အခန်း ၁၉၀

အခန်း (၁၉၀)

ဆေးဖော်စပ်ခြင်းနှင့် သန့်စင်ခြင်း၊ နတ်ဘုရားယန္တရား အောင်မြင်သွားခြင်း

နန်းတွင်းအဆောင်တော်မှ ပျော်ရွှင်မှုများမှာ နောက်ဆုံးတွင် ဘဝ၏ အစိတ်အပိုင်းငယ်လေးများသာ ဖြစ်ပေ သည်။

နန်ယန်မြို့ တစ်မြို့လုံးကို လွှမ်းခြုံနိုင်ရန်အတွက် တယ်လီဖုန်းများဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသော ဤကောင်းကင် ကွန်ရက်ကြီးကို ကျယ်ကျယ်ပြန့်ပြန့် ချထားရန် လိုအပ်သော ကြေးဝါယာကြိုး ပမာဏမှာ အလွန်ပင် များပြား လှပေသည်။

ထို့အပြင် ကြေးဝါယာကြိုးအတွက် လိုအပ်ချက်များမှာ ယခင်က လျှပ်စစ်ထုတ်စက်များ ထုတ်လုပ်စဉ်ကထက် များစွာ ပိုမို ခက်ခဲလှပေသည်။

၎င်းသည် လုံလောက်စွာ ပါးလွှာရမည်ဖြစ်ပြီး လုံလောက်စွာ ခိုင်ခံ့ရမည်ဖြစ်ကာ အရေးအကြီးဆုံးမှာ ၎င်း၏ သန့်စင်မှုမှာ ယခင်က မရှိခဲ့ဖူးသော အဆင့်တစ်ခုသို့ ရောက်ရှိရမည် ဖြစ်ပေသည်။

ရှင်းလင်ထျန်ကုန်း၏ လျှို့ဝှက်အလုပ်ရုံအတွင်းရှိ လေထုမှာ အလွန်ပင် လေးလံဖိစီးနေလေသည်။

“ထပ်ပြတ်သွားပြန်ပြီ...”

“မရဘူး အရှင်...၊ ကျွန်တော်တို့က ကြေးဝါဆွဲတဲ့ ပုံစံခွက်ကို အကောင်းဆုံး သံမဏိနဲ့ ပုံသွင်းထားပြီးပေမယ့် ကျွန်တော်တို့ ထုတ်လုပ်ထားတဲ့ ကြေးဝါက အညစ်အကြေးတွေ အရမ်းများနေပြီး ခိုင်ခံ့မှု မရှိလို့ ဆွဲလိုက်တာနဲ့ ပြတ်သွားတာပဲ...”

“ကျွန်တော်တို့ အကြိမ်ရာနဲ့ချီပြီး ကြိုးစားခဲ့ပြီးပြီ...၊ အပါးလွှာဆုံး ဆွဲနိုင်တာက ဆံပင်မွေး တစ်မျှင်စာလောက် ပဲ...၊ ဒီထက် ပိုပါးရင် အဆင်မပြေတော့ဘူး...”

ထိပ်တန်း လက်မှုပညာရှင် တစ်စုသည် ပြတ်တောက်နေသော ကြေးဝါယာကြိုးပုံဘေးတွင် ရပ်နေကြပြီး သူတို့ ၏ မျက်နှာများမှာ စိုးရိမ်ပူပန်မှုများနှင့် ချွေးများဖြင့် ပြည့်နှက်နေလျက်ရှိနေခဲ့လေသည်။

ထိုအချိန်တွင် ဖန်းဟန်ပင်လျှင် အနည်းငယ် ပြဿနာတက်နေသည်ဟု ခံစားလိုက်ရလေ၏။

သတ္တုများကို သန့်စင်ရန်အတွက် သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ခေတ်သစ် ဓာတုဗေဒနှင့် ရူပဗေဒ နည်းလမ်းပေါင်းများစွာ ရှိနေသော်လည်း ပြဿနာမှာ အတော်ဆုံး စားဖိုမှူးပင်လျှင် ပါဝင်ပစ္စည်းများ မပါဘဲ ဟင်းတစ်ခွက် မချက်နိုင် ခြင်းပင် ဖြစ်ပေသည်။ ဤခေတ်ကာလ၏ စက်မှုလုပ်ငန်း အခြေခံမှာ ကျော်ဖြတ်၍မရနိုင်သော ကြီးမားသည့် ကွာဟချက်ကြီး တစ်ခုပင် ဖြစ်လေသည်။

သန့်စင်မှုမြင့်မားသော အက်ဆစ် မရှိသလို လျှပ်စစ်ဖြင့် ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာသည့် ကိရိယာ မရှိသည့်အပြင် တိကျ သော အပူချိန်တိုင်း ကိရိယာပင် မရှိချေ။

*တောက်...၊ ဒီအရာကို ဘယ်လို ဆက်လုပ်ရမလဲ…* ဟု ဖန်းဟန် တွေးလိုက်မိလေသည်။

ဖန်းဟန်မှာ စိတ်ထဲမှ မကျိန်ဆဲဘဲ မနေနိုင်အောင်ပင် ဖြစ်သွားခဲ့ရလေသည်။

လူတိုင်း အကြံအိုက်နေချိန်နှင့် ဖန်းဟန်ကိုယ်တိုင်ပင် အသင့်သုံး ကြေးဝါယာကြိုးများ သယ်ယူရန်အတွက် ခေတ်သစ်ကမ္ဘာသို့ ပြန်သွားရန် စဉ်းစားနေချိန်တွင် ယုံကြည်မှုအပြည့်ရှိပြီး နူးညံ့ချိုသာသော အသံတစ်ခုက အလုပ်ရုံအတွင်းသို့ ပျံ့လွင့်လာခဲ့လေသည်။

“အရှင်...၊ ကျွန်မကို စမ်းကြည့်ခွင့်ပြုမလား...”

အားလုံးက လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ စုမေနျန်က သူတို့ဆီသို့ လှပသပ်ရပ်စွာ လျှောက်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရ လေသည်။

ယနေ့တွင် သူမသည် လှုပ်ရှားရလွယ်ကူစေရန် ကိုယ်ကျပ်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး သူမ၏ ရင့်ကျက်ကာ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော ကောက်ကြောင်းများကို ပြီးပြည့်စုံစွာ ပေါ်လွင်နေစေလေသည်။ သို့သော် ဤအချိန်တွင် မည်သူကမျှ သူမ၏ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော ခန္ဓာကိုယ်ကို မကြည့်ရဲကြဘဲ အားလုံး၏ အကြည့်များမှာ သူမ၏ တောက်ပလွန်းလှသော မက်မွန်ပွင့်သဏ္ဍာန် မျက်ဝန်းများဆီသို့သာ ရောက်ရှိသွားကြလေသည်။

ထိုမျက်ဝန်းများမှာ မိမိ၏ ကျွမ်းကျင်ရာ နယ်ပယ်ကို ရှာဖွေတွေ့ရှိသွားခြင်းမှ ဖြစ်ပေါ်လာသော နည်းပညာပိုင်း

ဆိုင်ရာ တောက်ပမှုများဖြင့် လင်းလက်နေခဲ့လေသည်။

“မေနျန်...၊ မင်းမှာ နည်းလမ်းရှိလို့လား...”

ဖန်းဟန်၏ မျက်လုံးများမှာ တောက်ပသွားခဲ့လေသည်။

“မေနျန် အာမတော့ မခံရဲပါဘူး...၊ ဒါပေမယ့် သခင်ကြီးပြောတဲ့ သန့်စင်ခြင်း နည်းလမ်းက ကျွန်မ ဆေးဖော်စပ် ရာမှာ သုံးတဲ့ နည်းစနစ်အချို့နဲ့ ဆင်တူနေပုံရတယ်...”

လျူရူမေက ယုံကြည်မှုအပြည့်ဖြင့် ပြုံးကာ ပြောလိုက်လေသည်။

“ခွင့်ပြုတယ်...၊ မင်း လိုအပ်တဲ့ လူအင်အား၊ ပစ္စည်းအင်အား ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် မင်း သင့်တော်သလို စီစဉ်နိုင် တယ်...”

ဖန်းဟန်က သူ၏ လက်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ ပြောလိုက်လေသည်။

ခွင့်ပြုချက်ရပြီးနောက် လျူရူမေသည် သူမ၏ တန်ဖိုးကြီးလှသော ခရမ်းရောင်ရွှေ ပါကွာ ဆေးဖိုကို အလုပ်ရုံ အတွင်းသို့ တိုက်ရိုက် ရွှေ့ပြောင်းလာခဲ့လေသည်။

လက်မှုပညာရှင် အားလုံးမှာ အံ့အားသင့်ကာ ကြောင်အသွားကြလေ၏။

၎င်းမှာ မည်သည့်အရာ ဖြစ်ပါသနည်းဟု တွေးလိုက်ကြလေသည်။

*ဆေးဖိုကို အသုံးပြု၍ ကြေးဝါကို အရည်ကျိုမည် ဟုတ်လား...၊ သခင်မက ရူးသွားပြီလား…*ဟု သူတို့ တွးနေမိကြလေ၏။

အားလုံး၏ အံ့သြမှင်တက်နေသော အကြည့်များကြားတွင် စုမေနျန်သည် လက်မှုပညာရှင်များကို ပုံမှန် မီးသွေး ထည့်ရန် ညွှန်ကြားခြင်း မရှိခဲ့ချေ။ ယင်းအစား သူမသည် သူမ၏ အိတ်ငယ်လေးထဲမှ ခိုဥအရွယ်အစားရှိသော တောက်ပသည့် အနီရောင်ဆေးလုံး အချို့ကို ထုတ်ယူကာ ဆေးဖို၏ အောက်ခြေသို့ ပစ်ချလိုက်လေသည်။

“ဒါက နေမင်းလောင်ကျွမ်းဆေးလုံး ပဲ...၊ သာမန်မီးထက် အများကြီး ပိုများတဲ့ အပူချိန်ကို ချက်ချင်း ရောက်သွား အောင် လုပ်ပေးနိုင်တယ်...”

သူမ စကားမဆုံးမီမှာပင် သူမသည် လက်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ အတွင်းအားတစ်ချို့ကို ထုတ်လွှတ်လိုက်လေသည်။ ကျယ်လောင်သော ဝုန်း ဟူသည့် အသံနှင့်အတူ ဆေးဖို၏ အောက်ခြေမှ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အပြာ ရောင် မီးတောက်တစ်ခု ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး အလုပ်ရုံတစ်ခုလုံး၏ အပူချိန်မှာ ချက်ချင်းပင် မြင့်တက်သွားခဲ့ လေတော့သည်။

လက်မှုပညာရှင်များမှာ အလွန် ကြောက်ရွံ့သွားကြသဖြင့် နောက်သို့ ဆုတ်သွားခဲ့ကြလေသည်။

ဤသည်မှာ နတ်ဘုရားတို့၏ မှော်ပညာ တစ်မျိုးများ ဖြစ်နေမည်လားဟု သူတို့ တွေးလိုက်မိကြလေ၏။

ချက်ချင်းပင် လျူရူမေသည် နောက်ထပ် ကြေးဝါတစ်တောင်းကို ဆေးဖိုထဲသို့ ပစ်ထည့်လိုက်လေသည်။ ၎င်းတို့ အားလုံး ရွှေရောင် ကြေးဝါအရည်အဖြစ် လုံးဝ အရည်ပျော်သွားပြီးနောက် သူမသည် အမှုန့်ကြိတ်ထားသော ထူးဆန်းသည့် သတ္တုရိုင်း အမျိုးအစား အချို့ကို ထည့်လိုက်လေသည်။

“ရေခဲကျောက်က သံဓာတ်ကို စုပ်ယူနိုင်တယ်...၊ ကျောက်ချဉ်မှုန့်က ခဲ အညစ်အကြေးတွေကို စုစည်းပေးနိုင် တယ်...”

သူမသည် ဂါထာများကို ရေရွတ်ရင်း တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ဆေးဖိုအောက်ခြေရှိ အပြာရောင် မီးတောက်များကို သူမ၏ လက်များဖြင့် ထိန်းချုပ်ကာ အပြင်လူများ နားမလည်နိုင်သော ဆန်းကြယ်လှသည့် နည်းစနစ်တစ်ခုကို အသုံးပြုနေခဲ့လေသည်။

မီးတောက်များမှာ အသက်ဝင်လာသကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး သူမ၏ အမိန့်အောက်တွင် တစ်ခါတစ်ရံ မြွေတစ်ကောင် ကဲ့သို့ လှုပ်ရှားကာ တစ်ခါတစ်ရံ ကျားတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ဟိန်းဟောက်ရင်း ကြေးဝါအရည်အိုးကို ပြင်းထန်စွာ ဆူပွက်လာစေခဲ့လေသည်။

“ဒါက ကျွန်မ ခရမ်းရွှေဆေးလုံး ထဲက အညစ်အကြေးတွေကို ဖယ်ရှားရာမှာ သုံးတဲ့ ရွှေနှင့်မီးခွဲခြားခြင်း နည်း စနစ်ပဲ...”

စုမေနျန်သည် နည်းစနစ်ကို လုပ်ဆောင်နေစဉ် ဖန်းဟန်ကို စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ရှင်းပြလိုက်ရာ သူမ၏ လှပသော မျက်နှာလေးမှာ သူမ၏ ကျွမ်းကျင်မှုကြောင့် တောက်ပနေလေသည်။

“ဒီနေရာမှာ ဒီလောက်ထိ အသုံးဝင်မယ်လို့ ကျွန်မ မထင်ထားခဲ့ဘူး...၊ သခင်ကြီး ကြည့်လိုက်ပါဦး...”

သူမ၏ ညင်သာသော အော်ဟစ်သံနှင့်အတူ ဆူပွက်နေသော ကြေးဝါအရည်များမှာ အံ့သြဖွယ်ကောင်းလောက် အောင် အလွှာများအဖြစ် ကွဲထွက်သွားခဲ့လေသည်။ မျက်စိဖြင့် မြင်နိုင်သော ပိုမိုမည်းမှောင်သည့် အညစ်အ ကြေး အလွှာများမှာ မျက်နှာပြင်ပေါ်သို့ တွန်းထုတ်ခံလိုက်ရပြီး အလယ်ပိုင်းရှိ ကြေးဝါအရည်များမှာမူ ယခင်က ထက် ပိုမို ကြည်လင်သန့်စင်လာကာ နီရဲသော ရွှေရောင်အလင်းတန်းများဖြင့် တောက်ပနေလေသည်။

“ကြေးဝါတွေ ထုတ်လိုက်တော့...”

စုမေနျန်က ကျယ်လောင်စွာ အမိန့်ပေး လိုက်လေသည်။

ပြင်ဆင်ထားပြီးသော လက်မှုပညာရှင် တစ်ဦးက ဆေးဖိုအောက်ခြေရှိ အပေါက်ငယ်တစ်ခုကို အမြန်ဖွင့်လိုက်ရာ အလွန် သန့်စင်ပြီး ပုံသွင်းရ လွယ်ကူသော ကြေးဝါအရည်များက မီးနဂါးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ဖြည်းညင်းစွာ စီးကျ လာခဲ့လေသည်။ နောက်ထပ် လက်မှုပညာရှင် တစ်ဦးက ချက်ချင်း ရှေ့သို့ထွက်လာကာ လုပ်ငန်းစဉ်ကို ဂရုတ စိုက် လုပ်ဆောင်လိုက်လေသည်။

ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ အရာအားလုံးမှာ အံ့သြဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် ချောမွေ့သွားခဲ့လေသည်။

သန့်စင်သော ကြေးဝါအရည်သည် အအေးခံသည့် လုပ်ငန်းစဉ်အတွင်း အံ့သြဖွယ်ကောင်းသော ခိုင်ခံ့မှုကို ပြသခဲ့ လေသည်။ အထူးပြုလုပ်ထားသော ပုံစံခွက်တစ်ခုထဲတွင် ၎င်းကို ဆံပင်မွေးထက် အဆပေါင်းများစွာ ပိုပါးလွှာ ပြီး ပြီးပြည့်စုံသော ကြေးဝါယာကြိုးများအဖြစ် အလွယ်တကူ ဆွဲယူနိုင်ခဲ့ကာ နူးညံ့သော ရွှေရောင်အလင်းများ ဖြင့် တောက်ပလျက်ရှိနေခဲ့လေသည်။

နည်းပညာပိုင်းဆိုင်ရာ အဟန့်အတားများကို ကျော်လွှားနိုင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်ပေသည်။

ထို့အပြင် စုမေနျန်က ဤ ရွှေနှင့်မီးခွဲခြားခြင်းနည်းစနစ် ကို အမြောက်အမြား ထုတ်လုပ်ရာတွင် အသုံးပြုနိုင် ကြောင်း စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြောကြားခဲ့လေသည်။

“ဟင်း...”

အလုပ်ရုံတစ်ခုလုံးတွင် အံ့သြတကြီး အသက်ပြင်းပြင်း ရှူသံများ ပြည့်နှက်သွားခဲ့လေသည်။

လက်မှုပညာရှင် အားလုံးက လျူရူမေကို ကြည့်သည့် အကြည့်များမှာ လုံးဝ ပြောင်းလဲသွားခဲ့လေပြီ။ ၎င်းသည် သူတို့၏ သခင်မကို ကြည့်သည့် အကြည့်မျိုး မဟုတ်တော့ဘဲ သာမန်လူများက နတ်ဘုရားတစ်ပါးကို မော်ကြည့် သကဲ့သို့ တပည့်များက သူတို့၏ ဆရာကို မော်ကြည့်သကဲ့သို့ ဖြစ်နေလေသည်။

*စက်မှုလုပ်ငန်း သန့်စင်ခြင်းအတွက် ဆေးဖော်စပ်သည့် နည်းပညာတွေကို အသုံးပြုတယ် ဟုတ်လား...*

*ဒါက ဘယ်လိုအရာမျိုးလဲ….*ဟု သူတို့ တွေးလိုက်မိကြလေ၏။