အခန်း ၂၅၉

အပိုင်း (၂၅၉.၁)

ဝိန်းယွီသည် ဖျားနာမှုမှ အပြည့်အဝ မသက်သာသေးသဖြင့် ခရီးပန်းမခံနိုင်သောကြောင့် ကောလဲ့မြို့တွင် ခေတ္တ အနားယူနေခဲ့သည်။

ယခုအခါ လီရွှင်နှင့် ကျိုးစွေတို့ ရှိနေသောကြောင့် ရှုပ်ထွေးလှသော အရေးကြီးကိစ္စရပ်များစွာကို သူတို့က တိုင်ပင်ဆွေးနွေးကာ စည်းမျဉ်းများ ရေးဆွဲပြီးမှသာ ဝိန်းယွီထံသို့ တင်ပြကြသဖြင့် ကြည့်ရှုစစ်ဆေးစေရုံသာ ဖြစ်၏။

ချန်ဝေသည် အမိန့်အရ စစ်သည်သုံးသောင်းကို ဦးဆောင်ကာ ဟယ်ယီ၏ ခေါင်းတလားနှင့် လက်နက်ချအညံ့ခံသော ရှီးလင်စစ်သူကြီးတစ်စုကို ခေါ်ဆောင်လျက် ရှီးလင်တော်ဝင်မြို့တော်သို့ ထွက်ခွာသွားပြီး ဤစစ်ပွဲကို နောက်ဆုံး အဆုံးသတ်ပေးခဲ့သည်။

စုန့်ချင် ဦးဆောင်သော မြောက်ပိုင်းမြင်းစီးစစ်သည် နှစ်သောင်းသည် တာ့လျန်ပြည်မကြီးမှ ကျားချောက်တောင်ကြားဂိတ်သို့ အလျင်အမြန် သွားရောက်ခဲ့ကြသည်။ ကျားချောက်တောင်ကြားဂိတ်သို့ ရောက်သောအခါ စစ်ပွဲပြီးဆုံးသွားပြီဖြစ်ကြောင်း သိရှိရသဖြင့် ကောလဲ့မြို့သို့ ကမန်းကတမ်း ဆက်လက် ထွက်ခွာလာခဲ့ရာ ရှီးလင်ကို တိုက်ခိုက်ချေမှုန်းသည့် အဆုံးသတ်ပိုင်းကို အမီလိုက်နိုင်ခဲ့သည်။

မူလက အတင်းအကျပ် တောင့်ခံနေသော ရှီးလင်သည် ဟယ်ယီ၏ ရုပ်အလောင်းနှင့် လက်နက်ချထားသော ရှီးလင်စစ်သူကြီးများကို မြင်တွေ့လိုက်ရသောအခါ စစ်တိုက်လိုစိတ် လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့၏။

နှစ်သစ်မကူးမီ ဝိန်းယွီသည် ရှီးလင်ဘုရင် ကိုယ်တိုင်ရေးသားထားသော ငြိမ်းချမ်းရေး စာလွှာကို လက်ခံရရှိခဲ့သည်။

လျန်နှင့် ချန် နှစ်နိုင်ငံစလုံးသည် ပြီးခဲ့သော နှစ်နှစ်အတွင်း စစ်ပွဲများကြောင့် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေခဲ့ရာ ဝိန်းယွီသည်လည်း ဆက်ပြီး စစ်မတိုက်လိုတော့ချေ။ သူမသည် အမတ်များကို ခေါ်ယူကာ ငြိမ်းချမ်းရေး အခြေအနေများကို ဆွေးနွေးတိုင်ပင်ခဲ့သည်။ သူမ နန်းတော်တွင် သဲကန္တာရမျိုးနွယ်စု ၁၆ခုနှင့် မဟာမိတ်ဖွဲ့ခဲ့စဉ်က ရှီးလင် သိမ်းပိုက်ထားသော နယ်မြေများကို ပြန်လည်ရယူပေးမည်ဟု သူတို့ကို ကတိပေးခဲ့ဖူးသည်။

သို့သော် ရှေ့တန်းမှ အရေးပေါ်သတင်းများ အလျင်အမြန် ပြန်လည်ရောက်ရှိလာခဲ့၏။ ရှီးလင်က ငြိမ်းချမ်းရေး ကမ်းလှမ်းပြီးနောက် လျန်စစ်တပ်နှင့် မျိုးနွယ်စု ၁၆ခုတို့က တကယ်ပင် အပစ်အခတ် ရပ်စဲခဲ့သော်လည်း ရှီးလင်က စစ်စခန်းကို ညဘက် ဝင်ရောက်တိုက်ခိုက်ခဲ့သဖြင့် သေဆုံးဒဏ်ရာရသူ အလွန်များပြားခဲ့သည်။

ဒေါသထွက်နေသော လျန်စစ်တပ်နှင့် မျိုးနွယ်စု ၁၆ခုတို့သည် ရှီးလင်က လှည့်စားသည်ဟု ထင်မှတ်ကာ ရှီးလင်တော်ဝင်မြို့တော်သို့ တစ်ဟုန်ထိုး ဝင်ရောက်တိုက်ခိုက်ခဲ့ကြသည်။ ထိုအခါမှသာ ရှီးလင်ဘုရင်သည် နန်းတော်အတွင်း သေဆုံးနေပြီဖြစ်ကြောင်း တွေ့ရှိလိုက်ရပြီး သူ၏ဝမ်းဗိုက်တွင် စိုက်ဝင်နေသည်မှာ လျန်နိုင်ငံထုတ် စစ်ဓားတစ်လက် ဖြစ်နေ၏။

မြို့တော်မှ ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်သွားသော ရှီးလင်မိဖုရားက ငြိမ်းချမ်းရေး ကမ်းလှမ်းပြီးသည့်တိုင် လျန်စစ်တပ်နှင့် မျိုးနွယ်စု ၁၆ခုတို့သည် ညဘက်တွင် မြို့တော်သို့ ဝင်ရောက်တိုက်ခိုက်ကာ ရှီးလင်ဘုရင်ကို ရက်စက်စွာ သတ်ဖြတ်ခဲ့ကြောင်းနှင့် တာ့လျန်နှင့် မျိုးနွယ်စု ၁၆ခုတို့သည် သူတို့နှင့် လုံးဝ ငြိမ်းချမ်းရေး ယူမည်မဟုတ်ကြောင်း စွပ်စွဲပြောဆိုခဲ့သည်။

မူလက စစ်တိုက်လိုစိတ် မရှိတော့သော ရှီးလင်မျိုးနွယ်စုများသည် လျန်စစ်တပ်နှင့် မျိုးနွယ်စု ၁၆ခုတို့ကို ဆက်လက် ဆန့်ကျင်တိုက်ခိုက်ရန် ပြန်လည် ထကြွလာကြတော့သည်။

အရေးပေါ်သတင်းများကို ဖတ်ရှုပြီးနောက် အဆုံးတိုင်အောင် တိုက်ရမည့် စစ်ပွဲတစ်ပွဲသည် ရှောင်လွှဲ၍ မရနိုင်တော့ကြောင်း ဝိန်းယွီ သိရှိသွားပြီး စကားတစ်ခွန်းသာ ပြောလိုက်လေသည်။ "မြန်မြန်တိုက်ပြီး မြန်မြန်အဆုံးသတ်လိုက်"

လျန်စစ်တပ် သုံးသောင်းနှင့် သဲကန္တာရမျိုးနွယ်စု ၁၆ခု၏ စစ်သည်များသည် ရှီးလင်တွင် အပြတ်အသတ် ရှင်းလင်းချီတက်ကြတော့သည်။

ပထမလ၏ အဆုံးပိုင်းတွင် ရှေ့တန်းမှ အောင်ပွဲသတင်းများ ထပ်မံ ရောက်ရှိလာခဲ့၏။

အားကုန်နေပြီဖြစ်သော ရှီးလင်သည် ဤလျှပ်စီးလက်သကဲ့သို့ ပြင်းထန်သော ထိုးစစ်အောက်တွင် နောက်ဆုံး၌ ပြိုကွဲပျက်စီးသွားခဲ့သည်။

မူလက ရှီးလင်၏ လက်အောက်ခံဖြစ်သော မျိုးနွယ်စုများအားလုံးသည် ခွဲထွက်သွားကြပြီး ရှီးလင်မိဖုရားကို သတ်ဖြတ်ကာ တာ့လျန်ထံ လက်နက်ချအညံ့ခံကြောင်းနှင့် နှစ်စဉ် အခွန်ဆက်သမည်ဖြစ်ကြောင်း ကတိပြုကြသည်။ သဲကန္တာရမျိုးနွယ်စု ၁၆ခုထံမှ သိမ်းပိုက်ထားသော နယ်မြေများကိုလည်း အသေးစိတ် ရေတွက်ကာ ပြန်လည်ပေးအပ်ခဲ့ပြီး လျော်ကြေးများပါ ပေးအပ်ခဲ့သည်။

သဲကန္တာရမျိုးနွယ်စု ၁၆ခုကမူ နောင်တစ်ချိန်တွင် ရှီးလင်မျိုးနွယ်စုများသည် တာ့လျန်ဟူသော ကျောထောက်နောက်ခံ ရရှိသွားပါက သူတို့အပေါ် အန္တရာယ်ပြုလာမည်ကို စိုးရိမ်သောကြောင့် တာ့လျန်၏ လက်အောက်ခံ မျိုးနွယ်စုများအဖြစ် ခံယူလိုကြောင်း လှည့်ကာ ပြောဆိုလာကြ၏။

စစ်တပ်ကြီး အောင်ပွဲခံ၍ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာချိန်တွင် ဝိန်းယွီသည် ကောလဲ့မြို့၌ မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင် အသီးသီးနှင့် လက်အောက်ခံ စာချုပ်များနှင့် ကုန်သွယ်ရေး သဘောတူစာချုပ်များကို လက်မှတ်ရေးထိုးခဲ့သည်။

ထိုသတင်းသည် လျန်နှင့် ချန် နှစ်နိုင်ငံလုံးသို့ ရောက်ရှိသွားသောအခါ အမတ်များသည် အမှန်တကယ် ဖြစ်သည်ဟုပင် မယုံရဲကြဘဲ အကြိမ်ကြိမ် အတည်ပြုပြီးနောက်မှသာ စိတ်လှုပ်ရှားလွန်း၍ မျက်ရည်များ ကျဆင်းလာကြတော့သည်။

အောက်ခြေရှိ ပြည်သူပြည်သားများမှာလည်း အတိုင်းမသိ ဝမ်းသာရွှင်မြူးနေကြပြီး တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး အလျင်အမြန် သတင်းပေးကြကာ မြို့တွင်းရှိ ဈေးလမ်းမများသည် နေ့ရောညပါ ရက်အတန်ကြာအောင် မီးရောင်များ ထိန်လင်းနေခဲ့သည်။

ဒုတိယလ၏ လလယ်တွင် ဝိန်းယွီသည် စစ်တပ်ကို ရုပ်သိမ်းကာ ချန်နန်းတော်သို့ ပြန်လည်ထွက်ခွာခဲ့၏။

စစ်တပ်ကြီးသည် မြို့တံခါးနှင့် ဆယ်လီကျော် ဝေးကွာနေသေးသော်လည်း လမ်းဘေးတစ်ဖက်တစ်ချက်စီတွင် ကြိုဆိုနေကြသော ပြည်သူများ ရှိနေပြီဖြစ်ကာ ဝိန်းယွီ၏ မြင်းလှည်းကို လိုက်ပါလျက် "မင်းသမီး" ဟု တခဲနက် အော်ဟစ်နေကြပြီး လူတိုင်း၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ပျော်ရွှင်မှုများ လွှမ်းခြုံနေခဲ့သည်။

စစ်သည်သုံးသောင်းဖြင့် အင်အားတစ်သိန်းနှစ်သောင်းရှိသော ရန်သူကို ဆုတ်ခွာစေခဲ့ပြီး နောက်ဆုံးတွင် ချန်နိုင်ငံ နယ်စပ်ကို နှစ်ပေါင်းများစွာ နှောင့်ယှက်နေခဲ့သော ရှီးလင်ကိုပင် တစ်ဟုန်ထိုး ချေမှုန်းနိုင်ခဲ့သည်။ ချန်နိုင်ငံသည် နယ်စပ်အပြင်ဘက်သို့ ရှောင်တိမ်းလာခဲ့ပြီးကတည်းက ဤကဲ့သို့သော အကြီးမားဆုံး အောင်ပွဲမျိုးကို တစ်ကြိမ်မျှ မရရှိခဲ့ဖူးချေ။

နှစ်ပေါင်းများစွာ စစ်မက်ဖြစ်ပွားမှုကြောင့် ပြည်သူများ ခံစားနေရသော အခွန်အတုတ် ဖိစီးမှု အရိပ်မည်းကြီးသည်လည်း လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

မယ်တော်ကြီးကျန်း ကိုယ်တိုင် နန်းတော်တွင် ကျန်ရစ်နေခဲ့သော အရာရှိများကို ဦးဆောင်ကာ မြို့တံခါးဝတွင် စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့သည်။ မြို့တံခါးဝတွင် အတူတကွ စောင့်ဆိုင်းနေကြသော ပြည်သူများက စစ်တပ်ကြီး ပြန်လည်ရောက်ရှိလာမည့်အချိန်ကို မျှော်လင့်တကြီး စောင့်စားနေကြသည့် ပုံစံကို ကြည့်ရင်း သူမသည် တဒင်္ဂမျှ ငေးမောသွားခဲ့သည်။ ထို့နောက် အောင်ပွဲခံ စစ်တပ်ကြီးကို မမြင်ရသေးသော အဝေးမှ လမ်းမကြီးကို လှမ်းကြည့်ကာ ပြောလိုက်လေသည်။ "နန်းတော်က ဒီလောက်အထိ မစည်ကားတာ နှစ်တော်တော်ကြာပြီ မဟုတ်လား"

မယ်တော်ကြီးကျန်း၏ ဘေးတွင် လိုက်ပါလာသော အထိန်းတော်ကြီးသည် တစ်ခုခု ပြန်လည်ဖြေကြားလိုသော်လည်း ရှေ့ဘက် လမ်းမကြီးပေါ်တွင် စစ်တပ်၏ အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ လျန်၊ ချန် နှင့် ရှောင်း စစ်စခန်းသုံးခု၏ အလံများသည် အေးစက်သော လေပြင်းထဲတွင် တဖျပ်ဖျပ် လွင့်နေပြီး တင်းမာပြတ်သားသော အငွေ့အသက်များ လွှမ်းမိုးနေ၏။

မယ်တော်ကြီးကျန်းနှင့် လိုက်ပါလာသော အရာရှိများသည် အနည်းငယ် တည်ကြည်သွားကြသော်လည်း မြို့တံခါးဝရှိ ပြည်သူများကမူ တောင်များပြိုကျ၊ ပင်လယ်လှိုင်းများ ရိုက်ခတ်သကဲ့သို့ အလွန်ကျယ်လောင်သော အော်ဟစ်အားပေးသံများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ "စစ်တပ်ကြီး အောင်ပွဲခံပြီး ပြန်လာပြီဟေ့!"

"မင်းသမီး နန်းတော်ကို ပြန်ရောက်ပြီ!"

ထိုအော်ဟစ်သံများသည် တစ်လှိုင်းပြီးတစ်လှိုင်း လွှမ်းမိုးသွားခဲ့သည်။ အစကတည်းက လမ်းမကြီး၏ တစ်ဖက်တစ်ချက်စီတွင် စောင့်ကြပ်နေရန် စစ်သည်များကို စီစဉ်မထားခဲ့ပါက ပြည်သူများသည် ရှေ့သို့ တိုးဝင်ကာ မြင်းလှည်းတန်းကို ပိတ်ဆို့တားဆီးမိလုနီးပါးပင်။

သို့သော် ထိုသို့ဖြစ်လင့်ကစား နှစ်ဖက်လုံးတွင် ကာရံထားသော စစ်သည်များသည် တွန်းတိုက်ခံရသဖြင့် မတ်တတ်ရပ်နိုင်ရန်ပင် ခက်ခဲနေခဲ့သည်။

စစ်တပ်သည် တဖြည်းဖြည်း ချီတက်လာပြီး ရှေ့ဆုံးမှ မြင်းလှည်းသည် မြို့တံခါးဝသို့ ရောက်ရှိလာချိန်တွင် ချင်းယွင်ကိုယ်ရံတော်က မြင်းလှည်းခန်းဆီးကို ပင့်တင်ပေးလိုက်သည်။ အင်္ကျီလက်ကျယ် ဝတ်စုံကြီးကို ဝတ်ဆင်ထားသော ဝိန်းယွီသည် ကျောင်းပိုင်၏ တွဲကူမှုဖြင့် မြင်းလှည်းပေါ်မှ ဆင်းသက်လာခဲ့ရာ ပြည်သူများ၏ အော်ဟစ်သံများ ပိုမို ပြင်းထန်လာပြီး မြို့တံခါးဝရှိ အမတ်များအားလုံးကလည်း လက်နှစ်ဖက်ကို ယှက်ကာ အလေးအနက် အရိုအသေပေးလိုက်ကြသည်။ "အောင်ပွဲခံပြီး ပြန်လည်ရောက်ရှိလာတဲ့ မင်းသမီးကို ကြိုဆိုပါတယ်!"

လူပင်လယ်ကြီး၏ ဝိုင်းရံမှုအောက်တွင် တစ်ခဏတာမျှ အရပ်လေးမျက်နှာလုံးမှ ပဲ့တင်သံများ ထွက်ပေါ်လာသယောင်။

ဝိန်းယွီသည် ကျောင်းပိုင်၏ လက်ကို ကိုင်ကာ မြင်းလှည်းပေါ်မှ ဆင်းလာပြီး ချီစီးမြောင်၏ ရှေ့သို့ လျှောက်သွားကာ သူ့ကို ကိုယ်တိုင် တွဲထူပေးလိုက်သည်။ "အမတ်ချုပ် ထပါတော့။ ကျွန်မ နန်းတော်မှာ မရှိတဲ့ ရက်တွေအတွင်း နန်းတွင်းရေး ကိစ္စတွေကို ဝိုင်းဝန်းကူညီ စီမံပေးခဲ့တဲ့ အမတ်ချုပ်နဲ့ မယ်တော်ကြီးကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"

ပြောဆိုရင်း သူမ၏ အကြည့်များသည် မယ်တော်ကြီးကျန်းထံသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။ သူမ၏ အကြည့်များသည် တည်ငြိမ်နေပြီး ငယ်ရွယ်ကာ ပင်လယ်ပြင်ကဲ့သို့ နူးညံ့သော်လည်း ကြီးမားသော လှိုင်းလုံးကြီးများကို ဖန်တီးနိုင်စွမ်းရှိသည့် ထိုမျက်ဝန်းများထဲတွင် မယ်တော်ကြီးကျန်းသည် မိမိ၏နားထင်မှ ငွေရောင် ဆံပင်ဖြူများကို မြင်တွေ့လိုက်ရ၏။

တကယ်တော့ သူမသည် ဤမျှလောက်အထိ အိုမင်းနေပြီပင်။

ချီစီးမြောင်က မတ်တတ်ရပ်ကာ "ဒါက ကျွန်တော်မျိုးရဲ့ တာဝန်ပါပဲ" ဟု ပြောပြီးနောက် ဝိန်းယွီသည်လည်း အရိုအသေပေးနေကြသော အခြားအမတ်များကို အင်္ကျီလက်ကို မြှောက်ကာ ထခိုင်းလိုက်သည်။ ထို့နောက် မယ်တော်ကြီးကျန်းသည် တဒင်္ဂမျှ ငေးမောနေပြီးမှ ဖြည်းညင်းစွာ စကားဆိုလိုက်လေသည်။ "မင်း ကောလဲ့မြို့မှာ ဒုက္ခများခဲ့ရပြီ။ အခု မင်း အောင်ပွဲခံပြီး ပြန်လာတာကို မြင်ရတော့ ငါ့ရင်ထဲမှာလည်း အရမ်းကို ဝမ်းသာမိတယ်။ လမ်းခရီးတစ်လျှောက် ပင်ပန်းလာခဲ့မှာပဲ၊ နန်းတော်ကို အရင် ပြန်ကြတာပေါ့"

ထို့နောက်မှသာ လူအုပ်ကြီးသည် ပြန်လည် စတင်ထွက်ခွာခဲ့ကြပြီး လမ်းခရီးတစ်လျှောက်လုံးတွင် "ဟန့်ယန်မင်းသမီး" ဟု ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်နေကြသော ပြည်သူများ၏ အသံများဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။

ဝိန်းယွီ၏ မြင်းလှည်းသည် ချန်နန်းတော်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားသည့်တိုင်အောင် ပြည်သူများသည် လမ်းမများပေါ်တွင် ပြည့်နှက်နေပြီး အချိန်ကြာမြင့်စွာ လူစုမကွဲကြသေးချေ။

ကျဉ်းမြောင်းရှည်လျားသော နန်းတွင်းလမ်းမပေါ်တွင် မြင်းလှည်းဘီး လိမ့်သွားသော အသံများသည် အလွန် ရှင်းလင်းစွာ ကြားနေရသည်။ မယ်တော်ကြီးကျန်းသည် မြင်းလှည်းနံရံကို မှီလျက် အေးစက်သော လေပြင်းထဲတွင် တစ်လှုပ်လှုပ် လွင့်နေသော ခန်းဆီးကို ကြည့်နေမိ၏။ ထိုခန်းဆီးမှတစ်ဆင့် နန်းတော်နံရံ အပြင်ဘက်ရှိ အစိမ်းရောင် အညွန့်လေးများ ထွက်နေသော သစ်ကိုင်းသစ်များကို မြင်တွေ့ရပြီး ကောင်းကင်ကိုပင် တုန်လှုပ်စေနိုင်သော ထိုအော်ဟစ်သံများသည် နန်းတော်တံခါး အထပ်ထပ်ကို ကျော်လွန်ပြီးနောက်တွင်လည်း ခပ်သဲ့သဲ့ ကြားနေရဆဲပင်။

"မယ်တော်ကြီး" အထိန်းတော်ကြီးသည် သူမက ခန်းဆီးကြားမှ မြင်ကွင်းကို ငေးကြည့်နေသည်ကို မြင်သောအခါ တိုးညှင်းစွာ ခေါ်လိုက်သည်။

မယ်တော်ကြီးကျန်းက သက်ပြင်းချရင်း ပြောလိုက်လေသည်။ "နွေဦးရောက်လာပြီပဲ၊ ဒီနန်းတော် အထက်အောက် တစ်ခုလုံးကလည်း တကယ်ကို အသစ်အဆန်းတွေ ဖြစ်ကုန်ပြီ"

အထိန်းတော်ကြီးမှာ နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်သွားသော်လည်း မယ်တော်ကြီးကျန်းကမူ စကားမပြောတော့ချေ။

သူမ နန်းတော်သို့ ပြန်လာသော ဤလမ်းခရီးတစ်လျှောက်တွင် နန်းတွင်းအပျိုတော်ရွေးချယ်ပွဲမှတစ်ဆင့် နန်းတော်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာခဲ့ရသည်မှ မိဖုရားခေါင်းကြီး ဖြစ်လာပြီး ထို့နောက် မယ်တော်ကြီး ဖြစ်လာခဲ့သည့် သူမ၏ ဘဝတစ်ဝက်ကျော်ကို တဖြည်းဖြည်း ပြန်လည် တွေးတောနေမိသည်။ ရုတ်တရက်ဆိုသလို သူမ၏ ဆံပင်များကြားရှိ ပုလဲနှင့် ကျောက်စိမ်း ဆံထိုးများသည် သူမကို အနည်းငယ် လေးလံစွာ ဖိနှိပ်ထားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရ၏။

ဝိန်းယွီသည် ကျောက်ဟွာနန်းဆောင်သို့ ပြန်ကာ အဝတ်အစားများကို ရိုးရှင်းစွာ လဲလှယ်လိုက်သည်။ လင်ရှီးနန်းဆောင်သို့ ထပ်မံ သွားရောက်သောအခါ မယ်တော်ကြီးကျန်းသည် ရေကန်လယ်ရှိ ဇရပ်တွင် ငါးစာကျွေးနေကြောင်း သိလိုက်ရသည်။

ချန်နိုင်ငံ၏ ဆောင်းရာသီသည် စောစီးစွာ ကုန်ဆုံးသွားခဲ့သည်။ လေတိုက်ခတ်မှုက အေးစက်နေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း ရေကန်ဘေးတွင် လွင့်မျောနေသော မိုးမခပင်စိမ်းစိမ်းများသည် အညွန့်သစ်များ ထွက်ပေါ်နေလေပြီ။

ဝိန်းယွီသည် ကျောင်းပိုင်ကို ခေါ်ဆောင်ကာ ဇရပ်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားချိန်တွင် မယ်တော်ကြီးသည် ရိုးရှင်းသန့်စင်သော ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ကျောက်စိမ်းပန်းကန်ငယ်ထဲမှ ငါးစာများကို ယူကာ ရေကန်ထဲတွင် တစ်စုတစ်ဝေးတည်း ဖြစ်နေကြသော အနီနှင့်အဖြူရောင် ငါးကြင်းများကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ပစ်ကျွေးနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမတို့ ရောက်ရှိလာခြင်းကို မယ်တော်ကြီးက သတိမထားမိသည့်အလားပင်။

ဝိန်းယွီက ပြောလိုက်လေသည်။ "ကျောက်ဟွာနန်းဆောင်မှာ အပြောင်းအလဲတွေ ဖြစ်ခဲ့တဲ့နေ့က ကူညီပေးခဲ့လို့ ကျေးဇူးတင်ပါတယ် မယ်တော်ကြီး"

သူမ ပြောလိုက်သည့် အကြောင်းအရာမှာ ချန်ဘုရင်က ကျောက်ဟွာနန်းဆောင်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာပြီး အားလီကို အန္တရာယ်ပြုရန် ကြိုးစားခဲ့သည့်အကြောင်းကို ရည်ရွယ်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ထိုအချိန်က ကောလဲ့မြို့တွင် စစ်ရေးအခြေအနေများ တင်းမာနေခဲ့ရာ ရန်သူများ ဝိုင်းရံထားချိန်တွင် နန်းတော်ဘက်မှ အပြောင်းအလဲများကို သိရှိသွားပါက ဝိန်းယွီသည် အားလီအတွက်ပါ စိုးရိမ်ပူပန်နေရမည်ကို ထုန်ချွဲက စိုးရိမ်သဖြင့် ထိုကိစ္စကို သတင်းလွှာများထဲတွင် ယာယီ ထည့်သွင်းမရေးသားခဲ့ချေ။

နောက်ပိုင်းတွင် ကောလဲ့မြို့မှ အောင်ပွဲသတင်းသည် နန်းတော်သို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာပြီး ချန်ဘုရင်၏ သေဆုံးမှု သတင်းကိုလည်း ထပ်မံ ဖုံးကွယ်ထားရန် မလိုအပ်တော့ချေ။ ထိုအခါမှသာ နန်းတော်တွင် ကျန်ရစ်နေခဲ့သော ချင်းယွင်ကိုယ်ရံတော်များသည် ထိုနေ့က ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှကို ပထမဆုံးအနေဖြင့် စာလွှာများဖြင့် ဝိန်းယွီထံသို့ အသေးစိတ် အသိပေးခဲ့ကြသည်။

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ငါးစာများကို ဆက်လက် ယူတော့မည့် မယ်တော်ကြီးကျန်း၏ လက်သည် အနည်းငယ် ရပ်တန့်သွားခဲ့သည်။

သားကို ဆုံးရှုံးလိုက်ရသည့် နာကျင်မှုသည် အဆုံးတွင်တော့ မယ်တော်ကြီးကျန်း၏ ရင်ထဲမှ အမာရွတ်တစ်ခု ဖြစ်နေဆဲပင်။ အထူးသဖြင့် ချန်ဘုရင်သည် ထိုမျှလောက် ပြတ်သားသော နည်းလမ်းဖြင့် သူမ၏ မျက်စိရှေ့တွင်ပင် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေသွားခဲ့သည် မဟုတ်ပါလား။

အစပိုင်းက ဒေါသနှင့် ခက်ထန်မှုများသည် ဤနန်းတော်၏ ဆောင်းရာသီမှ နှင်းနှင့် မိုးကဲ့သို့ပင် အရည်ပျော်သွားပြီးနောက် သံချေးတက်နေသော ရေစက်များသာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် သန်းခေါင်ယံ အိပ်မက်များထဲတွင်မှသာ ရရှိနိုင်သော ထိုဝမ်းနည်းကြေကွဲမှုများသည် သံချေးများတစ်လျှောက် တဖြည်းဖြည်း စိမ့်ဝင်သွားကာ အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ စုပုံလာခဲ့တော့သည်။

အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက်မှသာ မယ်တော်ကြီးကျန်းက ပြောလိုက်၏။ "ငါလည်း ချန်နိုင်ငံအတွက် လုပ်ခဲ့တာပါ"

သူမသည် ငါးစာ အနည်းငယ်ကို ထပ်မံ ယူကာ ရေကန်ထဲသို့ ပစ်ထည့်လိုက်၏။ "အရင်တုန်းက မင်း ပြောခဲ့တယ်နော်၊ ငါ့အတွက် ဘုရားဝတ်ပြုဖို့ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်တဲ့ နေရာတစ်ခု ရှာပေးမယ်လို့လေ။ မင်း ပြန်လာပြီဆိုတော့ ငါလည်း နန်းတော်ကို မင်းဆီ သေချာ ပြန်အပ်ခဲ့ပါပြီ။ ဒီနန်းတော်မှာ နေရတာလည်း နည်းနည်း ပင်ပန်းလာပြီမို့ ချန်တောင်ကို စောစော သွားပြီး အေးအေးချမ်းချမ်း နေချင်တော့တယ်"

အထိန်းတော်ကြီးသည် ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ကမန်းကတမ်း ဒူးထောက်ချလိုက်ပြီး ဝမ်းနည်းစွာဖြင့် ခေါ်လိုက်လေသည်။ "မယ်တော်ကြီး..."

ဝိန်းယွီသည် အသက်တစ်ချက် ရှူထုတ်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်၏။ "မယ်တော်ကြီး ဒီလိုလုပ်ဖို့ မလိုပါဘူး..."

မယ်တော်ကြီးကျန်းသည် ရေကန်ထဲမှ ငါးကြင်းများကို ဆက်လက် အစာကျွေးနေရင်း ပြောလိုက်လေသည်။ "ငါ တကယ် ပင်ပန်းနေပါပြီ"

သူမသည် ခေါင်းကို စောင်းကာ ဝိန်းယွီကို ကြည့်လိုက်သည်။ "မင်း ငါ့အတွက် စီစဉ်ပေးလိုက်ပါ"

ဒီတစ်ကြိမ်တွင်တော့ ဝိန်းယွီသည် ထပ်မငြင်းတော့ချေ။

ဝိန်းယွီ ထွက်သွားပြီးနောက် အထိန်းတော်ကြီးသည် မယ်တော်ကြီးကျန်း၏ ခြေရင်းတွင် မှောက်လျက် ဒူးထောက်ကာ ငိုကြွေးလိုက်သည်။ "မယ်တော်ကြီး... ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ဒုက္ခခံနေရတာလဲ"

မယ်တော်ကြီးကျန်းသည် ပန်းကန်ထဲမှ နောက်ဆုံးကျန်ရှိနေသော ငါးစာများကို ရေကန်ထဲသို့ ပစ်ထည့်လိုက်ပြီး အဝေးမှ ချန်နန်းတော်၏ အနီရောင်နံရံနှင့် မြစိမ်းရောင် အမိုးကြွေပြားများကို ကြည့်လိုက်၏။ သူမ၏ မျက်လုံးထဲတွင် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုမှလွဲ၍ အဆုံးအစမရှိသော အထီးကျန်ဆန်မှုများသာ ကျန်ရှိနေတော့၏။ "ငါက ဒီနေရာမှာ ခင်ပွန်း၊ တူ၊ ညီအစ်ကို မောင်နှမတွေနဲ့ နောက်ဆုံးတော့ သားကိုပါ လမ်းခွဲနှုတ်ဆက်ခဲ့ရတယ်..."

"ကျစ်ဖန်းရယ်... ငါ ပင်ပန်းနေပြီ။ အရင်တုန်းက နန်းတော်ဆိုတာလည်း မရှိတော့ပါဘူး။ နင်နဲ့ ငါက ဒီနေရာမှာ ဆက်ပြီး ဘာကို စောင့်ရှောက်နေဦးမှာလဲ"

အထိန်းတော်ကြီးသည် တစ်ခုခုကို ရုတ်တရက် နားလည်သွားသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားပြီး ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးလေတော့သည်။

...

အပိုင်း (၂၅၉.၂)

ချန်ဘုရင် နတ်ရွာစံသည့် ဝမ်းနည်းကြောင်းအမိန့်ပြန်တမ်းကို ဝိန်းယွီ နန်းတော်သို့ မပြန်မီကတည်းက ထုတ်ပြန်ခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။ သို့သော် တစ်နိုင်ငံလုံးရှိ ပြည်သူပြည်သားများသည် စစ်ပွဲကြီးတွင် အောင်ပွဲခံနိုင်ခဲ့သည့် အတိုင်းမသိ ဝမ်းသာပျော်ရွှင်မှုထဲတွင် နစ်မြောနေကြသဖြင့် ဤနိုင်ငံတော် ဈာပနသည် ပြည်သူများကြားတွင် လှုပ်ခတ်မှုတစ်စုံတစ်ရာ မဖြစ်ပေါ်စေခဲ့ချေ။

ထို့အပြင် ချန်ဘုရင် သက်ရှိထင်ရှားရှိစဉ်က ပြုလုပ်ခဲ့သော အဓိပ္ပါယ်မဲ့ လုပ်ရပ်မျိုးစုံနှင့် မသေဆုံးမီလေးတွင်ပင် မိမိ သားတော်အရင်း၏သွေးကို ယူကာ အသက်ရှည်ဆေးလုံး ဖော်စပ်ရန် ကြိုးပမ်းခဲ့မှုများကြောင့် အလှဆင်ရေးသားရာတွင် အတော်ဆုံးဖြစ်သော ချန်နိုင်ငံ၏ သမိုင်းမှတ်တမ်းအရာရှိများပင်လျှင် မှတ်တမ်းစာအုပ်ပေါ်တွင် မည်သို့ ရေးသားရမည်ကို မသိအောင် ဖြစ်ခဲ့ကြရ၏။

နောက်ဆုံးတွင် မယ်တော်ကြီးက သားတော်အတွက်ကြောင့်လား သို့တည်းမဟုတ် ချန်နိုင်ငံ၏ မျက်နှာစာအတွက်ကြောင့်လား မသိရသော်လည်း ချန်ဘုရင်သည် နယ်စပ်စစ်ရေးများကို စိုးရိမ်ပူပန်လွန်းသဖြင့် ရောဂါရကာ သွေးအန်ပြီး နတ်ရွာစံခဲ့ခြင်းဖြစ်ကြောင်း သမိုင်းမှတ်တမ်းအရာရှိများကို ရေးသားရန် အမိန့်ပေးခဲ့လေသည်။

သို့သော် ပြည်သူပြည်သားများကတော့ ဤအဆိုကို နှာခေါင်းရှုံ့ခဲ့ကြသည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ ချန်ဘုရင်၏ အဓိပ္ပါယ်မဲ့သော နာမည်ဆိုးမှာ ပြင်ပတွင် ကြာမြင့်စွာကတည်းက ကျော်ကြားနေခဲ့ပြီး ရှောင်းလိက မြို့ကို ဝိုင်းရံလိုက်သည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ဝိန်းယွီကို ကြိုးတုပ်ကာ လက်နက်ချအညံ့ခံရန် ဆက်သခဲ့သည့် သတ္တိကြောင်သော လုပ်ရပ်မျိုးကိုပင် ပြုလုပ်ခဲ့သေးသည် မဟုတ်ပါလား။ ထို့ကြောင့် ချန်ဘုရင်သည် တိုင်းပြည်အတွက် စိုးရိမ်ပူပန်ရင်း ကွယ်လွန်သွားခြင်းဖြစ်သည်ကို လမ်းဘေးရှိ အသက်သုံးနှစ်အရွယ် ကလေးငယ်ပင်လျှင် ယုံကြည်လိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ချန်ဘုရင်၏ အမှန်တကယ် သေဆုံးရသည့် အကြောင်းရင်းနှင့်ပတ်သက်၍ ပြည်သူများကြားတွင် ခန့်မှန်းပြောဆိုမှုများစွာ ရှိနေခဲ့၏။ အချို့က ချန်ဘုရင်သည် ကာမဂုဏ် လွန်ကဲမှုကြောင့် သေဆုံးသွားခြင်းဖြစ်သည်ဟု ပြောကြပြီး အချို့ကမူ ဆေးလုံးများကို အလွန်အကျွံ သောက်သုံးမိခြင်းကြောင့် သေဆုံးသွားခြင်းဖြစ်သည်ဟု ဆိုကြသည်။ အဆိုးဆုံးမှာ ရှီးလင်စစ်တပ် အင်အားတစ်သိန်းနှစ်သောင်းက နယ်စပ်ကို ခြိမ်းခြောက်လာသဖြင့် ကြောက်လန့်ကာ သေဆုံးသွားခြင်းဖြစ်သည်ဟုပင် ပြောဆိုကြလေသည်။

ဝိန်းယွီက‌တော့ ဤကိစ္စများကို လုံးဝ မသိရှိခဲ့ချေ။ တာ့လျန်သို့ မပြန်မီ ချန်နိုင်ငံဘက်ရှိ ကိစ္စရပ်အများအပြားကို စနစ်တကျ စီစဉ်ပေးနိုင်ရန်အတွက် သူမသည် လတ်တလောရက်များအတွင်း အလွန်အမင်း အလုပ်များနေခဲ့သည်။

မယ်တော်ကြီးသည် ချန်နန်းတော်၏ မည်သည့်ကိစ္စကိုမျှ ထပ်မံ ဝင်ရောက်မစွက်ဖက်လိုတော့ချေ။ ချန်ဘုရင်လည်း သေဆုံးသွားပြီဖြစ်ရာ နောင်တွင် ချန်နယ်မြေ၌ ချန်ဘုရင်အသစ်တစ်ပါး ထပ်မံ ပေါ်ထွက်လာလိမ့်မည် မဟုတ်တော့ပေ။ ချန်နန်းတော်ကို ဆက်လက် ထိန်းသိမ်းထားမည်လား ဆိုသည်မှာပင် ပြောရခက်နေပြီဖြစ်ရာ နန်းတော်အတွင်းရှိ မိဖုရား မောင်းမမိဿံများကို စနစ်တကျ နေရာချထားပေးရန် လိုအပ်လာသည်။

ဝိန်းယွီသည် ထိုမိဖုရားများ၏ နန်းဆောင်များဆီသို့ လူလွှတ်ကာ သူတို့၏ဆန္ဒကို မေးမြန်းစေခဲ့သည်။ နန်းတော်မှ ထွက်ခွာလိုသူများကို ငွေကြေး အမြောက်အမြား ပေးအပ်ကာ ထွက်ခွာခွင့်ပြုခဲ့ပြီး သွားစရာ နေရာမရှိသူများကိုမူ နန်းတော်ခွဲတစ်ခုတွင် နေရာချထားပေးကာ ပြုစုစောင့်ရှောက်ပေးခဲ့၏။

ထို့အပြင် သူမနှင့်အတူ တာ့လျန်သို့ ပြောင်းရွှေ့လိုက်ပါမည့် အမတ်တစ်စုကို ရွေးချယ်ရမည်ဖြစ်ပြီး ချန်နယ်မြေတွင် ကျန်ရစ်ကာ အခြေအနေအရပ်ရပ်ကို ကြီးကြပ်ကွပ်ကဲရန် ယုံကြည်ရသော အမတ်များကိုလည်း ထပ်မံ ရွေးချယ်ရဦးမည်။

ပေါ်ရှန်း နံ့သာပေါင်းဖိုထဲတွင် နံ့သာများ လောင်ကျွမ်းနေပြီး လျှံထွက်လာသော အခိုးအငွေ့များသည် ရတနာထီးအမိုးတစ်ခုကဲ့သို့ တစ်လွှာပြီးတစ်လွှာ ဖြန့်ကျက်ထွက်ပေါ်နေကာ စာကြည့်ဆောင်တစ်ခုလုံးတွင် နံ့သာငွေ့များဖြင့် လွှမ်းခြုံနေလေသည်။

ဝိန်းယွီသည် စားပွဲခုံအနောက်တွင် ထိုင်နေပြီး တဆစ်ဆစ် နာကျင်နေသော သူမ၏ နားထင်ကို အကြိမ်မည်မျှ ပွတ်သပ်မိနေမှန်းပင် မသိတော့ချေ။

ယခင်က ကောလဲ့မြို့ကို မထိန်းသိမ်းနိုင်မည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် ထုန်ချွဲကို အားလီအား ခေါ်ဆောင်ကာ တာ့လျန်သို့ ပြန်ခိုင်းခဲ့စဉ်က ချန်အရာရှိတစ်စုကိုလည်း အတူလိုက်ပါရန် ရွေးချယ်ပေးခဲ့သည်။

သို့သော် နောက်ပိုင်းတွင် ပြဿနာများ ထပ်မံ ပေါ်ပေါက်လာလိမ့်မည်ဟု သူမ မထင်မှတ်ထားခဲ့ချေ။ ယန်အဖွဲ့ ပုန်ကန်စဉ်က မည်သည့်ဘက်ကိုမျှ မပါဝင်ဘဲ သတိထားနေခဲ့ကြသော အချို့သော အထက်တန်းလွှာ မိသားစုများနှင့် တော်ဝင်ဆွေမျိုးများသည် ထိုအရာရှိများ၏ နေရာများကို တိုက်ရိုက် လုယူကာ သူတို့၏ မိသားစုတစ်ဆွေလုံး တစ်မျိုးလုံးကို တာ့လျန်သို့ ပြောင်းရွှေ့သွားခဲ့ကြသည်။

ချီစီးမြောင်သည်လည်း မူလက တာ့လျန်သို့ ပြောင်းရွှေ့ရမည့် အမတ်များစာရင်းတွင် ပါဝင်သော်လည်း ချန်နိုင်ငံ၏ အခြေအနေကို တည်ငြိမ်စေရန်အတွက်သာ ကျန်ရစ်ခဲ့ရန် ရွေးချယ်ခဲ့ရသည်။

ခေါင်းကိုက်စရာ ဖြစ်ခဲ့ရသော်လည်း ထိုအချိန်မှစ၍ သာမန် ပြည်သူပြည်သားများ ဖြစ်စေ၊ နန်းတွင်းရှိ အလယ်အလတ်နှင့် အောက်ခြေအဆင့် အရာရှိများ ဖြစ်စေ၊ ချန်နိုင်ငံ၏ အထက်တန်းလွှာများနှင့် တော်ဝင်ဆွေမျိုးများအပေါ်တွင် မျှော်လင့်ချက် လုံးဝ ကင်းမဲ့သွားခဲ့ပုံရသည်။ ထို့ကြောင့် ဝိန်းယွီ နန်းတော်သို့ ပြန်ရောက်လာပြီးနောက်တွင် လူတိုင်းက သူမကိုသာ ချန်နိုင်ငံ၏ အစစ်အမှန် သခင်အဖြစ် သတ်မှတ်ထားကြတော့သည်။

ဝိန်းယွီ ရေးဆွဲထားသော စာရင်းတွင် ပါဝင်သည့် ချန်အရာရှိ တစ်ဦးပြီးတစ်ဦးသည် စာကြည့်ဆောင်အတွင်းသို့ ခေါ်ယူခြင်း ခံရပြီး သူမ၏ မေးမြန်းမှုများ ပြီးဆုံးသွားသောအခါ အင်္ကျီလက်ဖြင့် မျက်ရည်များကို သုတ်ကာ စာကြည့်ဆောင်ထဲမှ ထွက်ခွာလာကြသည်။ ထိုသို့ဖြစ်ရခြင်းမှာ လမ်းခွဲရမည့် ဝမ်းနည်းမှုကြောင့် ဖြစ်နိုင်သလို၊ သို့တည်းမဟုတ် မိမိအား အသိအမှတ်ပြု ချီးမြှောက်ခဲ့သည့် ကျေးဇူးတရား၏ ကြီးမားမှုကြောင့်လည်း ဖြစ်နိုင်ပေသည်။

သို့သော် ယနေ့ ပြီးဆုံးသွားပြီးနောက်တွင် ချန်နိုင်ငံတစ်ခုလုံးသည် ချန် ဟူသော မျိုးရိုးနာမည်နှင့် မသက်ဆိုင်တော့ဘဲ ဝိန်း ဟူသော မျိုးရိုးနာမည်ကိုသာ ခံယူရတော့မည် ဖြစ်သည်။

အမတ်ချုပ်အနေဖြင့် ချီစီးမြောင်သည် ဝိန်းယွီ၏ ခေါ်ယူတွေ့ဆုံခြင်းခံရသော နောက်ဆုံး ချန်အရာရှိ ဖြစ်လေသည်။

လီကုန်းကုန်းက ဆင့်ခေါ်ပေးခဲ့ပြီးနောက် သူသည် စာကြည့်ဆောင်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။ ဝိန်းယွီသည် စားပွဲခုံအနောက်တွင် စုတ်တံကို ကိုင်ကာ တစ်ခုခုကို အာရုံစိုက် ရေးသားနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် ရှေးဦးစွာ အရိုအသေပေးလိုက်၏။ " ကျွန်တော်မျိုး အမတ်အိုကြီး ချီစီးမြောင် မင်းသမီးကို ဂါရဝပြုပါတယ်"

"အမတ်ချုပ် အရိုအသေပေးဖို့ မလိုပါဘူး" ဝိန်းယွီသည် လက်ထဲမှ စုတ်တံကို ချထားလိုက်ပြီး အောက်ဘက်ရှိ ချီစီးမြောင်ကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်လေသည်။ "ဒီနေ့ အမတ်ချုပ်ကို ခေါ်လိုက်တာက မေးစရာရှိလို့ပါ။ အရင်တုန်းက အမတ်ချုပ်က ချန်နိုင်ငံရဲ့ နိုင်ငံတော်အသက်ဆက်နိုင်ဖို့ တာ့လျန်ကို သွားဖို့တောင် ဆန္ဒရှိခဲ့တာပဲ။ အခု ကောင်းကင်နဲ့မြေကြီး တည်ငြိမ်သွားပြီ ဆိုပေမယ့် ကျွန်မက အမတ်ချုပ်ကို ကျွန်မနဲ့အတူ တာ့လျန်ကို လိုက်ခဲ့ပြီး ကျွန်မကို ဆက်လက် ကူညီပေးဖို့ တောင်းဆိုချင်လို့ပါ။ အမတ်ချုပ် သဘောတူနိုင်မလား"

ချီစီးမြောင်၏ နှုတ်ခမ်းများသည် အကြိမ်အနည်းငယ် လှုပ်ရှားသွားပြီးနောက် လက်နှစ်ဖက်ကို ယှက်ကာ ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်သည်။ "မင်းသမီးက ကျွန်တော်မျိုးကို မစွန့်ပစ်တဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ကျွန်တော်မျိုးရဲ့ ဒီအရိုးစုက မြေကြီးထဲ ဝင်ရမယ့် အချိန် မရောက်သေးပါဘူး။ မင်းသမီး ခိုင်းစေသမျှကို လိုလိုလားလား လုပ်ဆောင်ပေးပါ့မယ်။ ဒါပေမယ့်... ကျွန်တော်မျိုးမှာ မင်းသမီးကို မေးဖို့ မသင့်တော်တဲ့ မေးခွန်းတစ်ခု ရှိနေလို့ပါ"

ဝိန်းယွီက "အမတ်ချုပ် ပြောပါ" ဟု ပြောလေသည်။

"မင်းသမီးကို ရဲရဲဝံ့ဝံ့ မေးပါရစေ... မြောက်ပိုင်းက ရှောင်းစစ်စခန်းနဲ့ ဘယ်လို အဖြေမျိုး ထွက်မှာလဲ"

ဝိန်းယွီသည် အောက်ဘက်ရှိ အသက်ငါးဆယ်ကျော်နေပြီဖြစ်သော အမတ်အိုကြီးကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ၏ မျက်ဝန်းများသည် အလွန် တည်ငြိမ်နေသော်လည်း တစ်ဝက်တစ်ပျက်မျှပင် ညှိနှိုင်းဆွေးနွေးရန် နေရာမရှိကြောင်း ပြသနေပြီး ပြောလိုက်၏။ "တာ့လျန်နဲ့ မြောက်ပိုင်း ရှောင်းစစ်စခန်းက လက်ထပ်မဟာမိတ် ဖွဲ့ကြလိမ့်မယ်"

ဝိန်းယွီနှင့် ရှောင်းလိ နှစ်ဦးစလုံးတွင် မိသားစု ဆွေမျိုးအသိုင်းအဝိုင်း မရှိကြချေ။ ဤလက်ထပ်မဟာမိတ် ဟူသော စကားလုံး နှစ်လုံး ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ၎င်းသည် မည်သည့်အရာကို ဆိုလိုကြောင်း ရှင်းပြနေစရာပင် မလိုတော့ပေ။

သို့သော် ၎င်းသည် လောကကြီးကို အမြန်ဆုံး တစ်ပြေးညီတည်း ဖြစ်စေရန်အတွက် အကောင်းဆုံးသော ဗျူဟာတစ်ခုလည်း ဖြစ်သည်။

ချီစီးမြောင်သည် ကောလဲ့မြို့ တိုက်ပွဲအပြီးတွင် သူတို့၏ ချန်နိုင်ငံသည် ဝိန်းယွီထံမှ မည်သည့်အရာကိုမျှ ထပ်မံ တောင်းဆိုပိုင်ခွင့် မရှိတော့ကြောင်း သိထားသော်လည်း အခက်အခဲကြီးစွာဖြင့် မေးလိုက်လေသည်။ "ဒါဆိုရင် သခင်မလေးကရော..."

ဝိန်းယွီက ပြောလိုက်၏။ "အားလီကို ဆက်ခံသူအဖြစ် ခန့်အပ်မယ်ဆိုတဲ့ အချက်ကတော့ ပြောင်းလဲသွားမှာ မဟုတ်ပါဘူး"

ချီစီးမြောင်သည် မိမိကိုယ်ကို ရှက်ရွံ့သွားမိကာ ခေါင်းငုံ့လျက် ဝိန်းယွီကို နောက်တစ်ကြိမ် အရိုအသေပေးလိုက်ပြန်သည်။ "ကျွန်တော်မျိုး... မင်းသမီးကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"

ချီစီးမြောင် ထွက်သွားပြီးနောက် ဝိန်းယွီသည် မှတ်တမ်းစာလွှာများပေါ်တွင် စုတ်တံဖြင့် မှတ်ချက်ရေးရန် ပြင်လိုက်ချိန်၌ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုကြောင့် ပိုသိသာလာသော နာကျင်နေသည့် နားထင်ကို ခဏမျှ ဖိနှိပ်လိုက်သည်။

ချီစီးမြောင် မည်သည့်အတွက်ကြောင့် ထိုမေးခွန်းနှစ်ခုကို မေးခဲ့ရသည်ကို သူမ သိနေသည်။

သူသည် ချန်နယ်မြေမှ ပြည်သူပြည်သားများအတွက် တစ်သက်လုံး ကိုယ်ကျိုးစွန့် အနစ်နာခံခဲ့သူ ဖြစ်သည်။ သူ၏ ဤတစ်ခုတည်းသော ကိုယ်ကျိုးရှာမှုလေးသည် သူ ဆယ်စုနှစ်ပေါင်းများစွာ သစ္စာခံခဲ့သော ချန်တော်ဝင်မိသားစုကို ဖြေရှင်းချက်တစ်ခု ပေးချင်သောကြောင့်ဟု ဆိုနိုင်သကဲ့သို့ ချန်နယ်မြေရှိ ပြည်သူပြည်သား အားလုံးအတွက် ကြံဆောင်ပေးခြင်းဖြစ်သည်ဟုလည်း ဆိုနိုင်ပေသည်။

ငါ ထီးနန်းဆက်ခံချိန်မှာတော့ ချန်အမတ်တွေကို အားလုံးအပေါ် တရားမျှတမယ်လို့ ယုံကြည်အောင် လုပ်နိုင်ခဲ့ပေမယ့် အနာဂတ်က ဆက်ခံသူကကော ဘယ်လိုနေမှာပါလိမ့်။

ဘုရင်တစ်ပါး ပြောင်းရင် အမတ်တစ်စုလည်း ပြောင်းရတာပဲ။ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ရင်းနှီးမှုနဲ့ စိမ်းသက်မှု ကွာခြားချက်ကတော့ ရှိနေမှာပဲ။

ချန်တော်ဝင်မိသားစုရဲ့ သွေးစီးဆင်းနေတဲ့ ဆက်ခံသူက ထီးနန်းကို ဆက်ခံနိုင်မှသာ နောင်တစ်ချိန်ကျရင် နယ်မြေနှစ်ခုလုံးကို အရင်အတိုင်း တန်းတူ ဆက်ဆံပေးနိုင်လိမ့်မယ်။

ရှောင်းလိသည် ဝိန်းယွီ နေ့စဉ် သောက်သုံးရသော အားဆေးခွက်ကို ကိုင်ဆောင်ကာ ဝင်လာခဲ့သည်။ သူမ ခေါင်းကိုက်ရောဂါ ပြန်ထနေသည်ကို မြင်သောအခါ သူသည် သူမလက်ထဲမှ စုတ်တံကို တိုက်ရိုက် ဆွဲယူလိုက်ပြီး ထိုမှတ်တမ်းစာလွှာကို သူမကိုယ်စား ပိတ်ပေးလိုက်ကာ ဆေးခွက်ကို သူမရှေ့သို့ ကမ်းပေးရင်း ပြောလိုက်လေသည်။ "နောက်မှ ဆက်ကြည့်ပါ။ အရင်ဆုံး ဆေးသောက်လိုက်ဦး"

ဝိန်းယွီသည် အလုပ်များလာသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ထမင်းမစားခြင်းမှာ ပုံမှန်ကိစ္စတစ်ခု ဖြစ်နေခဲ့ရာ အားဆေးရည် သောက်ရန်ဆိုလျှင်တော့ ပြောနေစရာပင် မလိုတော့ပေ။

သူမက သခင် ဖြစ်သောကြောင့် လက်အောက်ငယ်သားများသည် ခက်ခဲစွာ ဖျောင်းဖျပြောဆိုခြင်းမှလွဲ၍ အမြဲတမ်း သူမကို ဘာမှမတတ်နိုင်အောင် ဖြစ်ကြရသည်။ ယခု ရှောင်းလိက စောင့်ကြည့်ပေးနေသဖြင့် ကျောင်းပိုင်နှင့် ချင်းယွင်ကိုယ်ရံတော်များ အားလုံးသည် များစွာ စိတ်အေးသွားခဲ့ကြသည်။

နေ့စဉ် ထမင်းစားပြီးနောက် သောက်ရသော အားဆေးကို သူ ကိုယ်တိုင် မပျက်မကွက် ကျိုချက်ပြီး လာရောက်ပို့ဆောင်ကာ ဝိန်းယွီ ဆေးသောက်သည်ကို စောင့်ကြည့်နေခြင်းအပြင် မနက်တစ်ကြိမ်၊ ညတစ်ကြိမ် ဆေးပတ်တီးလဲလှယ်ပေးခြင်းကိုပင် သူ တစ်ကြိမ်မျှ မလစ်ဟင်းခဲ့ပေ။

ထိုသို့သော အကျိုးကျေးဇူးများကြောင့်သာ ဝိန်းယွီ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် နန်းတော်သို့ မပြန်မီကတည်းက ခုနစ်ဆယ်၊ ရှစ်ဆယ်ရာခိုင်နှုန်းခန့် သက်သာကောင်းမွန်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဝိန်းယွီ၏ စိတ်အာရုံများသည် မှတ်တမ်းစာလွှာပေါ်ရှိ နိုင်ငံရေးကိစ္စများတွင် ရစ်ပတ်နေဆဲဖြစ်ရာ မျက်မှောင်အနည်းငယ် ကြုတ်လိုက်ပြီး နားထင်ကို ဖိနှိပ်ရင်း ပြောလိုက်၏။ "အခုပဲ မှတ်ချက်ရေးလို့ ပြီးတော့မှာပါ"

ပုံမှန်အချိန်များတွင် ချင်းယွင်ကိုယ်ရံတော်များသည် သူမ မျက်မှောင်ကြုတ်သည်ကို မြင်လျှင် သူမကို ထပ်မံ မဆန့်ကျင်ရဲကြတော့ချေ။ သို့သော် ရှောင်းလိကမူ သူမစားပွဲခုံရှေ့တွင် စုပုံနေသော မှတ်တမ်းစာလွှာများ အားလုံးကို တိုက်ရိုက် ဆွဲယူကာ ဘေးသို့ ဖယ်ထားလိုက်ပြီးမှ ဘေးဘက်ရှိ လက်တန်းပါ ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် လက်ပိုက်ကာ ထိုင်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူက သူမကို စိုက်ကြည့်ရင်း စကားနှစ်ခွန်း ထွက်ကျလာခဲ့သည်။ "ဆေးသောက်"

ဝိန်းယွီသည် မှတ်တမ်းစာလွှာများကို ဆက်လက် မှတ်ချက်ရေးလိုသော စိတ်ကူးကို မျိုသိပ်လိုက်ရပြီး စားပွဲပေါ်ရှိ ဆေးခွက်ကို မ,ယူကာ မျက်စိမှိတ်လျက် အကြိမ်အနည်းငယ်မျှဖြင့် အကုန်အစင် မော့သောက်လိုက်လေသည်။ လျှာရင်းမှ လည်ချောင်းအထိ ရုတ်တရက် ခါးသက်သွားပြီး ထုံကျဉ်သွားကာ သူမ၏ မျက်လုံးအောက်တွင်ပင် ထိန်းချုပ်မရနိုင်အောင် စိုစွတ်လာခဲ့သည်။

ရှောင်းလိသည် သေတ္တာထဲတွင် စိမ်ထားသော ဆီးသီးချဉ်များကို ကမ်းပေးလိုက်၏။ ဝိန်းယွီသည် အလုံးရေ တော်တော်များများကို ဆက်တိုက် စားလိုက်မှသာ ပါးစပ်ထဲရှိ ခါးသက်မှုကို အနိုင်နိုင် ဖိနှိပ်နိုင်ခဲ့သည်။

ရောဂါပျောက်ကင်းပြီးနောက် အရသာခံနိုင်စွမ်း ပိုထက်မြက်လာသောကြောင့်လား။ သို့တည်းမဟုတ် သမားတော်က သွေးစမ်းသပ်ပြီးနောက် အသစ်ပေးလိုက်သော ဆေးညွှန်းကပင် ပိုခါးသက်နေသောကြောင့်လား မသိရသော်လည်း ဝိန်းယွီသည် ယခုအခါ ဤဆေးကို သောက်ရတိုင်း အနည်းငယ် ဒုက္ခခံစားနေရသည်။

သူမက အချိုစားရသည်ကိုလည်း မနှစ်သက်သဖြင့် ဆေးသောက်ပြီးတိုင်း ဆေးအရသာကို ဖျောက်ဖျက်ရန်အတွက် ဆီးသီးချဉ်များကိုသာ စားသုံးနိုင်ခဲ့သည်။

သေတ္တာထဲရှိ ဆီးသီးချဉ်များ စားပြီးသွားသောအခါ ဝိန်းယွီ၏ တွန့်ချိုးနေသော မျက်မှောင်သည် အနည်းငယ် ပြေလျော့သွားပြီး ရှောင်းလိကို ပြောလိုက်လေသည်။ "ကျွန်မ ခန္ဓာကိုယ်က တော်တော်လေး ကောင်းနေပါပြီ။ သမားတော်ကို ဒီဆေး ရပ်ခိုင်းလိုက်ရအောင်"

"ကောင်းတဲ့ဆေးက ခါးတတ်တယ်။ ငါ မေးပြီးပြီ။ သမားတော်က ဒီဆေးကို အနည်းဆုံး နောက်ထပ် လဝက်လောက် ဆက်သောက်မှ ရပ်လို့ရမယ်လို့ ပြောတယ်" ရှောင်းလိက ပြတ်သားစွာ ငြင်းဆိုလိုက်သည်။

သူမကို ဆေးဝါးဖြင့် အားဖြည့်ပြုစုစောင့်ရှောက်ရာတွင် သူသည် အမြဲတမ်း တင်းမာပြတ်သားလေ့ ရှိသည်။

ဝိန်းယွီ၏ မျက်လုံးထဲတွင် ပြည့်နှက်နေသော စိုစွတ်မှုများက မပြယ်သေးဘဲ သဘာဝအရ နီရဲနေသည့် အလွှာပါးလေးတစ်ခု စိမ့်ဝင်နေဆဲပင်။ သူမသည် ရုတ်တရက် လက်ချောင်းကို ကွေးကာ ရှောင်းလိအား အနားသို့ တိုးလာရန် အချက်ပြလိုက်၏။

ရှောင်းလိသည် စိတ်ထဲတွင် သတိထားနေသော်လည်း သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် ထိန်းချုပ်မရနိုင်အောင်ပင် ရှေ့သို့ တိုးသွားခဲ့လေသည်။

ဝိန်းယွီသည် သူ့လည်ပင်းကို ဆွဲဖက်ကာ အနမ်းပေးလိုက်သည်။ နှုတ်ခမ်းနှင့် သွားများ ထိတွေ့သွားချိန်တွင် ပါးစပ်ထဲရှိ ခါးသက်နေသော ဆေးအရသာများ အားလုံးကို လက်စားချေသည့်အလား သူ့ထံသို့ ကူးပြောင်းပေးလိုက်လေသည်။

နောက်ပြောင်မှု အောင်မြင်သွားသောအခါ သူမသည် သူ၏ လည်ပင်းနောက်တွင် ဆွဲဖက်ထားသော လက်ကို ဖြေလျှော့လိုက်ပြီး အနောက်သို့ ဆုတ်ခွာရန် ပြင်လိုက်၏။ သို့သော် သူမ၏ လည်ပင်းနောက်ကို ကြီးမားသော လက်တစ်ဖက်က ဖိနှိပ်လိုက်ပြီး ရုတ်တရက် အောက်သို့ ဆွဲချခံလိုက်ရမည်ကို ကြိုတင် မကာကွယ်နိုင်ခဲ့ချေ။

သူမ၏ နှုတ်ခမ်းများသည် တစ်ဖက်လူ၏ နှုတ်ခမ်းနှင့် နောက်တစ်ကြိမ် ထိမိသွားပြီး ၎င်းမှာ သူမကို မည်သည့် ရုန်းကန်ခွင့်မျှ မပေးသော အင်အားတစ်ရပ်လည်း ဖြစ်နေသည်။

တုံ့ပြန်ရန် အချိန်ပင် မရလိုက်ဘဲ သူမ၏ အသက်ရှူသံများ အားလုံးသည် တစ်ဖက်လူ၏ လုယူခြင်းကို ခံလိုက်ရလေသည်။

နှုတ်ခမ်းနှင့် သွားများကြားတွင် ပျံ့နှံ့နေဆဲဖြစ်သည်မှာ ခါးသက်သော ဆေးအရသာပင်။ ပေါ်ရှန်း နံ့သာပေါင်းဖိုမှ တငွေ့ငွေ့ ဖြန့်ကျက်နေသော မီးခိုးငွေ့များကြားတွင် အခြားသော ပူနွေးစိုစွတ်မှုနှင့် မွန်းကျပ်မှု တစ်မျိုးလည်း ရှိနေပြန်သည်။

ဝိန်းယွီသည် အသက်ရှူမဝအောင် ဖြစ်လာပြီး ရှုပ်ထွေးနေမှုများကြားတွင် သူမကိုယ်သူမ စားပွဲရှည်ပေါ်သို့ ပွေ့ချီတင်ခံလိုက်ရသည်ကို ခံစားလိုက်ရ၏။ စားပွဲအစွန်းမှ စာရွက်စာတမ်း အများအပြား ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ တွန်းချခံလိုက်ရသော အသံများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီး ရှောင်းလိကမူ သူမ၏ မေးစေ့ကို ဆုပ်ကိုင်ကာ နက်ရှိုင်းစွာ နမ်းရှိုက်နေဆဲဖြစ်ပြီး သူမ၏ သွားများကြားရှိ နောက်ဆုံး ခါးသက်မှု အစအနလေးကိုပင် အကုန်အစင် မျိုချပစ်လိုက်လေသည်။

သူမသည် အသက်ရှူကြပ်လာကာ အကူအညီမဲ့စွာဖြင့် သူမ၏ လက်ချောင်းငါးချောင်းဖြင့် သူ၏ ပခုံးနှင့် လက်မောင်းရှိ အဝတ်အစားများကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားရုံသာ တတ်နိုင်တော့သည်။

ပူလောင်နေသော အနမ်းများသည် သူမ၏ လည်ပင်းတစ်လျှောက် ထပ်မံ ကျဆင်းလာခဲ့ပြီး ချွန်ထက်သော သွားများက အဝတ်အစားများကို ကိုက်ဖြဲဖွင့်လိုက်ရာ ဖြူဖွေးဝင်းမွတ်နေသော ပခုံးတစ်ဖက်တွင် အတိမ်အနက် မတူညီသည့် အနမ်းရာများ ပြည့်နှက်နေသည်ကို ဝေဝါးစွာ မြင်တွေ့နိုင်လေသည်။

ဝိန်းယွီသည် ရှောင်းလိ၏ ဖရိုဖရဲဖြစ်နေသော အနမ်းဖျော့ဖျော့များကြားမှ သူမ၏ အသိစိတ်ကို အနိုင်နိုင် ပြန်လည်ဆွဲထုတ်ကာ လက်လှမ်း၍ သူ့ကို တားဆီးလိုက်သည်။

ရှောင်းလိ၏ အသက်ရှူသံများသည် အလွန် လေးလံနေပြီ ဖြစ်သည်။ သူမဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လာသောအခါ အကြည့်များက ကြည်လင်နေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း မျက်သားဖြူများတွင်မူ အနည်းငယ် နီရဲပူလောင်နေလေပြီ။

ဝိန်းယွီက မတည်မငြိမ်ဖြစ်နေသော အသက်ရှူသံများဖြင့် ပြောလိုက်၏။ "ကျွန်မ ချန်ဝေကိုလည်း ခေါ်ထားသေးတယ်။ သူက ချီနင်နန်းဆောင်မှာ စောင့်နေတာ"

သူမသည် ပြောရင်းဆိုရင်း စားပွဲရှည်ပေါ်မှ ခုန်ဆင်းရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း သူမ၏ ခါးကို တစ်စုံတစ်ယောက်က ပြန်လည် ဖိနှိပ်ထားလိုက်ပြန်သည်။

ရှောင်းလိသည် လက်တံရှည်များကို စားပွဲရှည်၏ နှစ်ဖက်စလုံးတွင် ထောက်ထားလိုက်ပြီး သူမကို သူ၏ လက်မောင်းနှစ်ဖက်နှင့် ရင်ဘတ်ကြားတွင် အလွယ်တကူ ပိတ်လှောင်ထားလိုက်သည်။ ထင်ရှားသော မျက်နှာပေါက်ရှိသည့် ချောမောသော မျက်နှာတစ်ခုတွင် မျက်လုံးထောင့်များသည် နီရဲနေပြီး မည်းနက်သော မျက်တောင်ရှည်ကြီးများသည် အကြည့်ကို အောက်သို့ စိုက်ချထားသဖြင့် မျက်လုံးရှေ့တွင် တစ်ဝက်တစ်ပျက် ဖုံးကွယ်နေကာ ပြောလိုက်လေသည်။ "မင်း အရင်စတာလေ"

ဝိန်းယွီသည် ခေါင်းမော့ကာ သူ့ကို ကြည့်လိုက်သည်။ တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး၏ အသက်ရှူသံများသည် ဤကျဉ်းမြောင်းသော နေရာလေးအတွင်း ရစ်ပတ်နေပြီး သူ့ကို မေးလိုက်၏။ "ဒါဆို ဘယ်လိုလုပ်ကြမလဲ"

သူမ၏ မျက်လုံးထဲတွင် အပြုံးများ ပါဝင်နေသကဲ့သို့ အပြစ်ကင်းစင်မှုများလည်း ပါဝင်နေလေသည်။

ရှောင်းလိသည် သူမကို စိုက်ကြည့်နေပြီး လည်ဇလုတ်သည် ဖြည်းညင်းစွာ လှုပ်ရှားသွားကာ ဤအနေအထားဖြင့်ပင် ခေါင်းငုံ့ကာ ဆက်လက် နမ်းရှိုက်လိုက်တော့သည်။

တွန်းတိုက်မှုများကြားတွင် စားပွဲပေါ်ရှိ မှတ်တမ်းစာလွှာ အများအပြား ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားခဲ့ပြီး ထွက်ပေါ်မလာနိုင်တော့သော စကားလုံးများ အားလုံးသည် နှုတ်ခမ်းနှင့် သွားများကြားတွင် မျိုချခံလိုက်ရလေသည်။

ချန်ဝေသည် ခေါ်ယူခံရသဖြင့် စာကြည့်ဆောင်သို့ ရောက်ရှိလာချိန်တွင် ရှောင်းလိက ဆေးခွက်အလွတ်တစ်ခွက်ကို ကိုင်ကာ အထဲမှ ထွက်လာသည်နှင့် အတိအကျ ကြုံဆုံလိုက်ရသည်။ သူသည် ခြေလှမ်းများကို ရပ်တန့်ကာ "ရှောင်းနယ်စားမင်း" ဟု နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

ရှောင်းလိသည် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး ဆက်လက် ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။ သူ၏ အရောင်ရင့်သော အင်္ကျီကော်လာသည် လည်ပင်းဘေးရှိ အသစ်ထပ်တိုးလာသော သွားရာတစ်ခုကို အနိုင်နိုင် ဖုံးကွယ်ထားလေသည်။

ချန်ဝေတစ်ယောက ဘာကိုမှ သတိမထားမိဘဲ အထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားသောအခါ ဝိန်းယွီက လက်တစ်ဖက်ဖြင့် လည်ပင်းဘေးကို ထောက်ထားကာ အနည်းငယ် ပင်ပန်းနေသည့်အသွင်ဖြင့် စားပွဲခုံအနောက်တွင် ထိုင်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမ၏ မျက်လုံးထောင့်များတွင် အနည်းငယ် နီရဲနေသေးရာ စောစောက ရှောင်းလိ ဆေးခွက်ကိုင်ကာ ထွက်သွားသည်ကို ပြန်တွေးမိပြီး ဝိန်းယွီ လတ်တလော နိုင်ငံရေးကိစ္စများကြောင့် အလွန်အမင်း ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသဖြင့် ကျန်းမာရေး အနည်းငယ် ပြန်လည် ချို့ယွင်းနေခြင်းဖြစ်မည်ဟု ခန့်မှန်းလိုက်မိသည်။

ယခင်က နယ်စပ်တွင် ဝိန်းယွီ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် မည်မျှအထိ အားအင်ကုန်ခမ်းခဲ့ရကြောင်းကို သူတို့အားလုံး မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ပင် ဖြစ်သည်။

တစ်ခဏအတွင်း ချန်ဝေ၏ ရင်ထဲတွင် ခံစားချက်ပေါင်းစုံ ရောယှက်သွားခဲ့ပြီး မျက်လွှာချကာ ဝိန်းယွီကို အရိုအသေပေးလိုက်လေသည်။ "ကျွန်တော်မျိုး... မင်းသမီးကို ဂါရဝပြုပါတယ်"

ဝိန်းယွီသည် ချန်ဝေ သွားရောက်ရမည့် နေရာကို ဆုံးဖြတ်ထားသော မှတ်တမ်းစာလွှာပေါ်တွင် လက်ချောင်းထိပ်ဖြင့် ဖိထားရင်း မျက်လုံးကို ပင့်ကြည့်ကာ ပြောလိုက်၏။ "ချန်လူကြီးမင်း ရောက်လာပြီပဲ"

ချန်ဝေသည် အောက်ဘက်တွင် ရိုသေစွာ ရပ်နေရင်း သူမ ဆက်ပြောလာမည့် စကားများကို စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့သည်။

"ချန်နယ်မြေရဲ့ ကိစ္စရပ်တွေ အားလုံး ပြီးဆုံးသွားပြီမို့ ကျွန်မ မကြာခင်မှာပဲ တာ့လျန်ကို ပြန်ဖို့ ခရီးထွက်တော့မယ်။ ဒါပေမယ့် ရှီးလင်နဲ့ သဲကန္တာရ မျိုးနွယ်စုတွေက အခု ငြိမ်းချမ်းရေး ယူထားကြပြီ ဆိုပေမယ့် အရေးအကြောင်းဖြစ်လာရင် အကာအကွယ်ဖြစ်အောင် ကျွန်မ ယုံကြည်ရတဲ့ စစ်သူကြီးတစ်ယောက်ကိုတော့ ဒီမှာ နယ်စပ်စောင့်ဖို့ ချန်ထားခဲ့ရလိမ့်မယ်။ ကျွန်မက လူကြီးမင်းကို ချန်နယ်မြေမှာ ကျန်ရစ်ဖို့ စီစဉ်ချင်တယ်။ လူကြီးမင်း သဘောထား ဘယ်လိုရှိလဲ"

ဝိန်းယွီ ပြောလိုသည်မှာ မည်သည့်အရာဖြစ်ကြောင်းကို သဘောပေါက်သွားသောအခါ ချန်ဝေသည် ချက်ချင်းပင် ဒူးထောက်ချလိုက်သည်။ "ကျွန်တော်မျိုး... အတိုင်းမသိ ထိတ်လန့် ဝမ်းသာမိပါတယ်။ ဒါပေမယ့် ကျွန်တော်မျိုးက... ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလို ကြီးလေးတဲ့ တာဝန်ကို ထမ်းဆောင်နိုင်မှာလဲ"

ဝိန်းယွီက ပြောလိုက်သည်။ "လူကြီးမင်း ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် နှိမ့်ချဖို့ မလိုပါဘူး။ ခမည်းတော် သက်ရှိထင်ရှား ရှိစဉ်ကတည်းက လူကြီးမင်းအပေါ် အမြဲတမ်း ချီးကျူးစကား ဆိုခဲ့တာပါ။ ဖေသူပုန်က တာ့လျန်ကို ဒုက္ခပေးခဲ့တဲ့ သုံးနှစ်တာကာလအတွင်း လူကြီးမင်းက ဖိန်ကျိုးနဲ့ တောင်ပိုင်းနယ်စပ် တစ်ခုလုံးကို တောင့်ခံထားနိုင်ခဲ့တာမို့ ကြီးမားတဲ့ အောင်မြင်မှုနဲ့ အကျိုးဆောင်မှုတွေနဲ့ ထိုက်တန်ပါတယ်။ အခု မိုင်ပေါင်းထောင်ချီ ခရီးနှင်ပြီး နန်ချန်ကို လာရောက် ကယ်ဆယ်ပေးခဲ့တဲ့အပြင် ရှီးလင်ကို ငြိမ်းချမ်းအောင် လုပ်ဆောင်နိုင်ခဲ့တဲ့ အောင်ပွဲတွေလည်း ရှိနေတာမို့ လူကြီးမင်းထက် ပိုသင့်တော်တဲ့သူ မရှိတော့ပါဘူး။ လူကြီးမင်းက ကျွန်မကိုယ်စား ချန်နယ်မြေကို စောင့်ရှောက်ပေးထားမှသာ ကျွန်မလည်း တာ့လျန်မှာ စိတ်အေးလက်အေး နေနိုင်မှာပါ"

ချန်ဝေသည် ဤစကားများကို ကြားပြီးနောက် မျက်လုံးများပင် နီရဲသွားခဲ့ပြီး ထပ်မံ ငြင်းဆန်၍ မရနိုင်တော့ကြောင်း သိလိုက်သဖြင့် ဝိန်းယွီကို လက်နှစ်ဖက်ကို ယှက်ကာ အရိုအသေပေးရင်း ပြောလိုက်၏။ "ကျွန်တော်မျိုး... ချန်ဝေက သခင်မအတွက် နယ်မြေကို အသေအလဲ စောင့်ရှောက်ပေးပါ့မယ်။ အမိန့်တော်ကို သေချာပေါက် ဂုဏ်မညှိုးစေရပါဘူး"

အပြင်သို့ ထွက်ခွာမည့်အချိန်သို့ ရောက်သောအခါ နောင်တစ်ချိန်တွင် တောင်တန်းရေပြင်များစွာ ခြားနားသွားမည်ဖြစ်ပြီး ရှင်ဘုရင်နှင့် အမတ် ပြန်လည်တွေ့ဆုံရန် ခက်ခဲသွားပြီဖြစ်ကြောင်း တွေးမိသောကြောင့် ဖြစ်မည်။ နောက်ဆုံးတွင် မျက်ရည်ကျလာသည်ကို မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ဘဲ ဝိန်းယွီကို နောက်တစ်ကြိမ် အရိုအသေပေးလိုက်ပြန်သည်။ "မင်းသမီး တာ့လျန်ကို ပြန်ရောက်ရင်လည်း ကျန်းမာရေးကို အထူး ဂရုစိုက်ဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်"

ပြောပြီးနောက် ဝိန်းယွီ၏ရှေ့တွင် အမူအရာပျက်သွားမှာ စိုးရိမ်သောကြောင့် သူသည် ယခင်က အမတ်များနှင့်အတူတူပင် အင်္ကျီလက်ဖြင့် မျက်လုံးကို သုတ်ကာ အလျင်အမြန် ထွက်ခွာသွားလေသည်။

ဝိန်းယွီသည် ရှောင်းလိ ကိုက်ထားခဲ့သော လည်ပင်းဘေးရှိ ထိုသွားရာကို လက်ဖြင့် ဖုံးကွယ်ထားရင်း ချန်ဝေ တစ်ခုခုကို အထင်လွဲသွားနိုင်ကြောင်း သတိပြုမိလိုက်သည်။

သို့သော် ဤတစ်ကြိမ် လမ်းခွဲပြီးပါက တောင်နှင့်မြောက် မိုင်ပေါင်းသောင်းချီ ကွာဝေးသွားမည်ဖြစ်ရာ ရှင်ဘုရင်နှင့် အမတ် ပြန်လည်တွေ့ဆုံမည့် အချိန်ကို အမှန်တကယ် မသိနိုင်တော့ချေ။

သူမ၏ ရင်ထဲတွင် ခံစားချက်ပေါင်းစုံ ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့ပြီး စာကြည့်ဆောင်၏ ကျောက်လှေကားပေါ်မှ ဆင်းသွားသော ချန်ဝေ၏ ကျောပြင်ကို ကြည့်ကာ ဖြည်းညင်းစွာ စကားတစ်ခွန်း ဆိုလိုက်လေသည်။ "အမတ်တို့လည်း ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဂရုစိုက်ကြဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်"

...