အခန်း ၁၈၄

အခန်း (၁၈၄)

သေလုမြောပါးမှ ကယ်တင်ခြင်း၊ အံ့ဖွယ်အရာတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခြင်း။

“ငါ့ရှေ့က ဖယ်စမ်း...”

ဒဏ်ရာရထားသော သားရဲတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ဟိန်းဟောက်သံကြီးတစ်ခုက ဖန်းဟန်၏ လည်ချောင်းနက်နက်ထဲမှ ထွက်ပေါ်လာခဲ့လေသည်။

သူသည် လမ်းပိတ်ရပ်နေသော မျက်နှာဖြူဖျော့နေသည့် သမားတော်အိုကြီးကို ဘေးသို့ တွန်းဖယ်ပစ်လိုက်ပြီး သုသာန်တစပြင်ကဲ့သို့တိတ်ဆိတ်ခြင်းနှင့် ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှုများ ပြည့်နှက်နေသော အိပ်ခန်းထဲသို့ လေဆင် နှာမောင်းတစ်ခုကဲ့သို့ အပြေးအလွှား ဝင်ရောက်သွားခဲ့လေ၏။

မျက်စိတစ်ဆုံး မြင်တွေ့လိုက်ရသည်မှာ ပိုင်ကျီရို ပိုင်ရွှီကျန်းနှင့် အခြားသူများက ဒူးထောက်ကာ အဆက်မပြတ် ငိုကြွေးနေကြခြင်းပင် ဖြစ်ပေသည်။

ထိုတန်ဖိုးကြီးမားလှသော သစ်သားပန်းပုကုတင်ပေါ်တွင်မူ လျူရူမေက တိတ်ဆိတ်စွာ လဲလျောင်းနေလေ၏။ တစ်ချိန်က လူတိုင်းကို ဆွဲဆောင်နိုင်ခဲ့သော သူမ၏ အလွန်လှပသည့် မျက်နှာလေးမှာ ယခုအခါတွင် အသက်မဲ့ နေပြီး ဖြူရော်ရော်ဖြစ်နေကာ သူမ၏ နှုတ်ခမ်းများမှာလည်း ခရမ်းရောင် သန်းနေလေသည်။ သူမ၏ ရင်ဘတ်မှာ လည်း အသက်ရှူခြင်းကြောင့် နိမ့်ချည်မြင့်ချည် ဖြစ်ပေါ်နေခြင်း မရှိတော့ပေ။

သူမသည် မုန်တိုင်းဒဏ်ကို အပြင်းအထန် ခံလိုက်ရပြီးနောက် ညှိုးနွမ်းပျက်စီးသွားခဲ့ရသော နူးညံ့သည့် ပန်းပွင့် လေးတစ်ပွင့်နှင့် တူနေချေသည်။

“ခင်ပွန်း... တောင်းပန်ပါတယ်... အစ်မမေအာကို... အေးအေးချမ်းချမ်း သွားပါစေ...”

ပိုင်ကျီရိုမှာ မေ့လဲတော့မတတ် ငိုကြွေးနေလေသည်။ သူမသည် တုန်ယင်နေသော လက်တစ်ဖက်ကို ဆန့်ထုတ် လိုက်ပြီး လျူရူမေ၏ နောက်ဆုံးငြိမ်းချမ်းမှုကို အနှောင့်အယှက်မပေးရန် ဖန်းဟန်ကို တားဆီးရန် ကြိုးစားလိုက် လေ၏။

“ထွက်သွားကြ...”

ဖန်းဟန်သည် ရုတ်တရက် လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ သွေးရောင်လွှမ်းနေသော မျက်လုံးများထဲတွင် ရူးသွပ်မှု များနှင့် ကံကြမ္မာကို အံတုလိုသော ဆုံးဖြတ်ချက်များက တောက်လောင်နေလျက်ရှိလေ၏။

ထိုကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အရှိန်အဝါကြီးက ခိုင်ခံ့သော ရေခဲနံရံကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ အခန်းထဲရှိ လူအားလုံး ကို ချက်ချင်းပင် ကြက်သေ သေသွားစေခဲ့ပြီး ငိုကြွေးသံများပင် ခေတ္တရပ်တန့်သွားခဲ့ရလေသည်။

လူအုပ်ကြီးမှာ သူ၏ ငရဲကဲ့သို့ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အသွင်အပြင်ကြောင့် ထိတ်လန့်သွားကြပြီး အခန်းထဲမှ ကပျာကယာ ထွက်သွားခဲ့ကြလေသည်။ သို့သော် သူတို့သည် တံခါးဝတွင် စုရုံးနေကြပြီး ကြောက်ရွံ့ မှု ရှုပ်ထွေးမှု ဝမ်းနည်းမှုနှင့် သူတို့ကိုယ်တိုင်ပင် မယုံကြည်ဝံ့သော မျှော်လင့်ချက်လေးတစ်ခုတို့ ရောနှောနေသော မျက်လုံးများဖြင့် အခန်းထဲရှိ ဖန်းဟန်ကို လည်ပင်းဆန့်ကာ စူးစိုက်ကြည့်နေခဲ့ကြပေသည်။

ဖန်းဟန်သည် ကုတင်ဘေးသို့ လျှောက်သွားလိုက်ပြီး ငြိမ်းချမ်းနေသော်လည်း အသက်မဲ့နေသော လျူရူမေ၏ မျက်နှာကို ကြည့်လိုက်လေ၏။ သူ၏ နှလုံးသားမှာ မမြင်ရသော လက်တစ်ဖက်ဖြင့် တင်းကြပ်စွာ ဆုပ်နယ်ခံ ထားရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီး အသက်ရှူမဝတော့လောက်အောင် နာကျင်မှုကို ခံစားနေရလေသည်။

သို့သော် သူ့တွင် ဝမ်းနည်းပူဆွေးနေရန် အချိန်မရှိတော့ပေ။

သူသည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူသွင်းလိုက်ပြီး တုန်ယင်နေသော်လည်း အလွန်ခိုင်မာနေသော လက်များဖြင့် လျူရူမေ၏ ပခုံးပေါ်သို့ ကျနေပြီဖြစ်သော အင်္ကျီလက်ကို အပေါ်သို့ ဆွဲတင်လိုက်လေ၏။

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် အပြင်ဘက်မှ လူအုပ်ကြီး၏ ထိတ်လန့်နေသော အကြည့်များအောက်တွင် ဖန်းဟန်သည် သူတို့ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးသလို မကြားဖူးသော နတ်ဘုရားလက်နက်တစ်ခုကို သူ၏ အိတ်ကပ်ထဲမှ ဆွဲထုတ်လိုက် လေသည်။

၎င်းမှာ နောက်ကျိကျိ အဝါရောင်အရည်များ ပြည့်နေသော လုံးဝပွင့်လင်းမြင်သာသည့် ဖန်ပြွန်တစ်ခုဖြစ်ပြီး ထို ဖန်ပြွန်၏ အရှေ့ဘက်အစွန်းတွင် အေးစက်သော အလင်းရောင်များ တောက်ပနေကာ အပ်ချုပ်အပ်ထက်ပင် ပိုမိုသေးသွယ်သော ထက်မြက်သည့် သံမဏိအပ်တစ်ချောင်း ရှိနေခဲ့လေသည်။

ဤအရာမှာ မည်သည့်အရာနည်း။ လျှို့ဝှက်လက်နက်တစ်ခုလား သို့မဟုတ် သူတို့ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးသော ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်သည့် ကိရိယာတစ်ခုများလားဟု သူတို့ တွေးတောနေမိကြလေသည်။

လူတိုင်း၏ စိတ်ထဲတွင် ဗလာဟင်းလင်း ဖြစ်သွားချိန်၌ပင် ဖန်းဟန်သည် လုံးဝ အနာမဖြစ်သေးသော လျူရူမေ ၏ လက်မောင်းပေါ်ရှိ အတော်အသင့် ကောင်းမွန်နေသေးသော သွေးကြောတစ်ခုဆီသို့ ချွန်ထက်သော အပ်ကို ချိန်ရွယ်လိုက်ပြီး တုံ့ဆိုင်းမှု အလျဉ်းမရှိဘဲ အားကုန် ထိုးသွင်းလိုက်လေတော့သည်။

“အာ...”

တံခါးအပြင်ဘက်မှ ထိတ်လန့်တကြား အသက်ရှူသံပြင်းပြင်းတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့လေ၏။

ဖန်းဟန်သည် အခြားမည်သည့်အရာကိုမျှ ဂရုမစိုက်တော့ပေ။ သူသည် လျူရူမေ၏ မျက်နှာကို စူးစိုက်ကြည့်နေ ပြီး သမားတော်အိုကြီးများက ညစ်ညမ်းသည်ဟု သတ်မှတ်ထားသော အဝါရောင် အမည်မသိ အရည်များကို အေးစက်နေပြီဖြစ်သော လျူရူမေ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ အပြည့်အဝ ဖြည်းညင်းစွာ ထိုးသွင်းရန် သူ၏ အင်အား အားလုံးကို အသုံးပြုလိုက်လေသည်။

ဤအရာအားလုံးကို လုပ်ဆောင်ပြီးနောက် ဖန်းဟန်၏ ခွန်အားများအားလုံး ကုန်ခမ်းသွားသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားခဲ့ရ လေ၏။ သူသည် နောက်သို့ တစ်လှမ်း ယိုင်နဲ့သွားခဲ့ပြီး သူ၏ သွေးရောင်လွှမ်းနေသော မျက်လုံးများက လျူရူမေ ကို စူးစိုက်ကြည့်ကာ နောက်ဆုံးတရားစီရင်မှုကို စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့လေသည်။

ဤအချိန်တွင် အချိန်များ ရပ်တန့်သွားသကဲ့သို့ ထင်မှတ်ရပေသည်။

အခန်းတွင်းနှင့် အပြင်ဘက် နှစ်နေရာလုံးတွင် အပ်တစ်ချောင်း ပြုတ်ကျသံကိုပင် ကြားနိုင်လောက်အောင် တိတ်ဆိတ်နေခဲ့လေ၏။

အသက်တစ်ရှိုက်စာ အသက်နှစ်ရှိုက်စာ အသက်ဆယ်ရှိုက်စာ အချိန်များ ကုန်လွန်သွားခဲ့လေသည်။

လူတိုင်းက သူတို့၏ အဆုံးမဲ့ ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်မှုကို သည်းခံနေကြရစဉ် နံ့သာတိုင်တစ်တိုင် လောင်ကျွမ်းစာ အချိန်လေးက ဖြည်းညင်းစွာ ကုန်လွန်သွားခဲ့လေ၏။

သို့သော် ကုတင်ပေါ်ရှိ လျူရူမေမှာ မည်သည့်တုံ့ပြန်မှုမျှ မရှိသေးပေ။ လောကကြီး၏ ဆူညံသံများနှင့် အံ့ဖွယ် အရာများအားလုံးက သူမနှင့် မည်သို့မျှ မသက်ဆိုင်တော့သည့်အလား သူမသည် ထိုနေရာတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ လဲလျောင်းနေလေသည်။

လေထဲတွင် တုန်ယင်နေသော ဖယောင်းတိုင်လေးတစ်ခုကဲ့သို့ မျှော်လင့်ချက်မှာ အေးစက်သော လက်တွေ့ဘဝ ကြောင့် ရက်စက်စွာ ငြိမ်းသတ်ခံလိုက်ရလေသည်။

“ဝါး... အစ်မမေအာ...”

ပိုင်ရွှီကျန်းမှာ ဆက်လက်၍ မထိန်းထားနိုင်တော့ပေ။ သူမသည် ပါးစပ်ကို ပိတ်ကာ မျှော်လင့်ချက်မဲ့စွာ ရှိုက်ငို လိုက်ပြီး ပိုင်ကျီရို၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ လဲကျသွားခဲ့လေ၏။

နက်ရှိုင်းလှသော မျှော်လင့်ချက်မဲ့ခြင်း ခံစားချက်ကြီးတစ်ခုက လူတိုင်းအပေါ်သို့ ဒီရေလှိုင်းကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ ထပ်မံရိုက်ခတ်သွားခဲ့လေသည်။

သို့သော်လည်း...။

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် မျက်စိရှင်သော အစေခံမလေးတစ်ဦးသည် သရဲတစ္ဆေတစ်ကောင်ကို မြင်လိုက်ရသည့် အလား ရုတ်တရက် အမူအရာပြောင်းလဲသွားကာ ကုတင်ပေါ်ရှိ လျူရူမေကို လက်ညှိုးထိုးလိုက်လေသည်။ သူမ၏ ပါးစပ်မှာ ဟောင်းလောင်းပွင့်နေသော်လည်း စကားတစ်ခွန်းမျှ ထွက်မလာခဲ့ပေ။

သူမ၏ အကြည့်နောက်သို့ လိုက်ကြည့်လိုက်ကြသောအခါ လူတိုင်းမှာ အံ့အားသင့်ကာ လုံးဝ ကျောက်ရုပ်ကဲ့သို့ ဖြစ်သွားခဲ့ကြလေတော့သည်။

အံ့ဖွယ်အရာတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့လေပြီ။

လျူရူမေ၏ ပခုံးအထိ ပျံ့နှံ့သွားခဲ့ပြီး အလွန်ရုပ်ဆိုးနေသော အနက်ရောင်အနာကြီးမှာ ရုတ်တရက် ပျံ့နှံ့ခြင်း ရပ်တန့်သွားခဲ့လေ၏။

မဟုတ်ပေ။ ရပ်တန့်သွားရုံမျှသာ မကသေးပေ။

ရေထဲတွင် မင်ရည်များ ပျော်ဝင်သွားသကဲ့သို့ အနက်ရောင်အနားသတ်များမှာ အလွန်မှေးမှိန်သော လျော့ပါးသွား သည့် အရိပ်အယောင်လေးများကိုပင် ပြသလာခဲ့လေသည်။

“ဒါက... ဒါက...”

သမားတော်အိုကြီး၏ မျက်လုံးများမှာ ပြူးထွက်တော့မတတ် ဖြစ်နေပြီး သူ၏ မှုန်ဝါးဝါး မျက်လုံးအိုကြီးများထဲ တွင် သူ၏ ကမ္ဘာ့အမြင်ကိုပင် ပြိုကျပျက်စီးသွားစေလောက်သည့် မယုံကြည်နိုင်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေလေ တော့သည်။

အတန်ကြာပြီးနောက် အသက်ရှူရန်ပင် မေ့လုနီးပါးဖြစ်နေကြသော လူအားလုံး၏ စူးစိုက်ကြည့်ရှုမှုအောက်တွင် ပို၍ပင် မယုံကြည်နိုင်ဖွယ်ကောင်းသော မြင်ကွင်းတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့လေတော့သည်။

အံ့ဖွယ်ကောင်းလှစွာပင် စက္ကူကဲ့သို့ ဖြူရော်နေသော လျူရူမေ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် မှေးမှိန်သော သွေးရောင် လေးတစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာခဲ့လေ၏။

၎င်းနောက် ချက်ချင်းပင်...။

“အင်း...”

ကြောင်လေးတစ်ကောင်၏ အော်ငြီးသံကဲ့သို့ သဲ့သဲ့လေးနှင့် အတန်ငယ် ကြားရခက်သော ညည်းတွားသံလေး တစ်ခုက ခရမ်းရောင်သန်းနေပြီဖြစ်သော သူမ၏ ပါးစပ်ထဲမှ ညင်သာစွာ ထွက်ပေါ်လာခဲ့လေသည်။

ဤညည်းတွားသံလေးမှာ ကောင်းကင်ဘုံမှ မိုးခြိမ်းသံတစ်ခုကဲ့သို့ လူတိုင်း၏ နားထဲတွင် ကျယ်လောင်စွာ ပေါက်ကွဲသွားခဲ့လေ၏။

“ဘုန်း...”

သမားတော်အိုကြီးမှာ ဆက်လက်၍ မရပ်တည်နိုင်တော့ပေ။ သူ၏ ခြေထောက်များ ခွေယိုင်သွားပြီး မိုးကြိုးပစ်ခံ လိုက်ရသကဲ့သို့ ဒူးထောက်ကျသွားခဲ့လေသည်။ သူသည် ကုတင်ဘေးသို့ အလောတကြီး သွားလိုက်ပြီး လေထဲ တွင် လွင့်နေသော သစ်ရွက်များကဲ့သို့ တုန်ယင်နေသော သူ၏ လက်ချောင်းများဖြင့် လျူရူမေ၏ သွေးခုန်နှုန်းကို စမ်းသပ်ကြည့်လိုက်လေ၏။

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင်...။

သူ၏ မျက်နှာအိုကြီးပေါ်ရှိ အမူအရာမှာ မယုံကြည်နိုင်မှုမှ လွန်ကဲသော ဝမ်းသာပီတိဖြစ်မှုသို့ ပြောင်းလဲသွားပြီး နောက် နက်ရှိုင်းလှသော ကြောက်ရွံ့မှုနှင့် ရိုသေကိုင်းရှိုင်းမှုများဆီသို့ အဆင့်ဆင့် ပြောင်းလဲသွားခဲ့လေသည်။

“သူမ အသက်ရှင်လာပြီ... သူမ အသက်ရှင်လာပြီ...”

သမားတော်အိုကြီးသည် ရုတ်တရက် လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး သာမန်လူများကြားတွင် လျှောက်လှမ်းနေသော နတ်ဘုရားတစ်ပါးကဲ့သို့ ဖန်းဟန်ကို မျက်နှာမူကာ အဆက်မပြတ် ဦးချကန်တော့ရင်း စကားမပီမသနှင့် အသံကုန် အော်ဟစ်လိုက်လေတော့သည်။

“သွေးခုန်နှုန်း ရှိနေပြီ... သွေးခုန်နှုန်း ရှိနေပြီ... တိုးညင်းနေပေမယ့် တကယ်ပဲ သွေးခုန်နှုန်း ရှိနေပြီ...”

“ဒါက ဆေးမဟုတ်ဘူး... ဒါက လူ့လောကက ဆေးမဟုတ်ဘူး...”

“ဒါက အံ့ဖွယ်ဆေးစွမ်းကောင်းပဲ... လူတွေကို သေလုမြောပါး အခြေအနေကနေ ပြန်လည်ဆွဲခေါ်နိုင်တဲ့ အံ့ဖွယ် ဆေးစွမ်းကောင်းပဲ...”

“အံ့ဖွယ်ပါပဲ... သခင်ကြီး... ဒါက တကယ့်ကို အံ့ဖွယ်ပါပဲ...”