အခန်း ၂၅၈

🍋 Chapter 258

ဝမ်ရိသည် လုံခြုံရေးအရာရှိချုပ်အဖြစ် ဆယ်နှစ်တိုင်တိုင် တာဝန်ထမ်းဆောင်ခဲ့ဖူးပြီး ထိုကာလတစ်လျှောက်လုံးတွင် မည်သည့်ဆိုးရွားသော ဖြစ်ရပ်မျှ မဖြစ်ပွားခဲ့ဖူးပေ။

လုံခြုံရေးဝန်ထမ်းများနှင့် ကျောင်းသားများအကြား ရိုက်နှက်မှုမျိုး မရှိခဲ့ရုံမျှမက၊ သူတို့အပေါ် တိုင်ကြားမှုအရေအ တွက်မှာလည်း အလွန်ရှားပါးလှ၏။

ဤလုံခြုံရေးဝန်ထမ်းများနှင့် သူကိုယ်တိုင်ပင်လျှင်... ထိပ်တန်းတက္ကသိုလ်များမှ ကျောင်းသားများသည် သာမန်ကျောင်းသားများမဟုတ်ဘဲ အားလုံးမှာ ထူးချွန်ထက်မြက်သည့် ဘွဲ့ရပညာတတ်လောင်းလျာများ ဖြစ်ကြကြောင်း နားလည်ထားကြသည်။

အကယ်၍ ကျောင်းသားဘဝတွင် သူတို့ကို မရည်ရွယ်ဘဲ စော်ကားမိပါက၊ ထိုကျောင်းသားများ ကြီးပြင်းလာပြီး ကျော်ကြားလာသည့်အခါ ကျောင်းအပေါ် မကျေမနပ်ဖြစ်မှုများကို ထုတ်ဖော်ပြောဆိုလာလျှင် ထွက်ပေါ်လာမည့် တာဝန်ယူမှုကို သူတို့ ထမ်းရွက်နိုင်မည်မဟုတ်ချေ။

ထို့ပြင် ဤကျောင်းသားများ၏ ဉာဏ်ပညာနှင့် စွမ်းဆောင်ရည်မှာ သာမန်လူထက် များစွာသာလွန်သဖြင့် လုံခြုံရေးဝန်ထမ်းတစ်ဦး၏အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းအလုပ်နှင့် ထိပ်တိုက်တွေ့ဆုံရန်မှာလည်း မဖြစ်နိုင်သလောက်ပင်။

ယခင်က ကျောင်းသားများ ညဘက်တွင် အပြင်သို့ ခိုးထွက်ရန် ကြိုးစားသည့် ဖြစ်ရပ်အချို့ ရှိခဲ့ဖူးသည်။

(အင်တာနက်ကဖေး၊ ဘား သို့မဟုတ် ဟိုတယ်များသို့ သွားခြင်းဖြစ်စေ၊ မည်သည့်နေရာဖြစ်စေ အရေးမကြီးပေ)။

ထိုစဉ်က လုံခြုံရေးဝန်ထမ်းများနှင့် အနည်းငယ် ပဋိပက္ခဖြစ်ပွားခဲ့ဖူး၏။

ရလဒ်အနေဖြင့် ရုန်းရင်းဆန်ခတ်ဖြစ်ပွားစဉ် ကျောင်းသားမှာ လဲကျပြီး ဒဏ်ရာရရှိကာ သူ၏ ညာဘက်လက်သန်းလေး ကျိုးသွားခဲ့သည်။

အရိုးအက်ရုံမျှသာ ဖြစ်သော်လည်း ကျောင်းအတွက် ကုန်ကျ စရိတ်မှာ အလွန်ပင် ကြီးမားခဲ့ရ၏။

ကျောင်းသား၏ ပါးစပ်ကို ပိတ်နိုင်ရန်အတွက် ယွမ်သုံးသိန်း ပေးခဲ့ရရုံမျှမက လေးနှစ်စာ ကျောင်းလခများကိုပါ ကင်းလွတ်ခွင့် ပေးခဲ့ရသည်။

ဤအရာကို ကြည့်ခြင်းဖြင့် ကျောင်းဝင်းအတွင်း ကျောင်း သားတစ်ဦး ဒဏ်ရာရရှိမှုသည် မည်မျှအထိ ဆိုးရွားကြောင်း ထင်ရှားလှပေသည်။

ဤဖြစ်ရပ်မှာ လုံခြုံရေးဝန်ထမ်းသင်တန်းအားလုံးတွင် မဖြစ်မနေ သင်ကြားရမည့် သင်ခန်းစာတစ်ခုဖြစ်လာပြီး၊ ဝန်ထမ်းသစ်များကို ပညာပေးရန်အတွက် အမြဲတမ်း သင်ခန်းစာဆိုးတစ်ခုအဖြစ် အသုံးပြုခဲ့ကြသည်။

အရှေ့တံခါးမှ လူများ ရုတ်တရက် အလုပ်ထွက်သွားကြသော်လည်း လုံခြုံရေးဝန်ထမ်းအသစ်များသည် စည်းကမ်းချက်များကို သိရှိထားသင့်ပေသည်။

သူသည် မည်သည့်ကိုယ်ထိလက်ရောက် အကြမ်းဖက်မှုကိုမျှ ခွင့်မပြုကြောင်း အသေအချာ ပြောကြားထားပြီးဖြစ်သည်။

အကယ်၍ ကျောင်းသားက စတင်တိုက်ခိုက်လာပါက ဝန်ထမ်းအနေဖြင့် မြေပြင်ပေါ်တွင်သာ လဲလျောင်းနေရမည်ဖြစ်ပြီး၊ ကျောင်းမှ ကျောင်းသားကို စည်းမျဉ်းစည်းကမ်းများအတိုင်း အရေးယူကာ ဒဏ်ရာရရှိသူကိုလည်း ငွေကြေးအရ နစ်နာကြေး ပေးအပ်လိမ့်မည် ဖြစ်သည်။

၎င်းမှာ လုပ်ထုံးလုပ်နည်းအတိုင်းပင် ဖြစ်ရာ... ဤကောင်များသည် အဘယ်ကြောင့် ကျောင်းသားနှင့် အပြိုင် ရိုက်နှက်ကြရပါသနည်း။

သူ လုံးဝ နားမလည်နိုင် ဖြစ်နေ၏။

လုံခြုံရေးအဖွဲ့ခေါင်းဆောင်နှင့် အဖွဲ့ဝင်များ အဘယ်ကြောင့် ရုတ်တရက် အလုပ်ထွက်သွားကြသည်ကိုလည်း သူ နားမလည်သကဲ့သို့၊ ဤဝန်ထမ်းအသစ်များ အဘယ်ကြောင့် ဤမျှအထိ စိတ်လိုက်မာန်ပါ ဖြစ်ကြသည်ကိုလည်း သူ သဘောမပေါက်နိုင်ချေ။

သူ နားမလည်နိုင်ခြင်းမှာ ထိုနေရာတွင် ကျိုးထျန်းရှိနေသည်ကို သူ မသိသောကြောင့်ဖြစ်သည်။

သူ့ကို ကျောင်းထဲသို့ မဝင်နိုင်အောင် သုံးရက်တိုင်တိုင် ပိတ်ဆို့ခဲ့သော လုံခြုံရေးဝန်ထမ်းများကိုမူ... ကျိုးထျန်းက ချက်ချင်းပင် ဖယ်ရှားပစ်ခဲ့သည်။

အကယ်၍ သူ့ကို ပေးမဝင်ပါက ၎င်းတို့ကို ရှန်ဟိုင်းမြို့မှ ထွက်သွားရမည်ဟု သူ ကြိုတင်သတိပေးခဲ့ဖူးသည်။

သူတို့သည် ခုန်းဖန်၏တောင်းဆိုချက်များကို ဖြည့်ဆည်းပေးခဲ့ကြပြီး၊ ကျိုးထျန်း ကလည်း သူ့ ကတိအတိုင်း လုပ်ဆောင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။

သူ၏ သက်တော်စောင့်နှစ်ဦးသည် ညသန်းခေါင်ယံအချိန်တွင် ထိုလူအချို့ကို တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ဆေးခတ်ကာ... လူသူအရောက်အပေါက် လုံးဝမရှိသလောက်ဖြစ်သော ဖျက်သိမ်းရန် သတ်မှတ်ထားသည့် စက်ရုံပျက်ကြီးတစ်ခုဆီသို့ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့ကြသည်။

စစ်မြေပြင်တွင် အတွေ့အကြုံရှိခဲ့ဖူးသော ဤစစ်ပြန်ကြီးများသည်... စစ်ပွဲအစစ်အမှန်ကို တစ်ခါမျှမမြင်ဖူးကြသော သာမန်လုံခြုံရေးဝန်ထမ်းများကို စစ်မှန်သော ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်ခြင်း၏အဓိပ္ပာယ်ကို သင်ခန်းစာပေးရန်အတွက် သူတို့၏နှိပ်စက်ညှဉ်းပန်းနည်းများကို အသုံးပြုခဲ့ကြတော့သည်။

ရေနစ်သကဲ့သို့ ခံစားရစေသော နှိပ်စက်နည်း၊ ပိုးမွှားများ မျိုချခိုင်းခြင်းနှင့် ငရုတ်သီးရည်များကို အတင်းအဓမ္မ တိုက်ကျွေးခြင်း စသည်တို့ဖြင့် သူတို့၏ ရက်စက်မှုများကို ခံစားခဲ့ကြရ၏။

ထိုနည်းလမ်းများသည် ရက်စက်လှသော်လည်း အပြင်ပန်းတွင် မည်သည့်ဒဏ်ရာဒဏ်ချက်မျှ မကျန်ရှိစေပေ။

၎င်းမှာ သူတို့၏ အယဉ်ကျေးဆုံး နည်းလမ်းပင်ဖြစ်သည်။

သူတို့၏ စိတ်ထဲ၌ တစ်သက်တာ စိတ္တဇနာကျင်မှုများ ကျန်ရှိသွားစေပြီး၊ မည်သည့်အခါမျှ ကလဲ့စားမချေရဲတော့ဘဲ မည်သူ့ကိုမျှ ဖွင့်မပြောရဲတော့ကြောင်း သေချာစေပြီးနောက်မှသာ သက်တော်စောင့်များသည် သူတို့ကို လွှတ်ပေးခဲ့ကြသည်။

အသက်ရှင်သန်ခွင့်ရရန်အတွက် အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်သွားကြသဖြင့် ထိုလူများသည် ချက်ချင်းအလုပ်ထွက်ကာ ရှန်ဟိုင်းမြို့မှ ထာဝရ ထွက်ခွာသွားကြတော့သည်။

သူတို့သည် ဘယ်သောအခါမျှ ပြန်မလာရဲကြတော့သကဲ့သို့၊ “ရှန်ဟိုင်း” ဟူသော အမည်ကိုပင် ပါးစပ်ဖျားမှပင် ထုတ်ဖော်မပြောရဲကြတော့ချေ။

သို့သော် သူတို့ ထွက်ခွာသွားလျှင်လည်း အခြားသူတစ်ဦးက ၎င်းတို့နေရာတွင် အစားထိုးဝင်ရောက်လာမည်သာ။

ကျိုးထျန်းသည် ကျောင်းသားထုကြားတွင် ဒေါသစိတ်များကို လှုံ့ဆော်ပေးခဲ့သကဲ့သို့ပင်... လုံခြုံရေးဝန်ထမ်းများဘက်မှလည်း ပထမဆုံး စတင်လှုပ်ရှားမည့်သူတစ်ဦးရှိရန် လိုအပ်ပေသည်။

ထိုလူကိုလည်း စောစောစီးစီးကတည်းက ရွေးချယ်သတ် မှတ်ထားပြီးဖြစ်၏။

ဆွန်ရှောင်ကျီဟု အမည်ရသော လူငယ်လေးတစ်ဦးမှာ သူ့ အမြင်အာရုံထဲသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

သူသည် အလယ်တန်းကျောင်းမှ ကျောင်းထွက်ခဲ့သူဖြစ်ပြီး ယခုအချိန်တွင် အသက် ၁၈ နှစ်မျှသာ ရှိသေး၏။

သူ့ မိသားစုမှာ မြောက်ပိုင်းတွင် နေထိုင်ပြီး ဆင်းရဲနွမ်းပါးကာ အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းအတွက် စိုက်ပျိုးရေးကိုသာ အားထားနေရသည်။

သူသည် ငယ်ရွယ်စဉ်ကတည်းက နေရပ်ခွဲခွာပြီး အလုပ်လုပ်ကိုင်ခဲ့ရသဖြင့် များစွာဆင်းရဲဒုက္ခရောက်ခဲ့ဖူးကာ... လောကီအလှအပများ၏ သွေးဆောင်မှုကိုလည်း ခံခဲ့ရသည်။

တစ်လလျှင် လစာ ယွမ် ၄,၀၀၀ မျှသာ ရရှိသော်လည်း၊ သူသည် အွန်လိုင်းချေးငွေများမှတစ်ဆင့် ယွမ် ၁၀၀,၀၀၀ ကျော်အထိ အကြွေးများ တင်ရှိနေပြီး အတိုးနှုန်းမှာလည်း နှင်းဘောလုံးကဲ့သို့ အဆက်မပြတ်ကြီးထွားနေခဲ့၏။

ကျိုးထျန်းပေးသော ကမ်းလှမ်းချက်မှာ... သူ့ အကြွေးအား လုံးကို ဆပ်ပေးမည့်အပြင်၊ အခြားမြို့တစ်မြို့သို့ ပြောင်းရွှေ့နေထိုင်နိုင်ရန်အတွက် အပိုဆောင်း ငွေကြေး ယွမ် ၁၀၀,၀၀၀ ကိုပါ ပေးအပ်မည်ဟူ၍ဖြစ်သည်။

သူ့ အစီအစဉ်မှာ ရိုးရှင်းသည်။

အချိန်အခါကောင်း ရောက်လာသောအခါ ပထမဦးဆုံး စတင်လှုပ်ရှားရန်သာ ဖြစ်၏။

လူများ မည်မျှပင် အော်ဟစ်ဆူပူနေကြပါစေ... မည်သူကမျှ စတင်မလုပ်ဆောင်ပါက ရိုက်နှက်မှုတစ်ခုမှာ ဖြစ်ပွားလာလိမ့်မည်မဟုတ်ပေ။

ရှန်ဟိုင်းမြို့သည် နှုတ်လှန်ထိုး စကားများခြင်းအတွက် လူသိများသော်လည်း၊ ကိုယ်ထိလက်ရောက် အကြမ်းဖက်မှုအတွက်မူ ဘယ်သောအခါမျှ နာမည်မကြီးခဲ့ပေ။

သို့သော်လည်း တစ်ကြိမ်တစ်ခါ မျက်နှာပျက်ပြီး ရိုက်နှက်ပွဲ စတင်သွားသည်နှင့်... နည်းလမ်းစုံကို အသုံးပြုကြတော့ သည်။

လူတို့၏စိတ်ခံစားချက်များသည် ပြင်းထန်သော ဒေါသအောက်တွင် လုံးဝ ထိန်းချုပ်မရ ဖြစ်သွားတတ်သည်။

အထူးသဖြင့် နှစ်ဖက်စလုံးမှာ အသက်အရွယ်အားဖြင့် အရွယ်ရောက်ကာစ လူငယ်လေးများ ဖြစ်နေကြသောကြောင့် ဖြစ်၏။

ထို့ကြောင့် လုံခြုံရေးအရာရှိချုပ်သာမက၊ ကျောင်းအုပ်ကြီး ရှု ပင်လျှင် ယခုကဲ့သို့သော ကိစ္စရပ်များ၏ နောက်ကွယ်၌ ကျောင်းသားသစ် ကျိုးထျန်း ရှိနေလိမ့်မည်ဟု ဘယ်သောအခါမျှ ထင်မှတ်ထားမိမည်မဟုတ်ပေ။

ကျောင်းအုပ်ကြီးရှုသည် ဒေါသတကြီးဖြင့် အကြိမ်အနည်းငယ် ဆဲဆိုကြိမ်းမောင်းပြီးနောက်၊ အသက်ကို ပြင်းထန်စွာ ရှူသွင်းကာ နေရာတွင် ဖြည်းညှင်းစွာ ပြန်ထိုင်လိုက်မိသည်။

မိမိ စိတ်လိုက်မာန်ပါ ဖြစ်သွားသည်ကို သူ သိသော်လည်း သူ့ စိတ်ခံစားချက်ကို လုံးဝ ထိန်းချုပ်၍ မရခဲ့ချေ။

မိနစ်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက်မှသာ... သူသည် လက်ဖက် ရည်ခွက်ကို ကောက်ကိုင်ကာ တစ်ငုံသောက်လိုက်တော့ သည်။

“နောက်လာမယ့် ရက်သတ္တပတ် အနည်းငယ်ဟာ ငါတို့အတွက် အခက်ခဲဆုံးအချိန်ပဲ၊ လူတိုင်း စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပြင်ဆင်ထားကြပါ”

“မင်းတို့ရဲ့ ပါးစပ်ကိုထိန်းကြ၊ ပြီးတော့ ကိုယ့်အလုပ်ကိုယ် ကောင်းကောင်းလုပ်ကြ၊ ဒီအချိန်အတွင်းမှာ ဘယ်သူမဆို ပြဿနာရှာရင်... ငါ့ကို လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက် သံယောဇဉ် မငဲ့ဘူးလို့ မပြောနဲ့”

သူ့ စကားလုံးများမှာ ပြင်းထန်လှသော်လည်း တက်ရောက် လာသူအားလုံး ခေါင်းငုံ့ကာ နှလုံးသွင်းလိုက်ကြသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ကျောင်းအုပ်ကြီးရှုပြောသည်မှာ ပုံကြီးချဲ့နေခြင်းမဟုတ်ကြောင်း သူတို့ သိကြသောကြောင့် ဖြစ်၏။

ဤအရေးမှာ ကျောင်း၏ဂုဏ်သိက္ခာမျှသာမဟုတ်ဘဲ အခြေ ခံကျသော အချက်အချာပြဿနာဖြစ်လာသည်။

ဤပြဿနာသုံးရပ်သည် လှိုင်းလုံးကြီးများကဲ့သို့ ကျောင်း၏ စီမံခန့်ခွဲမှုပိုင်းကို ရှေ့တန်းသို့တွန်းပို့လိုက်ခြင်းပင်။

ယခုအချိန်တွင် သူတို့ လုပ်ဆောင်နိုင်သည်မှာ အတူတကွ လက်တွဲပြီး အားတင်းကာ ဤအခြေအနေကို အပြီးတိုင် ကျော်ဖြတ်ရန်သာရှိတော့သည်။

ဤအချိန်၌ မည်သူကမျှ ရှေ့သို့ ပထမဆုံးအထွက်မပြချင်ကြသကဲ့သို့၊ မည်သူကမျှ အပြစ်ပုံချခံရမည့် ဓားစာခံလည်း မဖြစ်ချင်ကြပေ။

ထို့ပြင် သာမန်ကျောင်းခေါင်းဆောင်များသည် ဤမျှအထိ ကြီးမားလှသော ရိုက်ခတ်မှုကို လုံးဝတောင့်ခံနိုင်စွမ်း မရှိကြချေ။

“နောက်တစ်ခုကတော့... ကျောင်းတွင်း၊ ကျောင်းပြင်ပ ကိစ္စရပ်တွေအတွက် အစီအစဉ်တစ်ခု ဆွဲကြရအောင်”

“ပထမဆုံးအနေနဲ့... ဒဏ်ရာရတဲ့ ကျောင်းသားတွေနဲ့ သူတို့ရဲ့ မိဘတွေကို နှစ်သိမ့်ပေးပြီးတဲ့နောက်၊ ဒီတစ်ကြိမ်မှာတော့ သူတို့ရဲ့ ပါးစပ်ကို ပိတ်ဖို့အတွက် လျော်ကြေးငွေနဲ့ တခြားအခြေအနေတွေကိုပဲ ပေးလို့မရတော့ဘူး”

“စံပြဖြစ်စေဖို့အတွက် ထင်ရှားတဲ့ ဖြစ်ရပ်အချို့ကို ရွေးချယ်ပြီး အပြစ်ပေးရမယ်၊ ဒါမှ နောက်နောင် ဒီလိုမျိုးထပ်မဖြစ်အောင် တားဆီးနိုင်လိမ့်မယ်”

ကျောင်းအုပ်ကြီးရှု၏ စကားကြောင့် အခြားဒုကျောင်းအုပ်များမှာ မှင်တက်သွားကြရသည်။

“လောင်ရှု... ဒါက စိတ်ကူးကောင်း မဟုတ်ဘူးထင်တယ်၊ ဒါက ကျောင်းသားတွေကြားထဲမှာ ပုန်ကန်လိုတဲ့ စိတ်ဓာတ်ကို ဖြစ်ပေါ်စေနိုင်တယ်၊ အကယ်၍ တခြားပြဿနာတစ်ခုခု ထပ်ဖြစ်လာရင်...”

ထိုသူ စကားမဆုံးသေးခင်မှာပင် ခေါင်းဆောင်အချို့က ကြားဖြတ်ဝင်ရောက် ပြောဆိုကြတော့သည်။

“ဟုတ်ပါတယ် ကျောင်းအုပ်ကြီးရှု... ကျွန်တော် ထင်တာက တော့ အရင်နည်းလမ်းဟောင်းကိုပဲ သုံးသင့်ပါတယ်၊ သူတို့ကို ငွေပေးလိုက်ပါ၊ အကယ်၍ မရရင် မဟာတန်းတက်ရောက်ခွင့် အခွင့်အရေးတွေ ပေးလိုက်ပါ၊ ပြီးတော့မှပဲ ပြီးပျောက်အောင် ထားလိုက်ပါ၊ ဘယ်ကျောင်းသားရဲ့ တာဝန်ကိုမှ လိုက်မပြစ်တင်ပါနဲ့တော့”

“ကျွန်မလည်း အဲဒီလိုပဲ ထင်တယ်၊ ဒီကျောင်းသား အများစုဟာ မိဘတွေရဲ့ တစ်ဦးတည်းသော သားသမီးတွေ လေ”

“ အကယ်၍ သူတို့ထဲက တစ်ယောက်ယောက် ဒဏ်ရာရသွားရင် မိဘတွေက ကျွန်မတို့အပေါ် အရမ်း ဒေါသထွက်ကြလိမ့်မယ်၊ အကယ်၍ ရှင်က သူတို့ကို ထပ်ပြီး အပြစ်ပေးဦးမယ်ဆိုရင်... တစ်ယောက်ယောက်ကတော့ ပြဿနာထပ်ရှာမှာ သေချာတယ်”

လူတိုင်းက ဝိုင်းဝန်းပြောဆိုကြပြီး ကျောင်းအုပ်ကြီးရှု၏ အကြံပြုချက်ကို သဘောတူမည့်သူ တစ်ဦးမျှပင်မရှိသ လောက် ဖြစ်နေသည်။

သူသည် အစည်းအဝေးခန်းမကို ငြိမ်သက်သွားစေရန် လက်ကိုသာ မြှောက်ပြလိုက်နိုင်ပြီး၊ ခန်းမအတွင်းမှာ ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြန်လည်တိတ်ဆိတ်သွားတော့သည်။

“မင်းတို့ ဆိုလိုတာကို ငါသိတယ်၊ ဖြစ်လာမယ့် အကျိုးဆက်တွေကိုလည်း ငါနားလည်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ မင်းတို့ အနာဂတ်အတွက် စဉ်းစားဖူးကြလား”

“ဒါဟာ အရမ်းဆိုးရွားတဲ့ အစပျိုးမှုတစ်ခု ဖြစ်လာနိုင်တယ်ဆိုတာကိုကော ထည့်တွက်ထားကြရဲ့လား၊ အကယ်၍ နောင်အနာဂတ်မှာ တခြားကျောင်းသားတွေကပါ ဒီလိုမျိုး လိုက်လုပ်လာရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ”

“ငါက စည်းကမ်းချက်တွေကို သတ်မှတ်ပြီး စံပြဖြစ်ရပ်တစ်ခုကို ထူထောင်နေတာ၊ ဒါ ကျောင်းရဲ့အနာဂတ်အတွက်ပဲ”

“ကျောင်းသားတွေရဲ့ အလိုဆန္ဒက ကျောင်းခေါင်းဆောင်တွေရဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို လွှမ်းမိုးခွင့် မပေးနိုင်ဘူး၊ ပြီးတော့ လူထုရဲ့ ထင်မြင်ချက်ကလည်း အခြေအနေတွေကို ကြိုးကိုင်ခွင့် မပေးနိုင်ဘူး”

ကျောင်းအုပ်ကြီးရှုမှ သူ့ အကြောင်းပြချက်ကို ပြတ်သားစွာ ထုတ်ဖော်ပြောဆိုလိုက်သည်။

ယခုကဲ့သို့ အင်တာနက် အလွန်ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်နေသော ခေတ်ကြီးတွင်... နောင်အနာဂတ်၌ ကျောင်းများအနေဖြင့် လူထုထင်မြင်ချက်များ၏ ကြိုးကိုင်ခြယ်လှယ်မှုကို အမြဲ ခံနေရတော့မည်လော။

အကယ်၍ ထိုသို့သာ ဖြစ်လာပါက အခြားသူများ လိုက်လုပ်လာသည့်အခါ သူတို့သည် အမြဲတမ်း ခုခံကာကွယ်ရသည့် အနေအထားသို့ ရောက်ရှိနေလိမ့်မည်။

ကျောင်းအုပ်ကြီးရှုသည် ဤကိစ္စ၏ဆိုးရွားမှုကို ဆင်ခြင်တုံ တရားရှိရှိနှင့် မှန်ကန်စွာ ဆုံးဖြတ်ချက်ချမှတ်လိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။