အခန်း ၁၉၃

အခန်း (၁၉၃)

မိုးကြိုးပစ်ခတ်ခြင်း၊ နန်ယန်၏ ညချမ်းတွင် သွေးများစွန်းထင်းခြင်း

မွန်းတည့်ချိန်၊ နန်ယန်စီရင်စု အုပ်ချုပ်ရေးမှူးစံအိမ်တော်၏ နောက်ဖေးတံခါးဝတွင် ဖြစ်လေ၏။

“ကျွီ...”

တိတ်ဆိတ်နေသော နောက်ဖေးလမ်းကြားတွင် တံခါးပတ္တာလှည့်သွားသည့် တကျွီကျွီအသံလေးမှာ အထူးပင် နားကလောဖွယ် ကောင်းနေခဲ့လေသည်။

ဝူတာ့၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ကြမ်းကြုတ်သော အရိပ်အယောင်တစ်ခု လက်ဖြာသွားခဲ့ပြီး သူ၏ နောက်ကွယ်ရှိ အတော်ဆုံး အထူးလုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူ (၁၁) ဦးကို လက်ဟန်ပြလိုက်လေ၏။ ထိုအဖွဲ့သည် ကြောင်များကဲ့သို့ တိတ်ဆိတ်စွာဖြင့် တန်းစီဝင်ရောက်သွားကြလေသည်။

ခြံဝင်းအတွင်း၌ လူသူကင်းမဲ့ကာ တိတ်ဆိတ်လျက်ရှိနေပေသည်။ မွန်းလွဲပိုင်း နေရောင်အောက်တွင် သက်တမ်း ရင့် ကုက္ကိုလ်ပင်အချို့၏ အရိပ်များ ကျဆင်းနေစေပြီး ကင်းလှည့်နေသော အစောင့်တစ်ယောက်မျှပင် မရှိနေ ခဲ့ချေ။

“ဟားဟားဟား... ဖန်းဟန် မင်းလိုကောင်က လူတွေကို တကယ်ပဲ အဝေးကို ရွှေ့ပြောင်းနိုင်ခဲ့တာပဲ...”

လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူများထဲမှ တစ်ဦးက အသံကိုနှိမ့်ကာ စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ပြောလိုက်လေ၏။

ဝူတာ့၏ မျက်နှာပေါ်တွင်လည်း ကျေနပ်နေသော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာခဲ့လေသည်။ သူသည် များစွာ စိတ်သက်သာရာရသွားခဲ့ပြီး သူ၏ နောက်ဆုံးကျန်ရှိနေသော သတိထားမှုများမှာလည်း ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ လေတော့သည်။ သူ၏အမြင်တွင် ဤနေရာမှာ လုံးဝကို ဟာလာဟင်းလင်းဖြစ်နေသော နောက်ဖေးခြံဝင်းတစ်ခု သာ ဖြစ်ပြီး သတ်ဖြတ်ခံရမည့်အချိန်ကို စောင့်ဆိုင်းနေကြသော သိုးသငယ်လေးများသာ ရှိနေခြင်းဖြစ်ပေသည်။

“မြန်မြန်လှုပ်ရှားကြ... အထဲကို ဝင်ပြီး မြင်သမျှလူ အကုန်သတ်... အထူးသဖြင့် မိန်းမတွေကို တစ်ယောက်မှ အရှင်မထားနဲ့...”

ဝူတာ့သည် သူ၏ ခါးမှ ကွင်းတပ်ထားသော ဓားကို ဆွဲထုတ်လိုက်ကာ ဦးဆောင်ပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်း သော အပြုံးဖြင့် အတွင်းခြံဝင်း၏ လခြမ်းပုံတံခါးဝဆီသို့ ပြေးဝင်သွားခဲ့လေသည်။

သို့သော် သူ တတိယမြောက်ခြေလှမ်းကို လှမ်းလိုက်သည့်အချိန်မှာပင် ဖြစ်လေ၏။

“ဝုန်း...”

ကျယ်လောင်သော အသံကြီးနှင့်အတူ ခုလေးတင် ပွင့်နေခဲ့သော နောက်ဖေးတံခါးမှာ ကြီးမားလှသော အင်အား တစ်ခုကြောင့် ပိတ်ကျသွားခဲ့ပြီး လေးလံသော တံခါးမင်းတုပ်ပြုတ်ကျသွားသံမှာ မရဏကမ္ဘာမှ သေမင်းခေါ်သံ ကဲ့သို့ ထွက်ပေါ်လာခဲ့လေတော့သည်။

ဝူတာ့၏ နှလုံးသားမှာ တစ်ချက်ခုန်သွားခဲ့ပြီး အလွန်တရာ ဆိုးရွားသော နိမိတ်တစ်ခုက သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခု လုံးကို ချက်ချင်းပင် လွှမ်းခြုံသွားခဲ့လေတော့သည်။ သူသည် ထိတ်လန့်တကြားဖြင့် မော့ကြည့်လိုက်ရာ ခြံဝင်း၏ နံရံများထက်တွင် မရေမတွက်နိုင်သော လူရိပ်များ ပြည့်နှက်နေသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရလေ၏။

အနက်ရောင်ဝတ်ဆင်ထားကြသော ထိုလူများသည် ထူးဆန်းသော ပုံသဏ္ဍာန်ရှိသည့် အစွမ်းထက် လေးများကို ကိုင်ဆောင်ထားကြပြီး ထိုလေးများ၏ သတ္တုမျက်နှာပြင်များမှာ အေးစက်သော အလင်းရောင်များ တောက်ပနေ ကာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များ ထွက်ပေါ်နေလျက်ရှိလေသည်။ သူတို့၏ အေးစက် နေသော မြားခေါင်းများသည် သေမင်း၏ မျက်လုံးများကဲ့သို့ ခြံဝင်းထဲရှိ လူ (၁၂) ဦးကို ချိန်ရွယ်ထားပြီး ဖြစ်နေခဲ့ လေသည်။

ခြံဝင်းနံရံ၏ အမြင့်ဆုံးနေရာတွင် မာပေါ်ကော့သည် အိုးထဲတွင် မိနေသော လိပ်များကဲ့သို့ ပိတ်မိနေကြသည့် ဝူတာ့နှင့် အခြားသူများကို ခံစားချက်ကင်းမဲ့စွာဖြင့် စိုက်ကြည့်နေခဲ့ပြီး သူ၏ မျက်လုံးများမှာ သက်မဲ့အရာဝတ္ထု တစ်စုကို ကြည့်နေသကဲ့သို့ ဖြစ်ချေသည်။

“ဒါ... ဒါက ဘာတွေလဲ...”

ဝူတာ့၏ မျက်လုံးအိမ်များမှာ ရုတ်တရက် ကျုံ့ဝင်သွားခဲ့လေ၏။ ဤကဲ့သို့သော လေးနှင့်မြားမျိုးကို သူ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးခဲ့ပေ။ ၎င်းထံမှ ထွက်ပေါ်လာသော ဖိနှိပ်မှုခံစားချက်ကြောင့် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ မွေးညင်းများပင် ထောင်ထသွားခဲ့ရလေသည်။

“ထောင်ချောက်... ထောင်ချောက်ပဲ...”

လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူများမှာ နောက်ဆုံးတွင် သတိဝင်လာခဲ့ကြပြီး ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်ကာ သူတို့၏ လက်နက်များကို အလိုအလျောက် မြှောက်၍ ကာကွယ်လိုက်ကြလေသည်။

သို့သော် အရာအားလုံးမှာ နောက်ကျသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ပေသည်။ မာပေါ်ကော့သည် သူ၏ ညာဘက်လက်ကို ဖြည်းညင်းစွာ မြှောက်လိုက်ပြီးနောက် အားပြင်းစွာဖြင့် အောက်သို့ လွှဲချလိုက်လေ၏။

“ပစ်...”

သေဒဏ်စီရင်ချက်ချလိုက်သကဲ့သို့ အေးစက်သော စကားတစ်ခွန်း ထွက်ပေါ်လာခဲ့လေသည်။

“ဝှစ်...”

လေထုကို ဖြတ်သန်းသွားသော မြားများ၏ ရိုးရာလေချွန်သံအစား နားစည်များကို ဆုတ်ဖြဲပစ်တော့မတတ် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော စူးရှသည့်အသံကြီး ထွက်ပေါ်လာခဲ့လေသည်။ သေမင်းက ရက်လုပ်ထားသော တိမ်မည်းကြီးတစ်အုပ်ကဲ့သို့ ရာနှင့်ချီသော အနက်ရောင်မြားများသည် ခြံဝင်းတစ်ခုလုံးကို ချက်ချင်းပင် လွှမ်းခြုံ သွားခဲ့လေတော့သည်။

“စွပ်... စွပ်... စွပ်... စွပ်... စွပ်...”

ထက်မြက်သော မြှားဦးများက အသားကို ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်သွားသည့် အသံများမှာ အလွန်ပင် စိပ်လွန်း လှသဖြင့် ကျောရိုးထဲအထိပင် အေးစိမ့်သွားစေခဲ့လေသည်။

ထိုလုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူများ ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားနေခဲ့ကြသော အကောင်းစား သံချပ်ကာအင်္ကျီများမှာ ကြမ်းတမ်း ပြီး အေးစက်သော အလင်းရောင်များ တောက်ပနေသည့် ဤမြားများရှေ့တွင် တို့ဟူးကဲ့သို့ပင် ပျော့ညံ့လွန်း နေခဲ့လေသည်။ မည်သည့် ကာကွယ်မှုမျိုးမှ မလုပ်နိုင်ဘဲ ထိုးဖောက်ခံရခြင်းသာ ရှိပေသည်။

လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူတစ်ဦး၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အပြုံးမှာ မပျောက်ကွယ်သွားမီမှာပင် မြားသုံး စင်းက သူ၏ ဦးခေါင်းကို ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်သွားခဲ့လေသည်။ ကြီးမားလှသော အင်အားကြောင့် သူသည် နံရံတွင် တွယ်ကပ်သွားခဲ့ရပြီး မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်လျက် မကျေနပ်သော ဒေါသများဖြင့် သေဆုံးသွားခဲ့ ရလေတော့သည်။

အခြားတစ်ယောက်မှာ ဒိုင်းကို မြှောက်လိုက်ရုံသာ ရှိသေးသော်လည်း မြားဆယ်စင်းကျော်၏ ထိုးဖောက်မှု ကြောင့် ချက်ချင်းပင် အပေါက်များဖြစ်သွားခဲ့ရပြီး သူ၏ နောက်ကွယ်ရှိ ခန္ဓာကိုယ်မှာလည်း အပေါက်များဖြင့် ပြည့်နှက်သွားကာ စုတ်ပြတ်သတ်နေသော အသားတုံးကြီးအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ရလေသည်။

ဝူတာ့မှာ အံ့အားသင့်စွာ ရေရွတ်သံတစ်ခုကိုပင် ပြီးပြည့်စုံအောင် မအော်ဟစ်နိုင်ခဲ့ပေ။

သူ၏ ရင်ဘတ်၊ ဝမ်းဗိုက်နှင့် ပေါင်တို့တွင် တားဆီး၍မရနိုင်သော ပြင်းထန်လှသည့် နာကျင်မှုသုံးခုကို တစ်ပြိုင် နက်တည်း ခံစားလိုက်ရလေသည်။ အောက်သို့ ငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ အနက်ရောင်မြားသုံးစင်းက သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်နေသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရပြီး သွေးများက သူ၏ ရင်ဘတ်တစ်ခုလုံးကို စွန်းထင်းသွား စေခဲ့လေသည်။

သူ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ အမူအရာမှာ ရှေ့သို့မပြေးဝင်မီ စက္ကန့်ပိုင်းလေးက အောင်ပွဲခံမှုနှင့် ကြမ်းကြုတ်မှုများအဖြစ် အေးခဲနေဆဲပင် ဖြစ်သော်လည်း သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင်မူ အဆုံးမရှိသော အံ့အားသင့်မှုများနှင့် မယုံကြည်နိုင် မှုများက လျင်မြန်စွာပင် ပြည့်နှက်သွားခဲ့လေသည်။

*ဘယ်လိုဖြစ်လို့ အခုလိုဖြစ်ရတာလဲ…*

သူသည် တစ်စုံတစ်ခုကို ပြောရန်အတွက် ပါးစပ်ကို ဟလိုက်သော်လည်း သွေးများအပြည့်နှင့် ကြေမွနေသော အတွင်းကလီစာများသာ ထွက်ကျလာခဲ့လေသည်။

“ဘုန်း...”

သူ၏ တောင့်တင်းခိုင်မာသော ခန္ဓာကိုယ်ကြီးမှာ မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားခဲ့ရာ ဖုန်တိမ်တိုက်တစ်ခု လွင့်ပျံသွား ခဲ့လေ၏။ ပိတ်မသွားသေးသော သူ၏မျက်လုံးများမှာ နံရံပေါ်တွင် နတ်ဘုရားလက်နက်များကို ကိုင်ဆောင်ထား ကြသည့် အနက်ရောင်ဝတ်စုံရှင်များထံ၌သာ ရပ်တန့်နေခဲ့ပြီး အဆုံးမရှိသော ရှုပ်ထွေးမှုများနှင့် ထိတ်လန့်မှုများ ဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့လေသည်။

ခြံဝင်းအတွင်း၌ သွေးများမှာ မြစ်တစ်စင်းကဲ့သို့ စီးဆင်းနေခဲ့ပြီး တစ်ယောက်မျှ အသက်ရှင်မကျန်ရစ်ခဲ့ပေ။ မာပေါ်ကော့ အမိန့်ပေးလိုက်သည့် အချိန်မှစ၍ အထူးလုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူ (၁၂) ဦးစလုံး သုတ်သင်ခံလိုက်ရ သည့်အချိန်အထိ ဝင်သက်ထွက်သက် သုံးခါစာမျှသာ ကြာမြင့်ခဲ့ပေသည်။

နံရံပေါ်တွင် မာပေါ်ကော့သည် ပုရွက်ဆိတ်အချို့ကို ချေမွလိုက်ရုံမျှသာ ဖြစ်သကဲ့သို့ ခံစားချက်ကင်းမဲ့စွာဖြင့် သူ၏လက်ကို ပြန်ရုပ်လိုက်လေ၏။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ဤအလွန်တရာ သွေးထွက်သံယိုများလှသော မြင်ကွင်းမျိုးသည် နန်ယန်မြို့၏ ထောင့် ပေါင်းဒါဇင်ချီသော နေရာများ၌ တူညီသော ထိရောက်မှုနှင့် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်မှုများဖြင့် တစ်ပြိုင်နက်တည်း ဖြစ်ပေါ်လျက်ရှိနေခဲ့လေသည်။

မြို့တွင်းရှိ သွေးညှီနံ့များ တဖြည်းဖြည်း လွင့်စင်သွားသောအခါ မည်သည့်အရာမျှ မဖြစ်ခဲ့သကဲ့သို့ အရာအားလုံး မှာ ငြိမ်သက်ခြင်းသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားခဲ့လေသည်။ သွေးများ စွန်းထင်းနေသော မြေပြင်နှင့် ဆွဲထုတ်သွား ခြင်းခံရသည့် ရုပ်အလောင်းများကသာ ခုလေးတင် ဖြတ်သန်းသွားခဲ့သော မိုးကြိုးမုန်တိုင်း၏ ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းမှုကို တိတ်ဆိတ်စွာဖြင့် သက်သေပြနေခဲ့လေတော့သည်။

မြို့ပြင် (၅၀) လီအကွာရှိ အစိုးရလမ်းမပေါ်တွင် ဖြစ်လေ၏။

ခမ်းနားကြီးကျယ်သော ယာဉ်တန်းကြီးမှာ လမ်းဘေးတစ်နေရာ၌ ရပ်တန့်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်ပေသည်။ ဖန်းဟန်သည် မြင်းလှည်းအတွင်း၌ အေးအေးဆေးဆေး ထိုင်နေရင်း ပိုင်ရွှီကျန်း ကိုယ်တိုင် ဖျော်စပ်ပေးထားသော မွှေးကြိုင်လှ သည့် လက်ဖက်ရည်တစ်ခွက်ကို အရသာခံသောက်သုံးနေခဲ့လေ၏။

ထိုစဉ်မှာပင် အဝေးမှ လျင်မြန်သော မြင်းခွာသံများ နီးကပ်လာခဲ့လေသည်။

နဂါးအစွယ်တပ်မတော်မှ သတင်းပို့သူတစ်ဦးသည် လျင်မြန်ပြတ်သားစွာ မြင်းပေါ်မှဆင်းလိုက်ပြီး မြင်းလှည်း ကုလားကာ၏ အပြင်ဘက်တွင် ဒူးတစ်ဖက်ထောက်လိုက်ကာ တည်ငြိမ်ပြီး အင်အားပါသော အသံဖြင့် ပြော လိုက်လေ၏။

“သခင်ကြီးကို သတင်းပို့ပါတယ်... တရားမျှတမှုကွန်ရက်ကို ပိတ်လိုက်ပါပြီ... မြို့ထဲမှာရှိတဲ့ သူပုန်တွေအားလုံး ကိုလည်း ရှင်းလင်း သုတ်သင်လိုက်ပါပြီ...”

ဖန်းဟန်သည် မြင်းလှည်းကုလားကာကို မတင်လိုက်ရာ နွေးထွေးသော နေရောင်ခြည်က သူ၏ တည်ငြိမ်နေ သော မျက်နှာပေါ်သို့ ကျရောက်လာခဲ့လေသည်။ သူသည် ကောင်းကင်ပြာလဲ့နေပြီး လေထုမှာလည်း ငြိမ်းချမ်း တိတ်ဆိတ်နေသည့် နန်ယန်မြို့ဆီသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်လေ၏။

သူ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များတွင် သဲ့သဲ့လေးဖြစ်သော အပြုံးတစ်ခု ကွေးညွတ်သွားခဲ့လေသည်။

“အရမ်းကောင်းတယ်...”

သူသည် လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို အောက်သို့ချလိုက်ပြီး သူ၏အသံမှာ တည်ငြိမ်နေသော်လည်း ငြင်းပယ်၍မရနိုင် သော အာဏာစက်အရိပ်အယောင်တစ်ခု ပါဝင်နေခဲ့လေသည်။

“မြို့ထဲကို ပြန်ကြမယ်...”