အခန်း ၁၉၄၀

အခန်း (၁၉၄၀) အေးချမ်းနတ်ဘုရားတောင်တော်၊ မင်းသမီးကြီး၏မွေးနေ့ပွဲ

တစ်ရက်နှင့် တစ်ညတာ ကုန်လွန်ပြီးနောက် ချူးယွင်ဖန်းသည် အလယ်ပိုင်းလွင်ပြင်ဒေသ၏ ကမ်းရိုးတန်းဒေသများသို့ ချဉ်းကပ်လာခဲ့သည်။ ဖန်ဆင်းရှင်အဆင့်သို့ ခြေချပြီးနောက် သူ၏ ပျံသန်းမှုအရှိန်မှာ ယခင်ကထက် ပိုမိုမြန်ဆန်လာခဲ့သည်။ ထို့ပြင် သူသည် ရောင်စဉ်ဖြာခရီးသည်ဟုခေါ်သော လှုပ်ရှားမှုအတတ်ပညာအသစ်တစ်ခုကိုလည်း သင်ယူခဲ့သေးသည်။

ဤအတတ်ပညာကို အထွတ်အထိပ်အထိ ကျင့်ကြံနိုင်ပါက မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း မိုင်ပေါင်းသောင်းချီ ခရီးနှင်ရန် မခက်ခဲပေ။ သို့သော် ဤလှုပ်ရှားမှုအတတ်မှာ ကျင့်ကြံသူ၏ အင်အားအပေါ် အလွန်အမင်း မူတည်နေသည်။ ချူးယွင်ဖန်းသည် ဖန်ဆင်းရှင်အဆင့်သို့ ရောက်ရှိပြီးမှသာ ဤနတ်ဘုရားစွမ်းအားကို အသုံးပြုရန် ဝံ့ရဲခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

အမှန်စင်စစ် ချူးယွင်ဖန်း၏ လက်ရှိအင်အားဖြင့် မိုင်ပေါင်းသောင်းချီကို ချက်ချင်းရောက်ရန်မှာ မဖြစ်နိုင်သေးပေ။ ပုံမှန်အခြေအနေတွင် သူသည် မိုင်တစ်ရာခန့်အကွာအဝေးကိုသာ တစ်ခဏအတွင်း ရောက်ရှိနိုင်သည်။ ထို့ကြောင့်ပင် အလယ်ပိုင်းလွင်ပြင်၏ ကမ်းရိုးတန်းသို့ ရောက်ရှိရန် တစ်ရက်နှင့် တစ်ည အချိန်အပြည့် ပေးခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။

သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ လျှပ်ခနဲ အဆက်မပြတ် ဖြစ်ပေါ်နေပြီး တစ်ကြိမ်လျှင် မိုင်ပေါင်းရာချီသောအကွာအဝေးကို ကျော်ဖြတ်နေသည်။ ဤသည်မှာ အမြင့်ဆုံးအရှိန်နှုန်း၏ ပြသမှုပင် ဖြစ်သည်။ အသက်တစ်ရှူစာမျှ ရပ်နားလိုက်တိုင်း သူ၏ ရုပ်သွင်မှာ ထင်ရှားပေါ်ပေါက်လာတတ်သည်။ ထိုသို့ဆိုလျှင်ပင် သူသည် ခေတ္တခဏမျှသာ ရပ်နားခြင်းဖြစ်ရာ ဟိုနေရာမှ ဒီနေရာသို့ ချက်ချင်းရောက်သွားသည့် သယ်ယူပို့ဆောင်ရေးအစီအရင်အလားပင် ထင်ရပေသည်။

ချူးယွင်ဖန်းသည် ရပ်လိုက်ပြီး အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်သည်။ ကုန်ဆုံးသွားခဲ့သော သူ၏ ကြီးမားလှသော နတ်ဘုရားစွမ်းအားများမှာလည်း ပြန်လည် ပြည့်ဝလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ဤနေရာသို့ လာရာလမ်းတွင် ချူးယွင်ဖန်းသည် ခရီးမနားသလောက်ပင်။ သူသည် ရောင်စဉ်ဖြာခရီးသည်အတတ်ကို အဆက်မပြတ် အသုံးပြုခဲ့သဖြင့် နတ်ဘုရားစွမ်းအားများစွာ ကုန်ဆုံးခဲ့ရသည်မှာ သဘာဝကျလှသည်။

သို့သော် သူ ရပ်တန့်လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သူ၏အင်အား အများစုမှာ ချက်ချင်းဆိုသလို ပြန်လည်ပြည့်ဝလာခဲ့သည်။ သူ၏ အခြေခံ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည်မှာ အထွတ်အထိပ်အဆင့်သို့ ပြန်ရောက်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ဤကဲ့သို့သော ပြန်လည်အားဖြည့်နိုင်စွမ်းမှာ အံ့ဩစရာပင် ကောင်းလှသည်။ အကယ်၍ ချူးယွင်ဖန်းကို လက်တစ်ဝါးတည်းဖြင့် ရိုက်သတ်နိုင်သော မိစ္ဆာပညာရှင်ကြီးမျိုးနှင့် မတွေ့သရွေ့၊ တစ်စုံတစ်ယောက်က ချူးယွင်ဖန်းကို ရေရှည်တိုက်ပွဲဖြင့် အင်အားကုန်အောင် လုပ်လိုပါက ထိုသူသာလျှင် ချူးယွင်ဖန်း၏လက်ချက်ဖြင့် အသေဆွဲခေါ်ခြင်း ခံရပေလိမ့်မည်။

သူ၏ ရှေ့မှောက်တွင်မူ အဆုံးမဲ့သော ပင်လယ်ပြင်ကြီးမှာ ရှေးဟောင်း ရေတွင်းအိုကြီးကဲ့သို့ တည်ငြိမ်နေသည်။ ပင်လယ်ပြင်ထက်ရှိ လှိုင်းတံပိုးများကို ပြင်းထန်သော အင်အားတစ်ခုက ဖိနှိပ်ထားသကဲ့သို့ပင် မည်သည့် လှိုင်းလုံးမျှ ရှိမနေပေ။ ပင်လယ်မျက်နှာပြင်ထက်တွင် သာမန်လူများမှာ ဘာကိုမျှ မြင်တွေ့ရလိမ့်မည် မဟုတ်သော်လည်း၊ ချူးယွင်ဖန်းကဲ့သို့သော သူများမှာမူ ဓမ္မမျက်လုံးကို သီးသန့်ဖွင့်ရန် မလိုဘဲ မြင်နိုင်စွမ်း ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။ သဘာဝကျစွာပင် သူသည် ပင်လယ်ပြင်ထက်တွင် လွင့်မျောနေသော ခပ်ရေးရေး တောင်တန်းများကို မြင်တွေ့နေရသည်။

ထိုတောင်တန်းများမှာ ဒဏ္ဍာရီထဲမှ နတ်ဘုရားတောင်များကဲ့သို့ပင်။ ၎င်းတို့သည် ပင်လယ်ပြင်ထက်တွင် လွင့်မျောနေပြီး နတ်ဘုရားအငွေ့အသက်များဖြင့် ဝန်းရံထားသည်။ ၎င်းမှာ ဒဏ္ဍာရီထဲမှ မြေပြင်ပေါ်က နတ်ဘုရားဘုံတစ်ခုအလားပင် ရှိတော့၏။

ပင်လယ်ပြင်၏ တစ်ဖက်တစ်ချက်တွင် နတ်ဘုရားတောင်တန်းများ ရှိနေပြီး ထိုတောင်များပေါ်တွင် နတ်ဘုရားများ နေထိုင်ကြသည်ဟု ဆိုစမှတ်ရှိသည်။ ကြည့်ရသည်မှာ မိမိရှေ့တွင် ရှိနေသကဲ့သို့ ထင်ရသော်လည်း ၎င်းမှာ မျက်လှည့်ပြကွက်တစ်ခုသာ ဖြစ်ကြောင်း ချူးယွင်ဖန်း သိရှိနေသည်။ ထိုတောင်တန်းများကို လေဟာနယ်အလွှာလွှာကြားတွင် ထည့်သွင်းတည်ဆောက်ထားခြင်း ဖြစ်ရာ အနားတွင် ရှိနေသယောင် ထင်ရသော်လည်း ချူးယွင်ဖန်းအနေဖြင့် တစ်နှစ်ပတ်လုံး မနားတမ်း ပျံသန်းလျှင်ပင် ရောက်ရှိနိုင်လိမ့်မည် မဟုတ်ချေ။

၎င်းမှာ မြင်းတစ်ကောင် သေသည်အထိ ပြေးသော်လည်း မရောက်နိုင်ဟူသော အယူအဆမျိုးပင်။ အစစ်အမှန် ဝင်ပေါက်ထွက်ပေါက်ကို ရှာတွေ့မှသာ ဝင်ရောက်နိုင်မည်ဖြစ်ပြီး၊ သို့မဟုတ်ပါက အတိုင်းအဆမဲ့သော အင်အားကို အသုံးပြု၍ လေဟာနယ်အတားအဆီးကို ချိုးဖျက်ဝင်ရောက်ရမည် ဖြစ်သည်။ ဤသည်မှာ လေဟာနယ်နိယာမကို အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ နားလည်သဘောပေါက်ထားမှသာ လုပ်ဆောင်နိုင်မည့် အရာဖြစ်ကြောင်း ချူးယွင်ဖန်း နားလည်ထားသည်။

သူသည် အသေအချာ ထပ်မံကြည့်ရှုလိုက်ရာ လေဟာနယ်အလွှာများကြားရှိ ကောင်းကင်ယံထက်တွင် သက်တံ့တံတားတစ်ခု ရုတ်တရက် ပေါ်ထွက်လာပြီး ထိုနတ်ဘုရားတောင်နှင့် ပြင်ပလောကကို ဆက်သွယ်ပေးထားသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။

'ထင်တဲ့အတိုင်းပဲ။ ပြင်ပလောကနဲ့ အေးချမ်းနတ်ဘုရားတောင်တောင်ကို ဆက်သွယ်ပေးထားတဲ့ တံတားက ဒါပဲ ဖြစ်ရမယ်'

ချူးယွင်ဖန်း တွေးလိုက်သည်။

ဤနေရာမှာ ချူးယွင်ဖန်း၏ ခရီးစဉ်ပန်းတိုင်ဖြစ်သော အေးချမ်းနတ်ဘုရားတောင်တော်ပင် ဖြစ်သည်။

အလယ်ပိုင်းလွင်ပြင်၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်မှာ အလွန်သိပ်သည်းလှပြီး ခွန်းလွန်းနယ်မြေနှင့် ဖက်ဒရေးရှင်း တည်ရှိရာ ကမ္ဘာမြေထက် ပိုမိုသိပ်သည်းသော်လည်း၊ ၎င်းမှာ သာမန်အဆင့်မျှသာ ရှိသေးသည်။ အလယ်ပိုင်းလွင်ပြင်နှင့် ၎င်း၏ ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ဝိညာဉ်စွမ်းအင် ကြွယ်ဝသော နေရာပေါင်းစုံ ရှိနေသည်။ ရှေးဟောင်းခေတ်ကာလများတွင် ကောင်းကင်ဘုံနှင့် ဆက်သွယ်နေသော လမ်းကြောင်းများနှင့် ကောင်းချီးပေးထားသော နယ်မြေများစွာ ရှိခဲ့ဖူးသည်။ ဤအေးချမ်းနတ်ဘုရားတောင်တော်မှာလည်း ဒဏ္ဍာရီလာ ကောင်းချီးပေးထားသော နယ်မြေများထဲမှ တစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။

လောကတွင် ရှိသမျှ အင်အားကြီး အဖွဲ့အစည်းအားလုံးမှာ ထိပ်တန်းအဆင့်ရှိသော ကောင်းချီးပေး နယ်မြေတစ်ခုစီကို ပိုင်ဆိုင်ထားကြသည်။ သို့မှသာ သူတို့၏ တပည့်များအတွက် ကောင်းမွန်သော ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဖန်တီးပေးနိုင်ပြီး အစွမ်းထက်သော မျိုးဆက်သစ်များကို အစဉ်တစိုက် မွေးထုတ်ပေးနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

ဤတောင်၏ မူလပိုင်ရှင်မှာ ဆိတ်ငြိမ်ဂိုဏ်းပင် ဖြစ်သည်။ ထိုဂိုဏ်းမှာ ယခုခေတ်၏ ထိပ်တန်းဂိုဏ်းကြီး ဆယ်ဂိုဏ်းနှင့်ပင် ရင်ဘောင်တန်းနိုင်လောက်အောင် အင်အားကြီးမားခဲ့သည်။ ၎င်းမှာ ပင်လယ်ရပ်ခြားရှိ ဘီလူးကြီးတစ်ကောင် ဖြစ်ခဲ့ပြီး အရှေ့ပင်လယ်၊ မြောက်ပင်လယ်နှင့် တောင်ပင်လယ်တို့တွင် အံ့ဩဖွယ်ကောင်းသော ဩဇာအာဏာ ရှိခဲ့ဖူးသည်။

နောက်ပိုင်းတွင်မူ သူတို့သည် မျိုးဆက်ဟောင်း ထီးနန်းလုပွဲတွင် ဗြောင်ကျကျ ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ခဲ့ပြီး မင်းသားတစ်ပါးကို ထီးနန်းရရှိရန် ကျောထောက်နောက်ခံ ပေးခဲ့ကြသည်။ ဤသည်မှာ တရှ၏ အကြီးမားဆုံး တားမြစ်ချက်ပင်။ လက်ရှိဘုရင် ထီးနန်းတက်လာပြီးနောက် ပထမဆုံး ဦးဆောင်ခဲ့သော တိုက်ပွဲမှာ ဆိတ်ငြိမ်ဂိုဏ်းကို အမြစ်ပြတ် ချေမှုန်းပစ်ခဲ့ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

ဆိတ်ငြိမ်ဂိုဏ်းမှာ ပင်လယ်ရပ်ခြားရှိ လမ်းမှားလိုက်သော ဂိုဏ်းများထဲတွင် အကောင်းဆုံးဟု ဆိုနိုင်သော်လည်း၊ တရှကဲ့သို့သော အင်အားကြီး နိုင်ငံတော်ရှေ့တွင်မူ လုံးဝ အင်အားမရှိခဲ့ချေ။

လက်ရှိဧကရာဇ်မှာ နန်းတက်စဖြစ်သဖြင့် သူ၏ အာဏာစက်ကို ပြသရန် လိုအပ်နေသည်။ ထို့ပြင် နန်းတွင်းတစ်ခုလုံးမှာလည်း ထီးနန်းအရေးတွင် ပြင်ပအင်အားစုများ ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ခြင်းကို အလွန်အမင်း မုန်းတီးကြလေသည်။

တရှတစ်နိုင်ငံလုံးသည် တစ်စိတ်တစ်ဝမ်းတည်း စည်းလုံးခဲ့ကြပြီး စစ်သေနာပတိချုပ်ကိုယ်တိုင် ဦးဆောင်ကာ အင်အားကြီးမားသော တပ်မတော်ကို စေလွှတ်ခဲ့သည်။ သုံးလမပြည့်မီသော အချိန်အတွင်းမှာပင် သူတို့သည် အေးချမ်းနတ်ဘုရားတောင်တော်ကို ထိုးဖောက်နိုင်ခဲ့ပြီး ဂိုဏ်းဝင်တပည့်ပေါင်းများစွာကို သုတ်သင်ခဲ့ကြသည်။ ဂိုဏ်းချုပ်မှသည် အကြီးအကဲများ၊ သာမန်တပည့်များနှင့် အပြင်စည်းတပည့်များအထိ အားလုံးမှာ အသတ်ခံရခြင်း သို့မဟုတ် ဖမ်းဆီးခြင်း ခံခဲ့ကြရသည်။ တစ်ချိန်က အင်အားကြီးစိုးခဲ့သော ဆိတ်ငြိမ်ဂိုဏ်းသည် တစ်ညတာအတွင်းမှာပင် အမြစ်ပြတ်ချေမှုန်းခံလိုက်ရပြီး လုံးဝကွယ်ပျောက်သွားခဲ့ရတော့သည်။

ဂိုဏ်းအတွင်းရှိ အရင်းအမြစ်အားလုံးကို သိမ်းပိုက်ခဲ့ကြပြီး အမျိုးမျိုးသော ကျင့်စဉ်ကျမ်းများကိုလည်း တရှ၏ ဘဏ္ဍာတိုက်အတွင်းသို့ ပို့ဆောင်ကာ နိုင်ငံတော်အတွက် အကျိုးပြုခဲ့သူများကို လေ့လာခွင့်ပေးခဲ့သည်။

ဤတိုက်ပွဲကြောင့် တရှသည် သူ၏ အာဏာစက်ကို အမှန်တကယ် တည်ဆောက်နိုင်ခဲ့ပြီး ပင်လယ်ရပ်ခြားရှိ မိစ္ဆာဂိုဏ်းများကို တုန်လှုပ်ခြောက်ခြားစေခဲ့သည်။ အလယ်ပိုင်းလွင်ပြင်၏ ဂိုဏ်းကြီးဆယ်ဂိုဏ်းနှင့် ရင်ဘောင်တန်းနိုင်သော အဖွဲ့အစည်းကြီးတစ်ခုပင်လျှင် တစ်နှစ်ပင် မခံဘဲ တစ်ိုက်ပွဲတည်းဖြင့် ပျက်သုဉ်းသွားခဲ့ရရာ အခြားသော ဂိုဏ်းငယ်လေးများမှာမူ ဆိုဖွယ်ရာမရှိတော့ပေ။

ထို့နောက်တွင်မူ အေးချမ်းနတ်ဘုရားတောင်တော်ကို စစ်ပွဲအတွင်း အကြီးအကျယ် အားထုတ်ခဲ့သော မင်းသမီးကြီးထံ ဆုလာဘ်အဖြစ် ပေးအပ်ခဲ့ပြီး မင်းသမီးကြီး၏ သီးသန့်ကျင့်ကြံရာ နတ်ဘုရားဘုံ ဖြစ်လာခဲ့သည်။ ကောင်းချီးပေးထားသော နယ်မြေတစ်ခုလုံးကို တစ်ဦးတည်း ပိုင်ဆိုင်ခွင့်ရခြင်းမှာ တရှတွင် အလွန်ထူးခြားသော ဖြစ်ရပ်ဖြစ်ရာ ၎င်းကိုကြည့်ခြင်းဖြင့် မင်းသမီးကြီးသည် မည်မျှအထိ မျက်နှာသာပေးခံရကြောင်း သိနိုင်ပေသည်။

မင်းသမီးကြီး၏ အစွမ်းမှာ ဒဏ္ဍာရီများထဲကအတိုင်းပင် အလွန်ထက်မြက်လိမ့်မည်ဟု ချူးယွင်ဖန်း ယူဆမိသည်။ သူမသည် တော်ဝင်မိသားစု၏ နံပါတ်တစ် ပညာရှင်ကြီးပင် ဖြစ်နေနိုင်ပေသည်။ သို့မဟုတ်ပါက ပင်လယ်ရပ်ခြားတွင် သီးခြားရှိနေသော ဤအေးချမ်းနတ်ဘုရားတောင်တော်သည် အချိန်မရွေး တိုက်ခိုက်ခံရနိုင်ပေသည်။

တရှ၏ အရှေ့ပင်လယ် ရေတပ်မတော်ပင်လျှင် အချိန်မီ လာရောက်ကူညီနိုင်ရန် မလွယ်ကူချေ။ အကယ်၍ မင်းသမီးကြီးသာ အမှန်တကယ် မသန်မာပါက သူမသည် ဟိုးအရင်ကတည်းကပင် ဖမ်းဆီးခံရပြီးလောက်ပြီ ဖြစ်သည်။ တရှ၏ အကာအကွယ်ကိုသာ ထိုင်စောင့်နေရန်မှာ မဖြစ်နိုင်ပေ။

အဝေးတစ်နေရာတွင် လူများသည် အုပ်စုလိုက်ဖြစ်စေ၊ နှစ်ဦးသုံးဦးတွဲ၍ဖြစ်စေ ဖြတ်သန်းသွားလာနေကြသည်ကို မြင်တွေ့နေရသည်။ သူတို့အားလုံးမှာ သက်တံ့တံတားဆီသို့ ဦးတည်နေကြသည့် ကမ္ဘာအရပ်ရပ်မှ ဧည့်သည်တော်များပင် ဖြစ်ကြသည်။ ချူးယွင်ဖန်းအတွက်မူ အရေးကြီးဆုံးအရာမှာ မင်းသမီးကြီး ကျင်းပမည့် ကြင်ယာတော်ရွေးချယ်ပွဲပင် ဖြစ်သည်။ သို့သော် ပြင်ပလူများအတွက်မူ အဓိကအချက်မှာ မင်းသမီးကြီး၏ မွေးနေ့ပွဲပင် ဖြစ်သည်။ ကြင်ယာတော်ရွေးချယ်ခြင်းမှာ မွေးနေ့ပွဲနှင့် ကြုံကြိုက်သဖြင့် တစ်ပါတည်း ပြုလုပ်ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

မင်းသမီးကြီး၏ မွေးနေ့ပွဲသည် လူငယ်ပါရမီရှင် ပေါင်းစုံကို ဆွဲဆောင်နိုင်မည်ဖြစ်သောကြောင့် ထန်စစ်ယုအတွက် ကြင်ယာတော်ရွေးချယ်ပေးခြင်းမှာ ရေစီးကြောင်းအတိုင်း လှေလွှတ်လိုက်သကဲ့သို့ပင် အဆင်ပြေချောမွေ့နေတော့သည်။

ချူးယွင်ဖန်းသည် ထိုလူများကို ဝေ့ဝဲကြည့်လိုက်သည်။ အချို့မှာ ကျားရဲတစ်ကောင်ကဲ့သို့ အရှိန်အဝါရှိသော ပညာရှင်များဖြစ်ကြပြီး၊ အချို့မှာမူ ခန့်ညားထည်ဝါပြီး ကိုယ်ပိုင်ဟန်ပန်ရှိကြသော ချောမောသည့် လူငယ်များ ဖြစ်ကြသည်။ သူတို့တစ်ဦးချင်းစီမှာ လူထဲက လူသား၊ နဂါးထဲက နဂါးများကဲ့သို့ ထူးခြားသော နောက်ခံသမိုင်းကြောင်းများနှင့် ပြည့်စုံနေကြသူများ ဖြစ်သည်ဟု ဆိုနိုင်သည်။

ဤသည်ကို တွေးတောမိပြီးနောက် ချူးယွင်ဖန်းသည် ထပ်မံဝေခွဲမနေတော့ဘဲ သက်တံ့တံတားဆီသို့ ဦးတည်ထွက်လာလေတော့၏။

--