အခန်း ၁၈၈

အခန်း (၁၈၈)

ပထမဆုံးသော တစ်တောက်သံနှင့် လက်ချောင်းဖျားမှ ကြည်နူးဖွယ်ရာ ခံစားချက်များ

ရှေးခေတ်ကာလရှိ ထိပ်တန်းလက်မှုပညာရှင်များ၏ လက်စွမ်းလက်စမှာ အလွန်ပင် အံ့မခန်း ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလှပေသည်ဟု ဆိုရမည်ဖြစ်လေ၏။

ဖန်းဟန်၏ အကန့်အသတ်မရှိသော ပစ္စည်းထောက်ပံ့မှုများနှင့် နတ်ဘုရားတစ်ပါးကဲ့သို့သော သီအိုရီလမ်းညွှန်မှု များအောက်တွင် သူတို့သည် နေ့ရောညပါ နှစ်ရက်တိုင်တိုင် မမောမပန်း ကြိုးပမ်းအားထုတ်ခဲ့ကြလေသည်။

ကြေးနီကီလိုဂရမ် ရာပေါင်းများစွာကို အရည်ကျိုပြီး အကြိမ်ပေါင်းများစွာသော ကျရှုံးမှုများကို ကြုံတွေ့ခဲ့ရပြီး နောက်တွင် ရိုးရှင်းသော ကွိုင်၊ လျှပ်စစ်သံလိုက်နှင့် သတ္တုပြားပါးပါးလေးတို့ဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသော အလွန်ပင် ရိုးရှင်းလှသည့် တယ်လီဖုန်း လက်ခံကိရိယာ ပုံစံငယ်တစ်ခုကို အောင်မြင်စွာ ဖန်တီးနိုင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်ပေသည်။

ယခုအချိန်တွင် ဤကိရိယာမှာ ဖုန်းခေါ်ဆိုနိုင်ရန် အလှမ်းဝေးနေဆဲဖြစ်ပြီး တစ်၊တောက် ဟူသော တစ်ပြေးညီ အသံတစ်ခုကိုသာ ထုတ်လွှင့်နိုင်သေးသော်လည်း ဤသည်မှာ အမှန်တကယ်ပင် ကြီးမားလှသော ခြေလှမ်း တစ်ရပ်ပင် ဖြစ်ချေသည်။

"ရွှီကျန်း... အနားလာခဲ့..."

ဖန်းဟန်သည် စားပွဲပေါ်ရှိ ရုပ်ဆိုးသော်လည်း အလွန်အရေးပါသော သံတုံးကြီးကို ကြည့်ကာ ပြုံးလိုက်ပြီး တံခါးဝမှနေ၍ သိချင်စိတ်ဖြင့် ချောင်းကြည့်နေသော ပိုင်ရွှီကျန်းကို လက်ယပ်ခေါ်လိုက်လေ၏။

"ခဲအို... ခဲအို... ဒီအရာက ခဲအိုပြောခဲ့တဲ့ သီချင်းဆိုတတ်တဲ့ သံတုံးကြီးလား..."

ပိုင်ရွှီကျန်းသည် သိချင်စိတ်ပြင်းပြနေသော ကြောင်ပေါက်လေးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ အပြေးကလေး ဝင်လာကာ အလုပ်စားပွဲကို ပတ်ချာလှည့်ကြည့်နေခဲ့လေသည်။ သူမသည် ပန်းရောင်ရူချွန်းဝတ်စုံလေးကို ဝတ်ဆင်ထားရာ သူမ၏အသွင်မှာ ပို၍ပင် ဆွဲဆောင်မှုရှိကာ ချစ်စရာကောင်းနေပြီး သူမ၏ ကြီးမားကာ အပြစ်ကင်းစင်သော မျက်ဝန်းများမှာလည်း မျှော်လင့်ချက်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေလျက်ရှိလေသည်။

"ဟုတ်တယ်... ဒါပေမဲ့ အခုတော့ တစ်၊တောက် ဆိုတဲ့ အသံပဲ ထွက်နိုင်သေးတယ်..."

ဖန်းဟန်သည် ပြုံးလိုက်ပြီး သူမ၏လက်ကို ဆွဲကာ အလုပ်စားပွဲ၏ အခြားတစ်ဖက်ရှိ ရိုးရှင်းသော ခလုတ်တစ်ခု ရှိရာသို့ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့လေ၏။

"လာ... ကိုယ် သင်ပေးမယ်... ကြည့်ထား... လက်ချောင်းလေးနဲ့ ဒီနေရာကို ဖိလိုက်ရင် သူ သီချင်းဆို လိမ့်မယ်..."

သူသည် မိန်းကလေး၏ သွယ်လျသော ခါးလေးကို အနောက်ဘက်မှ ညင်သာစွာ ဖက်ထားလိုက်ပြီး သူမ၏ နူးညံ့ကာ နွေးထွေးနေသော လက်လေးကို ဆုပ်ကိုင်ရင်း အေးစက်နေသော သတ္တုခလုတ်ပေါ်သို့ သူမ၏ လက်ညှိုးလေးဖြင့် ဖိချပေးလိုက်လေသည်။

လက်တွေ့သင်ကြားမှု စတင်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ပေသည်။

မိန်းကလေးထံမှ ထွက်ပေါ်လာသော သင်းပျံ့ပျံ့ အပျိုစင်ရနံ့လေးမှာ အလုပ်ရုံအတွင်းရှိ ကြေးနီနှင့် ထင်းရှူးဆီ ရနံ့တို့နှင့် ရောနှောကာ ဖန်းဟန်၏ နှာခေါင်းထဲသို့ တိုးဝင်လာခဲ့လေ၏။ သူ၏လက်ပေါ်ရှိ နူးညံ့ချောမွေ့သော အထိအတွေ့ကြောင့် သူ၏ရင်ထဲတွင် အနည်းငယ် လှုပ်ခတ်သွားခဲ့ရပေသည်။

ဓာတ်ခွဲခန်းအတွင်းရှိ လေထုမှာ ချက်ချင်းပင် အနည်းငယ် ရင်ခုန်ဖွယ် ကောင်းသွားခဲ့လေ၏။

ပိုင်ရွှီကျန်း၏ လှပသော မျက်နှာလေးမှာ သူမ၏ ဖြူဖွေးသော လည်တိုင်အထိ ချက်ချင်းပင် ရဲတက်သွားခဲ့လေ သည်။ သူမ၏ ကျောပြင်တွင် ကပ်နေသော ခင်ပွန်းဖြစ်သူ၏ ကျယ်ပြန့်သည့် ရင်အုပ်ကို ရှင်းလင်းစွာ ခံစားနေရ ပြီး သူ၏ သန်စွမ်းကာ အားပါသော နှလုံးခုန်သံများမှာ အဝတ်အစားများကို ဖောက်ထွင်းကာ သူမ၏ နှလုံးသား ဆီသို့ ရောက်ရှိလာသည့်အလား ခံစားလိုက်ရလေ၏။

သူမ၏ နှလုံးသားလေးမှာ သမင်ပေါက်လေးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ခုန်ပေါက်နေခဲ့လေသည်။

သို့သော် ရှက်ရွံ့ခြင်းထက် ခင်ပွန်းဖြစ်သူ၏ အသစ်စက်စက် မှော်ပညာကို သင်ယူခွင့်ရသည့်အတွက် အတိုင်းမ သိ ဝမ်းသာပီတိဖြစ်ကာ ဂုဏ်ယူနေမိပေသည်။

"သေချာနားထောင်နော်... ဒီလိုမျိုးလေး ဖြည်းဖြည်းလေး ဖိလိုက်..."

ဖန်းဟန်သည် သူမ၏လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားရင်း ညင်သာစွာ အားစိုက်လိုက်လေ၏။

"တောက်..."

အသံမှာ မကျယ်လောင်လှသော်လည်း ပိုင်ရွှီကျန်း၏ နှလုံးသားထဲတွင်မူ မိုးကြိုးပစ်ချလိုက်သည့်အလား ပဲ့တင် ထပ်သွားခဲ့လေသည်။

"ဝါး... အောင်မြင်သွားပြီ... သူ တကယ်ပဲ သီချင်းဆိုနေပြီ..."

ပိုင်ရွှီကျန်းမှာ အလွန်အံ့အားသင့်သွားပြီး ခုန်ပေါက်လုနီးပါး ဖြစ်သွားခဲ့လေ၏။ သူမသည် ရုတ်တရက် လှည့် ကြည့်လိုက်ပြီး နီရဲနေသော မျက်နှာလေးကို မော့ကာ ကောင်းကင်ယံမှ ကြယ်ပွင့်များကဲ့သို့ တောက်ပနေသော မျက်ဝန်းများဖြင့် ဖန်းဟန်ကို ကြည်ညိုလေးစားစွာ ကြည့်လိုက်လေသည်။

"ခဲအို... ရှင်က တကယ်ကို အံ့သြဖို့ကောင်းတာပဲ..."

"ဟားဟား... အခု ကိုယ်တိုင် စမ်းကြည့်လိုက်ဦး..."

ဖန်းဟန်မှာ သူမ၏ အပြစ်ကင်းစင်ပြီး ပျော်ရွှင်နေသော အမူအရာကြောင့် သဘောကျသွားကာ သူမ၏လက်ကို လွှတ်ပေးလိုက်ပြီး ပြုံးလျက် တိုက်တွန်းလိုက်လေ၏။

"အင်း..."

ပိုင်ရွှီကျန်းသည် ခေါင်းကို အားရပါးရ ညိတ်လိုက်ပြီး သူမ၏ လက်ချောင်းလေးဖြင့် ထပ်မံ၍ ဂရုတစိုက် ဖိချလိုက်လေသည်။

"တောက်..."

သူမသည် လက်ကို ပြန်ကြွလိုက်လေ၏။

"တစ်..."

သူမသည် နောက်ထပ် နှစ်ကြိမ်ခန့် မြန်မြန် ဖိလိုက်ပြန်သည်။

"တစ်... တစ်..."

ညနေစောင်းအချိန်သို့ ရောက်ရှိလာသောအခါ လျှို့ဝှက်အလုပ်ရုံတစ်ခုလုံးတွင် ဆွဲဆောင်မှုရှိသော တစ်၊တောက် အသံများဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့လေတော့သည်။

ပိုင်ရွှီကျန်းမှာ ဤဆန်းသစ်သော ကစားနည်းလေးတွင် အလုံးစုံ နစ်မြောနေကာ အလွန်ပင် ပျော်ရွှင်နေခဲ့လေ၏။ သူမသည် ခလုတ်ကို နှိပ်လိုက်တိုင်း သတ္တုတုံးကြီးက နာခံစွာဖြင့် သီချင်းဆိုသည်ကို တွေ့ရှိရသောအခါ သူမ၏ ခံစားချက်မှာ ဆန်းသစ်သော အလှပြင်ပစ္စည်းများ ရရှိသည်ထက်ပင် ပို၍ ပျော်ရွှင်ဖွယ်ကောင်းနေခဲ့ပေသည်။

သတင်းကြား၍ အပြေးအလွှား ရောက်ရှိလာကြသော ပိုင်ကျီရို၊ လျူရူမေ၊ နန်ကုန်းယွင်ရှုနှင့် အခြားသူများမှာ ခင်ပွန်းဖြစ်သူ၏ သီးသန့်သင်ကြားပေးမှုအောက်တွင် ပျော်ရွှင်စွာ ဆော့ကစားနေသော ပိုင်ရွှီကျန်းကို ကြည့်နေခဲ့ ကြလေသည်။ သူတို့၏ လှပသော မျက်ဝန်းများထဲတွင် နက်ရှိုင်းသော အားကျမှုများနှင့် သီချင်းဆိုတတ်သော ကစားစရာအသစ် အပေါ် ပြင်းထန်သော သိချင်စိတ်များ ပြည့်နှက်နေခဲ့ကြလေ၏။

ဖန်းဟန်သည် ဤမြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း ကျေနပ်အားရမှုများကို ခံစားနေရပေသည်။ ဤတတ်ဘုရား နည်းပညာ မှာ အဝေးမှနေ၍ စစ်ပွဲများကို အနိုင်ရစေနိုင်ရုံသာမက လှပသော အမျိုးသမီးတစ်ဦး၏ အပြုံးကိုပါ ယူဆောင် ပေးနိုင်စွမ်းရှိသည်ဖြစ်ရာ အမှန်တကယ်ပင် အကျိုးကျေးဇူး နှစ်ဆရရှိခြင်းဖြစ်သည်ဟု တွေးကာ စိတ်ထဲမှ တိတ်တိတ်လေး ရယ်မောလိုက်မိလေတော့သည်။