အခန်း ၁၉၄

အခန်း (၁၉၄)

သွေးထွက်သံယို လူထုတရားခွင်၊ ဓားတစ်လက်ပမာ လူထုဆန္ဒ

နောက်တစ်နေ့ နံနက်ခင်းတွင် နန်ယန်စီရင်စု၏ အကြီးမားဆုံးသော ဗဟိုရင်ပြင်၌ လူများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီ ဖြစ်လေသည်။

သောင်းနှင့်ချီသော လူများမှာ မြို့၏ နေရာအနှံ့အပြားမှ အလိုအလျောက် စုရုံးရောက်ရှိလာကြပြီး ရင်ပြင်တစ်ခု လုံးတွင် ကြိတ်ကြိတ်တိုး စည်ကားနေလျက်ရှိပေသည်။

သူတို့၏ မျက်နှာများထက်တွင် စူးစမ်းချင်စိတ်များ၊ သံသယများနှင့် စိုးရိမ်ပူပန်မှု အရိပ်အယောင်များကို မြင်တွေ့ နေရလေ၏။

အကြောင်းမူကား ရင်ပြင်၏ အလယ်ဗဟိုတွင် ကြီးမားသော စင်မြင့်ကြီးတစ်ခုကို ယာယီ တည်ဆောက် ထားခြင်းကြောင့်ပင် ဖြစ်ချေသည်။

ထိုစင်မြင့်ပေါ်တွင်မူ အချို့မှာ ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်နေပြီး၊ အချို့မှာ ထုံထိုင်းနေကာ၊ အချို့မှာ နာကြည်းမုန်းတီး နေသည့် မျက်နှာအမူအရာများရှိကြသော အကျဉ်းသား ရာပေါင်းများစွာကို လက်နှင့်ခြေများ တုပ်နှောင်ကာ မြေပြင်ပေါ်တွင် တန်းစီ၍ ဒူးထောက်ထားစေခဲ့လေသည်။

သူတို့မှာ မနေ့ညက မိုးကြိုးပမာ လျင်မြန်သော စစ်ဆင်ရေးအတွင်း ရှင်းလင်းခံလိုက်ရသည့် သစ္စာဖောက်များပင် ဖြစ်ပေတော့သည်။

စင်မြင့်၏ အရှေ့ဆုံးတွင်မူ ခမ်းနားထည်ဝါသော အရာရှိစားပွဲတစ်လုံး ရှိနေလေ၏။

အာဏာနှင့် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်မှုကို ကိုယ်စားပြုသော အနက်ရောင်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် ဖန်းဟန်မှာ စင်မြင့်ပေါ်သို့ ရောက်ရှိလာပြီးနောက် တည်ကြည်ခက်ထန်သော မျက်နှာဖြင့် တရားသူကြီး နေရာတွင် ဖြည်း ညင်းစွာ ထိုင်လိုက်သောအခါ ပရိသတ်တစ်ခွန်းလုံးထံမှ အသက်ရှူမှားလုမတတ် တီးတိုးရေရွတ်သံများ ထွက် ပေါ်လာခဲ့လေသည်။

သို့သော် ဤသည်မှာ သူတို့အတွက် အံ့အားသင့်စရာ အကောင်းဆုံးအရာ မဟုတ်သေးပေ။

ဖန်းဟန်၏ အနောက်မှ ကပ်လျက် လိုက်ပါလာသော အခြားပုံရိပ်တစ်ခု ပေါ်လာသောအခါ ရင်ပြင်တစ်ခုလုံးမှာ သုသာန်တစပြင်ပမာ တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့ရလေ၏။

ထိုသူမှာ ဇာပုဝါပါးအုပ် ဦးထုပ်ကို ဆောင်းထားပြီး မျက်နှာကို ဖုံးကွယ်ထားသော အမျိုးသမီးတစ်ဦး ဖြစ်လေ သည်။ သို့သော် ရွှေရောင်ဖီးနစ်ငှက်များ ပန်းထိုးထားသည့် ခမ်းနားထည်ဝါသော ဖီးနစ်ဝတ်ရုံကြီးနှင့် သူမထံမှ ထွက်ပေါ်နေသော မည်သူမျှ အတုခိုး၍ မရနိုင်သည့် မွေးရာပါ တော်ဝင်အငွေ့အသက်များက လူတိုင်း၏ နှလုံးသားပေါ်သို့ တောင်ကြီးတစ်လုံးပမာ လေးလံစွာ ဖိစီးလာခဲ့လေသည်။

သူမမှာ ဧကရီမြတ်ပင် ဖြစ်သည်။ ဧကရီမြတ် ကိုယ်တိုင် နန်ယန်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

လူအုပ်ကြီးမှာ ဆူညံသွားခဲ့ရ၏။ ဧကရီမြတ်သည် ဤနေရာသို့ ဤမျှ တိတ်ဆိတ်စွာ ရောက်ရှိလာလိမ့်မည်ဟု မည်သူကမျှ ထင်မှတ်မထားခဲ့ကြပေ။ မနေ့ညက ဖန်းဟန်သည် နေရာအနှံ့အပြားကို လျှပ်စီးပမာ အလျင်အမြန် ရှင်းလင်းနေချိန်တွင် အခြားသော အထက်တန်းလွှာ နဂါးအစွယ်တပ်မတော် တစ်ခုက ဧကရီမြတ်၏ လျှို့ဝှက် ရထားလုံးကို မြို့တွင်းသို့ ညတွင်းချင်း အစောင့်အရှောက်ဖြင့် ခေါ်ဆောင်လာခဲ့သည်ကိုလည်း သူတို့ မသိရှိခဲ့ကြ ပေ။

ဤလူထုတရားခွင်မှာ အစကတည်းက ဧကရီမြတ်အတွက် ရည်ရွယ်ကျင်းပသော ပြကွက်တစ်ခုပင် ဖြစ်လေ သည်။

ဖန်းဟန်သည် တရားသူကြီး၏သစ်သားတူကို ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ချလိုက်လေ၏။

“တိတ်စမ်း...”

ထိုအသံမှာ မကျယ်လောင်လှသော်လည်း သူ၏ အရှေ့ရှိ ထူးဆန်းသော ပုံသဏ္ဍာန်ရှိသည့် သံဖြူအသံချဲ့စက်မှ တစ်ဆင့် ချက်ချင်းပင် မိုးခြိမ်းသံပမာ ဟိန်းဟောက်သံအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားကာ ရင်ပြင်တစ်ခုလုံးတွင် ပဲ့တင် ထပ်သွားခဲ့လေသည်။ စကားလုံးတိုင်းမှာ သောင်းနှင့်ချီသော လူများ၏ နားစည်များအတွင်းသို့ ကြည်လင်ပြတ် သားစွာ ရိုက်ခတ်သွားခဲ့ပေသည်။

“ဒါက နတ်ဘုရားတွေရဲ့ ကျင့်စဉ်ပဲ...”

“သခင်ကြီးဖန်းက အင်မော်တယ်တွေရဲ့ မှော်ပညာကို တတ်ကျွမ်းတယ်...”

လူအများမှာ တစ်ခါမျှ မကြားဖူးသော ဤ အသံလွှင့်နည်းစနစ် ကြောင့် အလွန်အမင်း ကြောက်လန့်သွားကြကာ မျက်နှာများ ဖြူရော်သွားပြီး ဒူးထောက်ချလိုက်ကြလေသည်။ ဖန်းဟန်အပေါ် သူတို့၏ အထင်ကြီးလေးစားမှုများ မှာ ချက်ချင်းပင် ရူးသွပ်လုမတတ် အံ့သြကြည်ညိုမှုအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့လေ၏။

တစ်နေရာလုံး တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့လေသည်။

ဖန်းဟန်သည် ဖြည်းညင်းစွာ မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး သူ၏ အေးစက်သော အကြည့်များက စင်အောက်ရှိ ဇဝေ ဇဝါဖြစ်နေသော သောင်းနှင့်ချီသည့် မျက်နှာများပေါ်သို့လည်းကောင်း၊ ထို့နောက် စင်ပေါ်တွင် သတ်ဖြတ်ခံရ မည့်အချိန်ကို စောင့်ဆိုင်းနေကြသော အကျဉ်းသား ရာပေါင်းများစွာပေါ်သို့လည်းကောင်း ဝေ့ဝဲကြည့်ရှုလိုက် လေ၏။

ရိုးရှင်းသော အသံချဲ့စက်မှတစ်ဆင့် ကျယ်လောင်လာသော သူ၏အသံမှာ ကောင်းကင်ယံအထိ ဟိန်းဟောက် သွားသော မိုးကြိုးသံပမာ ပြောင်းလဲသွားခဲ့လေသည်။

“ဒီနေ့ ဧကရီမြတ် ကိုယ်တိုင် သက်သေအဖြစ် ရှိနေတဲ့ အချိန်မှာ ငါက သစ္စာဖောက် ဒါမှမဟုတ် သူပုန် မဟုတ်တဲ့ သူတွေကို တရားစီရင်ဖို့ ဒီနေရာကို ရောက်လာတာပဲ...”

ထိုစကားများက ပရိသတ်များကြားတွင် ရုတ်ရုတ်သဲသဲ ဖြစ်သွားစေခဲ့လေ၏။

လူတိုင်း၏ နားမလည်နိုင်သော အကြည့်များကြားတွင် ဖန်းဟန်သည် ရုတ်တရက် လက်ကို မြှောက်ကာ စင်ပေါ် ရှိ တိတ်ဆိတ်နေသော ရာဇဝတ်ကောင်များကို လက်ညှိုးထိုးလိုက်လေသည်။ အဆုံးအစမဲ့သော ဝမ်းနည်းပူဆွေး မှု၊ ဒေါသများနှင့် ပြင်းထန်လှသော သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များ ပြည့်နှက်နေသည့် သူ၏ အသံမှာ ရုတ်တရက် မြင့် တက်လာခဲ့လေ၏။

“ငါ သူတို့ကို စစ်ဆေးမေးမြန်းချင်တယ်... နှလုံးသားမရှိတဲ့၊ လူမဆန်တဲ့ ဒီတိရစ္ဆာန်တစ်သိုက်ကိုပဲ...”

“သူတို့က ငါတို့ နန်ယန်မြို့ရဲ့ သက်ရှိဗောဓိသတ္တ ကိုတောင် လုပ်ကြံဖို့ ရဲဝံ့ကြတယ်... မင်းတို့ကို အခမဲ့ ယာဂုတွေ နဲ့ အံ့ဖွယ်ဆေးစွမ်းကောင်းတွေ ပေးဝေခဲ့တဲ့ လျူသခင်မကို သူတို့ သတ်လုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့ကြတယ်...”

ထိုစကားတစ်ခွန်းက သောင်းနှင့်ချီသော လူများ၏ နှလုံးသားကို ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်သွားခဲ့လေသည်။

သေမင်းတမန်ပမာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် တစ်ရင်ပြင်လုံး ပေါက်ကွဲထွက်လာခဲ့လေ၏။

“ဘာ...”

“သူတို့က လျူသခင်မကို သတ်ချင်တာလား...”

“ကျိန်စာသင့်မယ့် တိရစ္ဆာန်တွေ... လျူသခင်မက ငါ့ကလေးရဲ့ အသက်ကို ကယ်တင်ပေးခဲ့တဲ့ သက်ရှိသူတော်စင် ပဲ...”

သောင်းနှင့်ချီသော လူများမှာ အစပိုင်းတွင် အံ့အားသင့်သွားခဲ့ကြသော်လည်း ထိုအံ့အားသင့်မှုမှာ အရာအားလုံး ကို လောင်ကျွမ်းသွားစေနိုင်လောက်အောင် ပြင်းထန်သော ဒေါသမီးအဖြစ်သို့ အလျင်အမြန် ပြောင်းလဲသွားခဲ့ လေတော့သည်။

အကယ်၍ ဖန်းဟန်ကို ပစ်မှတ်ထားခဲ့ပါက သူတို့ နားလည်ပေးနိုင်ကောင်း ပေးနိုင်မည် ဖြစ်သည်။ ၎င်းမှာ နိုင်ငံရေးအတွင်းရေး ပဋိပက္ခသက်သက်သာ ဖြစ်ပေသည်။ သို့သော် လျူရူမေကို ပစ်မှတ်ထားခြင်းမှာ သူတို့၏ အသက်ကို နုတ်ယူကာ အမြစ်ပြတ်ချေမှုန်းလိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်လေ၏။

“သူတို့ကို သတ်... ဒီတိရစ္ဆာန်တွေကို သတ်ပစ်...”

“လျူသခင်မအတွက် လက်စားချေပေးကြ...”

“အသားလွှာသတ်ဖြတ်ခြင်း... သူတို့ကို အရှင်လတ်လတ် အသားလွှာသတ်ဖြတ်တဲ့ ပြစ်ဒဏ် ပေးရမယ်...”

လူများ၏ ဟိန်းဟောက်သံများမှာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ဆူနာမီလှိုင်းလုံးကြီးအဖြစ် ပေါင်းစပ်သွားကာ စင်မြင့်ကြီးကိုပင် မှောက်လှန်ပစ်နိုင်လောက်အောင် အစွမ်းထက်လှပေသည်။

ထိုမျှ ကြီးမားလှသော လူထု၏ ဒေါသအမျက်နှင့် ရင်ဆိုင်လိုက်ရသောအခါ စင်ပေါ်ရှိ အကျဉ်းသားများမှာ ကြောက်လန့်တုန်လှုပ်သွားကြပြီး သူတို့၏ မျက်နှာများမှာ ဖြူရော်သွားကာ ဘောင်းဘီထဲတွင်ပင် သေးထွက်ကျ သွားခဲ့ကြလေသည်။

ထိုအချိန်ကျမှပင် ဖန်းဟန် လိုချင်သောအရာမှာ သူတို့၏ အသက်မဟုတ်ဘဲ တစ်မြို့လုံး၏ ကျိန်ဆဲ ကဲ့ရဲ့ရှုတ်ချ မှုကို ခံရစေရန်နှင့် ရှက်ဖွယ်ကောင်းသော သမိုင်းတိုင်တွင် သံမှိုစွဲခံရစေရန် ဖြစ်ကြောင်းကို သူတို့ နားလည်သွားခဲ့ ကြလေတော့သည်။

လူတစ်ဦးကို သတ်ဖြတ်ရန် ထိုသူ၏ စိတ်ဓာတ်ကိုပါ ဖျက်ဆီးပစ်ရမည် ဖြစ်ပေသည်။

ဖန်းဟန်သည် ဤအရာအားလုံးကို အေးစက်စွာ စောင့်ကြည့်နေခဲ့ပြီး ဆက်လက်ဆူညံနေသံများကို တိတ်ဆိတ် သွားစေရန် လက်ကို မြှောက်လိုက်လေသည်။ ရုတ်ရုတ်သဲသဲဖြစ်မှု အနည်းငယ် ငြိမ်ကျသွားသောအခါ သူက အမိန့်ပေးလိုက်လေ၏။

“သက်သေနဲ့ သက်သေခံပစ္စည်းတွေကို ယူလာခဲ့စမ်း...”

မကြာမီတွင်ပင် သက်သေများနှင့် သက်သေခံပစ္စည်းများအရ လျူသခင်မကို လုပ်ကြံရန်၊ ဖရိုဖရဲဖြစ်အောင် ဖန်တီးရန်နှင့် ရန်သူများကို မြို့တွင်းသို့ သွေးဆောင်ရန်အတွက် ဝူတာ့နှင့် အခြားသူများ၏ ပူးပေါင်းကြံစည်မှု တစ်ခုလုံးကို သူတို့ လူလုံးပြ ဝန်ခံခဲ့ကြလေသည်။ နောက်ဆုံးတွင် နဂါးအစွယ်တပ်မတော်မှ စစ်သည်တစ်ဦးက နွားမွေးမျှင်ကဲ့သို့ သေးငယ်သော အဆိပ်လူးအပ်တစ်ချောင်းကို ဗန်းတစ်ချပ်ဖြင့် တင်လာခဲ့လေသည်။

“ဒီအရာကို သွေးပိတ်ဆို့ခြင်းအဆိပ် လို့ ခေါ်တယ်... အဲဒါက တောင်ပိုင်းနယ်စပ်က ရှားပါးတဲ့ အဆိပ်ပဲ...”

ဖန်းဟန်၏ အသံမှာ အနက်ရှိုင်းဆုံး ငရဲဘုံမှ တိုက်ခတ်လာသော အေးစိမ့်သည့် လေပြင်းတစ်ရပ်နှင့် တူနေလေ သည်။

“ဒါက ငါတို့ နန်ယန်ရဲ့ သက်ရှိဗောဓိသတ္တတွေ၊ မင်းတို့ရဲ့ ကယ်တင်ရှင်တွေအတွက် သူတို့ ပြင်ဆင်ထားတဲ့ လက်ဆောင် ပဲ...”

အဆိပ်လူးအပ်ကို မြင်လိုက်ရသည့် အခိုက်အတန့်တွင် လူထု၏ ဒေါသများ လုံးဝ ပေါက်ကွဲထွက်သွားခဲ့လေ တော့သည်။

ယခုအချိန်တွင် လူထုဆန္ဒမှာ ရေ မဟုတ်တော့ဘဲ ဖန်းဟန်၏ လက်ထဲရှိ အထက်မြက်ဆုံးနှင့် အရက်စက်ဆုံး ဓားတစ်လက်အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ပေသည်။

ဖန်းဟန်သည် လှည့်လိုက်ပြီး တစ်ချိန်လုံး တိတ်ဆိတ်နေခဲ့သော ဧကရီ ရှောင်ရူရွှီကို မျက်နှာမူလိုက်လေ၏။

ဇာပုဝါအောက်တွင် ဖုံးကွယ်ထားသော ရှောင်ရူရွှီ၏ လှပသော မျက်နှာလေးမှာ ကြာမြင့်စွာကတည်းက သွေး ရောင် ကင်းမဲ့နေခဲ့ပြီ ဖြစ်လေသည်။

ဒေါသကြောင့် ရှုံ့မဲ့နေသော စင်အောက်ရှိ မျက်နှာများကို ကြည့်ရင်းနှင့် ကမ္ဘာမြေကြီးကို တုန်လှုပ်စေလောက် သည့် ဟိန်းဟောက်သံများကို နားထောင်ရင်း သူမ၏ ခြေဖဝါးများမှသည် ငယ်ထိပ်အထိ အေးစိမ့်သွားခဲ့လေ၏။

သူမသည် သူမဘေးရှိ အမျိုးသားဖြစ်သူ ဖန်းဟန်ကို ထပ်မံကြည့်လိုက်မိလေသည်။

သူသည် မည်သည့် မျက်နှာအမူအရာမျှ မပြဘဲ ထိုနေရာတွင် ရပ်နေရုံသာ ဖြစ်သော်လည်း သောင်းနှင့်ချီသော လူများ၏ စိတ်ကို ထိန်းချုပ်ထားနိုင်ပုံပေါ်လေသည်။ စကားတစ်ခွန်းတည်းဖြင့် ဧရာမ လှိုင်းလုံးကြီးကို ဖန်တီး နိုင်ပြီး အတွေးတစ်ချက်တည်းဖြင့် လူရာပေါင်းများစွာ၏ အသက်အသေအရှင်ကို ဆုံးဖြတ်နိုင်ပေသည်။

ဤအချိန်တွင် သူမကို ဤနေရာသို့ ခေါ်ဆောင်လာရသည့် ဖန်းဟန်၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို သူမ အမှန်တကယ် နားလည်သွားခဲ့လေသည်။

ဤသည်မှာ တောင်းဆိုချက်တစ်ခု မဟုတ်သကဲ့သို့ အင်ပါယာအာဏာ၏ ထောက်ခံချက်ကို တောင်းဆိုခြင်း လည်း လုံးဝ မဟုတ်ပေ။

ဤသည်မှာ ဆန္ဒပြမှုတစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။ ဤသည်မှာ သတိပေးချက်တစ်ခုပင် ဖြစ်လေသည်။

သူက သူမကို အလွန် လွှမ်းမိုးနိုင်ပြီး ငြင်းဆန်၍မရသော နည်းလမ်းဖြင့် ပြောပြနေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ နန်ယန် တွင် သူ ဖန်းဟန်သည် ဘုရင်ပင် ဖြစ်ပေသည်။

ဖန်းဟန်သည် သူမကို အနည်းငယ် အရိုအသေပေးလိုက်ပြီး ဆက်လက်လုပ်ဆောင်ရန် အချက်ပြလိုက်လေ၏။

“ဧကရီမြတ်... ကျေးဇူးပြုပြီး နန်ယန်က လူတွေအတွက် တရားမျှတမှုကို ဖော်ဆောင်ပေးပြီး ကွပ်မျက်ဖို့ အမိန့် ပေးတော်မူပါ...”

လူထုဆန္ဒ၏ သိသာထင်ရှားလှသော ဖိအားအောက်တွင် ရှောင်ရူရွှီမှာ အသက်ရှူကျပ်လာသကဲ့သို့ ခံစားလိုက် ရလေသည်။ အကယ်၍ ယနေ့ သူမ ဤအမိန့်တံဆိပ်ပြားကို မချမှတ်ခဲ့ပါက ဧကရီဖြစ်သော သူမကိုယ်တိုင်ပင် ဤကြီးမားလှသော ဒေါသအမျက်၏ နောက်ထပ် ဝါးမျိုခြင်းကို ခံရမည်ဖြစ်ကြောင်း သူမ သိရှိထားလေသည်။

သူမသည် အေးစက်နေသော အမိန့်တံဆိပ်ပြားကို ကောက်ယူလိုက်စဉ် လက်များမှာ တုန်ယင်နေခဲ့လေ၏။

“သတ်စေ...”

သူမသည် အက်ကွဲနေသော အသံဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်ပြီး အိပ်မက်ဆိုးတစ်ခုကို ဖယ်ရှားပစ်ရန် ကြိုးစားနေ သကဲ့သို့ အမိန့်တံဆိပ်ပြားကို အရှေ့သို့ သူမ၏ အစွမ်းကုန် အင်အားသုံး၍ ပစ်ချလိုက်လေသည်။

အမိန့်တံဆိပ်ပြားမှာ လေထဲတွင် မျဉ်းကွေးပုံသဏ္ဍာန် ပြုတ်ကျသွားပြီးနောက် မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ကျ ရောက်သွားခဲ့လေ၏။

“သတ်... သတ်... သတ်...”

စင်အောက်ရှိ သောင်းနှင့်ချီသော လူများမှာ တစ်ခဲနက် ဟိန်းဟောက်လိုက်ကြလေသည်။

ကွပ်မျက်သူများမှာ သူတို့၏ ဓားများကို အလျင်အမြန် ခုတ်ချလိုက်ကြလေ၏။

“ရွှပ်... ရွှပ်... ရွှပ်...”

ခေါင်းပေါင်းရာချီမှာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားခဲ့ပြီး ပူနွေးနေသော သွေးများ ပန်းထွက်လာကာ စင်မြင့်တစ် ခုလုံးကို ချက်ချင်းပင် အနီရောင်အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားစေခဲ့လေသည်။

သွေးများမှာ လှေကားထစ်များတစ်လျှောက် စီးဆင်းသွားကာ မြင်မကောင်းလှသော သွေးမြစ်တစ်စင်းအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပေသည်။