အခန်း ၁၈၉

အခန်း (၁၈၉)

ကြယ်ရောင်အောက်မှ တီးတိုးစကားများနှင့် တယ်လီဖုန်းထဲမှ ချိုမြိန်သောစကားသံများ

ညဉ့်ယံမှာ မင်ရည်ကဲ့သို့ မည်းမှောင်နေခဲ့လေ၏။

လင်းထိန်နေသော ခြံဝင်းအနည်းငယ်မှလွဲ၍ နန်ယန်စီရင်စု အုပ်ချုပ်ရေးမှူးစံအိမ်တော် တစ်ခုလုံးမှာ အိပ်မော ကျနေပြီ ဖြစ်ချေသည်။ ထိုအလင်းရောင်ရှိနေသော နေရာများထဲမှ တစ်ခုမှာ ဖန်းဟန်၏ စာကြည့်ခန်းပင် ဖြစ်လေသည်။

စာကြည့်ခန်းနှင့် မီတာအနည်းငယ် ကွာဝေးသော အခြားအဆောက်အအုံတစ်ခုရှိ ပိုင်ရွှီကျန်း၏ အိပ်ခန်းထဲတွင် လည်း ဖယောင်းတိုင်မီးလေး ထွန်းလင်းလျက် ရှိနေပေသည်။

ညဉ့်အမှောင်ထုကို အကာအကွယ်ယူကာ ဖန်းမိသားစု၏ အတော်ဆုံး အစောင့်တပ်ဖွဲ့ဝင်များက လျှို့ဝှက်စွာ တပ် ဆင်ထားခဲ့သော သေးသွယ်သည့် ကြေးဝါယာကြိုးလေးတစ်ခုသည် နတ်ဘုရားများ ရက်လုပ်ထားသော ပင့်ကူ အိမ်တစ်ခုကဲ့သို့ အဝေးရှိ အခန်းနှစ်ခန်းကို တိတ်ဆိတ်ပြီး မြဲမြံစွာ ဆက်သွယ်ပေးထားလေ၏။

စာကြည့်ခန်းထဲတွင်မူ ဖန်းဟန်သည် နှုတ်ခမ်းထက်၌ နောက်ပြောင်လိုသော အပြုံးတစ်ခုကို ဆင်မြန်းထားပြီး ထျန်ကုန်းအလုပ်ရုံမှ ထိပ်တန်းလက်မှုပညာရှင်များက သေချာစွာ ဖန်တီးထားသည့် 'တယ်လီဖုန်း' ဟုခေါ်သော မှော်ဆန်သည့် လက်ရာတစ်ခုရှေ့တွင် ထိုင်နေခဲ့လေသည်။

ထိုအရာမှာ ထူးဆန်းသော ပုံပန်းသဏ္ဍာန်ရှိပြီး အနက်ရောင် သစ်သားအောက်ခံ၊ နားထောင်သည့်ခွက်ကို ချိတ်ဆွဲ ရန် ကြေးဝါကွင်းနှင့် ဂဏန်းများ ရေးသားထားသော စက်ဝိုင်းပုံ ဒိုင်ခွက်တစ်ခုတို့ ပါဝင်လေသည်။ သူသည် လက် လှမ်းလိုက်ကာ လေးလံသော နားထောင်သည့်ခွက်ကို ညင်သာစွာ ကောက်ယူလိုက်ပြီး နားတွင်တေ့ထားကာ အခြားလက်တစ်ဖက်မှ လက်ချောင်းများဖြင့် ဒိုင်ခွက်ပေါ်ရှိ ဂဏန်းအချို့ကို ကျွမ်းကျင်စွာ လှည့်လိုက်လေ၏။

“ဝီ... ကလစ်... ကလစ်...။”

ထူးဆန်းသော စက်သံသဲ့သဲ့ ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် ဖုန်းတစ်ဖက်မှ အဆက်အသွယ်ရသွားကြောင်း အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့လေသည်။

“ဟယ်လို...။”

ဖန်းဟန်သည် သူသာလျှင် နားလည်နိုင်သော နောက်ပြောင်လိုသည့် အရိပ်အယောင်များနှင့် အချိန်ကာလကို ကျော်လွန်လာသည့် ရယ်မောချင်စိတ်များ ပါဝင်နေသော လေသံဖြင့် တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်လေ၏။

“အိပ်ပြီလား... ကိုယ့်ရဲ့ အချစ်လေး...”

“အာ...”

ထိုအချိန်တွင် ပိုင်ရွှီကျန်း၏ အိပ်ခန်းထဲမှ အံ့သြတုန်လှုပ်သွားသော အသံလေးတစ်ခု ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာခဲ့ လေ၏။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် သူမသည် အစာကိုစောင့်ရှောက်နေသော ကြောင်ပေါက်လေးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ စိတ်လှုပ် ရှားစွာဖြင့် စားပွဲပေါ်တွင် မှောက်လျက် အလားတူ မှော်ဆန်သည့်အရာကို စူးစိုက်ကြည့်နေခဲ့လေသည်။

ထိုမှော်ဆန်သည့်အရာက ရုတ်တရက် ကြည်လင်သော “ကလင် ကလင် ကလင်” မြည်သံ ထွက်ပေါ်လာ သောအခါ သူမသည် ကုလားထိုင်ပေါ်မှ ခုန်ပေါက်မိမတတ် ဖြစ်သွားခဲ့ရပေသည်။

သူမသည် ခင်ပွန်းဖြစ်သူ သင်ပေးထားသည့်အတိုင်း အလျင်အမြန်ပင် နားထောင်သည့်ခွက်ကို ကောက်ကိုင် လိုက်လေ၏။ ဖန်းဟန်၏ ရင်းနှီးနေသော၊ သို့သော် အနည်းငယ် နောက်ပြောင်နေသည့် လေသံက သူမ၏ နား ဘေးတွင် ကပ်ပြောနေသကဲ့သို့ ကြည်လင်စွာ ထွက်ပေါ်လာသောအခါ ပိုင်ရွှီကျန်း၏ လှပသော မျက်နှာလေးမှာ ရင့်မှည့်နေသော ပန်းသီးတစ်လုံးကဲ့သို့ ချက်ချင်းပင် နီရဲသွားခဲ့လေတော့သည်။

*အို... ဘုရားရေ...*

*ဒါက ခင်ပွန်းပြောခဲ့ဖူးတဲ့ တယ်လီဖုန်းဆိုတဲ့ အစွမ်းထက်အရာများလား...*

*ငါ တကယ်ပဲ ခင်ပွန်းရဲ့ အသံကို ကြားနေရတာလား...*

ဤခံစားချက်မှာ အလွန်ပင် အံ့သြဖွယ်ကောင်းလှပေသည်။ ခင်ပွန်းဖြစ်သူက နံရံများကို ဖြတ်သန်းပြီး ညသန်း ခေါင်ယံတွင် သူမ၏ အိပ်ခန်းထဲသို့ ခိုးဝင်လာကာ သူမကိုသာ လျှို့ဝှက်ချက်များ တီးတိုးပြောနေသည့် မှော်ပညာ တစ်ခု ရှိနေသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်လေ၏။

ဆန်းသစ်ခြင်း... စိတ်လှုပ်ရှားစရာကောင်းခြင်းအပြင်... ခင်ပွန်းဖြစ်သူ၏ လျှို့ဝှက်ချက်ကို သူမတစ်ဦးတည်းသာ ပိုင်ဆိုင်ရသည့် နှိုင်းယှဉ်၍မရသော ပျော်ရွှင်မှုလည်း ရှိနေခဲ့ပေသည်။

ပိုင်ရွှီကျန်းသည် သူမ၏ နှလုံးသားမှာ ပြင်းထန်စွာ ခုန်ပေါက်နေသည်ကို ခံစားလိုက်ရလေ၏။ သူမသည် ပူနွေး နေသော ပါးပြင်များကို အုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး မကြားတကြား အသံလေးဖြင့် မိုက်ခရိုဖုန်းထဲသို့ ရှက်ရွံ့စွာ ပြန်လည် ဖြေကြားလိုက်လေသည်။

“ဟင့်အင်း... မအိပ်သေးဘူး... အရှင့်ကို သတိရနေတာ...။”

ထိုနူးညံ့ပြီး ရှက်ရွံ့နေသည့် အသံလေးကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ဖန်းဟန်မှာ မအောင့်နိုင်ဘဲ ရယ်မောလိုက် မိလေ၏။

ဤမိန်းကလေးမှာ တဖြည်းဖြည်းနှင့် ပို၍ပင် တတ်ကျွမ်းလာခဲ့ချေပြီ။

သူသည် လည်ချောင်းဟန့်လိုက်ပြီး သူမကို ထပ်မံနောက်ပြောင်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ကာ တမင်တကာ လျှို့ဝှက် ဆန်းကြယ်သည့် လေသံဖြင့် မေးလိုက်လေသည်။

“ဒါဆို ကိုယ် မင်းကို စမ်းသပ်ကြည့်မယ်... ခြေထောက်မရှိဘဲ ကမ္ဘာအနှံ့ သွားနိုင်တဲ့အရာက ဘာလဲ...။”

ဖုန်း၏ အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ ပိုင်ရွှီကျန်းမှာ ခေတ္တမျှ ငြိမ်သက်သွားပြီးနောက် နက်ရှိုင်းသော စဉ်းစားခန်းထဲသို့ ရောက်သွားခဲ့လေ၏။

သူမသည် ခေါင်းလေးကို စောင်းလိုက်ကာ ဖြူစင်ပြီး ကြီးမားသော မျက်ဝန်းလေးများက ဟိုဟိုဒီဒီ ရွေ့လျားနေ ပြီး ရှည်လျားသော မျက်တောင်လေးများ တုန်ခတ်နေပုံမှာ အလွန်ပင် ချစ်စရာကောင်းလှပေသည်။

*ခြေထောက်မရှိဘဲ... ကမ္ဘာအနှံ့ ဘယ်လိုသွားနိုင်မှာလဲ...*

*ခင်ပွန်းရဲ့ သံငှက် (ဒရုန်းများ) လား...။ ဟင့်အင်း... သံငှက်တွေမှာ တောင်ပံတွေရှိတယ်လေ...*

ရုတ်တရက် ညလေညင်းတစ်ချက်က ပြတင်းပေါက်မှ တိုးဝင်လာပြီး သူမ၏ ဆံနွယ်များကို လွင့်ပါးသွား စေခဲ့လေ၏။

ပိုင်ရွှီကျန်း၏ မျက်လုံးများမှာ အကြံဉာဏ်တစ်ခု ရသွားသကဲ့သို့ ချက်ချင်းပင် တောက်ပသွားခဲ့လေသည်။

သူမသည် မိုက်ခရိုဖုန်းထဲသို့ စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် အော်ပြောလိုက်လေ၏။

“လေ... သခင်ကြီး... အဲဒါ လေ လေ...။”

“ဟားဟား... မင်း ဖြေတာ မှန်တယ်...။”

ဖန်းဟန်၏ အားရပါးရ ရယ်မောသံက နားထောင်သည့်ခွက်ထဲမှတစ်ဆင့် ကြည်လင်ပြတ်သားစွာ ထွက်ပေါ်လာ ခဲ့ရာ ပိုင်ရွှီကျန်း၏ နားရွက်များပင် အူသွားခဲ့ရလေသည်။

ထိုသို့ဖြင့် တစ်ယောက်က စာကြည့်ခန်းထဲတွင်၊ အခြားတစ်ယောက်က အိပ်ခန်းထဲတွင် ရှိနေကြပြီး စံအိမ်တော် ကြီး၏ နေရာအများစုက ခြားနားထားသော်လည်း သူတို့နှစ်ဦးမှာ အချိန်ကုန်လွန်သွားသည်ကိုပင် သတိမထားမိ တော့ဘဲ ချိုမြိန်သော စကားများကို ပြောဆိုရင်း ကလေးဆန်သော်လည်း ကြည်နူးဖွယ်ကောင်းသော ပဟေဠိဝှက် တမ်း ကစားနေခဲ့ကြလေသည်။

သို့သော် သူတို့ မသိခဲ့သည်မှာ သူတို့၏ အဆက်မပြတ် စကားပြောသံများနှင့် ပိုင်ရွှီကျန်း၏ ရံဖန်ရံခါ ထွက်ပေါ် လာတတ်သော ဝမ်းသာအားရ ရယ်မောသံများက ဘေးဘက်ခြံဝင်းထဲရှိ အခြားသူများကို သတိထားမိသွား စေခဲ့ပြီ ဖြစ်လေသည်။

“အင်း... နားထောင်ကြည့်စမ်း... ရွှီကျန်း အခန်းထဲကနေ ယောကျ်ားလေးအသံ ထွက်နေသလိုပဲ...။”

“သခင်ကြီးရဲ့အသံပဲ... သခင်ကြီးရဲ့ ရယ်သံကို ငါ ကြားလိုက်ရတယ်...။”

“ဒါပေမဲ့... သခင်ကြီး စာကြည့်ခန်းထဲ ပြန်သွားတာကို ငါ ခုလေးတင် မြင်လိုက်တာလေ... ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင် မှာလဲ...။”

ညဉ့်အမှောင်ထုထဲတွင် ပိုင်ကျီရို၊ လျူရူမေ နှင့် နန်ကုန်းယွင်ရှု ဟူသော အလွန်လှပသည့် အမျိုးသမီးသုံးဦး တို့သည် ပိုင်ရွှီကျန်း၏ တံခါးရှေ့သို့ သူခိုးများကဲ့သို့ တိတ်ဆိတ်စွာ ချဉ်းကပ်သွားခဲ့ကြလေ၏။

သူတို့သည် တံခါးတွင် နားကို ကပ်ထားကြပြီး အသက်ရှူအောင့်ကာ အတွင်းမှ အသံများကို ခိုးနားထောင်နေကြ ခြင်းဖြစ်လေသည်။

ဖန်းဟန်နှင့် ပိုင်ရွှီကျန်းတို့၏ ကြည်လင်ပြတ်သားသော စကားပြောသံများက တစ်လုံးမျှ မကျန်ရစ်ဘဲ ထွက်ပေါ် လာခဲ့လေ၏။

အမျိုးသမီးသုံးဦးမှာ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြပြီး သူတို့၏ လှပသော မျက်ဝန်းများထဲတွင် အံ့သြမှု၊ စူးစမ်းလိုမှုနှင့်အတူ... နက်ရှိုင်းသော အားကျမှုနှင့် မနာလိုမှု အရိပ်အယောင်လေးများ ပြည့်နှက်သွားခဲ့ ကြလေသည်။

*ဘာလို့ ရွှီကျန်း တစ်ယောက်တည်းမှာပဲ အဲဒါမျိုး ရှိနေရတာလဲ...*

နောက်နေ့မနက်ခင်းတွင် ဖန်းဟန်သည် စာကြည့်ခန်းထဲမှ ထွက်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ကိုယ်ပိုင်ဆွဲဆောင်မှု အသီးသီးရှိကြသော အလွန်လှပသည့် အမျိုးသမီးသုံးဦး၏ ချုံခိုတိုက်ခိုက်ခြင်းကို ခံလိုက်ရလေတော့သည်။

“သခင်ကြီး...”

“ကျွန်မတို့လည်း လိုချင်တယ်...။”

“သခင်ကြီးက မျက်နှာမလိုက်သင့်ဘူးနော်...။”

အမျိုးသမီးသုံးဦး၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် မကျေနပ်မှုများနှင့် မျှော်လင့်ချက်များ ရောယှက်နေသည်ကို မြင်လိုက် ရသောအခါ ဖန်းဟန်မှာ မတတ်သာဘဲ သူ၏နှာခေါင်းကိုသာ ပွတ်သပ်လိုက်မိလေတော့သည်။