အခန်း ၁၉၁

အခန်း (၁၉၁) စက်ဘီးအသစ်ဝယ်ယူခြင်း၊ ဈေးအကြီးဆုံးကိုသာ ပေးပါ

လော်ရှင်းပန်သည် လီလန် ထုတ်ပြလိုက်သော စက်ဘီးဝယ်ယူခွင့်လက်မှတ်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ မျက်နှာထား တင်းမာသွားလေသည်။

သူသည် အရှေ့တိုင်းယဉ်ကျေးမှု၏ အထွတ်အထိပ်ဖြစ်သော ရှန်ဟိုင်းမြို့၏ လမ်းကြားများတွင် ကြီးပြင်းလာခဲ့သူဖြစ်သည်။ ဟွမ်ဖူမြစ်ကမ်းတစ်လျှောက်တွင် ထာဝရတံဆိပ်၊ ချိုးပျံတံဆိပ်နှင့် ဖီးနစ်တံဆိပ် စက်ဘီးများကို နေရာတိုင်း၌ နွားမွေးများမျှ ပေါများစွာ တွေ့မြင်နိုင်ပေသည်။

စက်ဘီးများသာမက ရထားများ၊ ကားများနှင့် ဂျစ်ကားများကိုလည်း တွေ့နိုင်ပေသည်။

စည်ကားလှသော ရှန်ဟိုင်းမြို့ကြီးတွင် စက်ဘီးဆိုသည်မှာ အလွန်အသုံးများသော သယ်ယူပို့ဆောင်ရေးယာဉ်တစ်မျိုးဖြစ်ပြီး လုံးဝထူးဆန်းသော အရာမဟုတ်ဟု ဆိုရမည်ဖြစ်သည်။

သို့သော် ယခုနေရာသည် အရှေ့မြောက်ပိုင်းရှိ မြို့ငယ်လေးတစ်ခု ဖြစ်နေပေသည်။

ထိုအချက်က ကွာခြားသွားစေသည်။

ဤနေရာသည် စည်ကားသော မြို့ကြီးပြကြီးများနှင့် ဝေးကွာကာ ခေတ်နောက်ကျပြီး ရှေးရိုးဆန်လှပေသည်။

စက်ဘီးဝယ်ယူခွင့်လက်မှတ်ဆိုသည်မှာ ဤမြို့ငယ်လေးရှိ လူများအတွက် တစ်သက်လုံး အရိုးကြေကြေ အလုပ်လုပ်လျှင်တောင် ရနိုင်မည်မဟုတ်သော အရာမျိုးဖြစ်သည်။

မြို့ထဲတွင် စက်ဘီးဆိုသည်မှာ တွေ့ရခဲသော အရာတစ်ခုပင်ဖြစ်သည်။

အဆင့်မြင့်အရာရှိကြီးများ စီးသည့် ယာဉ်တစ်မျိုးသာဖြစ်၏။

သာမန်လူများမှာ ဝမ်းရေးအတွက်ပင် ရုန်းကန်နေရသဖြင့် စက်ဘီးဝယ်ယူခွင့်လက်မှတ် ရရှိရန် အခွင့်အာဏာဆိုသည်မှာ ဝေလာဝေးပင် ဖြစ်သည်။

ထိုလက်မှတ်ကို ရလာခဲ့လျှင်တောင် ကုန်စည်ထောက်ပံ့ရေးနှင့် ဈေးကွက်သမဝါယမအသင်းမှ စက်ဘီးဝယ်ရန် ငွေကို မည်သည့်နေရာမှ ရနိုင်ပါမည်နည်း။

ရှန်ဟိုင်းလုပ် ဖီးနစ်တံဆိပ် စက်ဘီးတစ်စီးသည် အခြေခံအကျဆုံး မော်ဒယ်ပင်လျှင် တစ်ရာ့ငါးဆယ့်ငါးယွမ် ကျသင့်ပေသည်။

မြို့ပေါ်ရှိ အဆင့်သုံး အလုပ်သမားတစ်ယောက်၏ တစ်လဝင်ငွေမှာ ယွမ်သုံးဆယ်သာရှိ၏။

ဖီးနစ်တံဆိပ် စက်ဘီးတစ်စီး ဝယ်နိုင်ရန်အတွက် ငါးလတိတိ မစားမသောက်ဘဲ စုဆောင်းရမည် ဖြစ်သည်။

၎င်းတို့သည် မြို့ပေါ်မှ အလုပ်သမားများဖြစ်ကြပြီး မြို့နယ်ထဲမှ လူများဆိုလျှင် မည်သို့ရှိမည်နည်း။

မြို့နယ်ထဲတွင် နိုင်ငံပိုင်စက်ရုံများ မရှိသလောက် နည်းပါးလှပေသည်။ ဤနေရာရှိ လူအများစုမှာ တောင်တန်းများနှင့် မြစ်များကို မှီခိုအသက်မွေးကြရသော မုဆိုးများနှင့် သိုးကျောင်းသားများသာ ဖြစ်ကြ၏။

တစ်လစာ ဝင်ငွေဆိုသည်မှာမရှိဘဲ ကောင်းကင်ဘုံကိုသာ အားကိုး၍ အသက်မွေးဝမ်းကျောင်း ပြုနေကြရသည်။

ထို့ကြောင့်ပင် လော်ရှင်းပန်သည် စုတ်ပြဲနေသော ကုတ်အင်္ကျီနှင့် ဖာထေးထားသော ဘောင်းဘီကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် တောင်ပေါ်ရွာငယ်လေးမှ ကောင်လေးတစ်ယောက်ဖြစ်သော လီလန်၌ စက်ဘီးဝယ်ယူခွင့်လက်မှတ် ရှိနေသည်ကို အလွန်အံ့သြသွားရခြင်း ဖြစ်သည်။

"ဒါမဖြစ်နိုင်ဘူး အဲ့ဒီကောင်လေးက စက်ဘီးဝယ်ယူခွင့်လက်မှတ်ကို ဘယ်ကနေ ရလာတာလဲ..."

စက်ဘီးဝယ်မည် ဟုတ်လား။ ဤသည်မှာ အလွန်ကြီးမားသော အရောင်းအဝယ်ကြီးတစ်ခု ဖြစ်လေသည်။

ကုန်စည်ထောက်ပံ့ရေးနှင့် ဈေးကွက်သမဝါယမအသင်းတွင် နှစ်ပေါင်းများစွာ အလုပ်လုပ်လာခဲ့သော အရောင်းစာရေးမများပင်လျှင် ထိုမျှကြီးမားသော ဖောက်သည်မျိုးကို အရင်က မမြင်ဖူးခဲ့ကြသဖြင့် တာဝန်ခံကို အမြန်ခေါ်လိုက်ကြတော့သည်။

"မင်္ဂလာပါ ရဲဘော် စက်ဘီးလာဝယ်တာလား..."

သက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသမီးတစ်ဦးသည် စက်ဘီးဝယ်ယူခွင့်လက်မှတ်ကို စစ်ဆေးပြီးနောက် နွေးထွေးစွာ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

လီလန်သည် မျက်နှာအမူအရာ ခန့်မှန်းရခက်နေသော လော်ရှင်းပန်အား ဂရုမစိုက်သလို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်၏။

ယနေ့ မြို့သို့လာရာတွင် လီလန်သည် ကျန်းဝေမင်၏ စက်ဘီးကို ငှားလာခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး အပြန်တွင် ပြန်ပေးရန် လိုအပ်ပေသည်။

နောင်တစ်ချိန် မြို့သို့လာရာတွင် ပိုမိုအဆင်ပြေစေရန်အတွက် နှစ်သစ်ကူးအပြီးမှ မြို့သို့ နောက်တစ်ခေါက် လာ၍ စက်ဘီးဝယ်ရန် လီလန် မူလက စီစဉ်ထားခဲ့သည်။

သို့သော် ယခုတစ်ကြိမ်တွင် လော်ရှင်းပန်က အရင်လာရောက်ရန်စနေသောကြောင့် နောက်တစ်ခေါက် ထပ်လာရမည့် ဒုက္ခကို သက်သာစေရန် ယခုတစ်ပါတည်း ဝယ်သွားရန်သာ ဆုံးဖြတ်လိုက်လေသည်။

ကုန်စည်ထောက်ပံ့ရေးနှင့် ဈေးကွက်သမဝါယမအသင်း တာဝန်ခံ၏ မျက်လုံးများမှာ အရောင်လက်သွားတော့သည်။

အပြင်ပန်းကိုကြည့်၍ လူတစ်ယောက်ကို အကဲဖြတ်၍ မရသကဲ့သို့ ပင်လယ်ရေကိုလည်း ပုံးတစ်ပုံးဖြင့် တိုင်းတာ၍ မရနိုင်ပေ။

ဤလူငယ်လေးသည် အလွန်ရိုးရှင်းပြီး သာမန်ပုံပေါက်နေသော်လည်း သူသည် ထူးခြားလှသည်။ ဤမျှတန်ဖိုးကြီးမားသော စက်ဘီးဝယ်ယူခွင့်လက်မှတ်ကိုပင် ထုတ်ပြနိုင်စွမ်း ရှိနေပေသည်။

တာဝန်ခံသည် ဤမြို့နယ်တွင် ကုန်စည်ထောက်ပံ့ရေးနှင့် ဈေးကွက်သမဝါယမအသင်းကို ဆယ်နှစ်ကျော်ကြာ လုပ်ကိုင်ခဲ့သော်လည်း စက်ဘီးလာဝယ်သူ လက်ချိုးရေတွက်၍ ရလောက်အောင်သာ တွေ့ဖူးခဲ့သည်။

စက်ဘီးဝယ်ယူသွားကြသော ဖောက်သည်များမှာ စားနပ်ရိက္ခာရုံမှ ရုံပိုင်ကျိုးကဲ့သို့သော အဆင့်မြင့်အရာရှိကြီးများသာ ဖြစ်ကြ၏။

လုအန်းနာသည်လည်း လီလန် စက်ဘီးဝယ်ယူခွင့်လက်မှတ် ထုတ်ပြလိုက်သည်ကို မြင်သောအခါ အံ့အားသင့်သွားရသည်။

သူမ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ အမူအရာမှာ အရောင်းစာရေးမများနှင့် တစ်ပုံစံတည်းပင် ဖြစ်နေတော့သည်။

မြို့ကြီးပြကြီးမှလာသော ပညာတတ်လူငယ်မလေး တစ်ယောက်အနေဖြင့် ရွှမ်းရွှေရွာကဲ့သို့သော တောင်ပေါ်ရွာငယ်လေးတွင် စက်ဘီးဝယ်ယူခွင့်လက်မှတ်များ မည်မျှတန်ဖိုးကြီးကြောင်း သူမ ကောင်းစွာ သိရှိထားသည်။

သာမန်မုဆိုးတစ်ယောက်သာဖြစ်သော လီလန်သည် စက်ဘီးဝယ်ယူခွင့်လက်မှတ်ကို မည်သို့ ရရှိလာခဲ့သနည်း။

"အစ်ကိုလီ ရှင်..."

စက်ဘီးဝယ်ယူခွင့်လက်မှတ်ကို မည်သည့်နေရာမှ ရလာသနည်းဟု လုအန်းနာက လီလန်ကို အမှန်တကယ် မေးချင်ခဲ့သော်လည်း နောက်ဆုံးစက္ကန့်တွင် သူမကိုယ်သူမ တားဆီးလိုက်လေသည်။

လီလန်က စက်ဘီးဝယ်ရန် လက်မှတ်ထုတ်ပြလိုက်ခြင်းမှာ လော်ရှင်းပန်ကို အရှက်ခွဲရန် နည်းလမ်းတစ်ခုဖြစ်ကြောင်း သူမ ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွား၏။

"ဒါတွေအကုန်လုံးက ငါ့အမှားတွေပဲ ငါက အစ်ကိုလီကို ဒုက္ခပေးမိပြီ..." တွေးကာ သူမကိုယ်သူမ အပြစ်တင်မိသည့် ခံစားချက်တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

"ဒီစက်ဘီးက ပိုက်ဆံအများကြီး ပေးရမှာ..."

လီလန်က စက်ဘီးဝယ်ယူခွင့်လက်မှတ်ကို ထုတ်ပြလိုက်ပြီဖြစ်ရာ သူသည် အလေးအနက်ထားနေခြင်းဖြစ်ပြီး မကြာမီ ကောင်းမွန်သော စက်ဘီးတစ်စီးဝယ်ရန် ငွေအများအပြားကို သေချာပေါက် သုံးစွဲတော့မည်ဖြစ်သည်။

စက်ဘီးများသည် အလွန်ဈေးကြီးလှသည်။ တစ်စီးလျှင် ယွမ်တစ်ရာ နှစ်ရာကျော်ခန့် ကုန်ကျပေမည်။

လုအန်းနာသည် လီလန်အတွက် နှမြောမိပြီး သူ့ကို ငွေမကုန်စေချင်ပေ။

"အစ်ကိုလီ သွားကြရအောင် အဲ့ဒီလူကို ဂရုမစိုက်ပါနဲ့ ပိုက်ဆံတွေ အလဟဿ မဖြုန်းပါနဲ့ စက်ဘီးတွေက အရမ်းဈေးကြီးတယ် ဒီလက်မှတ်ကိုပဲ သိမ်းထားလိုက်ပါ..."

လုအန်းနာသည် လီလန်၏ လက်မောင်းကို ဆွဲကာ အလျင်စလို ဖြောင်းဖျလိုက်သည်။

လီလန်က ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ပြောလိုက်၏။

"ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး ဒီနေ့ မြို့ကို ရောက်တုန်းရောက်ခိုက်မို့လို့ စက်ဘီးတစ်စီး တစ်ခါတည်း ဝယ်သွားမလို့ပါ..."

လော်ရှင်းပန်က ဘေးမှနေ၍ သရော်လိုက်လေသည်။

"မင်းက ဘာတွေဟန်ဆောင်နေတာလဲ လက်မှတ်ရှိတော့ရော ဘာဖြစ်လဲ ကုန်စည်ထောက်ပံ့ရေးနှင့် ဈေးကွက်သမဝါယမအသင်းက စက်ဘီးတစ်စီးကို ယွမ်တစ်ရာကျော်တယ် မင်းလို တောသားတစ်ယောက်က အဲ့ဒါကို တတ်နိုင်မယ်လို့ ထင်နေတာလား..."

လော်ရှင်းပန်သည် မြို့သားတစ်ယောက်က တောသားများကို အထင်သေးသည့်အသွင်ဖြင့် မာနထောင်လွှားနေသည်။

လီလန်က လှောင်ပြုံးပြုံးလိုက်ပြီး ရှေ့သို့တက်ကာ လော်ရှင်းပန်၏ အပြောကြမ်းသော ပါးစပ်ကို ဖြတ်ရိုက်ရန် ပြင်လိုက်သည်။

ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ လုအန်းနာသည် တကယ်ကို ဒေါသထွက်သွားခဲ့သည်။

"လော်ရှင်းပန် ပါးစပ်ပိတ်ထားစမ်း..."

သူမက အေးစက်သော မျက်နှာဖြင့် ပြတ်သားစွာ ပြောလိုက်၏။

"လော်ရှင်းပန် နင်က တကယ့်ကို ရွံစရာကောင်းတာပဲ..."

"နင် အခုချက်ချင်း အစ်ကိုလီကို တောင်းပန်လိုက်..."

"အန်းနာ ဒီကောင်က မင်းကို ဘာမှော်ပညာတွေ သုံးထားလို့လဲ သူ့ဆီမှာ ဘာတွေများ ကောင်းနေလို့လဲ သူ့အလိမ်အညာတွေကို မယုံပါနဲ့..."

"တောင်းပန်လိုက်စမ်း..."

"အစ်ကိုလီကို တောင်းပန်လိုက်..."

လော်ရှင်းပန်သည် တိတ်ဆိတ်နေပြီး မသိစိတ်မှ သူ၏ လက်သီးများကို ဆုပ်ထားကာ ရက်စက်သော မျက်လုံးများဖြင့် လီလန်ကို စိုက်ကြည့်နေတော့သည်။

*ဒါတွေ အားလုံးက မင်းအမှားတွေပဲ အားလုံးက ဒီကောင်လေးရဲ့ အမှားတွေချည်းပဲ*

*အန်းနာက မင်းကြောင့် ငါ့ကို အော်ငေါက်ပြီး တောင်းပန်ခိုင်းတယ် ဟုတ်လား မင်းမှာ ဘာအခွင့်အရေးရှိလို့လဲ မင်းကိုယ်မင်း ထိုက်တန်တယ်လို့ ထင်နေတာလား*

"အစ်ကိုလီ ရင်ထဲမထားပါနဲ့ ရှန်ဟိုင်းသူရှန်ဟိုင်းသား အားလုံးက အဲ့ဒီလိုမဟုတ်ပါဘူး..."

လီလန် စိတ်ထဲ တစ်ခုခု ထစ်ငေါ့သွားမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် လုအန်းနာက အလျင်အမြန် ရှင်းပြလိုက်သည်။

လီလန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။

"ရပါတယ် ဒီနေရာက ရှန်ဟိုင်းမဟုတ်ဘူး အရှေ့မြောက်ပိုင်းပဲ..."

"သူ နောက်တစ်ခွန်း ထပ်ပြောရဲရင် သူ့ပါးစပ်ကို ငါ ဆွဲဖြဲပစ်မယ်..."

အချို့သော ရှန်ဟိုင်းသားများသည် မိမိကိုယ်ကိုယ် အထက်တန်းကျသည်ဟု မှတ်ယူကြကာ အခြားနေရာများမှ လာသူများကို "အရှေ့မြောက်ပိုင်းသားများ" သို့မဟုတ် "အန်းဟွေးဒေသခံများ" ဟု ခေါ်ဆိုတတ်ကြပြီး ရှန်ဟိုင်းတွင် ကြိုးစားပမ်းစား လုပ်ကိုင်နေကြသော အခြားနေရာများမှ လူများကို အထင်အမြင်သေးတတ်ကြသည်မှာ အမှန်ပင်ဖြစ်သည်။ သူတို့တွင် မွေးရာပါ မြင့်မြတ်သည်ဟူသော ခံစားချက်မျိုး ရှိနေကြ၏။ ဒေသအလိုက် ခွဲခြားဆက်ဆံတတ်သော ထိုအဘိုးကြီး၊ အဘွားကြီးများမှာ ရိုးရှင်းစွာပင် အတွေးတိမ်ပြီး အသိဉာဏ်ကင်းမဲ့ကာ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ဖျားနာနေသူများသာ ဖြစ်ကြသည်။

လော်ရှင်းပန်က တောနယ်မှ လူများကို ခွဲခြားဆက်ဆံကြောင်း ကြားလိုက်ရသောအခါ ကုန်စည်ထောက်ပံ့ရေးနှင့် ဈေးကွက်သမဝါယမအသင်း တာဝန်ခံ၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် အေးစက်သွားတော့သည်။

သူသည်လည်း မြို့နယ်၏ စီမံခန့်ခွဲမှုအောက်ရှိ ရွာငယ်လေးတစ်ခုမှ လာခြင်းဖြစ်ပြီး သူ၏ ဘိုးဘေးများသည်လည်း တောင်ခြေရှိ လယ်ကွင်းများတွင် မျိုးဆက်ပေါင်းများစွာ လယ်ထွန်ခဲ့ကြသော လယ်သမားများ ဖြစ်ကြ၏။

လော်ရှင်းပန်က လီလန်အား ဝေဖန်ခြင်းသည် အခြေခံအားဖြင့် သူ့ကိုယ်သူ ဝေဖန်နေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

သူသာ ထိုသို့ခံစားရသည်မဟုတ်ဘဲ ဆိုင်တွင်းရှိ အရောင်းစာရေးမများကလည်း စော်ကားခံရသည်ဟု ခံစားရကာ လော်ရှင်းပန်အား ကြီးစွာသော မကျေနပ်မှုများဖြင့် ကြည့်လိုက်ကြလေသည်။

ကုန်စည်ထောက်ပံ့ရေးနှင့် ဈေးကွက်သမဝါယမအသင်း တာဝန်ခံက ရှေ့သို့ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် တက်လာပြီး လော်ရှင်းပန်အား ထွက်သွားရန် အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

"ရဲဘော် ကျေးဇူးပြုပြီး ထွက်သွားပေးပါ ကျွန်တော်တို့ဆိုင်က ခင်ဗျားကို ကြိုမဆိုပါဘူး..."

"ငါက ပစ္စည်းလာဝယ်တာလေ ဘာလို့ ငါ့ကို ကြိုမဆိုရမှာလဲ..."

"ဒါက ခွဲခြားဆက်ဆံတာပဲ မင်းတို့ကို ငါ တိုင်တန်းပစ်မယ်..."

"ကျေးဇူးပြုပြီး ထွက်သွားပါ မဟုတ်ရင် ကျွန်မတို့ ရဲခေါ်လိုက်မယ်..."

ပြောလိုက်ရာ လော်ရှင်းပန်သည် အရောင်းစာရေးမကို အဓိပ္ပါယ်ပါပါ တစ်ချက် ကြည့်လိုက်လေသည်။

"မင်းတို့..."

ကုန်စည်ထောက်ပံ့ရေးနှင့် ဈေးကွက်သမဝါယမအသင်း တာဝန်ခံက အော်ဟစ်လိုက်၏။

"ထွက်သွားစမ်း..."

ထိုအချိန်တွင် ရုန်းရင်းဆန်ခတ်ဖြစ်မှုကို ကြည့်ရှုရန် လာရောက်ကြသော လမ်းသွားလမ်းလာ အများအပြားမှာ ကုန်စည်ထောက်ပံ့ရေးနှင့် ဈေးကွက်သမဝါယမအသင်း အပြင်ဘက်၌ စုရုံးနေကြပြီဖြစ်သည်။

သူတို့အားလုံးသည် လော်ရှင်းပန်ကို ကြည့်ကာ လက်ညှိုးထိုးနေကြတော့သည်။

ထိုလူများထံမှ ထူးဆန်းသော အကြည့်များကို ခံစားလိုက်ရသဖြင့် လော်ရှင်းပန်သည် လီလန်ကို စိုက်ကြည့်လိုက်လေသည်။

"မင်း စောင့်နေလိုက် ကောင်လေး..."

"ငါ မင်းနဲ့ ရှင်းရမယ့်ကိစ္စ မပြီးသေးဘူး..."

လီလန်က သူ၏ ခြိမ်းခြောက်မှုကို ပယ်ချကာ လှောင်ပြုံးပြုံးလိုက်သည်။

"နောက်တစ်ခါ ဆရာမလုရှေ့မှာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အရှက်မခွဲပါနဲ့ မင်းရဲ့ ပိန်ချုံးနေတဲ့ ယုန်လေးတွေက အရိုးတွေချည်းပဲ အသားတစ်အောင်စတောင် မပါဘူး အဲ့ဒါတွေကိုများ လက်ဆောင်အဖြစ် ပေးရဲသေးတယ်ပေါ့လေ..."

လုအန်းနာက ဘေးမှနေ၍ ဖြည့်စွက်ပြောလိုက်၏။

"ဟုတ်တယ် အစ်ကိုလီ ပြီးခဲ့တဲ့အကြိမ်က ရှင်ပေးတဲ့ မိုးပျံနဂါးက အရမ်းဆူဖြိုးတာပဲ စွပ်ပြုတ်လုပ်သောက်တော့ အရမ်းကို အရသာရှိပြီး မွှေးနေတာပဲ..."

သူတို့နှစ်ဦး၏ အချိတ်အဆက်မိမိ ပြောဆိုမှုများကြောင့် လော်ရှင်းပန်မှာ ဒေါသထွက်လွန်းသဖြင့် သူ၏ နှာခေါင်းပင် ကောက်လုမတတ် ဖြစ်သွားရလေသည်။

သူသည် အလွန်အမင်း ဒေါသထွက်သွားသဖြင့် ခုန်ဆွခုန်ဆွဖြစ်ကာ အထိတ်တလန့် ထွက်ပြေးသွားတော့သည်။

"ဟွန်း ဟိုလူယုတ်မာ နောက်ဆုံးတော့ ထွက်သွားပြီ..."

လုအန်းနာသည် စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ရှေ့သို့ပြေးလာပြီး လီလန်အား တင်းကျပ်စွာ ဖက်ထားလိုက်သည်။

မာရှယ်မီလိုမုန့်ကဲ့သို့ နူးညံ့ပြီး အိစက်နေသော အသားစိုင်နှစ်ခု၏ အထိအတွေ့ကို လီလန် ရှင်းလင်းစွာ ခံစားလိုက်ရသည်။

သို့သော် မကြာမီမှာပင် လုအန်းနာသည် သူမ၏ လုပ်ရပ်မှာ အနည်းငယ် မရှင်းမလင်းဖြစ်နေကြောင်း သဘောပေါက်သွားပုံရသည်။

သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ တောင့်တင်းသွားပြီးနောက် မျက်နှာနှင့် နားရွက်များမှာ နီရဲသွားတော့သည်။

လီလန်သည် မမြင်ယောင်ဆောင်နေလိုက်ပြီး ကုန်စည်ထောက်ပံ့ရေးနှင့် ဈေးကွက်သမဝါယမအသင်း တာဝန်ခံကိုသာ ကြည့်လိုက်လေသည်။

"ခင်ဗျားတို့ ကုန်စည်ထောက်ပံ့ရေးနှင့် ဈေးကွက်သမဝါယမအသင်းက ဈေးအကြီးဆုံးစက်ဘီးက ဘယ်လောက်လဲ..."