အခန်း ၁၉၁

အခန်း (၁၉၁)

ကောင်းကင်ပိုက်ကွန်ကျယ်ပြန့်ကာ ရန်သူကို ထောင်ချောက်ဆင်ခြင်း

လျူရူမေသည် ယုံကြည်နိုင်ဖွယ်မရှိသော ‘ဆေးဖော်စပ်ခြင်း’ ကို အသုံးပြု၍ တယ်လီဖုန်း၏ အဓိကနည်းပညာ အခက်အခဲကို ကျော်လွှားနိုင်ခဲ့ပြီးနောက်တွင် ရှင်းလင်ထျန်ကုန်း၏ ထုတ်လုပ်နိုင်စွမ်းမှာ ချက်ချင်းပင် မြင့်တက် လာခဲ့လေသည်။

စံချိန်မီ ကြေးဝါယာကြိုး အမြောက်အမြားကို ဆက်တိုက်ဆိုသလို ထုတ်လုပ်နိုင်ခဲ့လေ၏။

ဖန်းဟန်သည် အမြင့်ဆုံးလျှို့ဝှက်အမိန့်တစ်ရပ်ကို ချက်ချင်းပင် ထုတ်ပြန်လိုက်လေသည်။

ဇီယင်း၏ ကိုယ်တိုင်ကွပ်ကဲမှုအောက်တွင် နဂါးအစွယ်တပ်မတော် သည် ညအမှောင်ကို အကာအကွယ်ယူကာ အမှောင်ထဲမှ တစ္ဆေများအလား မရေမတွက်နိုင်သော လျှို့ဝှက်စစ်ဆင်ရေးအဖွဲ့များအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး ယခင်က မရှိဖူးသော သွယ်တန်းခြင်းလုပ်ငန်းစဉ်ကြီးကို လုပ်ဆောင်ခဲ့ကြလေ၏။

ခရိုင်အုပ်ချုပ်ရေးမှူးစံအိမ်တော်ကို အဓိကဗဟိုချက်အဖြစ် ထားရှိကာ စစ်စခန်းလေးခု၊ မြို့တံခါးလေးပေါက်၊ ဘဏ္ဍာတိုက်၊ စပါးကျီနှင့် နန်ယန်မြို့ရှိ အဓိကမဟာဗျူဟာကျသော နေရာအားလုံးကို ချိတ်ဆက်ထားသည့် မျက်စိဖြင့်မမြင်နိုင်သော ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး ပိုက်ကွန် တစ်ခုကို ညတွင်းချင်းပင် အမြန်ယက်လုပ်လိုက် ကြလေသည်။

ထိုအချိန်တွင် ခရိုင်အုပ်ချုပ်ရေးမှူးစံအိမ်တော်၏ အလွန်နက်ရှိုင်းသော လျှို့ဝှက်ခန်းတစ်ခုထဲ၌ ဖြစ်လေ၏။

ဇီယင်းသည် ‘ကြောက်မက်ဖွယ်ဝိညာဉ်’ အဖွဲ့ထဲမှ သစ္စာအရှိဆုံး၊ ဉာဏ်အကောင်းဆုံးနှင့် စကားတစ်ခွန်းမျှ ပေါက်ကြားမည်မဟုတ်သော အဖွဲ့ဝင် (၃၀) ကို ကိုယ်တိုင်ရွေးချယ်ကာ ဤနေရာတွင် ပိတ်လှောင်ထားခဲ့ လေသည်။

သူတို့၏ ‘နည်းပြချုပ်’ မှာ အခြားသူမဟုတ်ဘဲ ပိုင်ရွှီကျန်းပင် ဖြစ်ချေသည်။

ပိုင်ရွှီကျန်းသည် တုတ်တံငယ်တစ်ခုကို ကိုင်ဆောင်ထားပြီး တယ်လီဖုန်းအသုံးပြုပုံ အဆင့်ဆင့်ကို ရေးသားထား သော ဆိုင်းဘုတ်တစ်ခုနှင့်အတူ ရပ်နေခဲ့လေ၏။

ပုံမှန်အားဖြင့် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ကြောက်မက်ဖွယ်ဝိညာဉ် အဖွဲ့ဝင်များမှာ မူလတန်းကျောင်းသား များကဲ့သို့ မတ်မတ်ထိုင်ကာ လေးနက်သောမျက်နှာထားများဖြင့် မှတ်စုများ ရေးမှတ်နေကြသည်ကို မြင်ရသည် မှာ အလွန်ပင် ထူးဆန်းနေသော်လည်း ထိရောက်မှုရှိလှပေသည်။

အရာအားလုံး အသင့်ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်၏။

စာကြည့်ခန်းထဲတွင်မူ ဖန်းဟန်သည် သူ၏ စားပွဲ၌ ထိုင်နေပြီး တစ်မြို့လုံးကို လွှမ်းခြုံထားကာ သူကိုယ်တိုင် ယက်လုပ်ထားသည့် သတင်းအချက်အလက်ကွန်ရက်ကြီးမှ ပေးစွမ်းသော အပြည့်အဝ ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်းကို ခံစားနေရလေသည်။ သူ၏ နှုတ်ခမ်းထက်တွင် အေးစက်ပြီး ရက်စက်သော အပြုံးတစ်ခုက အလိုအလျောက် ပေါ်လာခဲ့လေ၏။

အမဲလိုက်ရန် အချိန်ရောက်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်ပေသည်။

သူသည် စာရေးတံကို ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး ဗလာစာရွက်တစ်ရွက်ပေါ်တွင် အမိန့်တစ်ခုကို ရေးချလိုက်လေ၏။

မကြာမီမှာပင် ခရိုင်အုပ်ချုပ်ရေးမှူးရုံးမှတစ်ဆင့် နန်ယန်မြို့တစ်ဝန်းလုံးသို့ ‘တရားဝင်သတင်း’ တစ်ခုက လျင်မြန်စွာ ပျံ့နှံ့သွားခဲ့လေတော့သည်။

[သခင်မလျူသည် မကြာသေးမီက လုပ်ကြံခံရမှုနှင့် ပြင်းထန်သော ဖျားနာမှုတို့မှ လွတ်မြောက်လာခဲ့ပြီး ယခုမှပင် ပြန်လည်ကျန်းမာလာခဲ့ရာ ဤသည်မှာ နတ်ဘုရားများ၏ ကာကွယ်စောင့်ရှောက်မှုကြောင့်ပင် ဖြစ်ပေသည်။ သခင်ကြီးဖန်းသည် ဤကျေးဇူးတော်ကို တုံ့ပြန်သောအားဖြင့် နောက်သုံးရက်အကြာတွင် သူမကို မြို့အပြင်ဘက် လီ (၅၀) ကွာဝေးသော ချင်းယွင်ဘုရားကျောင်းသို့ ကိုယ်တိုင် လိုက်ပါပို့ဆောင်ကာ အမွှေးတိုင် ထွန်းညှိ၍ ကတိသစ္စာပြုမည် ဖြစ်ပေသည်။ သူ၏ ကိုင်းရှိုင်းမှုကို ပြသရန်အတွက် သူ၏ ကိုယ်ရံတော် တစ်ဝက် ကိုသာ ခေါ်ဆောင်သွားမည် ဖြစ်လေသည်]

ထိုသတင်းကြောင့် တစ်မြို့လုံး ဆူညံပွက်လောရိုက်သွားခဲ့လေတော့၏။

မြို့ထဲရှိ သာမန်စံအိမ်တစ်ခု၏ သီးသန့်အခန်းတစ်ခုထဲတွင်မူ ရက်စက်သော မျက်နှာထားရှိသည့် တောင့်တင်း ခိုင်မာသော လူလတ်ပိုင်း စစ်သူကြီးတစ်ဦးမှာ ထိုသတင်းကို ကြားသောအခါ အလွန်တရာ ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်သွားခဲ့လေသည်။

ဤသူမှာ အခြားသူမဟုတ်ဘဲ နန်ယန်မြို့၌ ကျင်းပေမြို့စားကြီး ချထားခဲ့သော အကြီးမားဆုံး သူလျှိုနှင့် ယခင်က လက်နက်ချခဲ့ဖူးသော စစ်သူကြီး ဝူတာ့ပင် ဖြစ်ချေသည်။

“ဟားဟားဟား... ဒါဟာ တကယ်ကို ကောင်းကင်ဘုံက ကူညီလိုက်တာပဲ...”

ဝူတာ့သည် စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် မျက်နှာတစ်ခုလုံး နီရဲနေကာ စားပွဲကို လက်သီးဖြင့် ပြင်းထန်စွာ ထုချလိုက် လေ၏။

“ဖန်းဟန်... မင်းလို ကောင်လေးက ငယ်ရွယ်ပြီး မောက်မာနေတာပဲ... တိုက်ပွဲနှစ်ခုလောက် နိုင်ပြီး မိန်းမတစ် ယောက်ကို ကယ်နိုင်ရုံနဲ့ မင်းကိုယ်မင်း နန်ယန်ရဲ့ဘုရင်လို့ တကယ်ပဲ ထင်နေတာလား... ဒီလို အချိန်မျိုးမှာ မြို့ရဲ့ ကာကွယ်ရေးကို လျှော့ချရဲတယ်ဆိုတော့... မင်းက သေချင်နေတာပဲ...”

သူ၏ မျက်လုံးများမှာ လောဘနှင့် မနာလိုမှုတို့ဖြင့် တောက်ပနေကာ သူ၏ ယုံကြည်ရသော လူများကို ရက်စက်စွာ ပြုံးပြရင်း အမိန့်ပေးလိုက်လေသည်။

“ငါ့အမိန့်ကို ဆင့်ပေးလိုက်... မြို့ထဲမှာ ပုန်းအောင်းနေတဲ့ သူလျှို တွေ အားလုံးနဲ့ ငါတို့ဘက် ပါလာတဲ့ သူဌေးတွေ ကိုပါ အသိပေးလိုက်... နောက်သုံးရက်အကြာ နေ့လယ်ရောက်ရင် ငါ ခွက်ကို ရိုက်ခွဲလိုက်တဲ့ အချက်ပြမှုနဲ့အတူ အားလုံး တစ်ပြိုင်နက်တည်း လှုပ်ရှားကြရမယ်...”

“ငါတို့ရဲ့ ပစ်မှတ်က အဲဒီ ကျိန်စာသင့်နေတဲ့ ချင်းယွင်ဘုရားကျောင်း မဟုတ်ဘူး...”

ဝူတာ့၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ရက်စက်သော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာလေ၏။

“ဖန်းဟန် မြို့ထဲမှာ မရှိတဲ့အချိန်ကို အခွင့်ကောင်းယူပြီး သူ ခရိုင်အုပ်ချုပ်ရေးမှူးစံအိမ်တော်မှာ ချန်ထားခဲ့တဲ့ မိန်းမတွေ အားလုံးကို လျှပ်စီးလို အမြန်နှုန်းနဲ့ လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်ရမယ်... ကြီးမားတဲ့ ပရမ်းပတာဖြစ်မှုကြီးကို ဖန်တီးရမယ်... ပြီးရင် အခြားသူတွေရဲ့ အကူအညီနဲ့ နန်ယန်မြို့ရဲ့ အနောက်ဘက်တံခါးကို တစ်ကြိမ်တည်းနဲ့ သိမ်းပိုက်ပြီး မြို့စားကြီးရဲ့ တပ်တွေကို မြို့ထဲကို ကြိုဆိုရမယ်...”

“အမိန့်အတိုင်းပါ...”

ယုံကြည်ရသော လက်ထောက်ဖြစ်သူက အမိန့်ကို နာခံလိုက်ပြီး ချက်ချင်းပင် လှည့်ထွက်သွားကာ ခြံနောက်ဖေး မှ စာပို့ခိုတစ်ကောင်ကို လွှတ်လိုက်လေသည်။

စာပို့ခိုသည် အလွန်သေချာလှပါသည်ဟု ထင်ရသော ဝူတာ့၏ ပူးပေါင်းကြံစည်မှုကို သယ်ဆောင်ရင်း အတောင်ပံ များကို ခတ်ကာ မြို့၏ နေရာအနှံ့အပြားသို့ ပျံသန်းသွားခဲ့လေ၏။

ဝူတာ့သည် ပြတင်းပေါက်နံဘေးတွင် လက်ပိုက်ရပ်နေရင်း စာပို့ခိုများ ပျံသန်းသွားရာ အရပ်သို့ စိုက်ကြည့်နေခဲ့ လေသည်။ သူသည် ခရိုင်အုပ်ချုပ်ရေးမှူးစံအိမ်တော်ကို ဝင်ရောက်စီးနင်းကာ ဖန်းဟန်၏ လှပသော ဇနီးမယား များကို ဖမ်းဆီးပြီး ပြိုင်ဘက်ကင်းသော အောင်ပွဲများ ရရှိနေသည်ကို ကြိုတင်မြင်ယောင်နေပုံ ရပေသည်။

သို့သော် သူ မသိခဲ့သည်မှာ...၊

သူ၏ စံအိမ်နှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင်ရှိ လက်ဖက်ရည်ဆိုင် အပေါ်ထပ်မှနေ၍ အေးစက်ပြီး ခံစားချက်ကင်းမဲ့နေသော မျက်လုံးတစ်စုံက သူ၏ စံအိမ်ထဲတွင် ဖြစ်ပျက်နေသမျှ အရာအားလုံးကို မှန်ပြောင်းမှတစ်ဆင့် အသေးစိတ် ကြည့်ရှုနေခဲ့ပြီ ဖြစ်ခြင်းပင်။

ထိုမျက်လုံးများ၏ ဘေးတွင် လက်ဖက်ရည်သောက်သူအဖြစ် ရုပ်ဖျက်ထားသော လုံခြုံရေးအဖွဲ့ဝင်တစ်ဦးက တယ်လီဖုန်းတစ်လုံးကို ကိုင်ဆောင်ထားလေသည်။

“ဗဟိုကွပ်ကဲရေးစခန်းကို ခေါ်နေပါတယ်... ဗဟိုကွပ်ကဲရေးစခန်းကို ခေါ်နေပါတယ်... စွန်ရဲ ပါ...”

“ငါးက ငါးစာ ကို ဟပ်သွားပါပြီ... ထပ်ပြောပါမယ်... ငါးက ငါးစာ ကို ဟပ်သွားပါပြီ...”