အခန်း ၁၉၇

အခန်း (၁၉၇)

သူရဲကောင်းက အလှမယ်ကို ကယ်တင်ခြင်း

“ဝုန်း...”

လျိုရှီးရွာအပြင်ဘက်ရှိ မြေရိုင်းပြင်ပေါ်တွင် သံမဏိသားရဲကြီးတစ်ကောင်က နားကွဲမတတ် ဟိန်းဟောက်နေပြီး ၎င်း၏ရှေ့ရှိ မာကျောသော မြေကြီးများမှာ တို့ဖူးကဲ့သို့ အလွယ်တကူပင် တူးဆွခံနေရလေသည်။

“အံ့ဖွယ်ပဲ... အဲဒါက တကယ့်ကို အံ့ဖွယ်ပဲ...”

လမ်းမကြီးဘေးတွင် လယ်သမားအိုကြီးတစ်ဦးက စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ဒူးထောက်ချလိုက်ပြီး သံမဏိနွား နတ်ဘုရား ဟု လူသိများသော လယ်ထွန်စက်ကို လက်ညှိုးထိုးကာ တုန်ယင်သော အသံဖြင့် ပြောလိုက်လေ၏။

“ဘုရားရေ... ဧကရာနဲ့ချီတဲ့ မြေရိုင်းတွေက နေ့တစ်ဝက်တည်းနဲ့ ရှင်းလင်းသွားတာပဲ... သခင်ကြီးဖန်းက တကယ့်ကို လူ့လောကကို ဆင်းသက်လာတဲ့ သက်ရှိအင်မော်တယ်ပဲ...”

ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ရွာသားများမှာလည်း ဆူညံသွားကြလေသည်။ လျင်မြန်စွာ ဖြစ်ပေါ်လာသော လှေကားထစ်လယ် ကွင်းများကို ကြည့်ရင်း သူတို့၏ မျက်နှာအမူအရာများမှာ အံ့အားသင့်မှုမှသည် လွန်ကဲသော ပျော်ရွှင်မှုသို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီး နောက်ဆုံးတွင် ကုန်းမြင့်ပေါ်ရှိ အမျိုးသားအပေါ်သို့ ရူးသွပ်စွာ ကိုးကွယ်ယုံကြည်မှုအဖြစ် သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ချေသည်။

ဖန်းဟန်သည် လက်ကို နောက်ပစ်ကာ ရပ်နေရင်း ဤအရာအားလုံးကို ကျေနပ်စွာ ကြည့်ရှုနေခဲ့လေ၏။

သက်တောင့်သက်သာရှိသော သာမန်အဝတ်အစားများကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး သူ၏ရှေ့မှ စည်ကားနေသော လုပ်ငန်းခွင်မြင်ကွင်းနှင့် ရွာသားများ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ ရိုးသားသော အပြုံးများကို ကြည့်ရှုနေလေသည်။ သူ၏ ကိုယ်ပိုင်လက်ဖြင့် သုခဘုံတစ်ခုကို ဖန်တီးနိုင်ခဲ့သည့် ကြီးမားသော အောင်မြင်မှုခံစားချက်က သူ့အား ပျော်ရွှင်မှု များဖြင့် ပြည့်နှက်သွားစေခဲ့ပေသည်။

ဤအရာက သတ်ဖြတ်ခြင်းနှင့် အောင်နိုင်ခြင်းသက်သက်ထက် သူ့ကို ပို၍ ကျေနပ်မှု ပေးစွမ်းနိုင်လေသည်။

သို့သော် ဤအေးချမ်းပြီး သာယာသော လေထုထဲတွင် ရုတ်တရက် အပြောင်းအလဲတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့ လေသည်။

ရုတ်တရက် ခရိုင်မြို့သို့သွားရာ လမ်းမကြီးတစ်လျှောက်ရှိ အဝေးမှ တောင်ပေါ်သစ်တောထဲမှ အလွန်လျင်မြန် သော မြင်းခွာသံများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီး အမျိုးသမီးတစ်ဦး၏ ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်သံများနှင့် ရောနှော နေလေ၏။

“ကယ်ကြပါ... ဓားပြတွေ... ကယ်ကြပါ...”

လူအုပ်ကြီးသည် အသံလာရာဘက်သို့ ကြည့်လိုက်ကြရာ လမ်းမကြီးပေါ်တွင် ရူးသွပ်စွာ ပြေးလွှားနေသော ရထားလုံးတစ်စီးကို မြင်လိုက်ရပြီး ၎င်း၏ ဘီးများက ဖုန်တောများကို လွင့်စင်စေကာ အစိတ်စိတ် အမွှာမွှာ ကွဲထွက်သွားတော့မည့်ပုံ ပေါက်နေလေသည်။

ရထားလုံး၏ အနောက်တွင် တောက်ပနေသော ဓားကောက်များကို ကိုင်ဆောင်ထားသည့် မြင်းစီးထားသော ခန္ဓာကိုယ်တောင့်တင်းသည့် အမျိုးသားဆယ်ယောက်ကျော်ခန့်က အပြင်းအထန် လိုက်လံနေကြလေသည်။

သူတို့အားလုံးမှာ ရိုင်းစိုင်းကြမ်းတမ်းသော ရုပ်ရည်ရှိကြပြီး အဝတ်စုတ်များကို ဝတ်ဆင်ထားကာ ဓားပြများ၏ ပုံမှန်အသွင်အပြင်မျိုး ဖြစ်နေပြီး ညစ်ညမ်းကာ ထူးဆန်းသော အော်ဟစ်သံများကို ပြုလုပ်နေကြလေ၏။

“မိန်းမပျိုလေး ဆက်မပြေးပါနဲ့တော့... ရပ်ပြီး ငါတို့ အဘိုးကြီးတွေနဲ့ ပျော်ပျော်ပါးပါး နေလိုက်ရအောင်...”

“ဟီးဟီး... လိုက်ကြ... သူမကို အလွတ်မပေးနဲ့...”

မာပေါ်ကော့၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ချက်ချင်းပင် ပြောင်းလဲသွားခဲ့လေသည်။ သူသည် ဘာမျှမတွေးတော့ဘဲ ချက်ချင်းပင် လှည့်ကာ အော်ဟစ်လိုက်လေ၏။

“အစောင့်တွေ တန်းစီကြ... မြားသည်တော်တွေ ပြင်ထား...”

“ရွှပ်...”

ဖန်းဟန်နှင့် အတူပါလာသော အစောင့်နှစ်ဆယ်မှာ ချက်ချင်းပင် တုံ့ပြန်လိုက်ကြလေသည်။

သူတို့၏ လှုပ်ရှားမှုများမှာ ပြီးပြည့်စုံစွာ ညီညာနေပြီး ရှေ့တန်းမှ လှံများကို ကိုင်ဆောင်ထားကာ နောက်တန်းမှ လေးများကို မြှောက်ထားကြလေသည်။ အသက်ရှူကြိမ် အနည်းငယ်အတွင်း စံပြစစ်တပ်ဖွဲ့စည်းပုံငယ်တစ်ခု ဖွဲ့စည်းသွားပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အရှိန်အဝါတစ်ခုက အလိုအလျောက် ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပေသည်။

ဓားပြများသည် ဖန်းဟန်နှင့် သူ၏အဖွဲ့ကို သိသာစွာ မြင်တွေ့သွားခဲ့သော်လည်း ရပ်တန့်မသွားဘဲ ကြောက်မက် ဖွယ် ပြုံးလိုက်ကြပြီး မြင်းစီးသူရဲအချို့ကို သူတို့ထံ တိုက်ရိုက် ဦးတည်စေကာ ဤကြည့်ရှုနေသူများကိုပါ ရှင်းလင်းပစ်ချင်သည့်ပုံ ပေါက်နေလေသည်။

သို့သော် သူတို့ ရင်ဆိုင်ရမည့် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော တည်ရှိမှုကို သူတို့က အကြီးအကျယ် အထင်သေး သွားခဲ့ကြခြင်းပင် ဖြစ်ပေသည်။

“ပစ်...”

မာပေါ်ကော့က အေးစက်စွာဖြင့် စကားတစ်ခွန်းတည်းကိုသာ ပြောလိုက်လေ၏။

“ရွှီး... ရွှီး... ရွှီး... ရွှီး... ရွှီး...”

ကမ္ဘာမြေကြီး တုန်ဟည်းသွားမတတ် အော်ဟစ်သံများ မရှိဘဲ လေထုကို ထိုးခွဲသွားသည့် စူးရှသော လေချွန်သံ သာ ထွက်ပေါ်လာခဲ့လေသည်။

နောက်တန်းရှိ မြားသည်တော်ဆယ်ဦးသည် သူတို့၏ ခေတ်သစ်ပေါင်းစပ်လေးများမှ သေစေနိုင်သော စွမ်းအား များကို မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း လွှတ်တင်လိုက်ကြလေ၏။

အေးစက်သော အလင်းရောင်ဖြင့် တောက်ပနေသည့် မြားများသည် မျက်လုံးပါသော အဆိပ်ပြင်းမြွေများကဲ့သို့ ရှေးဟောင်းလေးနှင့် မြားများထက် အဆပေါင်းများစွာ သာလွန်သော အမြန်နှုန်းနှင့် စွမ်းအားများဖြင့် ကောင်း ကင်ကို ထိုးခွင်းသွားကာ ပြေးဝင်လာသော တောင်ပေါ်ဓားပြများကို တိကျစွာ ထိမှန်သွားခဲ့ပေသည်။

“ဒုတ်... ဒုတ်... ဒုတ်...”

ရှေ့ဆုံးမှ ဓားပြများမှာ သူတို့၏ ကြမ်းတမ်းသော အပြုံးများပင် မဆုံးသေးခင်မှာပင် သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်များ ရုတ် တရက် တောင့်တင်းသွားခဲ့ပြီး ရင်ဘတ် သို့မဟုတ် လည်ချောင်းများတွင် အရိုးများပင် ပေါ်လွင်နေသော နက်ရှိုင်း သည့် အပေါက်ကြီးများ ပေါ်လာခဲ့လေသည်။

ကြီးမားလှသော ရွေ့လျားစွမ်းအင်က သူတို့ကို ပြေးလွှားနေသော မြင်းများပေါ်မှ နောက်သို့ အကြမ်းပတမ်း တွန်းပို့လိုက်ရာ မြေကြီးပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ပြုတ်ကျသွားစေခဲ့သည်။ သူတို့သည် အော်ဟစ်သံပင် မထွက်နိုင်ခင် မှာပင် သေဆုံးသွားခဲ့ကြလေ၏။

ရထားလုံးပေါ်မှ အမျိုးသမီးမှာ ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်ပြီးနောက် မျက်လုံးပင် မပိတ်လိုက်ရသေးခင် မှာပင် လွန်ခဲ့သော တစ်စက္ကန့်က သူမထံသို့ ပြုံးယောင်သန်းကာ ပြေးဝင်လာသော ဓားပြများ ရုတ်တရက် မျက်စိ ဖြင့် မမြင်နိုင်သော နံရံတစ်ခုနှင့် ဝင်တိုက်မိသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားကာ အော်ဟစ်လျက် မြင်းပေါ်မှ ပြုတ်ကျသွားသည် ကို မြင်လိုက်ရလေသည်။

မြားဘယ်ကလာသည်ကိုပင် သူမ မမြင်လိုက်ရချေ။

မည်သည့်အရာ ဖြစ်ပျက်နေသည်ကို သူမ နားလည်သွားချိန်တွင် လမ်းမကြီးပေါ်၌ အလောင်းများဖြင့် ပြည့်နှက် နေပြီဖြစ်ကာ အစောင့်နှစ်ဆယ်မှာမူ လုံးဝမလှုပ်ရှားခဲ့သည့်အလား သူတို့၏ တန်းစီအနေအထားအတိုင်းသာ ရှိနေခဲ့ကြလေသည်။

အရာအားလုံးမှာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် တိတ်ဆိတ်နေခဲ့၏။

လန့်ဖျပ်နေသော ရထားလုံးမှာ နောက်ဆုံးတွင် ခပ်လှမ်းလှမ်း၌ ရပ်တန့်သွားခဲ့လေသည်။

ရထားလုံး၏ ကန့်လန့်ကာမှာ ရုတ်တရက် ပွင့်ဟသွားပြီး ပုံရိပ်တစ်ခုက ယိုင်နဲ့ကာ ယာဉ်ပေါ်မှ ဆင်းလာခဲ့လေ သည်။

သူမသည် ဖုန်မှုန့်များပေကျံနေသော သေသပ်လှပသည့် ဂါဝန်ကို ဝတ်ဆင်ထားသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးဖြစ်ပြီး သူမ၏ လှပသော ဆံကေသာများမှာ ဖရိုဖရဲဖြစ်နေကာ ဆံနွယ်အချို့မှာ သူမ၏ ဖြူဖျော့နေသော မျက်နှာပေါ် တွင် တွယ်ကပ်လျက်ရှိနေခဲ့လေ၏။

သူမသည် တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်နေခဲ့ပြီး ထိတ်လန့်နေသည်မှာ ထင်ရှားလှပေသည်။

သူမသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် ပြန့်ကျဲနေသော အလောင်းများကို ကြောက်ရွံ့စွာဖြင့် ဦးစွာ ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် စနစ်တကျရှိကာ မျက်နှာအမူအရာ ကင်းမဲ့နေသော အစောင့်များကို မယုံကြည်နိုင်စွာ ကြည့်ရှုလိုက်လေသည်။ ထို့နောက်တွင်မူ သူမ၏ အကြည့်များက အစောင့်များ၏ ရှေ့ဆုံးတွင်ရှိနေပြီး ထူးခြားသော ဟန်ပန်ရှိသည့် ဖန်းဟန်အပေါ်သို့ ကျရောက်သွားခဲ့လေ၏။

ထိုလှပသော မျက်ဝန်းများတွင် ကြီးမားသော သက်သာရာရမှုနှင့် ဘေးအန္တရာယ်မှ လွတ်မြောက်လာခြင်း အတွက် နက်ရှိုင်းသော ကျေးဇူးတင်မှုများ ပေါ်လွင်နေခဲ့ပေသည်။

သူမသည် မတ်တတ်ရပ်ကာ ကျေးဇူးတင်စကား ပြောရန် ကြိုးစားလိုက်သော်လည်း လုံးဝ ပြေလျော့သွားပြီး နောက် သူမ၏ တင်းမာနေသော အာရုံကြောများမှာ နောက်ဆုံးတွင် ကန့်သတ်ချက်သို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့လေသည်။

သူမ၏ မျက်လုံးများရှေ့တွင် ရုတ်တရက် မှောင်မိုက်သွားသည်ဟု ခံစားလိုက်ရပြီး သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ အားပျော့သွားကာ ဖန်းဟန်ရှိရာဘက်သို့ တည့်မတ်စွာ လဲကျသွားခဲ့လေ၏။

ဖန်းဟန် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်လေသည်။

“တိုက်ဆိုင်လိုက်တာ...”

*စောစောလည်း မမေ့လဲဘူး နောက်ကျမှလည်း မမေ့လဲဘူး ဘာလို့ ငါရှိတဲ့ဘက်ကိုမှ တည့်တည့် မေ့လဲကျ လာရတာလဲ…*

သူ၏ စိတ်ထဲတွင် သံသယတစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားခဲ့သော်လည်း သူသည် လျင်မြန်စွာ လှုပ်ရှားလိုက်ပြီး မသိစိတ်အရ ရှေ့သို့ ခြေတစ်လှမ်းတိုးကာ သူမကို ဖက်တွယ်ရန် လက်လှမ်းလိုက်လေ၏။

နူးညံ့ပြီး မွှေးကြိုင်ကာ အချိုးအစားကျနသော ခန္ဓာကိုယ်လေးတစ်ခုက သူ၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ ခိုင်မြဲစွာ ကျရောက် လာခဲ့လေသည်။

ထိတွေ့လိုက်ရသည်မှာ ချောမွေ့နေပြီး သိမ်မွေ့သော ရနံ့သင်းသင်းလေးက သူ၏ နှာခေါင်းထဲသို့ ပျံ့လွင့်လာခဲ့ ပေသည်။

ဖန်းဟန်သည် သူ၏ ရင်ခွင်ထဲရှိ အသက်ရှူမှားလောက်အောင် လှပပြီး မျက်ရည်များ စွန်းထင်းနေသော မျက်နှာ လေးကို ငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်လုံးများအတွင်း နက်ရှိုင်းသော နေရာ၌ သတိမထားမိနိုင်လောက်သည့် အေးစက်သော အလင်းရောင်တစ်ချက် လက်သွားခဲ့လေ၏။

*စိတ်ဝင်စားစရာပဲ...*