အခန်း ၂၅၁

🍋 Chapter 251

ရှေ့တွင်ရှိနေသော လူသုံးယောက်က သူ့အား "ဥက္ကဋ္ဌ" ဟု ထပ်ခါတလဲလဲ ခေါ်ဆိုနေကြသည်ကို ကြားသောအခါ ကျိုးထျန်းသည် အနည်းငယ် ခေါင်းခါလိုက်မိသည်။

‘ဒါကတော့ ဒီလိုပဲ ဖြစ်သင့်တာပေါ့...ကြိုးစားပမ်းစား လုပ်ကိုင်တတ်ရုံပဲသိပြီး နောက်ဆုံးမှာ အပယ်ခံလိုက်ရတဲ့ လူတွေထက်စာရင် မြှောက်ပင့်တတ်တဲ့လူတွေက လူမှုအဖွဲ့အစည်းမှာ ပိုပြီး အဆင်ပြေကြတာပဲ’

‘တကယ်ကို ဝမ်းနည်းစရာပဲ၊ သနားစရာလည်း ကောင်းတယ်’

"စကားမပြောတတ်တဲ့လူက တစ်ဘဝလုံး ဆင်းရဲလိမ့်မယ်" ဟူသော ဤသဘောတရားကို တစ်ကမ္ဘာလုံးက သိရှိကြပြီးဖြစ်ကာ ပတ်ဝန်းကျင်တွင်လည်း သက်သေပြနေသည့် သာဓကများစွာ ရှိနေသည်။

‘ကဲ... မြန်မြန်လုပ်ပြီး စာရွက်စာတမ်းတွေကို ပြင်ဆင်လိုက်တော့၊ ပြီးရင် ဒုကျောင်းအုပ်ခုန်းဆီကို ယူသွားလိုက်၊ မနှောင့်နှေးစေနဲ့၊ ဒီနေ့ ကျောင်းမဆင်းခင် ပြီးအောင်လုပ်ရမယ်’

သူသည် ယာယီဒုဥက္ကဋ္ဌ ဖြစ်လာရန် ဆုံးဖြတ်ထားပြီးဖြစ်ရာ ဤလက်အောက်ငယ်သားများကို အမိန့်ပေးပိုင်ခွင့် ရှိနေပြီဖြစ်သည်။

ထိုလူသုံးယောက်သည်လည်း သဘာဝအတိုင်း နာခံကြပြီး ချက်ချင်းပင် အလုပ်စလုပ်ကြတော့သည်။

တစ်ယောက်က စာရွက်စာတမ်းများ ပြုစုသည်၊ အခြားတစ်ယောက်က ပရင့်ထုတ်ရန် ပြင်ဆင်သည်၊ ကျန်တစ်ယောက်က တရားဝင်တံဆိပ်တုံးကို ရှာဖွေသည်နှင့် သူတို့သည် တစ်စက္ကန့်မျှပင် မနားဝံ့ကြချေ။

ကျိုးထျန်းက သူတို့ကို အလုပ်ခိုနေသည်ဟု ထင်သွားမည်ကို စိုးရိမ်နေကြခြင်းဖြစ်သည်။

အလုပ်ရှုပ်နေကြသော လူသုံးယောက်ကို ကြည့်ရင်း သူ အလွန်ကျေနပ်သွားမိသည်။

ဤအချက်က ခုန်းဖန်အားအနိုင်ယူရန် သူ့ အစီအစဉ်အတွက် အရေးကြီးသော အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုပင်။

"မင်းတို့ အလုပ်ဆက်လုပ်ကြတော့၊ ငါ နောက်ရက်အနည်း ငယ်အတွက် အစီအစဉ်တွေ သွားလုပ်လိုက်ဦးမယ်၊ မင်းတို့ ဖုန်းတွေကိုတော့ ဖွင့်ထားကြ"

"နားလည်ပါပြီ၊ ကျွန်တော်တို့ ၂၄ နာရီလုံး အဆင်သင့်ရှိနေပါ့မယ်"

ချိုက်ကျန်းသုန်က ဆတ်ခနဲ မတ်တတ်ထရပ်ပြီး ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖြောင့်စင်းစွာထားလျက် အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်သည်။

ကျိုးထျန်း ရုံးခန်းထဲမှ ထွက်သွားသည်ကို ကြည့်ပြီးနောက် ထိုလူစုသည် လေလျှော့လိုက်သည့် ပူဖောင်းများကဲ့သို့ ပျော့ခွေကျသွားကြတော့သည်။

"ကျန်းသုန်... ငါတို့ ဘာဆက်လုပ်ကြမလဲ"

မိန်းကလေးကမူ ငိုတော့မည့်ရုပ်ဖြင့် စိတ်ပျက်လက်ပျက် ဖြစ်နေရှာသည်။

"မင်းက ဘာလို့ ပျာယာခတ်နေရတာလဲ၊ သူ ဒုဥက္ကဋ္ဌ ဖြစ်လာတာက ငါတို့အတွက် ကောင်းတာလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်"

ချိုက်ကျန်းသုန်က သူ၏ပျော့ခွေနေသော ပုံစံကို ပြန်ပြင်လိုက်ပြီး တိုးတိုးလေးပြောလိုက်သည်။

"စဉ်းစားကြည့်စမ်း၊ ဟန်တုန်ကကျောင်းမှာ အဲဒီလောက်အထိ မောက်မာပြီး ဗိုလ်ကျနေနိုင်တာ ဘာကို အားကိုးလို့လဲ"

"ငွေ၊ အာဏာ၊ ပြီးတော့ ပိုအရေးကြီးတာက ဒုကျောင်းအုပ်ခုန်းရဲ့ ထောက်ခံမှုပေါ့"

သူသည် ဟန်တုန် ကျောင်းဝင်းအတွင်း စိုးမိုးခဲ့သည့် နေ့ရက်များကို ပြန်လည်အမှတ်ရမိပြီး သက်ပြင်းမချဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။

သူသည် ဟန်တုန်၏ လက်အောက်တွင် စည်းစိမ်ချမ်းသာများဖြင့် နေထိုင်ခဲ့ဖူးပြီး ခွေးတစ်ကောင်လို နေခဲ့ရလျှင်ပင် ဘဝက အဆင်ပြေခဲ့သည်။

ဟန်တုန်ကို မြှောက်ပင့်နိုင်ခဲ့သဖြင့် တခြားသခင်တစ်ယောက်ကို ပြောင်းပြီး မမြှောက်ပင့်နိုင်စရာ အကြောင်းမရှိပေ။

မြှောက်ပင့်နိုင်ပေသည်။ သို့သော် ဤလူသစ်၏ အရည်အ ချင်းနှင့် သဘောထားမှာ ဟန်တုန်နှင့် သိသိသာသာ ကွဲပြားခြားနားနေသည်။

ဟန်တုန်မှာ မောက်မာရိုင်းစိုင်းပြီး မိမိကိုယ်ကိုယ် အထက် တန်းကျသည်ဟု သတ်မှတ်ထားသူဖြစ်ကာ မိန်းမရှုပ်ပြီး ရည်မှန်းချက်ကြီးသည့်အပြင် အပြစ်အနာအဆာများစွာ ရှိခဲ့သည်။

သို့သော် ထိုအပြစ်အနာအဆာများကြောင့်ပင် ချိုက်ကျန်းသုန်သည် သူ့အကြိုက်ကို လိုက်၍ မြှောက်ပင့်ပေးနိုင်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

ယခု ရောက်လာသူကမူ သိသိသာသာပင် ထိုသို့မဟုတ်ချေ။

သူ၏ စကားပြောပုံ၊ အမူအရာနှင့် မျက်နှာရိပ်မျက်နှာကဲတို့မှာ ဟန်တုန်ထက် များစွာပိုမိုတည်ငြိမ်ရင့်ကျက်ပြီး သူ့ လှုပ်ရှားမှုတိုင်းတွင် အတွေးအခေါ် နက်နဲမှုများ ရှိနေသည်။

အရေးကြီးဆုံးအချက်မှာ သူ၌ ထင်ရှားသော အပြစ်အနာအဆာ တစ်ခုမျှ ရှိမနေခြင်းပင်။

ဤအချက်က ကိစ္စရပ်များကို ခက်ခဲသွားစေသည်။

ကျိုးထျန်း၏အကြိုက်ကို မသိရသလို မည်သို့ စိတ်ကျေနပ်အောင် လုပ်ရမည်ကိုလည်း မသိချေ။

မိန်းကလေးတွေလား ?

ထိုသူတွင် မိန်းကလေးတွေ မရှားပါပေ။ သူ့ ရည်းစားကို မြင်ဖူးကြပြီးဖြစ်ရာ ၎င်းရုပ်ရည်မှာ ကျောင်းဝင်းအတွင်းရှိ မိန်းကလေးများ၏ ၉၉.၉၉ ရာခိုင်နှုန်းထက် သာလွန်ကြသည်။

ငွေကြေးလား ?

သူ့မှာ ငွေလည်း ပြတ်လပ်ပုံမရဘဲ ဟန်တုန်ထက်ပင် ပိုချမ်း သာနိုင်ချေရှိသည်။

ဟန်တုန် ထွက်ခွာသွားစဉ်က အမူအရာနှင့် ဒုကျောင်းအုပ်ခုန်း၏ စောစောက သဘောထားကို အခြေခံ၍ ကျိုးထျန်းတွင် အားကိုးရမည့် နောက်ခံအာဏာကြီးမားစွာရှိနေခြင်း သို့မဟုတ် အလွန်အမင်း ချမ်းသာကြွယ်ဝခြင်းတို့ ရှိရမည်ဟု သူ ခန့်မှန်းလိုက်သည်။

ငွေကြေးချမ်းသာမှုက ပိုဖြစ်နိုင်ခြေ ရှိသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဒုကျောင်းအုပ်ခုန်းသည် ၎င်းတို့၏ စကားပြောဆိုမှုတွင် ယဉ်ကျေးပျူငှာသည်မှာ အမှန်ပင်ဖြစ်သော်လည်း လေးစားမှုလွန်ကဲခြင်းမျိုး မပြသခဲ့ပေ။

အကယ်၍ ကျိုးထျန်းသာ အရာရှိကြီးတစ်ဦး၏သားဖြစ်ပါက ဒုကျောင်းအုပ်ခုန်း လေယူလေသိမ်းမှာ ယခုထက် ပိုမို ရင်းနှီးဖော်ရွေလိမ့်မည်ဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

သူက ထိုနှစ်ယောက်ကို ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ဒီလူက ပထမတော့ ဟန်တုန်ကို ကျောင်းကနေ အဓမ္မမောင်းထုတ်ခဲ့တယ်၊ ပြီးတော့မှ ဒုကျောင်းအုပ်ခုန်းရဲ့ ထောက်ခံမှုကို ရယူခဲ့တယ်၊ အဲဒီ ဆက်နွှယ်မှုတွေကို စဉ်းစားကြည့်ဦး"

"ဟန်တုန်က ဒုကျောင်းအုပ်ခုန်းရဲ့ အချစ်တော်ဖြစ်ခဲ့ဖူးတယ်၊ သူ အချစ်ဆုံးကျောင်းသားကိုတောင် ကျောင်းက ထွက်ခိုင်းခဲ့တာပဲ၊ ကျိုးထျန်းက ဒုကျောင်းအုပ်အတွက်တော့ မျက်စိထဲက ဆူးတစ်ချောင်း ဖြစ်နေသင့်တာပေါ့"

"ဒါပေမဲ့ မင်းတို့ စောစောက ဖုန်းခေါ်တာကို ကြားလိုက်ရတယ်မလား၊ ဒုကျောင်းအုပ်ခုန်းက သူ့ကို ပစ်မှတ်မထားတဲ့အပြင် ဥက္ကဋ္ဌဖြစ်လာဖို့ လုံးဝ ထောက်ခံပေးခဲ့တယ်”

“ဒါက ဘာကိုပြလဲဆိုတော့ ကျောင်းအုပ်ကြီးရဲ့ မျက်စိထဲမှာ ကျိုးထျန်းက ဟန်တုန်ထက် အများကြီးပိုသန်မာတယ်၊ ဟန်တုန်နဲ့ ဖြစ်ခဲ့တဲ့ ကိစ္စတွေကို လျစ်လျူရှုထားနိုင်တဲ့အထိ သန်မာတယ်ဆိုတာပဲ"

ချိုက်ကျန်းသုန်၏ မျက်နှာတွင် ကြောက်ရွံ့မှု အရိပ်အ ယောင်များ မြင့်တက်လာခဲ့သည်။

သူက ဟန်တုန်ကို မျက်နှာချိုသွေးခဲ့ရလျှင် ယခု ယင်းထက် ပိုမိုအာဏာရှိသော လူကို ပိုဖားရမည်ကို သူ သိရှိသွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

"ငါတို့အားလုံး ငြိမ်ငြိမ်လေးနေကြတာ ပိုကောင်းမယ်၊ ဒီလူက ဘာလှည့်ကွက်တွေ ထပ်သုံးဦးမလဲ ဘယ်သူမှ မသိနိုင်ဘူး"

"ဟူး... ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ငါတို့က လူမွဲလေးတွေပါပဲ၊ သူခိုင်းတာကိုပဲ နားထောင်ပြီး လုပ်စရာရှိတာ လုပ်ကြရုံပေါ့၊ တော်ကြာ သူ စိတ်အခြေအနေကောင်းလို့ လက်တစ်ချက် ဝေ့ယမ်းလိုက်ရုံနဲ့ ငါတို့ကို အဆင့်တစ်ခုထိ ခေါ်သွားပေးမလား ဘယ်သူသိလဲ"

သူက သက်ပြင်းချရင်း အလုပ်ကို ဆက်လုပ်နေတော့သည်။

ထိုသုံးယောက်စလုံး နေ့လယ်စာ မစားရသေးသော်လည်း ဗိုက်ဆာသည်ဟု မခံစားရတော့ဘဲ စိတ်အင်အားသာ ကုန်ခမ်းနေကြတော့သည်။

...

ထွက်ခွာလာခဲ့သော ကျိုးထျန်းသည် အနားယူရန် ဒုတိယထပ်ရှိ သူ၏ စာသင်ခန်းသို့ ပြန်လာခဲ့သည်။

အလုပ်တစ်ခုကို ချက်ချင်းအပြီးလုပ်၍မရဘဲ တစ်ဆင့်ချင်းစီသာ ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းရမည်ဖြစ်သည်။

လောစရာမလိုပေ၊ ရက်သတ္တပတ်တစ်ခု ကျန်ရှိနေသေးရာ အရာအားလုံးကို စီစဉ်ရန် အချိန်အလုံအလောက် ရှိနေသည်။

ဂျက်ဆီ ပေးအပ်ထားသော အချက်အလက်များအရ သူသည် ခုန်းဖန်၏ အားနည်းချက်ကို ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

ဤအလှည့်အပြောင်းက သေစေနိုင်လောက်သော်လည်း သူက ယင်းကို အရှိန်အဟုန် အနည်းငယ် မြှင့်တင်ပေးရန် လိုအပ်သည်။

စာသင်ခန်းသို့ ပြန်အလာတွင် သူသည် ကျောင်း၏ အရှေ့ဘက်နံရံကို ဖြတ်သန်းသွားခဲ့သည်။ ၎င်းမှာ အုတ်တံတိုင်းများနှင့် သံပန်းရထားလမ်းများဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသော အကာအကွယ်ပိုက်ကွန်တစ်ခုဖြစ်သည်။

အုတ်တံတိုင်းမှာ အလွန်ဟောင်းနွမ်းနေပြီး အနည်းဆုံး ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုခန့် သက်တမ်းရှိကာ ရေညှိများ ဖုံးလွှမ်းနေသည်။

သို့သော် သံပန်းတံခါးများမှာမူ အလွန်အသစ်ဖြစ်နေပြီး ပြောင်လက်နေသော အမည်းရောင် ဆေးသုတ်ထားကာ လွန်ခဲ့သည့် နှစ်နှစ်ထက်မပိုသော အချိန်ကမှ တပ်ဆင်ထားခြင်း ဖြစ်သည်မှာ ထင်ရှားသည်။

အခြား ထူးဆန်းသော အချက်တစ်ခုမှာမူ သံပန်းများအကြား ခြားနားသော အကွာအဝေးမှာ သာမန် အကာအကွယ် သံပန်းများထက် များစွာ ပိုမိုသေးငယ်နေခြင်းပင်။

သံပန်းအများစုမှာ ကျောင်းသားများ ကျောင်းပြင်သို့ ခိုးထွက်ခြင်းမှ ကာကွယ်ရန် ဒီဇိုင်းဆွဲထားခြင်းဖြစ်ပြီး အထူးသဖြင့် ညဘက်တွင် ကျောင်းတံခါး ပိတ်ပြီးနောက်ပိုင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် ဤသံပန်းများ၏ အကျယ်မှာ အလွန်သေးငယ်လွန်းသဖြင့် လူတစ်ကိုယ်စာ နေနေသာသာ လက်မောင်းတစ်ဖက်ပင် ဖြတ်သန်းရန် ခက်ခဲလိမ့်မည်ဖြစ်သည်။

၎င်းမှာ သိသိသာသာပင် အဓိပ္ပာယ်မရှိလှဘဲ သံပန်းများ ထုတ်လုပ်မှု ကုန်ကျစရိတ်ကိုလည်း များစွာ မြင့်တက်စေလိမ့်မည်ဖြစ်သည်။

ကျိုးထျန်းသည် သံပန်းများကို မြင်သောအခါ လှောင်ပြုံး ပြုံးလိုက်မိသည်။

"ဒုကျောင်းအုပ်ခုန်း... ခင်ဗျားက တကယ့်ကို ပါးနပ်တဲ့သူပဲ"

သူက ယင်းကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီးနောက် လှည့်ထွက်ခဲ့တော့သည်။

ဤသံပန်းမှာ အလွန်ကောင်းမွန်သော အရာဖြစ်ပြီး သူ၏ အစီအစဉ်နှင့် အတိအကျ ကိုက်ညီနေသည်။

ခြေလှမ်းအနည်းငယ် လှမ်းပြီးနောက် တရုတ်ဘာသာစကားနှင့် စာပေအထူးပြု အဆောက်အအုံသို့ ရောက်ရှိသွားကာ အနားယူရန် လွတ်နေသော စာသင်ခန်းတစ်ခုကို ကျပန်းရှာဖွေလိုက်သည်။

သူ ထိုင်လိုက်ရုံရှိသေးပြီး မသိသော နံပါတ်တစ်ခုထံမှ ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုကို လက်ခံရရှိခဲ့သည်။

မေးနေရန်မလိုပါ၊ ယင်းမှာ ဂျက်ဆီ သို့မဟုတ် ဆန်းတို့စ် ဖြစ်ရမည်။

သူက ဘယ်သူမှမရှိသည်ကို သေချာစေရန် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ဝဲကြည့်ရှုပြီးမှ ဖုန်းကို ဖြေကြားလိုက်သည်။

"ဟဲလို... ဆရာ၊ အခု စကားပြောဖို့ အဆင်ပြေရဲ့လားဗျာ"

ဝဲတောက်တောက် တရုတ်စကားသံကို ကြားရသည်နှင့် ယင်းမှာ ဆန်းတို့စ် ဖုန်းခေါ်ဆိုခြင်း ဖြစ်ကြောင်း သူ သိလိုက်သည်။

"ရတယ် ပြော"

"ဆရာ... ကျွန်တော် ဆရာခိုင်းထားတာတွေကို လုပ်ပြီးပါပြီ၊ ကမ်းဘဲလ် ဗိုလ်ချုပ်ကြီးနဲ့ တွေ့ခဲ့တယ်၊ သူတို့က ထုတ်ကုန်တစ်ခုလုံးကို... ရောင်းချနိုင်တယ်လို့ ပြောပါတယ်"

ဆန်းတို့စ်သည် ဖုန်းထဲတွင် အချို့သောအရာများကို အတိအကျ ပြောဆိုရန် မလုံခြုံဟု ခံစားရသဖြင့် ယင်းကို ထုတ်ကုန်ဟုသာ ခေါ်ဆိုလိုက်ခြင်းဖြစ်ပြီး ဆရာအနေဖြင့် သူ ဘာကို ဆိုလိုသည်ကို သိလိမ့်မည်ဟု နားလည်ထားသည်။

"ကောင်းပြီ၊ ငါတို့က အားလုံးပါဝင်တဲ့ အထုပ်လိုက် သဘော တူညီချက်ကို လက်ခံတယ်၊ စျေးနှုန်းကရော ဘယ်လောက်လဲ"

"အဲဒါက... သူတို့ မဆုံးဖြတ်ရသေးဘူးခင်ဗျ၊ ကျွန်တော်ထင်တာတော့ သူတို့က ဝယ်မယ့်သူတွေအချင်းချင်း စျေးပြိုင်စနစ်နဲ့ စျေးနှုန်းမြှင့်တင်ခိုင်းချင်နေပုံရတယ်"

ဆန်းတို့စ် သက်ပြင်းချရင်း ပြောလိုက်သည်။

"တခြား ဝယ်မယ့်သူတွေ ရှိသေးလို့လား"

"ဟုတ်ကဲ့... တခြား ဝယ်မယ့်သူအချို့ ရှိနေပါတယ်၊ သူတို့ရဲ့ ပုံစံကို ကြည့်ရသလောက်တော့ တချို့က ဥရောပကဖြစ်ပြီး တချို့က ဂျပန်ကပါ၊ ကျွန်တော်တို့အပြင် တခြားကုမ္ပဏီ သုံးခု ဒါမှမဟုတ် လေးခုလောက် ရှိနေပုံရတယ်"

ကျိုးထျန်း ခဏမျှ စဉ်းစားလိုက်သည်။

ဤလူသည် နိုင်ငံပိုင် ပိုင်ဆိုင်မှုများကို ပြန်လည်ရောင်းချနေပြီဖြစ်ရာ သူသည် တတ်နိုင်သမျှ ငွေများများရအောင် လုပ်ဆောင်နေမည်မှာ သေချာသည်။

သို့သော် ဤကဲ့သို့သောအရာမျိုးမှာ သဘာဝအတိုင်း စွန့်စားရမှု မြင့်မားပြီး စျေးနှုန်းမြင့်မားလေလေ စွန့်စားရမှု ပိုမိုကြီးမားလေလေဖြစ်သည်။

သူသည် အစပိုင်းတွင် ဝေခွဲမရဖြစ်နေခဲ့သော်လည်း တခြားဝယ်ယူမည့်သူများအကြောင်း ကြားသိရပြီးနောက်တွင်မူ သူသည် ယင်းကို မဖြစ်မနေ ရယူရမည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

ဤအရာက ဇီဝဗေဒဆိုင်ရာ ဓာတ်ခွဲခန်းတစ်ခု ဖြစ်နေသောကြောင့်ပင်

ရောင်းချမည့် ပစ္စည်းများတွင် သုတေသန အချက်အလက် အမြောက်အမြား ပါဝင်နေသည်။

အကယ်၍ ဤအရာသာ တရုတ်နိုင်ငံ၏ ရန်သူများ လက်ထဲသို့ ကျရောက်သွားပါက အကျိုးဆက်က ဆိုးရွားလိမ့်မည်ဖြစ်သည်။

ယခုအခါတွင်မူ ငွေရှာရန် ကိုယ်ပိုင်လောဘကြောင့်ဖြစ်စေ သို့မဟုတ် နိုင်ငံတော်၏ ကြီးမားသော အကျိုးစီးပွား၊ နောင်လာနောက်သားများ၏ ငြိမ်းချမ်းရေးနှင့် တည်ငြိမ်ရေးတို့အတွက်ဖြစ်စေ သူသည် ဤဓာတ်ခွဲခန်းကို မဖြစ်မနေ လက်ဝယ်ရရှိအောင် လုပ်ဆောင်ရမည်ဖြစ်သည်။