အခန်း ၁၉၂

အခန်း (၁၉၂)

နတ်ဘုရားမျက်လုံးတော်အောက်မှ လူပြက်၏ ပျော်ပွဲရွှင်ပွဲ

သုံးရက်ကြာပြီးနောက် နန်ယန်မြို့၏ အရှေ့ဘက်တံခါးတွင် ဖြစ်လေသည်။

“ကြည့်ကြစမ်း...၊ သခင်ကြီးဖန်းရဲ့ ယာဉ်တန်းကြီးပဲ...”

အော်ဟစ်သံနှင့်အတူ ဆူညံနေသော လမ်းမကြီးမှာ ချက်ချင်းပင် တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့ပြီး ထောင်ပေါင်းများစွာသော မျက်လုံးများမှာ မြို့တံခါးမှ ဖြည်းညင်းစွာ ထွက်ပေါ်လာသော ယာဉ်တန်းဆီသို့ ကျရောက်သွားခဲ့ကြလေ၏။

နဂါးအစွယ်တပ်တော်မှ အထက်တန်းစားစစ်သည်တော် တစ်ရာနီးပါးမှာ ဓားအိမ်မှ ဆွဲထုတ်ထားသော ဓားများ ကဲ့သို့ အလယ်ရှိ သာမန်ဟု ထင်ရသော ရထားလုံးကို အကာအကွယ်ပေးထားကြလေသည်။

သို့သော် ထိုရထားလုံးအတွင်းတွင် ထိုင်နေသူမှာ သူတို့ နန်ယန်မြို့၏ သက်ရှိဗောဓိသတ္တဖြစ်သော သခင်မလျူ ဖြစ်ကြောင်းကို လူတိုင်း သိရှိထားကြပေသည်။

“ဘုရားရေ... သခင်ကြီးဖန်းက တကယ်ကို ယှဉ်နိုင်စွမ်းမရှိအောင် ကရုဏာကြီးမားလွန်းတယ်...၊ သခင်မလျူ သက်သာခါစရှိသေးတာကို ဘုရားဖူးပြီး သစ္စာဆိုဖို့ ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ လိုက်ပို့ပေးတာပဲ...”

“ဒါတင်မကသေးဘူး... သခင်ကြီးဖန်းက သူ့ရဲ့ စေတနာကို ပြသဖို့အတွက် ဒီကိစ္စကြောင့် မြို့ထဲက တပ်ဖွဲ့တစ် ဝက်ကိုတောင် ရွှေ့ပြောင်းလိုက်တယ်လို့ ကြားတယ်...”

လူအုပ်ကြီးကြားတွင် လူတို့၏ တီးတိုးရေရွတ်သံများမှာ ကြည်ညိုလေးစားမှု၊ ကျေးဇူးတင်မှုတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေ ခဲ့လေသည်။ ယာဉ်တန်းဆီသို့ ကြည့်ရှုနေကြသော သူတို့၏ အကြည့်များမှာ အံ့ဖွယ်တစ်ရပ်ကို မြင်တွေ့နေရ သည့်အလား စိတ်အားထက်သန်မှုများ အပြည့်အဝ ရှိနေခဲ့ကြလေသည်။

သို့သော်လည်း လူအုပ်ကြီး၏ သတိမထားမိနိုင်သော ထောင့်တစ်နေရာတွင်မူ အေးစက်သော မျက်လုံးအချို့က အချင်းချင်း အကြည့်ချင်းဖလှယ်လိုက်ကြပြီးနောက် လူအုပ်ထဲသို့ လျင်မြန်စွာ တိုးဝင် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ကြ လေသည်။

စနစ်တကျ စီစဉ်ညွှန်ကြားထားသော ပြဇာတ်တစ်ပုဒ်မှာ တရားဝင် စတင်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ချေသည်။

မြို့၏တောင်ဘက်ရှိ ကြီးမားကျယ်ဝန်းသော စံအိမ်ကြီးတစ်ခု၏ အတွင်းပိုင်းတွင် ဖြစ်လေသည်။

“ဟားဟားဟား... ကောင်းတယ်... အရမ်းကောင်းတယ်...”

ဝူတာ့သည် သူ၏ရှေ့ရှိ သစ်တော်သားစားပွဲကို လက်ဝါးဖြင့် ရိုက်ချလိုက်ရာ မာကျောသော မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် ထင်ရှားသော အက်ကွဲကြောင်းတစ်ခု ပေါ်လာခဲ့လေ၏။

သူ၏ မျက်လုံးများမှာ သွေးရောင်လွှမ်းနေပြီး မျက်နှာမှာ ထိန်းချုပ်ထားရသော အလွန်အမင်း ဝမ်းသာမှုနှင့် ဒေါသတို့ကြောင့် တွန့်လိမ်နေကာ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးမှာလည်း စိတ်လှုပ်ရှားလွန်းသဖြင့် အနည်းငယ် တုန်ယင် နေခဲ့လေသည်။

“ဖန်းဟန်က အရမ်းနုနယ်သေးတယ်... သူက အရေးမပါတဲ့ တိုက်ပွဲနှစ်ခုကို နိုင်ခဲ့ပြီး မိန်းမတစ်ယောက်ကို သူ့ရဲ့ မှော်ပညာနဲ့ ကယ်တင်လိုက်နိုင်ရုံနဲ့ သူ့ကိုယ်သူ နန်ယန်မြို့ရဲ့ ဘုရင်လို့ တကယ် ထင်နေတာလား...”

သူသည် ပြင်းထန်သော အရက်ကို တစ်ကျိုက်တည်း မော့သောက်လိုက်ရာ အရည်များက သူ၏ ကြ​မ်းတမ်း သော မုတ်ဆိတ်မွေးမှတစ်ဆင့် ရင်ဘတ်ပေါ်သို့ စီးကျသွားသော်လည်း သူက အနည်းငယ်မျှပင် ဂရုမစိုက်ခဲ့ပေ။

“မိန်းမဆန်တဲ့ ကရုဏာတရားပဲ... မိန်းမတစ်ယောက်အတွက်နဲ့ ဒီလိုအချိန်မှာ မြို့ထဲကနေ ထင်ထင်ရှားရှား ထွက် သွားရဲတာ... သူတို့ရဲ့ ကာကွယ်ရေးတပ်ဖွဲ့ တစ်ဝက်ကိုတောင် ရုပ်သိမ်းသွားသေးတယ်... ဒါဟာ နတ်ဘုရားတွေ က ဖန်တီးပေးတာ မဟုတ်ရင် ဘာဖြစ်နိုင်ဦးမလဲ...”

လျှို့ဝှက်ခန်းအတွင်း၌ ယုံကြည်ရသော စစ်သူကြီးအချို့မှာလည်း လောဘကြီးပြီး ရက်စက်သော အပြုံးများကို ပိုင်ဆိုင်ထားကြလေသည်။

“စစ်သူကြီး... ဖန်းဟန်ရဲ့ လုပ်ရပ်က နန်ယန်မြို့ကို ရန်သူ့လက်ထဲ ထိုးအပ်လိုက်တာနဲ့ အတူတူပါပဲ...”

“မှန်ပါတယ်... သူ ထွက်သွားတာနဲ့ တစ်ပြိုင်နက် ကျွန်တော်တို့ စပြီးလှုပ်ရှားလိုက်မယ်... သူ ဘာဖြစ်နေလဲဆိုတာ သဘောပေါက်သွားတဲ့ အချိန်ကျရင် နန်ယန်မြို့က အရှင်သခင် ပြောင်းသွားပြီဖြစ်မှာပါ...”

ဝူတာ့သည် ဝိုင်ခွက်ကို ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ရိုက်ခွဲလိုက်ရာ ကြည်လင်သော ကွဲအက်သံ ထွက်ပေါ်လာခဲ့လေသည်။ သူသည် မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး လှောင်အိမ်ထဲမှ လွတ်မြောက်တော့မည့် ကျားတစ်ကောင်ကဲ့သို့ လျှို့ဝှက်ခန်း အတွင်း ခေါက်တုံ့ခေါက်ပြန် လျှောက်နေကာ သူ၏ မျက်လုံးများတွင် သွေးဆာနေသည့် အရိပ်အယောင်များ တောက်ပနေခဲ့လေ၏။

ဝူတာ့သည် သူ၏ နီရဲနေသော လျှာကို ထုတ်ကာ ခြောက်သွေ့နေသော နှုတ်ခမ်းကို သပ်လိုက်ပြီး သူ၏ အသံမှာ ဖောက်ပြန်လွဲမှားမှုနှင့် ကာမရာဂတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့လေသည်။

“နားထောင်ကြစမ်း... ပထမဦးဆုံး ငါ ကိုယ်တိုင် လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူတွေကို ဦးဆောင်ပြီး ခရိုင်အုပ်ချုပ်ရေးမှူး စံအိမ်တော်ရဲ့ နောက်ပေါက်ကနေ ဝင်တိုက်မယ်... ဖန်းဟန်က ဒီမိန်းမတွေကို မြတ်နိုးတယ် မဟုတ်လား... ပိုင်ရွှီ ကျန်း၊ နန်ကုန်းယင်ရှု... ကျွတ် ကျွတ်... သူ့ရဲ့ မိန်းမတွေက ငါတို့ရဲ့ ပေါင်ကြားမှာ ဘယ်လို အသနားခံရလဲဆိုတာ တစ်မြို့လုံးရဲ့ ရှေ့မှာ သူ့ကို ပြပေးမယ်... သေချင်လျက်နဲ့ သေခွင့်မရဘူးဆိုတာ ဘာလဲဆိုတာကို သူ့ကို သိအောင် လုပ်ပြရမယ်...”

သူသည် စကားကို ခေတ္တရပ်လိုက်ပြီး သူ၏ မျက်လုံးများမှာ ပို၍ပင် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်စွာ တောက်ပသွားခဲ့ လေသည်။

“တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ မြို့ရဲ့ နေရာတိုင်းကို မီးရှို့ပစ်ကြ... အကုန်လုံးကို မီးရှို့ပစ်... ရေကို တတ်နိုင်သမျှ နောက်ကျိ အောင် လုပ်ပစ်... ဒီဒေသခံအထက်တန်းလွှာတွေကို သူတို့ရဲ့ လူတွေကို ဦးဆောင်ပြီး အစိုးရရုံးကို ဝင်တိုက်ခိုင်း လိုက်... ငါက နန်ယန်မြို့တစ်ခုလုံးကို အလုံးစုံ ဖရိုဖရဲ ဖြစ်သွားစေချင်တာ...”

“မြို့ထဲမှာ ဖရိုဖရဲ ဖြစ်သွားတာနဲ့ ငါတို့ ကျွေးမွေးထားတဲ့ အရှေ့ဘက်တံခါးက တပ်မှူးက တံခါးကို နာခံမှုရှိရှိ ဖွင့်ပေးလိမ့်မယ်... အဲ့ဒီအခါကျရင် မြို့စားကြီးရဲ့ တပ်သား ငါးသောင်း ရောက်လာတာနဲ့ ငါတို့က အတွင်းအပြင် ပေါင်းပြီး တိုက်ခိုက်လို့ရပြီ... ဒီနန်ယန်မြို့က ငါတို့ရဲ့ အပိုင် ဖြစ်လာတော့မှာပဲ...”

“ဒီကိစ္စ အောင်မြင်သွားတာနဲ့ ငါတို့က မြင့်မြတ်တဲ့ဘွဲ့တွေ ရလာပြီး စစ်သူကြီးတွေ အဖြစ် ခန့်အပ်ခံရလိမ့်မယ်... ငါတို့ ညီအစ်ကိုတိုင်း ဖန်းဟန်ရဲ့ မိန်းမတွေကို ဝေစုရကြလိမ့်မယ်...”

“ဟေး...”

လျှို့ဝှက်ခန်းအတွင်း၌ ယုံကြည်ရသော လူယုံများက သားရဲများကဲ့သို့ ကြွေးကြော်သံများ ထုတ်ဖော်လိုက်ကြပြီး သူတို့၏ မျက်လုံးများမှာ လောဘနှင့် ရမ္မက်တို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေလျက်ရှိနေခဲ့တော့သည်။

ထိုအချိန်တွင် ခရိုင်အုပ်ချုပ်ရေးမှူးစံအိမ်တော်၏ အနက်ရှိုင်းဆုံး လျှို့ဝှက်ခန်းအတွင်း၌ ဖြစ်လေသည်။

ဤနေရာတွင် ပြင်ပကမ္ဘာ၏ ဆူညံပွက်လောရိုက်မှုများနှင့် လုံးဝကွဲပြားခြားနားစွာ အေးစိမ့်သော တိတ်ဆိတ်မှု သာ ရှိနေပြီး နိမ့်ချည်မြင့်ချည် ထွက်ပေါ်နေသော "တီ... တီ..." ဟူသည့် စည်းချက်ကျကျ အသံများသာ ရှိနေ ခဲ့ချေသည်။

နန်ယန်မြို့၏ ကြီးမားသော သဲစားပွဲတစ်ခုက အလယ်ဗဟိုတွင် နေရာယူထားပြီး ၎င်းပေါ်တွင် လမ်းတိုင်းကို သေချာစွာ အမှတ်အသား ပြုလုပ်ထားလေသည်။

သဲစားပွဲ၏ ပတ်ပတ်လည်တွင် ဦးခေါင်း၌ ရိုးရှင်းသော အသံဖမ်းခွက်များကို တပ်ဆင်ထားသည့် လေးနက် တည်ကြည်သော မျက်နှာထားဖြင့် ကြေးနန်းရိုက်သူ ဆယ်ဦးကျော်ခန့်က မတ်မတ် ထိုင်နေခဲ့ကြလေသည်။

သူတို့၏ ရှေ့ရှိ ကိရိယာများမှ ထွက်ပေါ်လာသော မရေမတွက်နိုင်သည့် ကြေးဝါယာကြိုးများမှာ ဧရာမ အာရုံ ကြောကွန်ရက်ကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ မြို့တစ်ခုလုံး၏ သွေးခုန်နှုန်းကို စုစည်းပေးနေလေသည်။

ဇီယင်းသည် သဲစားပွဲရှေ့တွင် ရပ်နေပြီး သူမ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ရှေးဟောင်းရေခဲများကဲ့သို့ အေးစက်နေ လျက်ရှိနေခဲ့လေ၏။

“သတင်းပို့ပါတယ်...”

ကြေးနန်းရိုက်သူတစ်ဦးမှာ မတ်မတ်ထိုင်လိုက်ပြီး လျင်မြန်စွာ ပြောလိုက်လေသည်။

“စွန်ရဲ အမှတ်သုံးက ဆက်သွယ်လာပါတယ်... ပစ်မှတ် သားသတ်သမားက အလုံးစုံ တိုက်ခိုက်ဖို့ အမိန့်ပေးလိုက် ပါပြီ... လမ်းဘေးဈေးသည်တွေအဖြစ် ဟန်ဆောင်ထားတဲ့ သူ့ရဲ့ လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူ ဆယ့်နှစ်ယောက်က ဗာမီလီယံငှက်လမ်းတစ်လျှောက်ကနေ ခရိုင်အုပ်ချုပ်ရေးမှူးစံအိမ်တော်ရဲ့ နောက်ပေါက်ဆီကို ရွေ့လျားနေ ပါတယ်... သူတို့ တစ်မိနစ်အတွင်း ရောက်လာပါလိမ့်မယ်...”

“တီ... တီ...”

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် အခြားကြေးနန်းရိုက်သူတစ်ဦးက အော်ဟစ်လိုက်လေ၏။

“သတင်းပို့ပါတယ်... ဇီးကွက် အမှတ်ခုနစ်က ဆက်သွယ်လာပါတယ်... ပစ်မှတ်ဖြစ်တဲ့ ဝက် တပ်ဖွဲ့ဝင် ရှစ် ယောက်က မြို့အနောက်ဘက်က စပါးကျီအနီးမှာ မီးလောင်လွယ်တဲ့ ပစ္စည်းတွေကို မီးရှို့လိုက်ပါပြီ...”

“သတင်းပို့ပါတယ်... ပျားပိတုန်း အမှတ်နှစ်က ဆက်သွယ်လာပါတယ်... ပစ်မှတ် မြွေပွေးက အထက်တန်းလွှာ မိသားစု သုံးစုနဲ့ ပူးပေါင်းပြီး အစိုးရရုံးကို ဝင်တိုက်ဖို့ ပြင်ဆင်နေပါတယ်...”

ကုဒ်ဝှက်ထားသော ကြေးနန်းစာများမှာ စီးဆင်းနေသော စမ်းချောင်းလေးများကဲ့သို့ မြို့၏ နေရာအနှံ့အပြားမှ ဤဗဟိုအာရုံကြောစနစ်ဆီသို့ စီးဝင်လာခဲ့ပြီး ဧရာမသဲစားပွဲပေါ်တွင် ရန်သူ၏ လှုပ်ရှားမှုများကို ကြည်လင်ပြတ် သားသော မြေပုံတစ်ခုအဖြစ် ပုံဖော်ပေးနေခဲ့လေသည်။

ဇီယင်းသည် ဝူတာ့၏ သေခံတပ်ဖွဲ့ကို ကိုယ်စားပြုသော အနက်ရောင် အလံငယ်တစ်ခုကို ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး သဲစားပွဲပေါ်ရှိ ဗာမီလီယံငှက်လမ်း တည်နေရာတွင် တိကျစွာ စိုက်ထူလိုက်လေ၏။

“နောက်ပေါက်က နဂါးအစွယ် တပ်ဖွဲ့ကို သူတို့ရဲ့ နေရာတွေမှာပဲ နေဖို့ အကြောင်းကြားလိုက်ပါ...”

သူမသည် ခေါင်းပင် မမော့ဘဲ သူမ၏ အသံမှာ မည်သည့် ခံစားချက်မျှ မပါဝင်ဘဲ ရှိနေလေသည်။

“သူတို့ ဝင်လာတာနဲ့ တစ်ပြိုင်နက် နောက်ပေါက်ကို ချက်ချင်း ပိတ်ဆို့လိုက်ပြီး ခွေးကိုရိုက်ဖို့ တံခါးပိတ်တဲ့ စီမံကိန်းကို အကောင်အထည်ဖော်ပါ...”

“ဟုတ်ကဲ့ပါ...”

ထို့နောက် သူမသည် နောက်ထပ် အနီရောင် အလံငယ်တစ်ခုကို ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး မြို့အနောက်ဘက်ရှိ စပါးကျီ တည်နေရာတွင် စိုက်ထူလိုက်လေသည်။

“စပါးကျီမှာ ပုန်းအောင်းနေတဲ့ တစ္ဆေအစွယ် တပ်ဖွဲ့ကို ချက်ချင်း လှုပ်ရှားဖို့နဲ့ တစ်ယောက်မှ အသက်ရှင်ခွင့် မပေးဖို့ အကြောင်းကြားလိုက်ပါ...”

“ဟုတ်ကဲ့ပါ...”

“အစိုးရရုံး အပြင်ဘက်က တစ္ဆေအစွယ် အမှတ်ငါး တပ်ဖွဲ့ကို ဦးဆောင်နေတဲ့ အထက်တန်းလွှာ အဖွဲ့ဝင် အားလုံး ကို ဖမ်းဆီးဖို့၊ အခင်းဖြစ်ပွားရာ နေရာကို ပိတ်ဆို့ထားဖို့နဲ့ သူတို့ထဲက တစ်ယောက်မှ မလွတ်မြောက်စေဖို့ အကြောင်းကြားလိုက်ပါ...”

“ဟုတ်ကဲ့ပါ...”

သူမ၏ အေးစက်သော နှုတ်ခမ်းများမှတစ်ဆင့် ထွက်ပေါ်လာသော အမိန့်တစ်ခုပြီးတစ်ခုကို ကြေးနန်းရိုက်သူ များက ကြေးနန်းကြိုးများမှတစ်ဆင့် မြို့၏ နေရာအနှံ့အပြားသို့ ချက်ချင်းပင် ပေးပို့လိုက်ကြလေသည်။