အခန်း ၁၈၅

အခန်း (၁၈၅)

သေမင်း၏မေးခွန်း၊ မိစ္ဆာ၏တန်ဖိုး

ဖန်းဟန်သည် အံ့ဖွယ်ဆေးစွမ်းကောင်းဖြစ်သော သန့်စင်မှုမရှိသေးသည့် ပင်နီဆလင်ကို ယုတ္တိမတန်သော အရှိန် အဟုန်ဖြင့် သူမ၏ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ အဆက်မပြတ် ထိုးသွင်းပေးလိုက်ပြီးနောက် လျူရူမေ၏ အခြေအနေမှာ လျင်မြန်စွာ တိုးတက်လာခဲ့လေသည်။

နောက်တစ်နေ့တွင်မူ သူမသည် အန္တရာယ်ရှိသော အခြေအနေမှ လုံးဝ လွတ်မြောက်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ပေသည်။

တတိယမြောက်နေ့သို့ ရောက်သောအခါ သူမ၏ လက်မောင်းပေါ်ရှိ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အနာကြီး မှာ များစွာ သက်သာသွားခဲ့ပြီး ဆန်ပြုတ်တစ်ဝက်ခန့်ကိုပင် သောက်နိုင်လာခဲ့လေသည်။

နန်ယန်ခရိုင်အုပ်ချုပ်ရေးမှူးစံအိမ်တော်တစ်ခုလုံးသည် ဘေးအန္တရာယ်မှ လွတ်မြောက်သွားခဲ့ခြင်းကြောင့် လွန်စွာ ဝမ်းမြောက်ပျော်ရွှင်နေကြပြီး သူတို့သခင်၏ နတ်ဘုရားစွမ်းအားကို အဆုံးအစမရှိ ကိုးကွယ်ယုံကြည်မှုနှင့် ကြောက်ရွံ့ရိုသေမှုများအတွင်းသို့ နစ်မြုပ်နေခဲ့ကြလေသည်။

“ငါတို့သခင်က ကျောက်တုံးတွေကိုတောင် အသက်သွင်းနိုင်သလို သေလုမြောပါးလူကိုလည်း အသက်ပြန်ရှင် စေပြီး ဒဏ်ရာရသူတွေကိုလည်း ကုသပေးနိုင်တယ်...”

ဤသည်မှာ သာမန်လူသားတစ်ယောက် မဟုတ်တော့ဘဲ လူသားများကြားတွင် လျှောက်လှမ်းနေသော သက်ရှိ အင်မော်တယ်တစ်ပါးပင် ဖြစ်ပေသည်။

သို့သော် စံအိမ်တော်အတွင်းရှိ ပျော်ရွှင်မြူးတူးနေသော လေထုနှင့် လုံးဝဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် ဖန်းဟန်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ဝမ်းသာပျော်ရွှင်မှု အရိပ်အယောင် အနည်းငယ်မျှပင် မရှိနေခဲ့ပေ။

သူသည် စာကြည့်ခန်းထဲတွင် တစ်ယောက်တည်း ထိုင်နေပြီး သူ၏ပတ်လည်ရှိ လေထုမှာ ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလောက်အောင် လေးလံနေခဲ့လေ၏။

သူ၏ လက်ထဲတွင် နှင်းပွင့်ကဲ့သို့ ဖြူဖွေးနေသော သမင်ရေစတစ်စကို ကိုင်ဆောင်ထားပြီး ခေတ်သစ်ကမ္ဘာမှ သူ ယူဆောင်လာခဲ့သော အမ်နိုင်း စစ်သုံးဓားတစ်ချောင်းကို ထပ်ခါတလဲလဲ သေချာစွာ ပွတ်တိုက်နေခဲ့လေသည်။

ဖယောင်းတိုင်အလင်းရောင်အောက်တွင် ဓားသွားမှာ အေးစက်သော အလင်းရောင်များ တောက်ပနေသော် လည်း ဖန်းဟန်၏ မျက်လုံးများက ဓားသွား၏ တောက်ပမှုထက်ပင် ပို၍ အေးစက်နေကာ ဆိုက်ဘေးရီးယား၏ အရည်ပျော်နိုင်သော ရေခဲများကဲ့သို့ အေးစိမ့်နေခဲ့ပေသည်။

“ကျွီ...”

စာကြည့်ခန်းတံခါးမှာ တိတ်ဆိတ်စွာ ပွင့်လာခဲ့လေ၏။

အနက်ရောင်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသော ဇီယင်းသည် အမှောင်ထုထဲတွင် ပျော်ဝင်နေသော တစ္ဆေတစ်ကောင် ကဲ့သို့ တိတ်ဆိတ်စွာ ဝင်ရောက်လာခဲ့လေသည်။ သူမ၏ နောက်တွင် အလားတူ သွေးအေးလှသော တစ္ဆေအစွယ် အဖွဲ့မှ အဓိကအဖွဲ့ဝင်နှစ်ဦးလည်း လိုက်ပါလာခဲ့ကြလေသည်။

သူတို့သည် အရိုးများစွာ ကျိုးကြေနေပြီး အပုပ်နံ့များ ထွက်နေကာ သွေးသံရဲရဲဖြစ်နေသော သုံ့ပန်းတစ်ဦးကို သေနေသော ခွေးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ဆွဲခေါ်လာကြပြီး စာကြည့်ခန်း၏ အေးစက်နေသော ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ပစ်ချလိုက်ကြလေတော့သည်။

သူကား ဆယ်ရက်ကျော်ကြာ ပုန်းကွယ်နေခဲ့သော ဥယျာဉ်မှူးအိုကြီးပင် ဖြစ်ပေသည်။

“သခင်ကြီး...၊ လူကို ခေါ်လာခဲ့ပါပြီ...”

ဇီယင်းသည် ဒူးတစ်ဖက်ထောက်လိုက်ပြီး သူမ၏ အသံမှာ ကျောချမ်းဖွယ် အေးစက်မှုများ ပါဝင်နေလေ၏။

“သူ့အရိုးတွေက မာကျောလွန်းလို့ သူ့ပါးစပ်က စကားထွက်လာဖို့ နေ့ရောညပါ စစ်ကြောမေးမြန်းခဲ့ရပါတယ်...၊ သူ အသက်ရှူနေပါသေးတယ်...”

ဖန်းဟန်သည် မကြားလိုက်သကဲ့သို့ ခေါင်းမော့မလာဘဲ သူ၏လက်ထဲရှိ ပြီးပြည့်စုံသော သတ်ဖြတ်ခြင်း ကိရိယာကိုသာ ဆက်လက်၍ အာရုံစိုက်နေရင်း တည်ငြိမ်စွာ မေးလိုက်လေသည်။

“နာမည်...”

“သခင်ကြီးကို တင်ပြပါတယ်...၊ ဒီလူက ကျင်းပေမြို့စားကြီး လက်အောက်က 'ပိုးမွှားများနိုးထခြင်း' အဖွဲ့ဝင် တစ်ဦးဖြစ်ပြီး 'ဥယျာဉ်မှူး' လို့ လျှို့ဝှက်နာမည်ပေးထားပါတယ်...၊ သူ့နာမည်ရင်းက ဝမ်ဝူပါ...၊ သူက နန်ယန် မြို့မှာ ပုန်းကွယ်နေတာ ငါးနှစ်ရှိပါပြီ...၊ ဒီ အသားဆွေးဆေးမှုန့် ကို သူကိုယ်တိုင် စီစဉ်ခဲ့တာပါ...”

“ငါးနှစ်...”

ဖန်းဟန်သည် ဓားကို ပွတ်တိုက်နေခြင်းကို နောက်ဆုံးတွင် ရပ်တန့်လိုက်လေ၏။

သူသည် ခေါင်းကို ဖြည်းညင်းစွာ မော့လာခဲ့လေသည်။ သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ဒေါသများ မရှိသလို ခံစား ချက်များလည်း မရှိဘဲ သေမင်းတမန်ကဲ့သို့ ဗလာဟင်းလင်းသာ ဖြစ်နေလေ၏။ သို့တိုင်အောင် ထိုမျက်လုံးများ က သူ ဒေါသထွက်နေချိန်ထက်ပင် ပိုမိုနက်ရှိုင်းပြီး ဝိညာဉ်ကိုပါ တုန်လှုပ်စေနိုင်လောက်အောင် ကြောက်ရွံ့မှုကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့ပေသည်။

သူသည် မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး ညည်းတွားသံပင် မထွက်နိုင်တော့ဘဲ သေလုမြောပါး ဖြစ်နေသော ဥယျာဉ်မှူး ထံသို့ လျှောက်သွားကာ ဖြည်းညင်းစွာ ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်လိုက်လေသည်။

ထို့နောက် သူသည် သူ၏အိတ်ကပ်ထဲမှ အသက်ကယ် အံ့ဖွယ်ဆေးစွမ်းကောင်း အနည်းငယ်သာ ကျန်ရှိတော့ သည့် ဖန်ဆေးထိုးအပ်တစ်ချောင်းကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး ခဲယဉ်းစွာ ဖွင့်ထားရသော သုံ့ပန်း၏ မှုန်ဝါးဝါး မျက်လုံး များရှေ့တွင် ညင်သာစွာ ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်လေ၏။

“ဒီအရာက လူတွေကို သေလုမြောပါး အခြေအနေကနေ ပြန်လည်ဆွဲခေါ်နိုင်တယ်...”

ဖန်းဟန်၏ အသံမှာ အလွန်တိုးညင်းပြီး နူးညံ့နေသော်လည်း တစ်စုံတစ်ဦး၏ နားထဲတွင် တီးတိုးရေရွတ်နေသော မိစ္ဆာတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ဖြစ်နေကာ သတိလစ်လုနီးပါးဖြစ်နေသော ဥယျာဉ်မှူး ကို ပြင်းထန်စွာ တုန်ယင်သွားစေခဲ့ ပြီး သူ၏မျက်လုံးများထဲတွင် လွန်ကဲသော ကြောက်ရွံ့မှုများ တောက်ပလာခဲ့လေသည်။

“အခု...၊ ငါ မေးမယ်...၊ မင်း ဖြေရမယ်...”

ဖန်းဟန်သည် တောက်ပနေသော အပ်ဖျားကို ဥယျာဉ်မှူး ၏ မျက်လုံးဆီသို့ ဖိကပ်လိုက်ပြီး ချစ်သူတစ်ဦး၏ နားထဲတွင် တီးတိုးရေရွတ်နေသကဲ့သို့ နူးညံ့သော အသံဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

“စာရင်း...၊ သူလျှို...၊ ကျင်းပေမြို့စားကြီး ခွေးအိုကြီးရဲ့ နောက်ထပ် လှုပ်ရှားမှု...၊ ငါ ဒုတိယအကြိမ် ထပ်မမေး ချင်ဘူး...၊ မင်းပြောရင် မင်း လူလို သေရမယ်...၊ မင်းမပြောရင် သက်ရှိငရဲဆိုတာ ဘာလဲဆိုတာကို ငါ ပြမယ်...”

အေးစက်နေသော စာကြည့်ခန်းထဲတွင် သွေးနံ့များနှင့် သုံ့ပန်း၏ ဆီးဝမ်းမထိန်းနိုင်တော့သည့် အနံ့ဆိုးများမှာ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားခြင်း မရှိသေးပေ။

ဖန်းဟန်သည် ခံစားချက်ကင်းမဲ့သော မျက်နှာဖြင့် သွေးများနှင့် အသားစများ ပေကျံနေသော စစ်သုံးဓားကို ထောင့်နားရှိ မီးဖိုထဲသို့ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပစ်ချလိုက်လေသည်။

“ဝုန်း...” ဟူသော အသံနှင့်အတူ မီးဖိုထဲရှိ မီးတောက်များမှာ ချက်ချင်းပင် ဟုန်းဟုန်းတောက်လောင်လာပြီး ဓား ပေါ်ရှိ သက်သေအထောက်အထားများကို လောဘတကြီး လျှာဖြင့်လျက်ကာ စူးရှသော အသံတစ်သံကို ထွက် ပေါ်စေခဲ့လေသည်။

“သခင်ကြီး...”

ဇီယင်းသည် ဒူးတစ်ဖက်ထောက်လိုက်ပြီး သွေးဖြင့်ရေးသားထားသော ထွက်ဆိုချက်တစ်ခုကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ဆက်သလိုက်လေသည်။ သူမ၏ အသံထဲတွင် ရိုသေကိုင်းရှိုင်းမှုများနှင့် မပြယ်သေးသော ကြောက်ရွံ့မှုများ ရောနှောနေလျက်ရှိလေ၏။

“'ဥယျာဉ်မှူး' က အားလုံး ဝန်ခံသွားပါပြီ...၊ သူတို့ပြောတဲ့ အပေါင်းအပါစာရင်းက စံအိမ်တော်ထဲက တခြား အိမ်တော်ထိန်းတွေကို စစ်ဆေးမေးမြန်းပြီး ရလာတဲ့ စာရင်းနဲ့ အတိအကျ ကိုက်ညီပါတယ်...၊ သူတို့ကို အချိန် ပြည့် စောင့်ကြည့်ဖို့ တစ္ဆေအစွယ် ကို စေလွှတ်ထားပါတယ်...၊ သခင်ကြီးရဲ့ အမိန့်ကိုပဲ စောင့်နေပါတယ်...၊ သူတို့ အားလုံးကို တစ်ကြိမ်တည်း ဖမ်းဆီးလိုက်ရမလား...”

“မလောနဲ့...”

ဖန်းဟန်သည် လက်ကာပြလိုက်ပြီး သူ၏အသံမှာ ပုံမှန်အတိုင်း တည်ငြိမ်သွားခဲ့ရာ ခုနက မိစ္ဆာတစ်ကောင်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့သောသူမှာ သူ မဟုတ်သည့်အလား ထင်မှတ်ရပေသည်။

“သူတို့ကို နောက်ထပ် ရက်အနည်းငယ်လောက် အသက်ရှင်ခွင့် ပေးထားလိုက်ပါဦး...၊ တစ်ယောက်ချင်းစီ သတ်ရတာ အရမ်း ပျင်းစရာကောင်းတယ်...”

သူသည် လှည့်၍ ပြတင်းပေါက်ဆီသို့ လျှောက်သွားကာ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်သွားပြီဖြစ်သော အပြင်ဘက်ရှိ စံအိမ်တော်ကို ကြည့်လိုက်လေသည်။ သူ၏ မျက်လုံးအစွန်အဖျားတွင် မုဆိုးတစ်ဦး၏ စိတ်ရှည်မှုနှင့် ရက်စက် လုနီးပါး တွက်ချက်မှုတစ်ခု ရှိနေခဲ့ပေသည်။

“ငါးတွေကို တစ်ကြိမ်တည်း ပိုက်ကွန်နဲ့ မဖမ်းခင် ဝဖြိုးနေအောင် ကျွေးထားရမယ်...”

“ဟုတ်ကဲ့...”

ဇီယင်း၏ နှလုံးသားမှာ တင်းကြပ်သွားခဲ့ပြီး သူမသည် ဦးခေါင်းကို အားပြင်းစွာ ဦးတိုက်အရိုသေပေးလိုက်လေ တော့သည်။

ဖန်းဟန်သည် တံခါးကို တွန်းဖွင့်ကာ အပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့လေ၏။ ပြင်းထန်သော သွေးနံ့များက သူ၏ အသား အရေပေါ်တွင် တွယ်ကပ်နေသကဲ့သို့ ခံစားနေရသည်။ သူသည် တစ်ခဏမျှပင် မရပ်တန့်ဘဲ ရေချိုးခန်းဆီသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် သွားရောက်ကာ ပူလောင်နေသော ရေနွေးများဖြင့် ခန္ဓာကိုယ်ကို လောင်းချလိုက်လေ၏။

ဤနည်းဖြင့်သာ သူ၏ စိတ်ထဲတွင် လှည့်ပတ်နေသော ပျို့အန်ချင်စရာကောင်းသည့် အနံ့ဆိုးများနှင့် သတ်ဖြတ် လိုစိတ်များကို ယာယီ ဖိနှိပ်ထားနိုင်မည်ကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သည်။

သန့်ရှင်းသော အဝတ်အစားများကို လဲလှယ်ဝတ်ဆင်ပြီးနောက် သူသည် မည်သည့် ရုံးလုပ်ငန်းကိုမျှ မလုပ် ဆောင်ခဲ့ပေ။ ထိုအစား သူကိုယ်တိုင် မီးဖိုချောင်ထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားပြီး အစေခံများ၏ ကြောက်ရွံ့ရိုသေသော အကြည့်များအောက်တွင် သူကိုယ်တိုင် လျူရူမေအတွက် ချက်ပြုတ်ထားသော ပြီးပြည့်စုံသည့် ဆန်ပြုတ်တစ် ပန်းကန်ကို ယူဆောင်ကာ သူမ၏ အိပ်ခန်းဆီသို့ ဦးတည်သွားခဲ့လေသည်။

“ကျွီ...”

အိပ်ခန်းထဲတွင်မူ နံ့သာပေါင်း၏ နူးညံ့သော ရနံ့များဖြင့် ပြည့်နှက်နေလေသည်။

လျူရူမေသည် ကုတင်ခေါင်းရင်းကို မှီ၍ ထိုင်နိုင်နေပြီ ဖြစ်သည်။ သူမ၏ မျက်နှာမှာ အနည်းငယ် ဖြူရော်နေ သေးသော်လည်း ဆွဲဆောင်မှုရှိသော သူမ၏ မက်မွန်ပွင့်ပုံစံ မျက်လုံးများမှာ ယခင်ကဲ့သို့ တောက်ပလာခဲ့ပြီး ဘေးအန္တရာယ်မှ လွတ်မြောက်လာသူတစ်ဦး၏ နူးညံ့မှုနှင့် လှပမှုကိုပင် အနည်းငယ် ထင်ဟပ်နေခဲ့ပေသည်။

ဖန်းဟန် ပန်းကန်တစ်လုံး ကိုယ်တိုင် သယ်လာသည်ကို မြင်သောအခါ သူမ၏ မျက်လုံးများမှာ ချက်ချင်းပင် နီရဲသွားခဲ့ပြီး ကုန်းရုန်းထကာ အရိုအသေပေးရန် ကြိုးစားလိုက်လေ၏။

“မလှုပ်နဲ့...”

ဖန်းဟန်သည် အလျင်အမြန် ရှေ့သို့လှမ်းသွားကာ သူမကို ညင်သာစွာ ပြန်ဖိချလိုက်ပြီး ကုတင်စွန်းတွင် ထိုင်စေ လိုက်လေသည်။ သူသည် ကျောက်စိမ်းဖြူ ဇွန်းငယ်လေးတစ်ချောင်းကို ယူလိုက်ပြီး နွေးထွေးနေသော ဆန်ပြုတ် တစ်ဇွန်းကို ခပ်ယူလိုက်ကာ အပူချိန် ကွက်တိဖြစ်စေရန် သေချာစွာ မှုတ်လိုက်ပြီးနောက် အနည်းငယ် ပွင့်ဟနေ သော သူမ၏ နှုတ်ခမ်းနီနီလေးများဆီသို့ ကိုယ်တိုင် ခွံ့ကျွေးလိုက်လေသည်။

လျူရူမေသည် သူမ၏ ပါးစပ်လေးကို လိမ္မာစွာ ဖွင့်လိုက်ပြီး ချစ်ခြင်းမေတ္တာများ ပြည့်နှက်နေသော ဆန်ပြုတ် တစ်ဇွန်းကို မျိုချလိုက်လေ၏။ နွေးထွေးသော စီးဆင်းမှုတစ်ခုက သူမ၏ အစာအိမ်ထဲမှ ထွက်ပေါ်လာပြီး သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးသို့ ချက်ချင်း ပျံ့နှံ့သွားခဲ့လေသည်။

သို့သော် သူမ၏ မျက်ရည်များမှာမူ ဆက်လက်၍ ထိန်းချုပ်ထားနိုင်ခြင်း မရှိတော့ဘဲ ကြိုးပြတ်သွားသော ပုလဲလုံးများကဲ့သို့ သူမ၏ ပါးပြင်ပေါ်သို့ တိတ်ဆိတ်စွာ စီးကျလာခဲ့လေတော့သည်။

သူမသည် သေဘေးမှ သီသီလေး လွတ်မြောက်လာခဲ့ခြင်းကြောင့် ငိုကြွေးနေခြင်း မဟုတ်ပေ။

ထိုအစား သူမ၏ရှေ့မှောက်ရှိ အမျိုးသား၊ ထိုနေ့က သူ၏ အကြောက်အလန့်မရှိသော ရူးသွပ်မှု၊ စံအိမ်တော် တစ်ခုလုံးကို တုန်လှုပ်သွားစေခဲ့သော သူ၏ ဟိန်းဟောက်သံနှင့် သူမအတွက် သွေးရောင်လွှမ်းသွားခဲ့သော သူ၏ မျက်လုံးများကြောင့် သူမ ကြည်နူးဝမ်းသာ ဖြစ်နေမိခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ဤအမျိုးသားသည် သူမ၏ နှလုံးသားကို လုံးဝ ဖမ်းစားသွားနိုင်ပြီဖြစ်ကြောင်း သူမ သိလိုက်လေ၏။

“သခင်ကြီး... သခင်ကြီးကို စိတ်ပူအောင် လုပ်မိတဲ့အတွက်... တောင်းပန်ပါတယ်...”

လျူရူမေ၏ အသံမှာ ဩရှရှဖြစ်နေပြီး နှာခေါင်းသံများ ပါဝင်နေကာ စကားလုံးတိုင်းမှာ အဆုံးမဲ့ နူးညံ့ကြင်နာ မှုများနှင့် အပြစ်ရှိသလို ခံစားရမှုများ ပြည့်နှက်နေလေသည်။

ဖန်းဟန်သည် ပန်းကန်ကို ချလိုက်ပြီး မည်သည့်စကားမှ မဆိုဘဲ လက်ဆန့်ထုတ်ကာ သူမ၏ နူးညံ့ပြီး သွယ်လျ သော ခန္ဓာကိုယ်လေးကို ညင်သာစွာ ဖက်ထားလိုက်လေ၏။

သူသည် ခေါင်းကို ငုံ့လိုက်ပြီး အလွန်တရာ လေးနက်ပြီး ကြင်နာမှုများစွာဖြင့် သူမ၏ နားနားသို့ ကပ်ကာ ကတိ တစ်ခုကို တီးတိုးရေရွတ်လိုက်လေသည်။

“မင်းကို မကာကွယ်နိုင်ခဲ့တဲ့ ငါ့အမှားပါ...”

“နောက်တစ်ကြိမ် ဘယ်တော့မှ ထပ်မဖြစ်စေရဘူးလို့ ငါ ကတိပေးပါတယ်...”

သူ၏ အသံမှာ တိုးညင်းသော်လည်း ထိုက်တောင်ကြီးကဲ့သို့ လေးလံသော အလေးချိန်တစ်ခု ပါဝင်နေလေသည်။

လျူရူမေသည် မိမိကိုယ်ကိုယ် ဆက်လက်၍ မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ပေ။ သူမသည် သူမ၏ မျက်နှာကို သူ၏ ရင်ခွင် ထဲတွင် အပ်ကာ သူမ၏ ကြောက်ရွံ့မှုများ၊ နာကြည်းမှုများနှင့် ခံစားချက်များ အားလုံးကို ထုတ်လွှတ်လိုက်ပြီး ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးလိုက်လေတော့သည်။

ထိုညက ဖန်းဟန်သည် ထွက်မသွားခဲ့ပေ။

သူသည် ဘေးအန္တရာယ်မှ လွတ်မြောက်လာခဲ့သော လှပသည့် သူ၏ ချစ်သူကို တိတ်ဆိတ်စွာ ဖက်ထားရင်း သူမ၏ တည်ငြိမ်ပြီး အစစ်အမှန်ဖြစ်သော အသက်ရှူသံနှင့် နှလုံးခုန်သံများကို ခံစားကာ သူမကို သူ၏ အရိုး များထဲသို့ပင် ပေါင်းစပ်သွားစေလိုသည့်အလား ရှိနေခဲ့လေသည်။

တဲအတွင်းရှိ နွေးထွေးမှုနှင့် ထိုအခိုက်အတန့်၏ ကြင်နာယုယမှုတို့မှာ ယခင်က ကြုံတွေ့ခဲ့ရသော ကြောက်မက် ဖွယ်ကောင်းသည့် အဖြစ်အပျက်များအားလုံးအတွက် အကောင်းဆုံး ဖြေသိမ့်မှုပင် ဖြစ်တော့သည်။