အခန်း ၁၈၁

အခန်း (၁၈၁)

သခင်မ၏ အသက်ကို ဆွဲဆန့်ခြင်းနှင့် တစ်မြို့လုံးအနှံ့ မှိုရှာဖွေခြင်း

ဖန်းဟန် ကိုယ်တိုင် ပိတ်လိုက်သော ရှင်းလင်ထျန်ကုန်း၏ လေးလံလှသည့် သစ်သားတံခါးကြီးသည် ရှင်သန် ခြင်းနှင့် သေဆုံးခြင်းကြားရှိ နယ်နိမိတ်ကို ခြားနားပစ်လိုက်သည့်အလား ထင်မှတ်ရပေသည်။

တံခါး၏ အပြင်ဘက်တွင်မူ ဖိနှိပ်မှုများပြည့်နှက်နေပြီး သေမင်းတမန်ကဲ့သို့ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေခဲ့လေ၏။

ပိုင်ကျီရို၊ ပိုင်ရွှီကျန်းနှင့် နန်ကုန်းယွင်ရှုတို့မှာ နှလုံးသားများ ကွဲကြေမတတ် ငိုကြွေးနေကြပြီ ဖြစ်လေသည်။ သူ တို့သည် အကူအညီမဲ့စွာဖြင့် တံခါးအပြင်ဘက်တွင် ဒူးထောက်နေကြရင်း သူတို့၏ မျှော်လင့်ချက်အားလုံးကို တင်းကြပ်စွာ ပိတ်ထားသော ထိုတံခါးကြီး၏ နောက်ကွယ်တွင်သာ ပုံအပ်ထားနိုင်ကြတော့သည်။

အချိန်များသည် သည်းခံနိုင်စွမ်းမဲ့လောက်အောင် အဆုံးအစမရှိ ဆွဲဆန့်ခံနေရသကဲ့သို့ ရှိနေခဲ့လေ၏။

ထွက်သက်ဝင်သက်တိုင်းသည် တုံးတိနေသော ဓားတစ်ချောင်းက သူတို့၏ နှလုံးသားကို အထပ်ထပ်အခါခါ လှီးဖြတ်နေသည့်အလား ခံစားနေကြရပေသည်။

ထိုစဉ်မှာပင် အမြဲတမ်း နူးညံ့သိမ်မွေ့တတ်သော ပိုင်ကျီရိုသည် သူမ၏ မျက်နှာပေါ်မှ မျက်ရည်များကို အင်္ကျီ လက်ဖြင့် ရုတ်တရက် သုတ်ဖယ်လိုက်လေသည်။ နီရဲရောင်ရမ်းနေသော သူမ၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် သူမ၏ နူးညံ့လှသော အသွင်အပြင်နှင့် လုံးဝကိုက်ညီမှုမရှိသည့် ပြတ်သားပြီး တည်ကြည်လှသော အကြည့်တစ်ခုက လင်းလက်သွားခဲ့လေ၏။

သူမ၏ ခင်ပွန်းသည် အထဲတွင် အသက်လု၍ တိုက်ပွဲဝင်နေရကြောင်းကို သူမ သိရှိထားသဖြင့် သူမအနေဖြင့် ပြာယာခတ်နေ၍ သို့မဟုတ် ပြိုလဲသွား၍ မဖြစ်နိုင်ပေ။

သူမသည် ဖန်းမိသားစု၏ တရားဝင် ပင်တိုင်ဇနီးမယား ဖြစ်သဖြင့် ဤအချိန်တွင် မိသားစုကို ထောက်ပံ့ပေး ထားရမည် ဖြစ်ပေသည်။

"လူတစ်ယောက်လောက် လာကြပါဦး..."

ပိုင်ကျီရိုသည် ရုတ်တရက် မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး ပူလောင်နေသော ဒယ်အိုးပေါ်မှ ပုရွက်ဆိတ်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ ပြာယာခတ်နေသည့် အိမ်တော်ထိန်းခေါင်းဆောင်ထံသို့ ရှင်းလင်းပြတ်သားပြီး အာဏာပါသော အမိန့်တစ်ခုကို ပေးလိုက်လေသည်။

"သခင်မ..."

အိမ်တော်ထိန်းခေါင်းဆောင်သည် ကြောက်ရွံ့မှုနှင့် ဝမ်းနည်းမှုတို့ ပြည့်နှက်နေသော မျက်နှာဖြင့် ကပျာကယာ ပြေးလာခဲ့လေ၏။

"ဒါကို ယူလိုက်စမ်း..."

ပိုင်ကျီရိုသည် သူမ၏ ရင်ခွင်ထဲမှ စာရွက်တစ်ရွက်ကို ထုတ်ယူလိုက်လေသည်။ ဤအရာမှာ သူမ၏ ခင်ပွန်း ဓာတ်ခွဲခန်းထဲသို့ အပြေးအလွှား မဝင်သွားမီ သူမအား နောက်ဆုံးပေးခဲ့သော အရာပင် ဖြစ်ပေသည်။

"အခုချက်ချင်း...၊ အိမ်တော်ထဲက အစောင့်တွေကစပြီး အစေခံတွေအထိ အားလုံးကို စုစည်းလိုက်...၊ ပြီးတော့ လျိုရှီးရွာက ယုံကြည်ရတဲ့ အမာခံရွာသားတွေကိုပါ ခေါ်ပြီး ဒီပစ္စည်းတွေကို တစ်မြို့လုံးအနှံ့ ရှာခိုင်းလိုက် စမ်း..."

အိမ်တော်ထိန်းခေါင်းဆောင်သည် သခင်မ၏ ကိုယ်ငွေ့များ ကျန်ရှိနေသေးသော ထိုစာရွက်ကို တုန်ယင်နေသော လက်များဖြင့် လှမ်းယူလိုက်လေသည်။ သူသည် စာရွက်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ ချက်ချင်းပင် ကြောင်အသွားခဲ့ရ ပေ၏။

ထိုစာရွက်ပေါ်တွင် ကမန်းကတန်း ရေးသားထားသော လက်ရေးဖြင့် သူ့အား စိတ်ရှုပ်ထွေးစေမည့် အရာများစွာ ကို ရေးသားထားလေသည်။

"မှိုတက်နေတဲ့ ပေါက်စီတွေ၊ အစိမ်းရောင်မှိုတွေ တက်နေတဲ့ လိမ္မော်ခွံတွေ၊ အရည်တွေ ထွက်နေတဲ့ ပုပ်သိုးနေတဲ့ သစ်သီးတွေ၊ အဖြူရောင်မှိုတွေ တက်နေတဲ့ ပဲတွေ...၊ မှိုတက်နေတဲ့ သို့မဟုတ် ပုပ်သိုးနေတဲ့ ဘယ်လို အရာမဆို ...၊ များများရလေ ကောင်းလေပဲ...၊ ပိုပြီး ထူးဆန်းလေ ပိုကောင်းလေပဲ..."

*ဒါ...၊ ဒါက ဘာတွေလဲ...*

အသက်ကယ်တင်နိုင်မည့် အံ့ဖွယ်ဆေးစွမ်းကောင်းအတွက် ဝက်စာပုံးထဲသို့ လွှင့်ပစ်ရတော့မည့် ဤအမှိုက်များ ကို ဆေးဖက်ဝင်အရာများအဖြစ် လိုအပ်နေခြင်းပင် ဖြစ်ပေသည်။

အိမ်တော်ထိန်းခေါင်းဆောင်၏ စိတ်ထဲတွင် ဗလာဟင်းလင်း ဖြစ်သွားခဲ့ရလေသည်။ သူသည် ဖန်းမိသားစုကို အချိန်ကြာမြင့်စွာ အလုပ်အကျွေးပြုခဲ့ပြီး သူ၏သခင် ဖန်တီးခဲ့သော မရေမတွက်နိုင်သည့် အံ့ဖွယ်များကို မျက် မြင်ကိုယ်တွေ့ ကြုံခဲ့ရသော်လည်း ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ သူ အမှန်တကယ်ပင် နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်နေမိပေ သည်။ ဤသည်မှာ ရယ်စရာတစ်ခုမျှသာ ဖြစ်ပေမည်။

"သခင်မ... ဒီအရာတွေက တတိယသခင်မကို ကယ်တင်နိုင်လို့လား..."

အိမ်တော်ထိန်းခေါင်းဆောင်သည် တုန်ယင်နေသော နှုတ်ခမ်းများဖြင့် မယုံကြည်နိုင်စွာ မေးလိုက်လေ၏။

"အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေ မေးမနေနဲ့..."

ပိုင်ကျီရို၏ မျက်ဝန်းများမှာ ပြူးကျယ်သွားခဲ့ပြီး အိမ်တော်၏ သခင်မတစ်ဦးနှင့် ထိုက်တန်သော အားကောင်း သည့် အရှိန်အဝါတစ်ခုက သူမထံမှ ပေါက်ကွဲထွက်လာကာ ပြင်းထန်စွာ အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။

"ငါ့ခင်ပွန်းက ကယ်နိုင်တယ်ဆိုရင် ကယ်နိုင်တာပဲ...၊ အခုအချိန်က မင်း မေးခွန်းထုတ်ရမယ့် အချိန်မဟုတ်ဘူး...၊ သွားစမ်း...၊ ရသလောက် အများကြီး ယူခဲ့...၊ တတိယသခင်မရဲ့ အသက်က ဒီအရာတွေပေါ်မှာ မူတည်နေ တယ်...၊ မင်း တစ်စက္ကန့်လေး နှောင့်နှေးသွားရင်တောင် မင်းရဲ့ခေါင်းကို ငါ ဖြတ်ပစ်မယ်..."

"ဟုတ်ကဲ့ပါ... ဟုတ်ကဲ့ပါ... ဒီအစေခံအိုကြီး နာခံပါ့မယ်..."

အိမ်တော်ထိန်းခေါင်းဆောင်မှာ ထိုပြင်းထန်သော အော်ဟစ်သံကြောင့် အလွန်အမင်း ကြောက်လန့်သွားခဲ့ပြီး ထပ်မံ သံသယမဝင်ရဲတော့ချေ။ သူသည် သေဒဏ်အမိန့်စာကဲ့သို့သော ထိုစာရွက်ကို ဆွဲယူကာ အိမ်ထဲမှ ကပျာ ကယာ ထွက်ပြေးသွားခဲ့လေတော့သည်။

အမိန့်များသည် လေဆင်နှာမောင်းတစ်ခုကဲ့သို့ ခရိုင်အုပ်ချုပ်ရေးမှူးစံအိမ်တော်မှ အလျင်အမြန် ထွက်ပေါ်လာ ကာ နန်ယန်မြို့တစ်မြို့လုံးကို တိုက်ခတ်သွားခဲ့လေ၏။

ခဏအကြာတွင် ဖန်းဟန်အပေါ် သစ္စာရှိသော အင်အားစုအားလုံး အပြည့်အဝ လှုပ်ရှားလာခဲ့ကြလေသည်။

မြို့တောင်ဘက်ရှိ သာမန်မိသားစုတစ်ခုတွင် အမျိုးသားဖြစ်သူသည် မှိုတက်နေပြီး မာကျောနေသော ပေါက်စီ တစ်ခုကို ဝက်စာပုံးထဲသို့ ပစ်ထည့်လိုက်စဉ်မှာပင် သူ၏ဇနီးဖြစ်သူက သူ၏ နောက်စေ့ကို ရိုက်ချလိုက်လေ သည်။

"ဒီ ငွေဖြုန်းတဲ့လူ...၊ သခင်ကြီးက တတိယသခင်မရဲ့ အသက်ကို ကယ်ဖို့ ဒီအရာကို လိုအပ်နေတာကို ရှင်က ဝက်တွေကို ကျွေးရဲတယ်ပေါ့လေ..."

အမျိုးသမီးဖြစ်သူသည် ထိုသို့ ဆူပူကြိမ်းမောင်းရင်း ဝက်စာပုံးထဲမှ ပေါက်စီများကို ဂရုတစိုက် ပြန်လည် ကောက်ယူကာ အသန့်ရှင်းဆုံး အဝတ်စဖြင့် သေသေချာချာ ထုပ်ပိုးလိုက်လေသည်။

"မြန်မြန်... စံအိမ်တော်ကို သွားပို့ချေ...၊ တစ်လှမ်းလောက် နောက်ကျသွားရင်တောင် ငါတို့မိသားစုက နန်ယန်မြို့ မှာ အပြစ်သားတွေ ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်..."

"သခင်မရဲ့ အသက်ကို ဆွဲဆန့်ဖို့အတွက်..."

အော်ဟစ်သံများသည် နန်ယန်မြို့၏ လမ်းမများနှင့် လမ်းကြားများတစ်လျှောက် ပဲ့တင်ထပ်သွားခဲ့လေ၏။

ထိုအချိန်တွင် နန်ယန်မြို့၌ အလွန်ထူးဆန်းလှသော မြင်ကွင်းတစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာခဲ့လေသည်။ မရေမတွက်နိုင် သော အရပ်သားများ၊ အစောင့်များနှင့် အစေခံများအားလုံး အရူးတစ်ယောက်ကဲ့သို့ အိမ်များသို့ အပြေးအလွှား ပြန်သွားကြကာ သူတို့၏ အိမ်များကို မွှေနှောက်ရှာဖွေနေကြခြင်းပင် ဖြစ်ပေသည်။

သူတို့ နဂိုက အမှိုက်အဖြစ် သတ်မှတ်ထားပြီး အတတ်နိုင်ဆုံး ရှောင်ရှားခဲ့ကြသော မှိုတက်နေသည့် သို့မဟုတ် ပုပ်သိုးနေသည့် အစားအစာများကို ယခုအခါတွင် ရတနာများအဖြစ် သတ်မှတ်လိုက်ကြပြီး ခရိုင်အုပ်ချုပ်ရေးမှူး စံအိမ်တော်သို့ အမြန်ဆုံး ပို့ဆောင်ပေးနေကြလေသည်။

ဤသည်မှာ သာမန်အမိန့်တစ်ခု မဟုတ်တော့ပေ။

ဤသည်မှာ သစ္စာစောင့်သိမှုနှင့် စည်းလုံးညီညွတ်မှုကို စမ်းသပ်ရန်အတွက် တစ်ပြည်လုံးအတိုင်းအတာဖြင့် လှုပ်ရှားမှုတစ်ခုပင် ဖြစ်ပေတော့သည်။

သူတို့သည် ဤ 'အမှိုက်' များကို အဘယ်ကြောင့် စုဆောင်းရမည်ကို နားမလည်နိုင်သော်လည်း သူတို့ကို စားဝတ်နေရေး ပြည့်စုံအောင် ထောက်ပံ့ပေးထားပြီး နတ်ဘုရားတစ်ပါးကဲ့သို့ အရာအားလုံးကို တတ်စွမ်းနိုင် သော သူတို့၏ သခင်ကြီးက နောက်ထပ် အံ့ဖွယ်တစ်ခုကို ဖန်တီးပေးလိမ့်မည်ဟု အကြွင်းမဲ့ ယုံကြည်ထားကြပေ သည်။

သူတို့၏ သခင်မ ထိခိုက်ခံရ၍ မဖြစ်နိုင်ပေ။