို သွားရောက် ဖြည်လိုက်ရာ အထဲမှ သွေးချင်းချင်းနီနေသော လူခေါင်းတစ်လုံး လိမ့်ထွက်လာသဖြင့် ရှီးလင် လက်ကျန်စစ်သည်များ အားလုံး ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စွာ အော်ဟစ်လိုက်ကြတော့သည်။ “ဒါ... ဒါ သံတမန်လူကြီးမင်းပဲ”

“ဝှစ်!” အနက်ရောင် အဝတ်ဖြင့် ထုပ်ပိုးထားသော နောက်ထပ် မြှားရှည်တစ်စင်က မြို့ရိုးပေါ်သို့ ထပ်မံ စိုက်ဝင်သွားပြန်သည်။

...

အပိုင်း (၂၅၇.၃)

အောက်ခြေရှိ စစ်သည်များက အဝတ်ကို ဖြေကြည့်ပြီးနောက် ငိုကြွေးသံများက ပိုကျယ်လောင်လာတော့သည်။ “နန်းတော်ကို စစ်ကူသွားပေးတဲ့ ချီထီစစ်သူကြီးပဲ”

“နန်းတော်ကို သွားတဲ့ စစ်ကူတပ်တွေလည်း သူတို့ရဲ့ ကြားဖြတ်တိုက်ခိုက်တာ ခံလိုက်ရတာလား”

“ဝှစ်! ဝှစ်!” နောက်ထပ် မြှားရှည်များစွာက မြို့ရိုးပေါ်သို့ စိုက်ဝင်လာပြန်၏။

ရှီးလင်စစ်သည်များက အပေါ်တွင် ချည်နှောင်ထားသော အနက်ရောင်အဝတ်ကို ဖြေလိုက်ချိန်တွင် ဒူးများ ရုတ်တရက် ခွေယိုင်သွားပြီး ဒူးထောက်ကျသွားကာ ဝမ်းနည်းပူဆွေးစွာ ငိုကြွေးပြောဆိုလိုက်သည်။ “ဒါက... ဒါက နီရူစစ်သူကြီးနဲ့ နူဂယ်အာစစ်သူကြီးတို့ရဲ့ ခေါင်းတွေပဲ...”

မျှော်လင့်ချက်မဲ့မှုများက ဒီရေလို တစ်လွှာပြီးတစ်လွှာ တက်လာပြီး ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံးတွင် ငိုကြွေးသံများသာ ပြည့်နှက်နေတော့သည်။

ကျားချောက်တောင်ကြားဂိတ်၏ စစ်ရေးအခြေအနေ အဆင်မပြေမှုကို စောစောကတည်းက ကြိုတင်မျှော်လင့်ထားခဲ့သော်လည်း သွေးသံရဲရဲဖြစ်နေသော ခေါင်းတစ်လုံးချင်းစီက မိမိ၏ မျက်စိရှေ့သို့ ရောက်လာသည်ကို ကိုယ်တိုင် တွေ့မြင်လိုက်ရချိန်တွင် ဟယ်ယီသည် တစ်ကိုယ်လုံး အားအင်ပို၍ ကုန်ခန်းသွားသလို ခံစားလိုက်ရပြီး မျက်စိရှေ့တွင် မြင်နေရသမျှအရာအားလုံးက လည်ပတ်သွားသလိုပင်။

ယခုအချိန်အထိ သူမကို တောင့်ခံနိုင်ရန် ထောက်ပံ့ပေးထားသော တစ်ခုတည်းသော စိတ်ဓာတ်ခွန်အားသည် နောက်ဆုံးတွင် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။ သူမ လုံးဝကို ရှုံးနိမ့်သွားခဲ့ပြီ။

ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ငိုကြွေးသံများစွာ ရှိနေပြီး သူမ၏ ကိုယ်ရံတော်များ၊ သူမ၏ ယုံကြည်ရသော စစ်သူကြီးများနှင့် လုံးဝ မျှော်လင့်ချက်မဲ့သွားသော အောက်ခြေစစ်သည်များ၏ အသံများပင်။

ဟယ်ယီသည် ထိုဆူညံသံများကြားတွင် မျက်လုံးကို ပင့်ကြည့်လိုက်ပြီး အရှေ့ဘက်ရှိ အဆုံးအစမရှိသော သဲကန္တာရဆီသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ အမြင်အာရုံက သဲကန္တာရထဲတွင် ဆက်တိုက် ဖြန့်ကျက်ထားသော သံမဏိအနက်ရောင် လူတံတိုင်းကြီးက သူမ၏မြင်ကွင်း ပိတ်ဆို့ထားခဲ့လေသည်။

ထိုလူတံတိုင်းကြီးက သူမ ယခင်က ကြုံတွေ့ခဲ့ဖူးသော မည်သည့် တောင်ကြားလမ်း တံခါးများထက်မဆို ပိုမြင့်မားခန့်ညားနေလေသည်။

ဤအချိန်တွင် ခေါင်းပေါ်ရှိ နေမင်းကြီးက အလင်းရောင်များ ထွက်ပေါ်နေသော အဖြူရောင် အရိပ်တစ်ခုလို ဖြစ်သွားပြီး နွေးထွေးမှု တစ်စက်လေးမျှပင် မပေးစွမ်းနိုင်တော့ချေ။ ရင်ဘတ်ကလည်း ရိုက်ခွဲခံထားရသော ရေခဲတွင်းကြီးတစ်ခုလို ဖြစ်သွားကာ အပြင်ဘက်သို့ အေးစက်သော လေအေးများ စိမ့်ထွက်နေတော့သည်။

သူမသည် အနောက်ဘက်သို့ ငေးကြည့်နေဆဲဖြစ်သော်လည်း ရှီးလင်နှင့် သက်ဆိုင်သော သဲသောင်ပြင်များကို မမြင်ရတော့သလို အီစုန့်မြစ်ကမ်းဘေးမှ တိုက်ခိုက်လာသော လေပြေကိုလည်း မရှူရှိုက်ရတော့ချေ။

အနောက်ဘက်မှ အလျင်စလို ပြေးလွှားလာသော မြင်းခွာသံများ ထွက်ပေါ်လာပြီး စစ်သည်တစ်ဦးက ထိတ်လန့်စွာ နောက်လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ အရှေ့ဘက်မြို့တံခါးကို ဖောက်ထွင်းဝင်ရောက်လာသော လျန်စစ်တပ်က လိုက်ပါလာခြင်းဖြစ်ကြောင်း တွေ့ရှိသွားလေသည်။

မြင်းကျောပေါ်ရှိ စစ်သူကြီးက အဝေးမှ အော်ဟစ်လိုက်သည်။ “လက်ထဲက လက်နက်တွေကို ချထားလိုက်၊ လက်နက်ချ အဖမ်းခံတဲ့သူတွေကို အသက်ချမ်းသာပေးမယ်”

ဤစစ်ပွဲက အနိုင်အရှုံး ရှင်းလင်းနေခဲ့သည်မှာ ကြာပြီဖြစ်ရာ လက်နက်ကိုင်စွဲပြီး တိုက်ခိုက်ရန် မလိုအပ်တော့ချေ။

စစ်သည်တစ်ဦးက ဝမ်းနည်းကြေကွဲစွာဖြင့် တိုးတိုးလေး မေးလိုက်၏။ “လက်နက်ချရတော့မလား”

သို့သော် ထိုအသံက အရမ်းတိုးလွန်းသဖြင့် လေတိုက်လိုက်သည်နှင့် လွင့်ပါပျောက်ကွယ်သွားလေသည်။

မိမိအစ်ကို၏ ခေါင်းကို ပွေ့ဖက်ကာ အသံဝင်သည်အထိ နာကျင်စွာ အော်ဟစ်ငိုကြွေးနေသော ပါလုက သူ၏ ဝတ်ရုံကို လှီးဖြတ်လိုက်ပြီး မြင်းခွာများဖြင့် နင်းချေခံထားရသဖြင့် ပုံပန်းပျက်နေသော အစ်ကိုဖြစ်သူ၏ ခေါင်းကို ပြန်လည်ထုပ်ပိုးလိုက်ကာ သူ့ရင်ဘတ်တွင် ချည်နှောင်လိုက်သည်။ အလွန်အမင်း ဒေါသနှင့် မုန်းတီးမှုများကြောင့် သူ့မျက်လုံးများက နီရဲနေပြီး ပြောလိုက်လေသည်။ “ရှီးလင်ရဲ့ သူရဲကောင်းတွေက အဆုံးထိ တိုက်ခိုက်တာပဲရှိတယ်၊ ဘယ်တော့မှ လက်နက်မချဘူး”

စစ်သူကြီးအချို့ကလည်း သူနှင့်အတူ မျက်လုံးများ နီရဲလျက် လက်ထဲရှိ စစ်ဓားများကို တင်းကြပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်ကြသော်လည်း ဆာလောင်လွန်းသဖြင့် ပါးပြင်များ ပြာနှမ်းနေကာ ထင်းချောင်းလို ပိန်ချုံးနေကြသော အောက်ခြေစစ်သည်များ၏ မျက်နှာပေါ်တွင်မူ ထိတ်လန့်မှု၊ ကြောက်ရွံ့မှုနှင့် ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှုများသာ ပေါ်လွင်နေ၏။

ဟယ်ယီက လက်လှမ်းကာ ပါလု၏ ပခုံးပေါ်သို့ ဖိတင်လိုက်ပြီး သူ နောက်ထပ် ပြောမည့် စကားများကို တားဆီးလိုက်သည်။

သူမ၏ အကြည့်များက အောက်ခြေစစ်သည်များ၏ ချည့်နဲ့နေသော မျက်နှာတစ်မျက်နှာချင်းစီကို အလွန် ဖြည်းညှင်းစွာ ဝေ့ဝဲကြည့်လိုက်ပြီး ဤအချိန်တွင် သူမ၏ ကြီးမားသော ရည်မှန်းချက်များက သူတို့ကို ဒုက္ခပေးခဲ့ခြင်းဖြစ်ကြောင်း နောက်ဆုံးတွင် ဝန်ခံလိုက်တော့သည်။

သူမက ဖြူဖျော့သော မျက်နှာဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။ “ဟယ်ယီ... မင်းတို့အားလုံးအပေါ် အကြွေးတင်သွားပါပြီ”

ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှုထဲတွင် နစ်မွန်းနေဆဲဖြစ်သော ပါလုက ဟယ်ယီ ဤသို့ပြောသည်ကို ကြားသောအခါ တစ်ခုခုကို နားလည်သွားသကဲ့သို့ အလျင်စလို ခေါ်လိုက်၏။ “မင်းသမီး...”

ဟယ်ယီက သူ့ကို တစ်ချက်သာ ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် အကြည့်များကို အနောက်ဘက်သို့ ဝမ်းနည်းစွာ ဆက်လက် ဝေ့ဝဲကြည့်လိုက်ကာ ပြောလိုက်လေသည်။ “မင်းတို့က ငါ့ကိုယ်စား အီစုန့်မြစ်ကမ်းဘေးကို ပြန်သွားကြပါ...”

သူမ တစ်ယောက်တည်း ကျူးလွန်ခဲ့သော အမှားအတွက် အောက်ခြေစစ်သည်များက သူမနှင့်အတူ အသက်ကို အချည်းနှီး စတေးရန် မလိုအပ်တော့ချေ။

သို့သော် သူမက ရှီးလင်မင်းသမီး တစ်ပါးဖြစ်သည့်အားလျော်စွာ သဘာဝကျကျပင် သူမ၏ မာနလည်း ရှိနေ၏။

ဟယ်ယီက မျက်လုံးထဲတွင် မျက်ရည်များ ဝဲတက်နေလျက် သူမနှင့်အတူ ယခုအချိန်အထိ စစ်တိုက်လာခဲ့သော ရှီးလင်စစ်သည် တစ်ဦးချင်းစီ၏ မျက်နှာကို သေချာစွာ ကြည့်ရှုလိုက်ပြီးနောက် နောက်ဆုံးအနေဖြင့် နေဝင်ချိန်တွင် ရှီးလင်ရှိရာ အရပ်ဆီသို့ ပြန်လည် လှမ်းကြည့်လိုက်လေသည်။

အီစုန့်မြစ်... သူမတို့၏ မိခင်မြစ်ကြီး။ နောက်နှစ်တွင် ထိုမြစ်ကမ်းဘေးရှိ ပန်းများက ယခင်ကအတိုင်း စည်ကားနေမည်ဖြစ်ပြီး မြက်ခင်းများကလည်း စိမ်းလန်းစိုပြည်နေလိမ့်မည်...

သူမသည် သူမ၏ ရည်မှန်းချက်များကို လိုက်လံအကောင်အထည်ဖော်ရင်း ဤနေရာအထိ ပြေးလွှားတိုက်ခိုက်ခဲ့ကာ ထိုမြေကွက်နှင့် ဝေးကွာလာခဲ့ပြီး နောက်ဆုံးတွင် လုံးဝ ပြန်မသွားနိုင်တော့ချေ။

အက်ကွဲနေသော ထိုစစ်ဓားက ဓားအိမ်ထဲမှ ထွက်ပေါ်လာချိန်တွင် ကောလဲ့မြို့ တံခါးအောက်ရှိ ရှီးလင်စစ်သည် အားလုံးက အသံထွက်ကာ အော်ဟစ်ငိုကြွေးလိုက်ကြသည်။ “မင်းသမီး!”

သွေးများက သဲပြင်ပေါ်သို့ လွင့်စဉ်ကျသွားပြီး ထိုရှီးလင်မင်းသမီး၏ ဘဝတစ်ဝက်စာ မာနနှင့် ရည်မှန်းချက်များကို ဤနေရာတွင် အတူတကွ မြှုပ်နှံလိုက်တော့သည်။

—

အနောက်ဘက် လေက ပြင်းထန်စွာ တိုက်ခိုက်နေပြီး မြက်ပင်များကလည်း ညှိုးနွမ်းခြောက်သွေ့နေ၏။

ဝိန်းယွီက မြင်းလှည်းကို စီးကာ ကောလဲ့မြို့၏ အရှေ့ဘက် မြို့တံခါးအပြင်ဘက်တွင် ပေါ်လာချိန်တွင် ကောလဲ့မြို့ရိုးပေါ်၌ လျန်အလံကို ပြန်လည် စိုက်ထူထားပြီး ဖြစ်လေသည်။

ပါလု ဦးဆောင်သော ရှီးလင် စစ်သူကြီး တစ်စုသည် လက်ခြေများကို ကြိုးတုပ်ခံထားရပြီး မြို့တံခါးရှေ့တွင် ဒူးထောက်ရန် ဖိအားပေးခံထားရကာ ချန်ဝေနှင့် အခြားသူများက တပ်များကို ဦးဆောင်၍ သူတို့၏ အနောက်တွင် တန်းစီရပ်နေကြသည်။

ဝိန်းယွီက ကျောင်းပိုင်၏ လက်ကို ကိုင်ကာ မြင်းလှည်းထဲမှ ထွက်လာချိန်တွင် လူအားလုံးက အရိုအသေပေးလိုက်ကြ၏။ “မင်းသမီးကို အရိုအသေပေးပါတယ်”

ချန်ဝေက လက်နှစ်ဖက်ကို ယှက်ကာ အရှေ့သို့ ထွက်လာပြီး ပြောလိုက်လေသည်။ “ကျွန်တော်မျိုးတို့... တာဝန်ကျေပွန်ခဲ့ပါပြီ။ နယ်မြေထဲက ရှီးလင် လက်ကျန်စစ်တပ် အားလုံးကို လက်နက်ချအောင် လုပ်နိုင်ခဲ့ပါပြီ။ အဲ့ဒီ ရှီးလင် လူရိုင်းမကလွဲရင်ပေါ့... သူက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေဖို့ ရွေးချယ်သွားခဲ့တယ်”

လိုက်ပါလာသော စစ်သူကြီးငယ်တစ်ဦးက သစ်သားသေတ္တာတစ်လုံးကို လက်ဖြင့် ကိုင်ဆောင်ကာ အရှေ့သို့ တိုးလာပြီး အနီးရှိ ချင်းယွင်အစောင့်တပ်က ၎င်းကို လှမ်းယူလိုက်သည်။ ဖွင့်ကြည့်ပြီးနောက် မျက်နှာအမူအရာ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားကာ ဝိန်းယွီ ကြည့်ရှုနိုင်ရန် တင်ပြလိုက်၏။

ဝိန်းယွီနှင့်အတူ လိုက်ပါလာသော အမတ်များအနက် အနီးတွင်ရှိသူများက သေတ္တာထဲရှိ သွေးသံရဲရဲ မြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ အားလုံးက လေကို အနည်းငယ် ရှူသွင်းလိုက်ကြပြီး အကြည့်များကို လွှဲဖယ်လိုက်ကြသည်။

ဝိန်းယွီက တိတ်ဆိတ်စွာ တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီးမှ ချင်းယွင်အစောင့်တပ်ကို နောက်ဆုတ်သွားရန် လက်ဟန်ပြလိုက်ပြီး အမိန့်ပေးလိုက်လေသည်။ “သူ့ရဲ့ အလောင်းပေါ်မှာ ပြန်ချုပ်ပေးလိုက်ပါ။ အခေါင်းထဲကို သေချာထည့်ပြီး ရှီးလင်ကို ပြန်ပို့ပေးလိုက်”

အရှေ့တွင် ဒူးထောက် ဖမ်းဆီးခံထားရသော ပါလုက ထိုအသံကို ကြားသောအခါ နီရဲဖောင်းအစ်နေသော မျက်လုံးတစ်စုံကို မော့ကြည့်လာပြီး လှောင်ပြုံးတစ်ခုဖြင့် မပီမသဖြစ်နေသော ပြည်မကြီးစကားကို အသုံးပြုကာ ပြောလိုက်၏။ “ဟန်... ဟန်ဆောင်နေတာပဲ။ ဟန်ဆောင်ကောင်းလိုက်တာ”

သူ၏ စကားဆုံးသွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက်လိုလို အနောက်ဘက်ရှိ သံချပ်ကာစစ်သည်က သူ၏ ကျောပြင်ကို ပြင်းထန်စွာ ကန်လိုက်၏။ သူ့တစ်ကိုယ်လုံး လဲကျသွားပြီး မြေပြင်ပေါ်တွင် ဝပ်လျားမှောက် ဒူးထောက်နေရန် ဖိထားလိုက်သည်။

လိုက်ပါလာသော အမတ်များကလည်း အလွန် ဒေါသထွက်သွားကြသည်။ “ဒီလူရိုင်းသူခိုးက ဒီလောက်တောင် အကောင်းအဆိုး နားမလည်ဘဲ မင်းသမီးကို မလေးမစား လုပ်ရဲသေးတယ်ပေါ့။ သူ့အသက်ကို ချန်ထားပေးတာက ဘာအသုံးကျလို့လဲ”

ပါလုက မျက်နှာနှင့် မြေပြင် ကပ်သွားသည်အထိ ဖိထားခံရပြီး အတင်းရုန်းကန်နေသဖြင့် မျက်နှာတစ်ပြင်လုံး နီရဲနေကာ မျက်ဖြူသားများကလည်း သွေးတိုးလာသဖြင့် အနီရောင်လွှမ်းနေပြီး အော်ဟစ်ရယ်မောလိုက်လေသည်။ “သတ်ချင်ရင်လည်း သတ်လိုက်စမ်းပါ။ ငါတို့ ရှီးလင် ယောက်ျားတွေက သေရမှာကို ဘာလို့ ကြောက်ရမှာလဲ”

ကျောင်းပိုင်၏ မျက်လုံးများက အေးစက်တည်ကြည်နေပြီး လက်ထဲရှိ ဓားရှည်က “ချွမ်” ဟူသော အသံနှင့်အတူ ဓားအိမ်ထဲမှ ထွက်ပေါ်လာသော်လည်း ဝိန်းယွီက လက်မြှောက်ကာ တားဆီးလိုက်၏။

သူမ၏ ဝတ်ရုံအထူကြီးပေါ်ရှိ သားမွေးများက အေးစက်သော လေပြေကြောင့် လွင့်ပျံနေပြီး မည်းမှောင်သော ဝတ်ရုံက တိတ်ဆိတ်နေသော တောင်ကုန်းတစ်ခုနှင့် တူကာ ထျန်းရှန်းတောင်ပေါ်ရှိ နှင်းများကဲ့သို့ ဖြူဖွေးနေသော မျက်နှာကို ပိုပေါ်လွင်စေသည်။ “ရှုံးနိမ့်သွားတဲ့ စစ်သူကြီးတစ်ယောက်အတွက် ငါက ဘာလို့ ဟန်ဆောင်ပေးစရာ လိုမှာလဲ”

ပေါ့ပါးလွန်းသော စကားတစ်ခွန်းဖြစ်သော်လည်း ပါလုကို စကားတစ်ခွန်းမှ ပြန်မပြောနိုင်အောင် ပိတ်ဆို့လိုက်နိုင်ပြီး သူ့မျက်နှာပေါ်တွင် ဒေါသနှင့် အရှက်ရမှုများ ပြည့်နှက်သွားလေသည်။

ဝိန်းယွီက အေးချမ်းစွာ မျက်လွှာချကာ တစ်ဖက်လူကို ဝေ့ဝဲကြည့်လိုက်၏။ “ဒီမင်းသမီးက နိုင်ငံနှစ်ခုကြားက စစ်ပွဲကို ရန်သူ့စစ်သူကြီးတစ်ယောက်ရဲ့ အလောင်းပေါ်မှာ ဒေါသပုံချပြီး ဖြေဖျောက်ရလောက်တဲ့အထိ အောက်တန်းမကျလို့ပဲ။ မင်းတို့ရဲ့ ဒေါသနဲ့ မုန်းတီးမှုတွေကတော့...”

သူမ၏ မျက်နှာအမူအရာက နူးညံ့အေးချမ်းနေဆဲဖြစ်သော်လည်း အေးစက်မှုအချို့လည်း ရောယှက်နေပုံရသည်။ “... တကယ်ကို အဓိပ္ပါယ်မရှိဘူး။ ငါတို့ရဲ့ နယ်မြေကို ကျူးကျော်ပြီး ငါတို့ရဲ့ ပြည်သူတွေကို အနိုင်ကျင့်ခဲ့တာက မင်းတို့ ရှီးလင်ပဲ။ မင်းတို့က မြင်းတွေကိုစီးပြီး အရှေ့ဘက်ကို ကျူးကျော်လာခဲ့တယ်။ ဓားအောက်မှာ ငါတို့ ချန်နယ်မြေက အပြစ်မဲ့ ပြည်သူတွေ ဘယ်လောက်များများရဲ့ သွေးတွေ စွန်းထင်းခဲ့ရသလဲ။ တစ်နိုင်ငံလုံး အင်အားနဲ့ ကျူးကျော်လာလို့ ဒီသဲကန္တာရထဲမှာ ငါတို့ ပြည်မကြီးက သူရဲကောင်းတွေရဲ့ သစ္စာရှိတဲ့ အရိုးတွေ ဘယ်လောက်တောင် မြှုပ်နှံခဲ့ရသလဲ”

“ဒီသွေးကြွေးတွေကို ငါက မင်းတို့ ရှီးလင်ဆီကနေ တစ်ခုချင်းစီ ပြန်လည် တောင်းခံရလိမ့်မယ်” အနောက်ဘက်သို့ ဝင်သွားတော့မည့် နေမင်းကြီးက သူမ၏ အနောက်တွင် မြင့်မားစွာ သိုင်းခြုံထားပြီး လွမ်ငှက်တစ်ကောင်လို ဘာကိုမှ မမှုသည့် မျက်လုံးတစ်စုံထဲတွင် အေးစက်စူးရှသော အရိပ်အယောင်များ ရုတ်တရက် စိမ့်ထွက်လာ၏။

အနောက်ဘက်ရှိ နန်းတွင်းအမတ်များကလည်း တံတွေးထွေးကာ ဆဲဆိုလိုက်ကြသည်။ “လက်နက်ချ အဖမ်းခံထားရတဲ့ စစ်သုံ့ပန်းက ဘာမျက်နှာနဲ့များ လာဟောင်နေရတာလဲ”

အရှက်ရမှုနှင့် နာကျင်မှုများက ပါလု၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ရောယှက်နေပြီး သဲပြင်ပေါ်တွင် ဖိထားခံရသော သူ၏ မျက်နှာတစ်ခြမ်းမှာ ကြမ်းတမ်းသော သဲကျောက်များကြောင့် အရာများ ထင်နေခဲ့သည်။ နားထဲတွင် ဟယ်ယီက သူတို့ကို အီစုန့်မြစ်ကမ်းဘေးသို့ ပြန်သွားရန် ပြောခဲ့သော စကားများက အကြိမ်ကြိမ် ပဲ့တင်ထပ်နေကာ အံကြိတ်ထားပြီး မျက်လုံးထဲမှ မျက်ရည်များ လိမ့်ဆင်းလာကာ သဲပြင်ထဲသို့ လျင်မြန်စွာ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

ချန်ဝေက လက်ဟန်ပြလိုက်ပြီး အောက်ခြေစစ်သည်များက ရှီးလင် စစ်သုံ့ပန်း အားလုံးကို ဖမ်းဆီးခေါ်ဆောင်သွားကြသည်။

ထိုအခါမှသာ သူက လျင်မြန်သော ခြေလှမ်းများဖြင့် အရှေ့သို့ တက်လာပြီး ပြောလိုက်လေသည်။ “ကျွန်တော်မျိုးမှာ ရှိသေးတယ်—”

ဝိန်းယွီက လက်မြှောက်ကာ ချန်ဝေ ဆက်ပြောမည့် စကားများကို တားဆီးလိုက်သည်။ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်က သေချာ မကောင်းမွန်သေးဘဲ ချန်ဝေက ကောလဲ့မြို့ကို အင်အားအလုံးအရင်းဖြင့် စတင်တိုက်ခိုက်နေပြီဖြစ်ကြောင်း သတင်းရရှိပြီးနောက် ဖန်ရှီမြို့မှနေ၍ လမ်းတစ်လျှောက် ပင်ပန်းဆင်းရဲစွာ ပြေးလာခဲ့ရသည်။ ယခုအချိန်အထိ အတင်းတောင့်ခံထားရခြင်းမှာ သူမ၏ အကန့်အသတ်သို့ ရောက်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ မျက်နှာချေ လိမ်းခြယ်ထားသော်လည်း မျက်နှာပေါ်ရှိ ဖြူဖျော့နေမှုကို ဖုံးကွယ် မရနိုင်တော့ချေ။ သူမက ပြောလိုက်၏။

“မြို့ထဲက အရာအားလုံးကို ဖြည်းဖြည်းချင်း စီစဉ်လို့ရပါတယ်။ လူကြီးမင်း အနေနဲ့ လက်ထဲမှာ လှုပ်ရှားလို့ရတဲ့ စစ်တပ် အားလုံးကို အရင်ဆုံး စုစည်းပြီး သဲကန္တာရ မျိုးနွယ်စု ဆယ့်ခြောက်စုကို စစ်ကူပေးဖို့ ရှီးလင်နန်းတော်ဆီ ချက်ချင်း သွားရောက်ပေးပါ။ ဟယ်ယီက စစ်သည်လေးသောင်းကို နန်းတော်ကို စစ်ကူပြန်ပေးဖို့ လွှတ်လိုက်တယ်။ တကယ်လို့ စစ်ကူသွားမပေးဘူးဆိုရင် ဆယ့်ခြောက်စုက မယှဉ်နိုင်မှာ စိုးရိမ်ရတယ်...”

သို့သော် ချန်ဝေက ရယ်မောကာ ပြောလိုက်လေသည်။ “ကျွန်တော်မျိုး မင်းသမီးကို တင်ပြချင်တာက အဲ့ဒီကိစ္စပါပဲ။ မျိုးနွယ်စု ဆယ့်ခြောက်စုကို စစ်ကူလွှတ်ဖို့ မလိုတော့ပါဘူး”

ဝိန်းယွီ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ရှားရှားပါးပါး အံ့ဩသွားသည့် အရိပ်အယောင် အနည်းငယ် ပေါ်လာ၏။

အနက်ရောင်သံချပ်ကာတပ်များ ပြည့်ကျပ်နေသော မြို့တံခါးအနောက်ဘက်မှ ဖန့်ယွမ်၏ ခေါင်းလောင်းကြီးလို ကျယ်လောင်သော အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ “မင်းသမီး! ကျားချောက်တောင်ကြားဂိတ်က အောင်ပွဲရခဲ့ပါပြီ! သူတို့နန်းတော်ကို စစ်ကူပြန်သွားတဲ့ ရှီးလင်စစ်တပ်ကိုလည်း ကျွန်တော်တို့က ကြားဖြတ်တိုက်ခိုက်နိုင်ခဲ့ပါပြီ”

ဝိန်းယွီသာမက လိုက်ပါလာသော အမတ်များ အားလုံးကလည်း အနက်ရောင်သံချပ်ကာတပ်များ လမ်းဖယ်ပေးလိုက်ပြီးနောက် မြို့တံခါးအနောက်ဘက်မှ ထွက်လာသော ဖန့်ယွမ်နှင့် သူ၏လူများကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် အံ့ဩသွားပြီးနောက် အလွန်အမင်း ဝမ်းသာပျော်ရွှင်သွားကြတော့သည်။

လီရွှင်ကဆိုလျှင် ပို၍ပင် စိတ်လှုပ်ရှားသွားပြီး စကားပြောရာတွင် စကားပင် ထစ်သွားလုနီးပါး ဖြစ်သွား၏။ “လောင်ဖန့်?”

သို့သော် ဝိန်းယွီကမူ ဖန့်ယွမ်နှင့်အတူ ထွက်လာသော အခြား ပုံရိပ်တစ်ခုကို တစ်ချက်တည်းနှင့် သတိထားမိလိုက်လေသည်။

ပိန်သွားသည်။ မည်းလည်း မည်းသွားသည်။ မျက်ခုံးနှင့် မျက်လုံးများက ယခင်ကထက် ပိုစူးရှနေပြီး ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် ထိုက်ရှန်းတောင်ကြီး ပြိုကျလာလျှင်ပင် ထမ်းပိုးနိုင်သော တည်ငြိမ်မှုများ ပိုမို ပါဝင်လာကာ သူ့ကို ကြည့်ရုံဖြင့် လူကို စိတ်အေးချမ်းသွားစေသည်။

ဝိန်းယွီသည် သူမ၏ မျက်လုံးများက စပ်ဖျဉ်းဖျဉ်း ပူလောင်လာသလို ခံစားလိုက်ရပြီး ထိန်းချုပ် မရနိုင်တော့ဘဲ မျက်ရည်များ ဝဲတက်လာတော့သည်။

ဟိုဘက်တွင် ဖန့်ယွမ်က ဝိန်းယွီ၏ ပုံမှန်မဟုတ်သော အခြေအနေကို သတိမထားမိဘဲ မိမိဘာသာ အောင်ပွဲသတင်းကို ဆက်လက် ပြောဆိုနေဆဲ ဖြစ်သည်။ “ရှောင်းနယ်စားရဲ့ အစွမ်းကုန် ကူညီမှုကြောင့်သာ ကျားချောက်တောင်ကြားဂိတ်ကို ကာကွယ်နိုင်ခဲ့တာပါ။ နန်းတော်ကို စစ်ကူပြန်သွားတဲ့ ရှီးလင် လူရိုင်းတပ် လေးသောင်းကို ကြားဖြတ်တိုက်ခိုက်နိုင်တာကလည်း ရှောင်းနယ်စားက ဒဏ်ရာနဲ့ လူတစ်သောင်းကြားထဲကို သတ်ဝင်သွားပြီး စစ်သူကြီးကို ဖမ်းဆီးနိုင်ခဲ့လို့ပါ...”

သူ ဘာပြောနေသည်ကို ဘယ်သူမှ ဂရုမစိုက်ကြတော့ချေ။

ရှောင်းလိက တစ်လှမ်းချင်းစီ အနီးသို့ ရောက်လာပြီး သူ၏ ကိုယ်ပေါ်ရှိ ပျက်စီးနေသော သံချပ်ကာက စစ်မြေပြင်၏ အခက်အခဲများနှင့် သတ်ဖြတ်လိုသော အငွေ့အသက်များကို သယ်ဆောင်ထားသည်။ သူ့မျက်လုံးအောက်တွင်လည်း အနီရောင်ဖျော့ဖျော့လေး လွှမ်းခြုံနေပြီး ဝိန်းယွီကို ကြည့်သော အကြည့်က အလွန် ရက်စက်ကာ ဖိစီးနေပြီး သူ နောက်ကျသွားပါက မျက်စိရှေ့တွင် မြင်နေရသမျှ အရာအားလုံးက ထင်ယောင်ထင်မှားများ ဖြစ်သွားမည်ကို ကြောက်ရွံ့နေသကဲ့သို့ပင်။

“ငါ ကတိလာတည်တာ၊ မင်းကို တာ့လျန်ဆီ ပြန်ခေါ်သွားဖို့”

...