အခန်း ၁၉၉

အခန်း (၁၉၉)

ကျင်းယာဆောင်မှ စမ်းသပ်မှု

ညအမှောင်ထု ကျရောက်လာပြီး မြို့တွင်းရှိ မီးရောင်များ လင်းလက်လာခဲ့လေ၏။

စုယွဲ့အား 'ကျင်းယာရွှယ်' ဟုခေါ်သော သီးခြားခြံဝင်းငယ်လေးတစ်ခုတွင် နေရာချထားပေးခဲ့လေသည်။

ထိုခြံဝင်းလေးမှာ အမှန်တကယ်ပင် တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်ပြီး သာယာလှပလှသော်လည်း သူမ၏အနားတွင် အမြဲ ရှိနေသော အစေခံမိန်းကလေး (၄) ဦးမှာ အပေါ်ယံတွင် သူမအား ပြုစုလုပ်ကျွေးနေခြင်းဖြစ်သော်လည်း လက် တွေ့တွင်မူ သူမအား စောင့်ကြည့်နေခြင်းဖြစ်ကြောင်းကို သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် သိရှိနေခဲ့ပေသည်။

သို့သော်ငြားလည်း သူမသည် ထိုအချက်ကို လုံးဝဂရုမစိုက်ဘဲ မိသားစုပျက်စီးသွားခဲ့ရသော မြင့်မြတ်သည့် မိဘမဲ့မိန်းကလေးတစ်ဦး၏ ဇာတ်ရုပ်ကို ပီပြင်စွာ ဆက်လက်သရုပ်ဆောင်နေခဲ့လေ၏။ သူမ၏ ကြောက်ရွံ့ တုန်လှုပ်မှုနှင့် စိုးရိမ်ပူပန်မှုများမှာ အလွန်ပင် ပီပြင်လွန်းလှသဖြင့် သူမအား စောင့်ကြည့်နေသော အစေခံများ ပင်လျှင် အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ ယုံကြည်သွားခဲ့ကြလေသည်။

ညနေစောင်းအချိန်သို့ ရောက်ရှိလာသောအခါ ခြံဝင်းတံခါးမှာ ညင်သာစွာ ပွင့်ဟသွားခဲ့လေ၏။

ဖန်းဟန်သည် အပြစ်ကင်းစင်ပြီး ပူပင်သောကကင်းမဲ့နေသော မျက်နှာထားလေးရှိသည့် ပိုင်ရွှီကျန်းအား ဦးဆောင်ခေါ်ယူကာ အခန်းတွင်းသို့ ဖြည်းညင်းစွာ ဝင်ရောက်လာခဲ့လေသည်။

“အစ်မစုယွဲ့... ကျွန်မတို့ အစ်မဆီ လာလည်တာ...”

ပိုင်ရွှီကျန်း၏ အသံမှာ လူမရောက်မီကပင် ထွက်ပေါ်လာခဲ့လေ၏။ သူမသည် ပျော်ရွှင်နေသော လိပ်ပြာငယ် လေးတစ်ကောင်အလား ကုတင်ဘေးသို့ ပြေးသွားကာ သေသပ်လှပသော စက္ကူဘူးလေးတစ်ခုကို ဂုဏ်ယူဝင့် ကြွားစွာ မြှောက်ပြလိုက်လေသည်။

“ကြည့်ပါဦး... ဒီဟာက ကျွန်မခင်ပွန်းက ပေးလိုက်တာ... ကောင်းကင်ဘုံမှာပဲရှိတဲ့ ရှားပါးရတနာတစ်ခုပဲ...”

စုယွဲ့၏ အကြည့်များမှာ စက္ကူဘူးလေးပေါ်သို့ ကျရောက်သွားခဲ့ပြီး သူမ၏ နှလုံးသားမှာ တစ်ချက်ခုန်သွား ခဲ့လေ၏။

ထိုစက္ကူဘူးလေးမှာ ချောမွေ့ကာ ခိုင်ခံ့နေပြီး တောက်ပသော အရောင်အသွေးရှိသည့် ပုံစံများနှင့် သူမ တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးခဲ့သော ထူးဆန်းသည့် လေးထောင့်ပုံ စာလုံးများ ရိုက်နှိပ်ထားကာ ၎င်း၏ ပုံစံမှာ ခေတ်ကာလနှင့် လုံးဝ ကိုက်ညီမှု မရှိနေချေ။

“ဒီဟာက...” ဟု သူမက သိချင်ယောင်ဆောင်ကာ မေးလိုက်လေသည်။

“ဒါတွေက စတော်ဘယ်ရီ ဆန်းဒဝစ်ချ် ကွတ်ကီးတွေလေ...”

ပိုင်ရွှီကျန်းသည် အပြစ်ကင်းစင်စွာဖြင့် ထုပ်ပိုးမှုကို ဆွဲဖြဲလိုက်ရာ ပြင်းထန်ပြီး ချိုမြိန်သော ရနံ့တစ်ခုက လေထု ထဲသို့ ချက်ချင်းပင် ပြန့်နှံ့သွားခဲ့လေတော့သည်။

သူမသည် ဆွဲဆောင်မှုရှိစွာ မွှေးပျံ့နေသော ပန်းရောင်ကွတ်ကီးတစ်ခုကို ကောက်ယူလိုက်ပြီး စုယွဲ့ထံသို့ ကမ်းပေး လိုက်လေ၏။

“အစ်မစုယွဲ့... မြည်းကြည့်ပါဦး... ဒါက ကျွန်မခင်ပွန်း ဖန်တီးထားတဲ့ နတ်ဘုရားအစားအစာပဲ... အရမ်းစားလို့ ကောင်းတယ်... နန်းတော်ထဲက မုန့်တွေထက် အဆတစ်ရာလောက် ပိုကောင်းတယ်...”

စုယွဲ့သည် ဘီစကွတ်များကို လှမ်းယူလိုက်လေသည်။ ဖန်းဟန်၏ လုပ်ရပ်များမှာ များသောအားဖြင့် ခန့်မှန်းရ ခက်ခဲပြီး လူအများကြားတွင် သက်ရှိအင်မော်တယ် ဟု လူသိများကြောင်းကို သူမ သိထားပေသည်။ ဤထူးဆန်း သော ပစ္စည်းများမှာ သူ၏ လျှို့ဝှက်ချက်များထဲမှ တစ်ခုဖြစ်ရပေမည်။

သူမသည် စိတ်ထဲမှ ကသောင်းကနင်းဖြစ်မှုများကို အတင်းအကျပ် ဖိနှိပ်လိုက်ပြီး ကွတ်ကီးကို ပါးစပ်ထဲသို့ လိမ္မာစွာ ထည့်လိုက်လေ၏။

ဂျွပ်... ဟူသော အသံ ထွက်ပေါ်လာခဲ့လေသည်။

ကြွပ်ရွနေသော ဘီစကွတ်မှာ ချက်ချင်းပင် ကြေမွသွားခဲ့ပြီး သီးသန့်ဆန်လှသော သစ်သီး၏ ချဉ်မြမြအရသာနှင့် ရောနှောနေသည့် လွှမ်းမိုးနိုင်စွမ်းရှိသော အချိုဓာတ်တစ်ခုက သူမ၏ အရသာခံဖုများပေါ်တွင် မိုးကြိုးပစ်ချ လိုက်သကဲ့သို့ ပေါက်ကွဲသွားခဲ့လေတော့သည်။

မည်မျှပင် အံ့မခန်းဖွယ်ကောင်းသော အရသာဖြစ်ပါသနည်း။

ဤအချိန်တွင် သူမ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ အစစ်အမှန်ဖြစ်သော အံ့အားသင့်မှုနှင့် ဝမ်းသာကြည်နူးမှုတို့ကို ဟန်ဆောင် ၍ မရနိုင်တော့ချေ။

“ဒါက... အရမ်းကို ချိုမြိန်ပြီး ကြွပ်ရွနေတာပဲ... အလွန်ကောင်းမွန်တဲ့ သစ်သီးရနံ့လေးလည်း ပါတယ်... လောက ကြီးရဲ့ တခြားဘယ်နေရာမှာမှ ရှာတွေ့နိုင်ဖို့ ခက်ခဲတဲ့ အရသာရှိတဲ့ အစားအစာတစ်ခုပဲ...”

သူမက ရိုးသားစွာဖြင့် ရေရွတ်လိုက်လေရာ ဖန်းဟန်ထံသို့ ကြည့်လိုက်သော သူမ၏ အကြည့်များတွင် သင့် လျော်မှန်ကန်သော ကြည်ညိုလေးစားမှုနှင့် အံ့သြထိတ်လန့်မှုတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့လေတော့သည်။

ဖန်းဟန်သည် သူမ၏ တုံ့ပြန်မှုကို မျက်နှာပေါ်တွင် နူးညံ့သော အပြုံးတစ်ခုဖြင့် ကြည့်နေခဲ့သော်လည်း သူ၏ စိတ်ထဲတွင်မူ ရှင်းလင်းပြတ်သားနေခဲ့ပေသည်။

“သခင်မလေး စုယွဲ့ သဘောကျတယ်ဆိုတော့ ကျွန်တော် ဝမ်းသာပါတယ်...”

ဖန်းဟန်သည် ဘေးနားရှိ ကုလားထိုင်တစ်ခုပေါ်တွင် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ထိုင်လိုက်ပြီး သာမန် စကားစမြည်ပြောဆို နေသကဲ့သို့ ပြောလိုက်လေ၏။

“မြောက်ပိုင်းက မြင့်မြတ်တဲ့ အမျိုးသမီးအများစုဟာ ဂီတ... စစ်တုရင်... လက်ရေးလှနဲ့ ပန်းချီအပါအဝင် အနုပညာရပ်အားလုံးမှာ ကျွမ်းကျင်ကြတယ်လို့ ကျွန်တော် ကြားဖူးတယ်... သခင်မလေး စုယွဲ့ကရော ဘယ်အ ရာကို ပိုပြီး ကျွမ်းကျင်သလဲဆိုတာ သိချင်မိတယ်... အကယ်၍ နောက်တစ်နေ့ သခင်မလေး စိတ်ဝင်စားမယ်ဆို ရင် ယွင်ရှူတို့နဲ့ အတူတူ ခံစားပြီး အကြံဉာဏ်တွေ ဖလှယ်နိုင်ပါတယ်...”

စမ်းသပ်မှု ရောက်လာခဲ့ပြီ။

စုယွဲ့မှာ သူမ၏ ကျောရိုးတစ်လျှောက် အေးစိမ့်သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရလေ၏။ အပေါ်ယံအားဖြင့် သာမန်ဟု ထင်ရသော ဤမေးခွန်းမှာ လက်တွေ့တွင် သူမအတွက် စမ်းသပ်မှုတစ်ခု ဖြစ်ကြောင်းကို သူမ သိရှိနေပေသည်။

သူမသည် မျက်လွှာချလိုက်ပြီး နှိမ့်ချကာ အနည်းငယ် ရှက်သွေးဖြာနေသော မျက်နှာထားကို ပြသလိုက်ရင်း တိုးညှင်းစွာ ပြောလိုက်လေသည်။

“ကျေးဇူးရှင်က သဘောကောင်းလွန်းပါတယ်... ကျွန်မက ငယ်ငယ်ကတည်းက ဆော့ကစားတတ်ပြီး ဂီတနဲ့ ပန်းချီအနုပညာတွေကို အနည်းငယ်ပဲ လေ့လာခဲ့ဖူးတာပါ... စစ်တုရင်ကိုတော့ အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ ကျွမ်းကျင်ပါတယ်... ဒါပေမဲ့လည်း... အနည်းငယ်မျှသာ တတ်ကျွမ်းတာမို့ ကျေးဇူးရှင်နဲ့ သခင်မလေးတို့ရှေ့မှာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အရှက်မခွဲဝံ့ပါဘူး...”

“အို... စစ်တုရင်ကျွမ်းကျင်တာလား...”

ဖန်းဟန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး အစေခံမလေး ဆက်သသော လက်ဖက်ရည်ကို ယူကာ ညင်သာစွာ မှုတ်လိုက် လေရာ သူ၏ မျက်လုံးများမှာ အဓိပ္ပာယ်ပြည့်ဝသွားခဲ့လေ၏။

“စစ်တုရင်ကစားတာ ကောင်းတယ်... စစ်တုရင်ကစားတာက အစိတ်ဝင်စားစရာအကောင်းဆုံးပဲ...”

သူသည် ခေတ္တရပ်တန့်လိုက်ပြီး နှုတ်ခမ်းထက်တွင် တစ်ဝက်တစ်ပျက် အပြုံးတစ်ခုဖြင့် အပြစ်အနာအဆာကင်း သော စုယွဲ့၏ မျက်နှာပေါ်သို့ အကြည့်ရောက်သွားကာ ဖြည်းညင်းစွာ ပြောလိုက်လေသည်။

“ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့ စစ်တုရင်ခုံက သေးငယ်ပေမယ့် လူတစ်ယောက်ရဲ့ စရိုက်လက္ခဏာကို ဖော်ပြနိုင်လို့ပဲ... တချို့လူတွေက သတိကြီးကြီးထားပြီး လုပ်ဆောင်ရတာကို နှစ်သက်ကြတယ်... အကြံအစည်တွေ စဉ်းစားရတာ ကို ကျွမ်းကျင်ကြပြီး အန္တရာယ်မရှိဘူးလို့ ထင်ရတဲ့ နယ်ရုပ်လေးတွေနဲ့ သေစေလောက်တဲ့ ထောင်ချောက်တွေကို ဆင်ဖို့ ကျွမ်းကျင်ကြတယ်... တချို့ကတော့ ရဲရင့်ပြီး ပွင့်လင်းရိုးသားမှုကို ပိုသဘောကျကြကာ အသက်အန္တ ရာယ်ရှိတဲ့ တိုက်ခိုက်မှုရဲ့ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို ရှာဖွေတတ်ကြတယ်...”

ဖန်းဟန်၏ အသံမှာ မကျယ်လောင်လှသော်လည်း စုယွဲ့၏ နှလုံးသားကို လေးလံသော တူကြီးတစ်လက်ဖြင့် ထုနှက်လိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားစေခဲ့လေ၏။

သူသည် သူမအား ကြည့်လိုက်ပြီး နှုတ်ခမ်းထက်တွင် နောက်ပြောင်လိုသော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာကာ စကား လုံးတစ်လုံးချင်းစီကို ရှင်းလင်းပြတ်သားစွာ အသံထွက်ရင်း မေးလိုက်လေသည်။

“ဟုတ်တယ်မလား…သခင်မလေး စုယွဲ့...”

ဖန်းဟန်၏ စကားများမှာ စုယွဲ့၏ နှလုံးသားကို ထုနှက်လိုက်သည့် လေးလံသော တူရိုက်ချက်တစ်ခုနှင့် တူနေခဲ့ ပေသည်။

သူမ၏ နှလုံးသားမှာ မမြင်ရသော လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ဆုပ်ကိုင်ခံထားရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီး နှလုံးခုန်ရပ် သွားတော့မတတ် ဖြစ်သွားခဲ့လေ၏။

*သူ အကုန်သိနေခဲ့တာလား…*

*သူ ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ… အရာရာကို တစ်ဆင့်ချင်း သတိထားလုပ်ဆောင်တတ်ပြီး ဟန်ဆောင်ကောင်းတဲ့သူ... ဆိုတာ ငါ့ကို ပြောနေတာ မဟုတ်ဘူးလား…*

သူမ၏ ခြေဖဝါးမှစ၍ ခေါင်းထိပ်အထိ အေးစိမ့်မှုတစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားခဲ့လေသည်။ သူမသည် အေးစက်သော အဆိပ်ပြင်းမြွေတစ်ကောင်၏ စိုက်ကြည့်ခြင်းကို ခံနေရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရ၏။ သူမ၏ ဟန်ဆောင်မှုများနှင့် အကြံအစည်များအားလုံးမှာ တစ်ဖက်လူ၏ ခန့်မှန်းရခက်သော မျက်လုံးများရှေ့တွင် ပွင့်လင်းမြင်သာနေပြီး ရယ်စရာကောင်းလှပေသည်။

သူမသည် စိတ်ထဲမှ ကသောင်းကနင်းဖြစ်မှုများကို ဖိနှိပ်ရင်း တည်ငြိမ်စေရန် အတင်းအကျပ် ကြိုးစားလိုက်လေ ၏။ ရှည်လျားသော မျက်တောင်လေးများမှာ အောက်သို့ စိုက်ကျသွားပြီး မျက်ဝန်းများထဲမှ ထိတ်လန့်မှုကို ဖုံးကွယ်ထားကာ သူမ၏ အသံမှာ အနည်းငယ် တုန်ယင်နေခဲ့လေသည်။

“ကျေးဇူးရှင်... ကျေးဇူးရှင် ပြောတာ မှန်ပါတယ်... ကျွန်မ... ကျွန်မ အများကြီး သင်ယူလိုက်ရပါတယ်...”

သူ၏ စကားများမှာ ယခုလေးတင် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောလိုက်သော မှတ်ချက်တစ်ခုသာ ဖြစ်သည့်အလား ဖန်းဟန် က ဘာမှ ဆက်မပြောတော့ချေ။

သူသည် မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး ပိုင်ရွှီကျန်း၏ ခေါင်းလေးကို ပွတ်သပ်ကာ ပြောလိုက်လေ၏။

“ကောင်းပြီ... အချိန်လည်း လင့်နေပြီဆိုတော့ သခင်မလေး စုယွဲ့ကို အနားယူခွင့်ပေးလိုက်ရအောင်...”

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူသည် ပြန်လည်ထွက်ခွာရန် အနည်းငယ် တွန့်ဆုတ်နေသေးသော ပိုင်ရွှီကျန်းနှင့်အတူ လှည့်ထွက်သွားခဲ့လေတော့သည်။

ညဉ့်နက်လာသည်နှင့်အမျှ ကျင်းယာဆောင်မှာ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်သွားခဲ့လေ၏။

စုယွဲ့သည် ကုတင်စွန်းတွင် ငေးမောစွာ ထိုင်နေရင်း သူမ၏ လက်ထဲရှိ တစ်ဝက်သာ စားရသေးသော စတော် ဘယ်ရီ ကွတ်ကီးကို စိုက်ကြည့်နေခဲ့လေသည်။ ချိုမြိန်သော ရနံ့လေးမှာ ရှိနေဆဲဖြစ်သော်လည်း သူမသည် မည်သည့်အချိုဓာတ်ကိုမျှ မခံစားနိုင်တော့ချေ။ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး အေးစိမ့်မှုကိုသာ ခံစားနေရတော့ သည်။