အခန်း ၁၈၇

အခန်း (၁၈၇)

ထျန်ကုန်းအလုပ်ရုံ၏ ‘နတ်ဘုရားဗျာဒိတ်တော်’၊ ရွှေချီစွမ်းအင်ဖြင့် နဂါးကို ချည်နှောင်ခြင်း။

ရှင်းလင်ထျန်ကုန်း အတွင်းရှိ အမြင့်ဆုံးအဆင့် လျှို့ဝှက်အလုပ်ရုံအတွင်း၌ ဖြစ်ပေသည်။

ထိုနေရာတွင် ခြေသုံးလှမ်းလျှင် ကင်းစောင့်တစ်ဦးနှင့် ခြေငါးလှမ်းလျှင် ကင်းလှည့်တစ်ဖွဲ့စီ ရှိနေကာ လုံခြုံရေး ကို အထူးတင်းကျပ်ထားခဲ့လေသည်။ ကင်းစောင့်များအားလုံးမှာ ဖန်းမိသားစုအစောင့်တပ်ဖွဲ့မှ သစ္စာအရှိဆုံးနှင့် အရည်အချင်းအပြည့်ဝဆုံးသော အဖွဲ့ဝင်များ ဖြစ်ကြလေ၏။

အလုပ်ရုံအတွင်းရှိ လေထုမှာ အေးခဲလုမတတ် တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်လျက် ရှိနေချေသည်။

လျူရူမေက ဦးဆောင်ထားပြီး မဟာကျင်းမင်းဆက်၏ အထူးချွန်ဆုံးသော လက်မှုပညာရှင် (၁၀) ဦးကျော် ရပ် နေခဲ့ကြလေသည်။ သူတို့အားလုံးမှာ ဖန်းဟန်က နေရာအနှံ့မှ ငွေကြေးမြောက်မြားစွာ အကုန်အကျခံ၍ ခေါ်ယူ ထားသူများ သို့မဟုတ် ခရိုင်အုပ်ချုပ်ရေးမှူးစံအိမ်တော်၏ မူလလက်မှုပညာရှင်များထဲမှ ရာထူးတိုးမြှင့်ပေး ထားသော ထိပ်တန်းပညာရှင်များ ဖြစ်ကြပေသည်။

ဤအချိန်၌ လူတိုင်းသည် အသက်ရှူရန်ပင် မေ့လျော့နေကြပြီး သူတို့၏ ရှေ့တွင် ရပ်နေသော သခင်လေးကို ရိုသေလေးစားမှု အပြည့်ဖြင့် မော့ကြည့်နေကြလေ၏။

“ဒီနေ့ ငါ မင်းတို့ကို ‘တယ်လီဖုန်း’ လို့ခေါ်တဲ့ မှော်ဆန်တဲ့ စွမ်းအားတစ်ခုကို သင်ပေးမယ်...”

ဖန်းဟန်သည် လက်နှစ်ဖက်ကို နောက်ပစ်လျက် လျှောက်သွားကာ ယနေ့ ရာသီဥတုသာယာသည်ဟု ပြောနေ သည့်အလား တည်ငြိမ်သောအသံဖြင့် ပြောလိုက်သော်လည်း သူ၏စကားလုံးများမှာ နတ်ဘုရား၏ အမိန့်တော် တစ်ခုကဲ့သို့ လူတိုင်း၏ နှလုံးသားကို ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ခတ်သွားခဲ့လေသည်။

“ဒီစွမ်းရည်ကို ကျွမ်းကျင်သွားပြီဆိုရင် မိုင်ပေါင်းထောင်ချီ ကွာဝေးနေတဲ့ လူနှစ်ယောက်ဟာ မျက်နှာချင်းဆိုင် စကားပြောနေရသလိုမျိုး ရင်းရင်းနှီးနှီး ပြောဆိုနိုင်မှာဖြစ်တယ်... အရင်က ‘နတ်ဘုရားစကား’ နည်းပညာထက် အဆများစွာ ပိုပြီး အဆင့်မြင့်တယ်...”

“ဘာ...”

“မိုင်တစ်ထောင် အကွာအဝေးကနေ... ရင်းရင်းနှီးနှီး စကားပြောရမယ် ဟုတ်လား...”

“ရှူး... ဒီဟာက... ဒီဟာက မဖြစ်နိုင်ဘူး...”

လက်မှုပညာရှင်များကြားတွင် ဆူညံပွက်လောရိုက်သွားခဲ့လေ၏။ လူတိုင်း၏ မျက်နှာတွင် အလွန်အမင်း အံ့အား သင့်မှုနှင့် မယုံကြည်နိုင်မှုများ ပြည့်နှက်နေပြီး ယုတ္တိတန်မှုအားလုံးကို ကျော်လွန်သွားသည့် အံ့အားသင့်မှုမျိုး ဖြစ် နေချေသည်။

သတင်းစကားများကို ချက်ချင်း ပေးပို့နိုင်သည့် နတ်ဘုရားစကားကပင် သူတို့ကို အံ့အားသင့်စေခဲ့ပြီး ဖြစ်သော် လည်း ယခုမူ သူတို့၏ သခင်က တိုက်ရိုက်ဆက်သွယ်ပြောဆိုနိုင်သည့် သဘာဝလွန်စွမ်းအားတစ်ခု ရှိသည်ဟု ပြောနေခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ဤသည်မှာ နတ်ဘုရားတစ်ပါး မဟုတ်လျှင် မည်သူ ဖြစ်နိုင်မည်နည်း။

သို့သော်လည်း ထိုသို့ အံ့အားသင့်ကာ ဆူညံနေသည့်ကြားမှပင် လျူရူမေ၏ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော မက်မွန်ပွင့် သဏ္ဍာန် မျက်ဝန်းများမှာ ချက်ချင်းပင် တောက်ပသွားခဲ့ပြီး ရူးသွပ်လုမတတ် ကိုးကွယ်ယုံကြည်မှု အလင်းတန်း များဖြင့် လင်းလက်သွားခဲ့လေသည်။

သခင်မရူမေ၏ ဖြစ်ရပ်ကို ကြုံတွေ့ခဲ့ရပြီးနောက် သေဆုံးသူကို ပြန်လည်အသက်ရှင်စေနိုင်သည့် ဖန်းဟန်၏ အံ့ဖွယ်စွမ်းအားကို ကိုယ်တိုင် မြင်တွေ့ခဲ့ရသဖြင့် ဖန်းဟန်ပြောဆိုသမျှသော မည်သည့် သဘာဝလွန်စွမ်းအား ကိုမဆို သူမက အပြည့်အဝ ယုံကြည်ထားခဲ့လေသည်။

သူမ၏အမြင်တွင် ဤအရာမှာ သာမန်လောကီပညာရပ်တစ်ခု လုံးဝမဟုတ်ဘဲ သူမ၏ ခင်ပွန်းက သူမနှင့် ဤ သာမန်လူသားများကို တာအို၏ စစ်မှန်သော သဘောတရားများကို တစ်စိတ်တစ်ပိုင်း ထုတ်ဖော်ပြသနေခြင်း ဖြစ်ပြီး တာအို၏ လုပ်ဆောင်ပုံများကို နားလည်သဘောပေါက်နိုင်မည့် အမြင့်မြတ်ဆုံးသောအခွင့်အရေး တစ်ခု ပင် ဖြစ်ချေသည်။

“တိတ်တိတ်နေကြစမ်း...”

စုမေနျန်က ညင်သာစွာ ဟန့်တားလိုက်ရာ အလုပ်ရုံတစ်ခုလုံး ချက်ချင်းပင် တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့လေ၏။ သူမသည် ရှေ့သို့ ထွက်လာကာ ဖန်းဟန်ကို ကျက်သရေရှိစွာ ဦးညွှတ်လိုက်ပြီး သူမ၏ လှပသော မျက်ဝန်းများထဲတွင် အသိပညာကို ဆာလောင်နေသည့် အငွေ့အသက်များ ပြည့်နှက်နေလျက် ရှိလေသည်။

“ကျေးဇူးပြုပြီး သခင်ကြီး... နတ်ဘုရားဗျာဒိတ်တော်ကို ချမှတ်ပေးပါ...”

“ကောင်းပြီ...”

ဖန်းဟန်သည် ကျေနပ်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်လေ၏။ သူသည် ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားသော အလုပ်စားပွဲဆီသို့ လျှောက်သွားကာ သံလိုက်တုံးတစ်တုံးနှင့် ကြေးနန်းကြိုးတစ်ခွေကို ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး သူ၏စိတ်ထဲတွင် လျင်မြန်စွာ တွက်ချက်လိုက်လေသည်။

အကယ်၍ သူက လျှပ်စစ်စီးကြောင်းနှင့် သံလိုက်စက်ကွင်းများအကြောင်းကို တိုက်ရိုက်ပြောပြလိုက်မည်ဆို ပါက ဤလူများက စိတ်ကူးယဉ်ပုံပြင်တစ်ခုအဖြစ် အသေအချာ ထင်မြင်သွားကြမည် ဖြစ်ပေသည်။

သူ၏ မျက်လုံးများ တောက်ပသွားပြီးနောက် အကြံဉာဏ်တစ်ခု ရသွားခဲ့လေ၏။

“ရှေးလူကြီးတွေ ပြောခဲ့သလိုပဲ တာအိုကနေ တစ်ကို မွေးဖွားတယ်... တစ်ကနေ နှစ်ကို မွေးဖွားတယ်... နှစ်ကနေ သုံးကို မွေးဖွားပြီး သုံးကနေ ခပ်သိမ်းသောအရာတွေကို မွေးဖွားတယ်... ခပ်သိမ်းသောအရာတွေထဲမှာ ချီစွမ်း အင် ဆိုတာ ရှိတယ်... ဒီနေ့ ငါတို့ အသုံးပြုမယ့်အရာက သတ္တုတွေနဲ့ ကျောက်တုံးတွေထဲမှာ ပုန်းကွယ်နေတဲ့ သတ္တုချီစွမ်းအင် တစ်မျိုးဖြစ်ပြီးတော့ ဒီအရာကို ငါက လျှပ်စစ် လို့ ခေါ်တယ်...”

ဖန်းဟန်က စတင်ရှင်းပြလိုက်လေသည်။

“ရွှေချီစွမ်းအင်က ခွေထားတဲ့ ဒီ ရွှေကြိုးခွေ အစီအရင်ကို ဖြတ်သန်းသွားတဲ့အခါ ဒီ သံလိုက်နယ်ပယ်အတွင်းမှာ မမြင်နိုင်တဲ့ စွမ်းအားတစ်ခုကို ထုတ်လုပ်ပေးတယ်... အဲ့ဒီစွမ်းအားက စက်ယန္တရားတွေကို အသက်သွင်းပေးနိုင် ပြီး အသံကို ပြောင်းလဲပေးနိုင်တယ်...”

ထိပ်တန်းလက်မှုပညာရှင်များအဖွဲ့မှာ လုံးဝကို ရှုပ်ထွေးသွားခဲ့ကြလေ၏။ စကားလုံးတစ်လုံးချင်းစီကို သူတို့ နားလည်ကြသော်လည်း ပေါင်းစပ်လိုက်သောအခါတွင်မူ ကောင်းကင်ဘုံကျမ်းစာတစ်အုပ်ထက်ပင် ပို၍ နက်နဲ ပြီး နားလည်ရခက်ခဲနေလေသည်။ သူတို့သည် သခင်ဖြစ်သူ၏ စကားလုံးတိုင်းကို ရွှေလိုဥပဒေသများအဖြစ်သာ သတ်မှတ်ကာ မြဲမြံစွာ မှတ်သားထားနိုင်ရုံသာ ရှိကြပေသည်။

သို့သော် စုမေနျန်ကမူ အလွန်စူးစိုက်စွာဖြင့် နားထောင်နေခဲ့လေသည်။ သူမသည် မူလကတည်းက အလွန် ထက်မြက်သူတစ်ဦးဖြစ်ပြီး ဖန်းဟန်၏ တမင်ရည်ရွယ်လမ်းညွှန်မှုအောက်တွင် သူမ အနည်းငယ် နားလည်ထား သော ဆေးဖော်စပ်ခြင်း အတတ်ပညာများနှင့် ချက်ချင်းပင် ဆက်စပ်တွေးတောလိုက်လေ၏။

“ယင်နဲ့ ယန် အသွင်ပြောင်းခြင်း... သဘာဝဓာတ်ကြီးငါးပါး အပြန်အလှန် အထောက်အပံ့ပေးခြင်းနဲ့ ထိန်းချုပ် ခြင်း...”

သူမက တီးတိုးရေရွတ်လိုက်လေရာ သူမ၏ လှပသော မျက်ဝန်းများအတွင်းမှ အလင်းရောင်များမှာ ပို၍ပို၍ တောက်ပလာခဲ့လေသည်။

“သခင်ကြီး ဆိုလိုတာက... ဒီ သတ္တုချီစွမ်းအင် နဲ့ သံလိုက်နယ်ပယ် ဟာ ဆေးဖော်စပ်တဲ့နေရာမှာ သုံးတဲ့ ယင်နဲ့ ယန် စွမ်းအင်တွေလိုပဲ တစ်ခုနဲ့တစ်ခု အသွင်ပြောင်းနိုင်ပြီး အရာခပ်သိမ်းကို ဖြစ်ပေါ်စေနိုင်တယ်လို့ ပြောတာ လား...”

သူမသည် ရုတ်တရက် မော့ကြည့်လိုက်ပြီး စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် မေးလိုက်လေ၏။

“ကျွန်မတို့... ကျွန်မတို့က ဆေးဖော်စပ်ရာမှာ ဆေးအာနိသင်တွေကို သန့်စင်သလိုမျိုး ကြေးနီရိုင်းထဲကနေ အသန့်စင်ဆုံး ရွှေချီစွမ်းအင် ကို ထုတ်ယူနိုင်ပြီးတော့ အဲဒါကို အထူး အစီအရင် တစ်ခုသုံးပြီး ချုပ်လှောင်ထား ကာ တစ်ဖက်မှာရှိတဲ့ စက်ယန္တရားကို မောင်းနှင်ပြီး အသံထွက်ပေါ်လာစေနိုင်တာလား...”

“လုံးဝ မှန်ကန်တယ်...”

ဖန်းဟန်မှာ သူမအား အသိအမှတ်ပြုသော အကြည့်ဖြင့် မကြည့်ဘဲ မနေနိုင်တော့ကာ တိတ်တဆိတ် ဝမ်းသာ သွားခဲ့လေသည်။ မေနျန် သည် အမှန်တကယ်ပင် ပါရမီရှင်တစ်ဦး ဖြစ်ပြီး ဤအရာကို သူမကိုယ်တိုင် တွေးတော သိမြင်နိုင်စွမ်း ရှိပေသည်။

သူသည် အလေးအနက် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး ကျယ်လောင်စွာ ပြောလိုက်လေ၏။

“မေနျန်... မင်းက နားလည်နိုင်စွမ်း အမြင့်မားဆုံးပဲ... မင်းက ဦးဆောင်ပြီး အက်ဆစ်ဆေးကြောခြင်း နည်းလမ်းကို အသုံးပြုပြီး အသန့်စင်ဆုံးနဲ့ အကောင်းဆုံး ကြေးနန်းကြိုးတွေကို သန့်စင်ထုတ်လုပ်ရမယ်... ဒီအရာက တယ်လီဖုန်း မှော်ပညာရဲ့ အခြေခံအုတ်မြစ်ဖြစ်လို့ အကောင်းဆုံး ကြိုးစားလုပ်ဆောင်ရမယ်...”

“ဟုတ်ကဲ့ပါ သခင်ကြီး...”

လျူရူမေသည် စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် မျက်နှာလေး ရဲတက်သွားကာ အမိန့်ကို ပြတ်သားစွာ လက်ခံလိုက် လေသည်။

“ကျန်တဲ့သူတွေ...”

ဖန်းဟန်က အခြားသော လက်မှုပညာရှင်များကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်ပြီး ကြိုးခွေများ၊ လျှပ်စစ်သံလိုက်များနှင့် အသံဖမ်းခွက်များကဲ့သို့သော အစိတ်အပိုင်းများ ပါဝင်သည့် ပုံကြမ်းတစ်ထပ်ကို စားပွဲပေါ်သို့ ပစ်ချလိုက်လေ သည်။

“ဒီ မှော်လက်နက် အစိတ်အပိုင်းတွေကို ငါ ရှင်းပြထားတဲ့အတိုင်း အတိအကျ လုပ်ကြ... ကောင်းကောင်းလုပ် နိုင်တဲ့သူကို ငွေသားတစ်ရာ ဆုချမယ်... လျှို့ဝှက်ချက်ကို ပေါက်ကြားအောင် လုပ်တဲ့သူ ဘယ်သူ့ကိုမဆို တစ်မိသားစုလုံး သတ်ပစ်မယ်...”

“ဟုတ်ကဲ့ပါ သခင်ကြီး...”

ဖန်းဟန်၏ အမိန့်နှင့်အတူ ထျန်ကုန်းအလုပ်ရုံ တစ်ခုလုံးမှာ ချက်ချင်းပင် အလွန်အမင်း စိတ်အားထက်သန်မှုများ ပြည့်နှက်နေသော သုတေသနအခြေစိုက်စခန်းတစ်ခုအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့လေသည်။

သို့သော် သီအိုရီဆိုသည်မှာ သီအိုရီမျှသာ ဖြစ်ပေသည်။ လက်မှုပညာရှင်များက အမှန်တကယ် စတင်အလုပ် လုပ်ကြသောအခါတွင်မူ ပြဿနာအမျိုးမျိုး ပေါ်ပေါက်လာခဲ့လေတော့သည်။

“သခင်... ဒီ ရွှေချီစွမ်းအင် ဆိုတာက အတိအကျ ဘာကြီးလဲ... ကျွန်တော်တို့က အဲဒါကို ကိုင်တွယ်လို့လည်း မရသလို မြင်လည်း မမြင်ရဘူး...”

ချွေးသံတရွဲရွဲ ဖြစ်နေသော လက်မှုပညာရှင် အိုကြီးတစ်ဦးမှာ ကြေးနီပြားများနှင့် အက်ဆစ်ပုံကြီးကို ရင်ဆိုင် ရချိန်တွင် မည်သို့လုပ်ရမည်ကို မသိဘဲ ဖြစ်နေလေသည်။

“မလောပါနဲ့...”

ဖန်းဟန်မှာ ယုံကြည်မှု အပြည့်ရှိနေလေ၏။ သူသည် သံမှိုတစ်ချောင်းကို ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး အသေးသွယ် ဆုံးသော ကြေးနန်းကြိုးဖြင့် ရစ်ပတ်လိုက်လေသည်။ ထို့နောက် သူက ကြေးနန်းကြိုး၏ အစွန်းနှစ်ဖက်ကို ကြေးနီပြားများ၊ သွပ်ပြားများနှင့် ဆားရည်တို့ဖြင့် သူ ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားသော ရိုးရှင်းသည့် ဘက်ထရီအိုး တစ်ခုနှင့် ဆက်သွယ်လိုက်လေသည်။

“သေချာကြည့်ထား...”

သူသည် ကြိုးခွေရစ်ပတ်ထားသော သံမှိုကို သံမှုန့်ပုံလေးတစ်ခုအနီးသို့ ကပ်လိုက်လေ၏။

မည်သည့်အရာမျှ ဖြစ်မလာခဲ့ချေ။

လက်မှုပညာရှင်များမှာ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်ကာ အနည်းငယ် ရှုပ်ထွေးသွားကြလေသည်။

ဖန်းဟန်မှာ စိတ်အနှောင့်အယှက် မဖြစ်ခဲ့ပေ။ သူက စစ်ဆေးကြည့်လိုက်ရာ ဆားရည်၏ ပြင်းအား မလုံလောက် သည်ကို တွေ့ရှိလိုက်ရလေသည်။ ပြုပြင်ချိန်ညှိပြီးနောက် သူသည် သံမှိုကို ထပ်မံ၍ အနီးသို့ ကပ်လိုက်ပြန် လေ၏။

ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ အံ့ဖွယ်အမှုတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့လေပြီ။

သံမှုန့်ပုံလေးမှာ မမြင်နိုင်သော စွမ်းအားတစ်ခု၏ ရုတ်တရက် စုပ်ယူခြင်းကို ခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ဝှစ် ခနဲ အသံနှင့် အတူ ၎င်းတို့အားလုံးက သံမှိုတွင် မြဲမြံစွာ ကပ်သွားကြလေတော့သည်။

“ရှူး...”

အခန်းတစ်ခုလုံးမှာ အံ့အားသင့်စွာဖြင့် အသက်ရှူသံများ ပြည့်နှက်သွားခဲ့လေ၏။

“ဒီဟာက... ဒီဟာက သတ္တုချီစွမ်းအင် ရဲ့ စွမ်းအားလား...”

“အဲဒါက... အဲဒါက အရာဝတ္ထုတွေကို အဝေးကနေတောင် ဆွဲယူနိုင်တယ်...”

လက်မှုပညာရှင်များ၏ မျက်ဝန်းများမှာ ရှုပ်ထွေးမှုမှသည် စိတ်အားထက်သန်မှုသို့ ချက်ချင်းပင် ပြောင်းလဲသွား ခဲ့လေသည်။ ယခုလေးတင် စိတ်ကူးယဉ်ဆန်နေခဲ့သော ရွှေချီစွမ်းအင် မှာ အလွန်တရာ လက်တွေ့ဆန်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ပေသည်။

“ဒီဟာက သတ္တုချီစွမ်းအင် ရဲ့ အသေးအမွှားဆုံး အသုံးပြုမှုတစ်ခုသာ ဖြစ်တယ်...”

ဖန်းဟန်က လူအုပ်ကြီး၏ လေးစားကြည်ညိုသော အကြည့်များကို ခံယူရင်း တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်လေသည်။

“မင်းတို့ရဲ့ တာဝန်က ဒီစွမ်းအားကို ကြေးနန်းကြိုးတွေသုံးပြီး နဂါးတစ်ကောင်လို ချည်နှောင်ပြီး ငါ့အတွက် အလုပ်လုပ်ပေးနိုင်အောင် လုပ်ဖို့ပဲ...”