အခန်း ၁၉၅

အခန်း (၁၉၅)

အရာရာတည်ငြိမ်သွားပြီးနောက်မှ နတ်ဘုရားဆပ်ပြာ

ညတွင်းချင်းပင် နန်ယန်စီရင်စု၏ ဗဟိုရင်ပြင်ရှိ သွေးကွက်များကို အကြိမ်ကြိမ် ဆေးကြောခဲ့သော်လည်း ပြင်း ထန်သော သွေးနံ့များက မြေကြီး၏ နေရာအနှံ့အပြားသို့ စိမ့်ဝင်သွားသည့်အလား နန်ယန်မြို့အထက် လေထုထဲ တွင် အချိန်ကြာမြင့်စွာ စွဲလွင့်နေခဲ့လေသည်။

မနေ့က ပြုလုပ်ခဲ့သော မြန်ဆန်ပြတ်သားလှသည့် လုပ်ရပ်များကြောင့် နန်ယန်မြို့သူမြို့သားများ၏ နှလုံးသား ထဲတွင် ဖန်းဟန်သည် နတ်ဘုရားတစ်ပါးကဲ့သို့ ကိုးကွယ်ယုံကြည်ရသော ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦး ဖြစ်လာခဲ့ပေသည်။

လမ်းမပေါ်တွင် လျှောက်သွားသောအခါ ဆူညံသံများ ကင်းစင်နေပြီး ခရိုင်အုပ်ချုပ်ရေးမှူးစံအိမ်တော်ရှိရာ ဘက်သို့ လှမ်းကြည့်မိသူတိုင်း၏ မျက်လုံးများထဲတွင် အလိုအလျောက် ကြောက်ရွံ့မှုအရိပ်အယောင်များ ကိန်းအောင်းနေခဲ့ကြလေ၏။

ဤအခြေအနေအတွက် ဖန်းဟန်မှာ အလွန်ပင် ကျေနပ်နေခဲ့လေသည်။ ဤသည်မှာ သူ အလိုရှိသော အကြွင်းမဲ့ ထိန်းချုပ်မှုမျိုးပင် ဖြစ်ချေသည်။

သို့သော်လည်း သတ်ဖြတ်ခြင်းဆိုသည်မှာ နည်းလမ်းတစ်ခုသာဖြစ်ပြီး အဆုံးသတ်ရည်ရွယ်ချက် မဟုတ်ပေ။

ခရိုင်အုပ်ချုပ်ရေးမှူးစံအိမ်တော်၏ နောက်ဘက်ခြံဝင်းသို့ သူ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာပြီး ပြုံးရွှင်နေသော လှပ သည့် မျက်နှာလေးများကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူ၏ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အေးစက်သော သတ်ဖြတ်လိုသည့် အငွေ့ အသက်များမှာ တိတ်ဆိတ်စွာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီး နွေးထွေးသော ခံစားချက်များဖြင့် အစားထိုး ဝင်ရောက် လာခဲ့လေ၏။

“လာကြ... လာကြ... မင်းတို့ရဲ့ ခင်ပွန်းက ဘာပစ္စည်းကောင်းတွေ ယူလာခဲ့သလဲဆိုတာ လာကြည့်ကြပါဦး...”

ဖန်းဟန်သည် ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် လက်ခုပ်တီးလိုက်ပြီး မှော်ပညာပြသနေသော ဈေးသည်တစ်ဦးကဲ့သို့ သူ၏ သယ်ဆောင်ရလွယ်ကူသော သိုလှောင်နေရာထဲမှ သေသပ်လှပသော ကတ်ထူသေတ္တာများကို တစ်လုံးပြီး တစ်လုံး ထုတ်ယူကာ သူ၏ လှပသော ဇနီးလေးဦးရှေ့တွင် ချထားလိုက်လေသည်။

ဤအရာများအားလုံးမှာ သူ၏ အမျိုးသမီးများကို ဆုချရန်အတွက် မနေ့ညက ခေတ်သစ်ကမ္ဘာသို့ အချိန်အနည်း ငယ်ယူ၍ ပြန်သွားကာ သေချာပေါက် ရွေးချယ်ဝယ်ယူလာခဲ့သော လက်ဆောင်ငယ်လေးများပင် ဖြစ်ပေသည်။

“အရှင်... ဒါက ဘာလေးလဲ... အနံ့လေးက အရမ်းမွှေးတာပဲ...”

ပိုင်ရွှီကျန်း၏ တောက်ပသော မျက်ဝန်းများထဲမှ စူးစမ်းလိုစိတ်များကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် သူမသည် ကစားစရာ အသစ်တစ်ခုကို တွေ့ရှိသွားသော ကြောင်ပေါက်လေးတစ်ကောင်နှင့် တူနေလေ၏။ သူမသည် ပထမဆုံး အနား သို့ လျှောက်လာပြီး သေသပ်လှပသော ပုံစံများဖော်ပြထားသည့် သေတ္တာတစ်လုံးထဲမှ နှင်းဆီပန်းပုံစံ ထွင်းထု ထားသော ပန်းရောင်အတုံးလေးတစ်ခုကို ဂရုတစိုက် ကောက်ယူလိုက်လေသည်။

ပြင်းရှသော်လည်း လန်းဆန်းစေသော ပန်းရနံ့တစ်ခုက သူမ၏ နှာခေါင်းထဲသို့ ချက်ချင်းပင် ဝင်ရောက်လာခဲ့ လေရာ ထိုအနံ့မျိုးကို သူမ တစ်ခါမှ မရဖူးခဲ့ဘဲ ဝိညာဉ်ကိုပင် ချိုမြိန်သွားစေသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပေသည်။

သူမသည် ထိုပန်းရောင်အတုံးလေးကို နှာခေါင်းနားသို့ တေ့ကာ အသက်ပြင်းပြင်း တစ်ချက်ရှူသွင်းလိုက်ပြီး နောက် သူမ၏မျက်နှာပေါ်တွင် အလွန်တရာ ကြည်နူးပျော်ရွှင်နေသော အမူအရာတစ်ခု ချက်ချင်းပင် ပေါ်လွင် လာခဲ့လေ၏။

ဤကမ္ဘာပေါ်တွင် ဤမျှ အနံ့မွှေးကြိုင်လှသော အရာမျိုး ရှိနေလိမ့်မည်ဟု သူမ တစ်ခါမှ တွေးမထားခဲ့မိပေ။

“ဒါကို ဆပ်ပြာအမွှေးတုံးလို့ ခေါ်တယ်...”

ဖန်းဟန်သည် သူမ၏ ချစ်စရာကောင်းပြီး စူးစမ်းလိုနေသော အမူအရာကို ကြည့်ကာ မနေနိုင်တော့ဘဲ လက် လှမ်း၍ သူမ၏ ချွန်လုံးနေသော နှာခေါင်းထိပ်လေးကို ညင်သာစွာ ဆွဲလိမ်လိုက်လေ၏။ ထို့နောက် သူက လေးနက်သော လေသံဖြင့် စတင်ပြောဆိုလိုက်လေသည်။

“ကောင်းကင်ဘုံက အထူးထုတ်ကုန်တစ်ခုပေါ့... သိလား... အဲဒါက သန့်စင်သွားအောင် ဆေးကြောပေးနိုင်ရုံ တင်မကဘူး… အသားအရေကိုလည်း အခွံနွှာထားတဲ့ ကြက်ဥလို ချောမွေ့နူးညံ့သွားစေနိုင်တယ်... အချိန်တစ်ခု လောက် သုံးပြီးသွားရင် သဘာဝရနံ့လေး ရလာမှာဖြစ်ပြီး အပြင်ထွက်ရင်တောင် ခြင်တွေက ကိုက်ရဲမှာ မဟုတ် ဘူး...”

“ဝိုး... ဒါ အရမ်းအံ့သြဖို့ကောင်းတာပဲ...”

ပိုင်ရွှီကျန်း၏ မျက်လုံးဝိုင်းကြီးများမှာ ပို၍ပင် ပြူးကျယ်သွားခဲ့ပြီး ပန်းရောင် ဆပ်ပြာအမွှေးတုံးအပေါ် ထားရှိ သော သူမ၏အကြည့်များမှာ စူးစမ်းလိုစိတ်မှသည် အလွန်အမင်း မျှော်လင့်တောင့်တမှုနှင့် ချစ်ခင်မြတ်နိုးမှု အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့လေသည်။

ဘေးတွင် ရပ်နေကြသော လျူရူမေနှင့် နန်ကုန်းယွင်ရှုတို့သည်လည်း ဤကဲ့သို့ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးသော ကောင်းကင်ဘုံမှ နတ်ဘုရားပစ္စည်းကြောင့် အလွန်ပင် စိတ်ဝင်စားသွားခဲ့ကြလေ၏။

သူတို့ထဲမှ တစ်ဦးမှာ ရင့်ကျက်ပြီး ဆွဲဆောင်မှုရှိသော ရင်ဖွင့်ဖော်တစ်ဦးဖြစ်ကာ အခြားတစ်ဦးမှာမူ ထင်ရှား သော မိသားစုမှ ကျက်သရေရှိပြီး မွန်မြတ်လှသော သခင်မလေးတစ်ဦး ဖြစ်ပေသည်။ သူတို့အနေဖြင့် မည်မျှ တန်ဖိုးကြီးမားသော နံ့သာများနှင့် ရှားပါးလှသည့် ရေမွှေးများကို မမြင်ဖူးဘဲ နေပါမည်နည်း။

သို့သော် ဖန်းဟန် ထုတ်ယူလာခဲ့သော အရာမှာ အနံ့ခံကြည့်ရုံဖြင့်ပင် သူတို့ ယခင်က အသုံးပြုခဲ့ဖူးသော အမွှေးအကြိုင်များအားလုံးမှာ သာမန်အရာများသာ ဖြစ်သွားခဲ့သည်ဟု ခံစားလိုက်ကြရလေသည်။

ဖန်းဟန်သည် သူတို့၏ စိတ်ဝင်စားမှုကို သတိထားမိလိုက်သောအခါ ကျေနပ်စွာ ပြုံးလိုက်ပြီး နောက်ထပ် အလင်းရောင်ဖျော့ဖျော့ရှိသော ခရမ်းရောင် လာဗင်ဒါဆပ်ပြာအမွှေးတုံးတစ်ခုကို ကောက်ယူကာ သူတို့အား ကိုယ်တိုင် သရုပ်ပြသလိုက်လေ၏။

သူသည် သန့်ရှင်းသော ရေဇလုံတစ်ခုထံသို့ လျှောက်သွားကာ ဆပ်ပြာအမွှေးတုံးကို ရေစွတ်လိုက်ပြီးနောက် သူ၏ လက်ဖဝါးထဲတွင် ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်လိုက်လေသည်။

နောက်တစ်ခဏတွင်မူ အမျိုးသမီးသုံးဦးကို စကားမပြောနိုင်အောင်ပင် ဆွံ့အသွားစေသည့် အရာတစ်ခု ဖြစ် ပေါ်လာခဲ့လေ၏။

ဖန်းဟန်၏ လက်ထဲရှိ မာကျောသော ဆပ်ပြာအမွှေးတုံးမှာ ရုတ်တရက် ဖြူဖွေးပြီး ထူထပ်လှသော အမြှုပ် အမြောက်အမြားကို ထွက်ပေါ်လာစေခဲ့ရာ သူ၏ လက်ချောင်းများကြားမှပင် လျှံကျလာမတတ် ဖြစ်နေလေ သည်။

“ဒါ... ဘယ်လို နတ်ဘုရားမှော်ပညာမျိုးလဲ...”

နန်ကုန်းယွင်ရှုမှာ သူမ၏ နီရဲနေသော နှုတ်ခမ်းများကို မအုပ်ထားဘဲ မနေနိုင်အောင်ပင် ဖြစ်သွားခဲ့ရပြီး သူမ၏ လှပသော မျက်ဝန်းများထဲတွင် မယုံကြည်နိုင်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့လေသည်။

ညီမများ၏ အံ့အားသင့်နေသော အမူအရာများကို မြင်သောအခါ ပိုင်ကျီရိုသည် ညင်သာစွာ ပြုံးလိုက်လေ၏။ သူမသည် နန်ကုန်းယွင်ရှု၏ လက်ကို ကိုင်ကာ တီးတိုး ပြောလိုက်လေသည်။

“ညီမလေး ယွင်ရှု... နောက်ကျရင် ညီမလေး သိလာမှာပါ... ခင်ပွန်းဆီမှာ မှော်ပညာတွေ အများကြီး ရှိသေး တယ်...”

ဖန်းဟန်က ရှင်းပြမနေတော့ဘဲ လျူရူမေနှင့် နန်ကုန်းယွင်ရှုတို့၏ လက်များကိုသာ ဆွဲယူလိုက်ပြီး ချောမွေ့နေ သော သူတို့၏ လက်ဖမိုးများပေါ်သို့ နူးညံ့လှသည့် အမြှုပ်များကို ညင်သာစွာ သုတ်လိမ်းပေးလိုက်လေ၏။

ထူးဆန်းသော ခံစားချက်တစ်ခုက ချက်ချင်းပင် လွှမ်းမိုးသွားခဲ့လေ၏။

ထိုအမြှုပ်များမှာ သိမ်မွေ့ပြီး ချောမွေ့နေကာ အနည်းငယ် အေးမြသော ခံစားချက်ဖြင့် အနူးညံ့ဆုံး တိမ်တိုက် များက ပွတ်သပ်ပေးနေသကဲ့သို့ အသားအရေကို ညင်သာစွာ ထိတွေ့နေခဲ့လေသည်။

ထိုထူးခြားသော ရနံ့နှင့်အတူ လျူရူမေနှင့် နန်ကုန်းယွင်ရှုတို့၏ မျက်လုံးများမှာ တောက်ပသွားခဲ့ပြီး သူတို့၏ နှလုံးသားများမှာလည်း သမင်ငယ်လေးများကဲ့သို့ ခုန်ပေါက်နေခဲ့ကြလေ၏။

အမြှုပ်များဖြင့် ဆေးကြောမှုအောက်တွင် သူတို့၏ လက်ဖမိုးပေါ်ရှိ အသားအရေမှာ ယခင်ကထက် ပိုမိုသန့်စင် ကာ ချောမွေ့လာသည်ကို သူတို့ ရှင်းလင်းစွာ ခံစားလိုက်ကြရပေသည်။

ဖန်းဟန်က အမြှုပ်များကို ရေဖြင့် ဆေးကြောပေးလိုက်သောအခါ မူလကတည်းက ကောင်းစွာ ထိန်းသိမ်းထား သော သူမတို့၏ ကျောက်စိမ်းလက်လေးနှစ်ဖက်မှာ ယခုအခါတွင် အကောင်းဆုံး သိုးအဆီကျောက်စိမ်း များကဲ့ သို့ တောက်ပသော အလင်းရောင်ဖြင့် ဖြူဖွေးနေပြီး သိမ်မွေ့လန်းဆန်းသော ရနံ့သင်းသင်းလေးတစ်ခု ထွက်ပေါ် နေခဲ့လေသည်။

“ဘယ်လို ခံစားရလဲ...” ဟု ဖန်းဟန်က ပြုံးကာ မေးလိုက်လေ၏။

“ချောမွေ့တယ်... အရမ်းကို ချောမွေ့နေတာပဲ...”

လျူရူမေသည် အံ့အားသင့်မှုများ ပြည့်နှက်နေလျက် သူမ၏ လက်ဖမိုးကို ကြည့်ကာ အသံအနည်းငယ် တုန်ယင် စွာဖြင့် ပြောလိုက်လေ၏။

နန်ကုန်းယွင်ရှုမှာ ပို၍ပင် စိတ်လှုပ်ရှားနေခဲ့လေသည်။ သူမသည် ဂုဏ်သတင်းကြီးမားသော မိသားစုမှ ဆင်းသက်လာသူဖြစ်ပြီး ဤကဲ့သို့သော နတ်ဘုရားပစ္စည်းမျိုးကို တစ်ခါမှ မကြုံဖူးခဲ့ချေ။

ဤဆပ်ပြာအမွှေးတုံးက သူမ၏ နားလည်မှုကို လုံးဝ ပြောင်းလဲပစ်လိုက်လေ၏။

ထိုနေ့ ညနေခင်းတွင် သခင်မလေးများအတွက် အထူးဆောက်လုပ်ထားသော ဖန်းမိသားစု၏ နောက်ဘက်ခြံဝင်း ရှိ ရေချိုးဆောင်ကြီးထဲတွင် ရေနွေးငွေ့များနှင့်အတူ နှင်းဆီ၊ လာဗင်ဒါ၊ စံပယ်နှင့် နို့ရနံ့ကဲ့သို့သော အံ့သြဖွယ် ကောင်းသည့် အမျိုးမျိုးသော ရနံ့များဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့လေသည်။

အလွန်လှပသော အလှကညာလေးဦးမှာ သူတို့၏ အနှစ်သက်ဆုံး ကစားစရာများကို ရရှိထားသော ကလေးငယ် များကဲ့သို့ မိမိတို့၏ ရေချိုးကန်များအသီးသီးထဲတွင် ဤနတ်ဘုရားပစ္စည်းနှင့်အတူ အလွန်အမင်း သာယာမိန်း မောနေကြရာ ရေချိုးခြင်းမှာ ယခင်က တစ်ခါမှ မကြုံဖူးသော အမြင့်ဆုံး ပျော်ရွှင်မှုတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့ပေသည်။

အချိန် မည်မျှကြာသွားသည်ကို မသိရတော့ဘဲ ပိုင်ကျီရိုသည် နှင်းဆီပွင့်ဖတ်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော ရေချိုး ကန်ထဲမှ ဖြည်းညင်းစွာ ထလာခဲ့လေ၏။

တက်လာသော ရေနွေးငွေ့များအောက်တွင် မူလကတည်းက နှင်းပွင့်ကဲ့သို့ ဖြူဖွေးနေသော သူမ၏ အသား အရေမှာ ပို၍ပင် ပန်းရောင်သန်းကာ နူးညံ့နေပြီး နွေးထွေးတောက်ပနေသော ကျောက်စိမ်းတစ်တုံးနှင့် တူနေ လေတော့သည်။

သင်းပျံ့သော နှင်းဆီရနံ့လေးက သူမထံမှ ထွက်ပေါ်နေပြီး သူမ၏ နူးညံ့သိမ်မွေ့သော စိတ်သဘောထားနှင့် ပြီးပြည့်စုံစွာ ပေါင်းစပ်သွားကာ မြင့်မြတ်ပြီး ဆွဲဆောင်မှုရှိသော အငွေ့အသက်တစ်ခုက သူမကို လွှမ်းခြုံထား ခဲ့လေသည်။

သူမသည် အနီးနားတွင် စောင့်ဆိုင်းနေသော ဖန်းဟန်ထံသို့ ရှက်သွေးဖြာစွာဖြင့် လျှောက်သွားလိုက်ပြီး အိပ်မက် မက်နေသကဲ့သို့ တိုးညှင်းသော အသံလေးဖြင့် ပြောလိုက်လေ၏။

“ခင်ပွန်း... ဒီဆပ်ပြာအမွှေးတုံးက တကယ်ကို နတ်ဘုရားပစ္စည်းပါပဲ... နန်းတော်ထဲက အဖိုးတန်ဆုံးဖြစ်တဲ့ ပန်းတစ်ရာနှင်းရည်ထက် အဆတစ်ရာလောက် ပိုမွှေးပြီး အဆတစ်ရာလောက် ပိုကောင်းတယ်...”

သူမ၏ လှပသော မျက်ဝန်းများထဲတွင် အချစ်များနှင့် မြတ်နိုးမှုများ ပြည့်နှက်နေပြီး လျှံကျလာတော့မတတ် ဖြစ်နေခဲ့လေသည်။

သူမသည် ခင်ပွန်းဖြစ်သူ၏ အဆုံးအစမရှိသော နတ်ဘုရားမှော်ပညာများ၏ ဖမ်းစားမှုကို လုံးလုံးလျားလျား ခံထားရသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်ပြီး သူ့ကို လက်ထပ်ခဲ့ရခြင်းမှာ ဘဝဆက်တိုင်း စုဆောင်းခဲ့သော ကုသိုလ်ကံတစ်ခု ဖြစ်သည်ဟု ခံစားနေရပေသည်။

ဖန်းဟန်သည် ဆွဲဆောင်မှုရှိသော နှင်းဆီရနံ့များ ထွက်ပေါ်နေသည့် သူ၏ဇနီးကို ပွေ့ဖက်လိုက်ရင်း ပြုံးလိုက်ကာ သွေးထွက်သံယို သတ်ဖြတ်မှုများအပြီးတွင် ရရှိလာသော နွေးထွေးမှုနှင့် တိတ်ဆိတ်ငြိမ်းချမ်းမှုကို ခံစားနေခဲ့လေ ၏။

သူ၏အမြင်တွင် ခေတ်သစ်ကမ္ဘာရှိ စူပါမားကတ်များ၌ ဈေးပေါပြီး အလွယ်တကူ ဝယ်ယူရရှိနိုင်သော ဤစက်မှု ကုန်ထုတ်ပစ္စည်းများမှာ ရှေးခေတ်နန်းတွင်းအဆောင်တော်အတွင်း သဟဇာတဖြစ်မှုကို ထိန်းသိမ်းရန်နှင့် အမျိုး သမီးများ၏ ပျော်ရွှင်မှုကို မြှင့်တင်ပေးရန်အတွက် အကောင်းဆုံးသော လှုံ့ဆော်မှုတစ်ခုပင် ဖြစ်ပေသည်။

သူတို့၏ ရိုးသားသော ပျော်ရွှင်မှုနှင့် ကြည်ညိုလေးစားမှုတို့ကို မြင်တွေ့ရသောအခါ ဖန်းဟန်သည် ကြီးမားသော ကျေနပ်မှုကို ခံစားလိုက်ရလေ၏။

သို့သော် ဤနွေးထွေးသော အချိန်လေးမှာ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသော အသံတစ်ခုကြောင့် ပျက်စီးသွား ခဲ့ရလေသည်။

“အရှင်...”

အေးစက်ပြီး ခံစားချက်ကင်းမဲ့နေသော အသံတစ်ခုက ရေချိုးဆောင်တံခါးအပြင်ဘက်မှ တစ္ဆေတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ပဲ့တင်ထပ်ကာ ထွက်ပေါ်လာခဲ့လေ၏။

၎င်းမှာ ဇီယင်းပင် ဖြစ်လေသည်။

ပိုင်ကျီရိုကို ပွေ့ဖက်ထားသော ဖန်းဟန်၏လှုပ်ရှားမှုမှာ ရပ်တန့်သွားခဲ့ပြီး သူ၏မျက်နှာပေါ်ရှိ နွေးထွေးသော အပြုံးမှာ ချက်ချင်းပင် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ကာ သူ၏မျက်လုံးများမှာလည်း နှစ်ထောင်ပေါင်းများစွာ ကြာမြင့်နေ ပြီဖြစ်သော ရေခဲမြစ်တစ်ခုကဲ့သို့ ပုံမှန် အေးစက်ပြီး ထက်မြက်သော အခြေအနေသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားခဲ့ လေ၏။

“ဘာကိစ္စလဲ...”

တံခါးအပြင်ဘက်မှ အသံမှာ တည်ငြိမ်ပြီး ပုံမှန်အတိုင်း ရှိနေဆဲဖြစ်သော်လည်း ကျရောက်လာတော့မည့် ဘေးအန္တရာယ်တစ်ခု၏ အငွေ့အသက်များ ပါဝင်နေလေသည်။

“မြောက်ပိုင်းက အရေးပေါ် သတင်းပါ... ကျင်းပေမြို့စားကြီးဆီမှာ... ထူးခြားတဲ့ လှုပ်ရှားမှုတွေ ရှိနေပါတယ်...”