အခန်း ၁၉၂

အခန်း (၁၉၂) ယွမ် နှစ်ရာ့တစ်ဆယ်၊ ထာဝရတံဆိပ် နောက်ဆုံးပေါ်မော်ဒယ်၊ မော်တော်ယာဉ်စီမံခန့်ခွဲရေးရုံး၏ တံဆိပ်တုံး…

ယခုကာလအတွင်း လီလန်သည် အရှေ့မြောက်ပိုင်းမှ တောဝက်သား၊ ငါးများနှင့် ဝံပုလွေသားရေများကို ရောင်းချခဲ့သည်။ ပိုင်ရှန်းမြို့နယ်သို့ သွားရာလမ်းတွင် အများပိုင်လယ်ကွင်း၌ စပါးအလေးချိန် သုံးဆယ်ကျင်းကိုလည်း ကောက်ယူခဲ့၏။ ထို့ပြင် သူဖမ်းမိထားသော လယ်ကြွက် ဆယ့်ငါးကောင်ကိုလည်း ရောင်းချလိုက်ရာ စုစုပေါင်း ငါးဆယ့်ငါးယွမ် ရရှိခဲ့လေသည်။

အရာအားလုံးကို ထည့်တွက်ကြည့်မည်ဆိုလျှင် လီလန်တွင် အနည်းဆုံး ယွမ်ရာဂဏန်းခန့် စုဆောင်းမိနေပြီ ဖြစ်သည်။

ဤနှစ်သစ်ကူးပွဲတော်ကို အခွင့်ကောင်းယူ၍ သူ၏ မိသားစုအတွက် ပစ္စည်းကြီးတစ်ခုဖြစ်သော စက်ဘီးတစ်စီးဝယ်ရန် သူ စီစဉ်ထားလေသည်။

သူ့တွင် စက်ဘီးဝယ်ယူခွင့်လက်မှတ် ရှိနေသည်မှာ တိုက်ဆိုင်နေပြီး ငွေလည်း အလုံအလောက် စုဆောင်းမိထားကာ နှစ်သစ်ကူးပွဲတော်နှင့်လည်း နီးကပ်နေပြီ ဖြစ်သည်။

အချိန်အခါ၊ နေရာဒေသနှင့် လူများအားလုံး ကွက်တိကျနေပေသည်။

ယနေ့သည် စက်ဘီးဝယ်ရန်အတွက် အကောင်းဆုံးအချိန်ပင် ဖြစ်တော့သည်။

နှစ်သစ်ကူးပွဲတော်အပြီး နွေဦးပေါက်လာသောအခါ ရွာမှ မြို့သို့သွားသော လမ်းပေါ်ရှိ နှင်းများအားလုံး အရည်ပျော်သွားမည်ဖြစ်သည်။ စက်ဘီးတစ်စီးရှိခြင်းက အရာရာကို ပိုမိုအဆင်ပြေစေပြီး ခြေနင်းလေး နင်းလိုက်ရုံဖြင့် မည်သည့်နေရာကိုမဆို သွားနိုင်မည်ဖြစ်၏။ အလွန်ကို အဆင်ပြေလှသည်။

ဘဝ၏ ဒုတိယအခွင့်အရေးကို ရရှိထားသော လီလန်သည် ယခုအခါ ဘဝကို ကောင်းမွန်စွာ ဖြတ်သန်းနိုင်မည်ဟု ယုံကြည်ချက် အပြည့်ရှိနေသည်။

ထို့ကြောင့် သူသည် ဒုတိယညီမ၊ အငယ်ဆုံးညီမနှင့် အဖေတို့အတွက် အကောင်းဆုံးနှင့် အဖိုးအထိုက်တန်ဆုံး အဝတ်အစားများကို ဝယ်ပေးခဲ့သည်။

သဘာဝကျစွာပင် သူက သူ့ကိုယ်သူလည်း အချောင်မပေးခဲ့ပေ။ စက်ဘီးဝယ်မည်ဆိုလျှင်လည်း အကောင်းဆုံးနှင့် အဖိုးအထိုက်တန်ဆုံးကိုသာ ဝယ်မည်ဖြစ်သည်။

အဖိုးအထိုက်တန်ဆုံးပစ္စည်းသည် အကောင်းဆုံးဖြစ်ချင်မှ ဖြစ်မည်ဆိုသော်လည်း ဈေးကြီးရခြင်း၏ အကြောင်းရင်းများ ရှိရမည်ဖြစ်ပြီး အရည်အသွေးကလည်း သေချာပေါက် ဆိုးရွားမည်မဟုတ်ပေ။

"ရဲဘော်... နာမည်ဘယ်လိုခေါ်လဲ..."

ကုန်စည်ထောက်ပံ့ရေးနှင့် ဈေးကွက်သမဝါယမအသင်း၏ တာဝန်ခံသည် လီလန်ကို အံ့သြစွာကြည့်၍ မေးလိုက်သည်။

သူ၏ အသွင်အပြင်အရ ဤလူငယ်မှာ အသက်နှစ်ဆယ်ကျော်အရွယ်သာ ရှိသေးသည်။ သူသည် ရိုးရှင်းစွာ ဝတ်ဆင်ထားသော်လည်း စကားပြောရာတွင် ဖြည်းညင်းစွာနှင့် တည်ငြိမ်မှု အပြည့်ရှိလေသည်။

မြို့သားဆိုသူ၏ ရန်စမှုများနှင့် ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင် သူ၏ စူးရှသော အစွမ်းအစများကလည်း သံမဏိဓားတစ်ချောင်းပမာ ထိုလူ၏ ရင်ဘတ်ထဲသို့ ပြင်းထန်စွာ ထိုးစိုက်သွားသကဲ့သို့ ပေါ်လွင်နေသည်။

ဤမျှ ထက်မြက်ပြီး ဉာဏ်ရည်ပြည့်ဝကာ စွမ်းဆောင်ရည်မြင့်မားသော လူငယ်မျိုးမှာ ပိုင်ရှန်းမြို့နယ်တွင် အလွန်ရှားပါးလှသည်။

ကုန်စည်ထောက်ပံ့ရေးနှင့် ဈေးကွက်သမဝါယမအသင်း တာဝန်ခံသည် လီလန်အပေါ် စူးစမ်းလိုစိတ်များ ဖြစ်ပေါ်လာပြီး မြို့ပေါ်ရှိ မည်သည့် အဆင့်မြင့်အရာရှိ၏ မျိုးဆက်ဖြစ်မည်ကို တွေးတောနေမိသည်။

ရဲစခန်းကလား...

စီးပွားရေးနှင့်ကူးသန်းရောင်းဝယ်ရေး စီမံခန့်ခွဲမှုဦးစီးဌာနကလား…

သို့မဟုတ် သန်းကြွယ်သူဌေးကြီးတစ်ဦး၏ တစ်ဦးတည်းသောသားလား…

သို့မဟုတ် နှစ်သစ်ကူးပွဲတော်အတွက် ခရိုင် သို့မဟုတ် မြို့ကြီးများမှ မြို့နယ်သို့ ပြန်လာသော အရာရှိတစ်ဦး၏ သားများလား…

"ကျွန်တော့်နာမည် လီလန်ပါ..."

"ရဲဘော်လီလန်... ကျွန်တော်ကတော့ ဒီကုန်စည်ထောက်ပံ့ရေးနှင့် ဈေးကွက်သမဝါယမအသင်းရဲ့ တာဝန်ခံ စွန်းယိုသဲ့ပါ..."

တာဝန်ခံစွန်းက အလွန်တက်ကြွစွာဖြင့် သူ့ကိုယ်သူ မိတ်ဆက်လိုက်သည်။

လီလန်က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

"တာဝန်ခံစွန်း... အချိန်လည်း လင့်နေပြီ... ကျွန်တော် နှစ်သစ်ကူးပစ္စည်းတွေ ဝယ်ပြီးတာနဲ့ အိမ်ကို မြန်မြန်ပြန်ရဦးမယ်... မြန်မြန်လေးပဲ လုပ်လိုက်ရအောင်..."

"ရဲဘော်လီလန်... မေးရတာ အားနာပေမယ့် ခင်ဗျားက ဘယ်ကလာတာလဲ..."

စွန်းယိုသဲ့သည် သူ၏ရှေ့မှ ထက်မြက်သော လူငယ်လေးနှင့် ပတ်သက်၍ အလွန်စူးစမ်းလိုနေသည်။

"အစ်ကိုလီက ရွှမ်းရွှေရွာ မုဆိုးအဖွဲ့ရဲ့ ခေါင်းဆောင်လေ... သူက အရမ်းတော်တဲ့ မုဆိုးတစ်ယောက်ပဲ..."

လုအန်းနာက စွန်းယိုသဲ့ကို မိတ်ဆက်ပေးလိုက်သည်။

လီလန်၏ စွမ်းရည်များကို သူမ ချီးကျူးလိုက်ချိန်တွင် သူမ၏ ရင်ထဲ၌ ချိုမြိန်သော နွေးထွေးမှုတစ်ခု၊ ဂုဏ်ယူမှုနှင့် အနည်းငယ် ကျေနပ်ပီတိဖြစ်မှုတို့ကို ခံစားလိုက်ရသည်။

ပြင်ပကမ္ဘာတွင် လီလန် ပို၍ အောင်မြင်လေလေ၊ သူမအတွက် ပို၍ မျက်နှာပန်းလှလေလေ ဖြစ်ပုံရသည်။

"ဒါဆို ရဲဘော်လီလန်က မုဆိုးအဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ပေါ့... ခင်ဗျားအကြောင်းတွေ အများကြီး ကြားဖူးပါတယ်..."

စွန်းယိုသဲ့သည် မယုံနိုင်လောက်အောင် အံ့အားသင့်သွားသည်။ ဤမျှ ငယ်ရွယ်သူတစ်ဦးက မည်သို့လုပ်၍ မုဆိုးအဖွဲ့ခေါင်းဆောင် ဖြစ်လာရသနည်း။ တပ်ရင်းမှူးများ ဖြစ်လာနိုင်သူတိုင်းသည် ကျွမ်းကျင်သော မုဆိုးများဖြစ်ပြီး အလွန်ကောင်းမွန်သော သေနတ်ပစ်စွမ်းရည်များ ရှိကြသည်။

ထိုမျှနှင့်မလုံလောက်သေးဘဲ အတွေ့အကြုံလည်း လိုအပ်ပေသေးသည်။ အတွေ့အကြုံဆိုသည်မှာ အချိန်နှင့်အမျှ စုဆောင်းရယူရခြင်း ဖြစ်သည်။ လီလန်မှာ အသက်နှစ်ဆယ်ကျော်အရွယ်သာ ရှိသေးသော်လည်း ဤမျှ ငယ်ရွယ်သော အသက်အရွယ်ဖြင့် မုဆိုးအဖွဲ့ခေါင်းဆောင် ဖြစ်လာခြင်းက သူသည် အတွေ့အကြုံပိုင်းတွင် အခြားသူများထက် သာလွန်နေကြောင်း သက်သေပြရန် လုံလောက်ပေသည်။

ထို့ပြင် သူက ချမ်းသာပြီး စက်ဘီးဝယ်ယူခွင့်လက်မှတ်လည်း ရှိနေသည်ဆိုတော့... သူက အလွန်စွမ်းဆောင်ရည်မြင့်မားသော မုဆိုးတစ်ဦးဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားနေသည်။

"အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီ... ကျွန်တော့်ဆိုင်မှာ အကောင်းဆုံးနဲ့ အဖိုးအထိုက်တန်ဆုံး စက်ဘီးကတော့..."

ငါးမိနစ်ခန့်အကြာတွင် လီလန်သည် ကုန်စည်ထောက်ပံ့ရေးနှင့် ဈေးကွက်သမဝါယမအသင်းမှ အသစ်စက်စက် ထာဝရတံဆိပ် ၂၈-လက်မ စက်ဘီးတစ်စီးကို တွန်း၍ ထွက်လာခဲ့သည်။

တောက်ပနေသော စက်ဘီးအသစ်စက်စက်သည် မြို့၏လမ်းမများပေါ်သို့ ရောက်ရှိလာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် လမ်းသွားလမ်းလာများ၏ အာရုံစိုက်မှုကို ချက်ချင်းပင် ဆွဲဆောင်သွားတော့သည်။

မည်သို့မှ မငြင်းဆန်နိုင်လောက်အောင်ပင် ထိုစက်ဘီးမှာ အလွန်လှပလွန်းနေလေသည်။

အရှေ့ပိုင်း၊ ကိုယ်ထည်၊ ဘီးများနှင့် နောက်ခုံများအားလုံးမှာ အသစ်စက်စက်များသာ ဖြစ်သည်။

အထူးသဖြင့် ထိုဘီးများမှာ အရောင်ပြန်နေလောက်သည်အထိ အသစ်ဖြစ်နေ၏။

ဤခေတ်ဟောင်းစက်ဘီးမှာ ထာဝရတံဆိပ်မှ နောက်ဆုံးပေါ်မော်ဒယ်ဖြစ်ပြီး အတွင်းရော အပြင်ပါ စတိုင်ကျကာ အလွန်မိုက်ပေသည်။

အလွန်ကို လှပလွန်းသော စက်ဘီးပင် ဖြစ်သည်။

"ဒါက ထာဝရတံဆိပ်က နောက်ဆုံးပေါ်မော်ဒယ် မဟုတ်လား... ဒီလူငယ်က တော်တော်လေး အစွမ်းအစရှိတာပဲ..."

"ဟုတ်တယ်... တစ်စီးကို ယွမ်နှစ်ရာ့တစ်ဆယ် တောင် ကျတာကွ... သူက တော်တော်ချမ်းသာတာပဲ..."

"ဘုရားရေ... ယွမ်နှစ်ရာ့တစ်ဆယ်တောင်..."

"..."

လမ်းသွားလမ်းလာများသည် လီလန်၏ အသစ်စက်စက် စက်ဘီးကို ကြည့်ရင်း မယုံနိုင်လောက်အောင် မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်နေကြသည်။

တန်ဖိုးကြီးမားသော စက်ဘီးဝယ်ယူခွင့်လက်မှတ်ကို ဘေးဖယ်ထားလိုက်လျှင်ပင် ယွမ်နှစ်ရာ့တစ်ဆယ် ဆိုသည်မှာ သူတို့အနေဖြင့် သုံးလေးနှစ်တိတိ မစားမသောက်ဘဲ စုဆောင်းလျှင်ပင် ထိုမျှလောက် များပြားသော ငွေကြေးကို ရနိုင်မည်မဟုတ်ပေ။

"ဟိုအလှလေးက သူ့နောက်ကို အမြဲလိုက်နေတာ အံ့သြစရာမရှိတော့ပါဘူး... ဒီလူငယ်က သူဌေးပေါက်စလေး ဖြစ်နေတာကိုး..."

"သူက ချမ်းသာတယ်... စက်ဘီးလည်း ရှိတယ်... လှပတဲ့ မိန်းမလည်း ရှိတယ်... ဒီလူကတော့ ဘဝမှာ တကယ့်အနိုင်ရသူပဲ... ငါဖြင့် အရမ်းအားကျတာပဲ..."

"ဘာဖြစ်လို့လဲ အဘိုးကြီးယန်ရဲ့... နေတောင် အနောက်ဘက်က ထွက်လာပြီလား... ခင်ဗျားလို လူပျိုကြီးက မိန်းမယူချင်နေပြီလား..."

"သွားစမ်းပါကွာ..."

"..."

"အစ်ကိုလီ... အစ်ကို့စက်ဘီးက တကယ့်ကို လှတာပဲ..."

လုအန်းနာက ထာဝရတံဆိပ် စက်ဘီး၏ နောက်ဆုံးပေါ်မော်ဒယ်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း အားကျစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

သူမသည် စက်ဘီးမှ အကြည့်ကို လွှဲကာ လီလန်ကို မော့ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် လေးစားမှုနှင့် ချစ်ခင်မြတ်နိုးမှုတို့ ပြည့်နှက်နေလေသည်။

စောစောက ကုန်စည်ထောက်ပံ့ရေးနှင့် ဈေးကွက်သမဝါယမအသင်း၌ တာဝန်ခံစွန်းက သူတို့ဆိုင်ရှိ အဖိုးအထိုက်တန်ဆုံး စက်ဘီးမှာ ယွမ်နှစ်ရာ့တစ်ဆယ်ကျသင့်ပြီး ဈေးလျှော့ပေး၍မရကြောင်း ပြောခဲ့သည်။ လီလန်က အနည်းငယ်မျှပင် တုံ့ဆိုင်းမနေဘဲ ဆယ်ယွမ်တန် နှစ်ဆယ့်တစ်ရွက်ကို ရေတွက်ကာ ကုန်စည်ထောက်ပံ့ရေးနှင့် ဈေးကွက်သမဝါယမအသင်း၏ ကောင်တာပေါ်သို့ တိုက်ရိုက်ပင် ချပေးလိုက်သည်။

ဈေးဆစ်ခြင်းပင်မရှိဘဲ ချက်ချင်း ဝယ်ယူလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ပစ္စည်းဝယ်ရာတွင် ရက်ရောပြီး သဘောကောင်းသော အမျိုးသားများသည် အမျိုးသမီးများကို အဆွဲဆောင်နိုင်ဆုံးပင် ဖြစ်သည်။

ထိုအကြောင်းကြောင့်ပင် လီလန်အပေါ် လုအန်းနာ၏ နှစ်သက်ခြင်းအမှတ်များမှာ ပို၍ မြင့်တက်လာတော့သည်။

[ဒင်... လုအန်းနာ၏ နှစ်သက်ခြင်းအမှတ်+၂၀၀၀…]

[ဒင်... လုအန်းနာ၏ နှစ်သက်ခြင်းအမှတ် +၂၀၀၀…]

စောစောက ဆိုင်ထဲတွင် လီလန်သည် နှစ်သက်ခြင်းအမှတ် လေးထောင်တိတိ ထပ်မံရရှိခဲ့သည်။

"လှတယ်ဆိုရင် နောက်ကျရင် မင်း အိမ်ပြန်တဲ့အခါ ဒီစက်ဘီးကို စီးသွားလို့ရတယ်..."

လီလန်က ပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်။

"အိုး... ကျွန်မက ဒီစက်ဘီးကို စီးရမယ်... ဒါဆို အစ်ကိုကရော..."

လုအန်းနာမှာ အနည်းငယ် ဝမ်းသာပီတိ ဖြစ်သွားသည်။

သို့သော် သူမ၏ ရင်ထဲတွင်မူ နွေးထွေးမှုကို ခံစားနေရသည်။ အစ်ကိုလီက အလွန်သဘောကောင်းပြီး လူတွေကို ဘယ်လို ဂရုစိုက်ရမလဲဆိုတာ သိပေသည်။

"ငါက မင်းဟာကို စီးမယ်လေ... ငါတို့ချင်း လဲကြတာပေါ့..."

လီလန်သည် ဆိုင်ထဲတွင် ရွှမ်းရွှေရွာမှ မုဆိုးအဖွဲ့ခေါင်းဆောင်တစ်ဦးနှင့် ဆုံခဲ့သည်။ တောင်ပေါ်၌ တောဝက်များ အမဲလိုက်စဉ်က သူနှင့် တွေ့ဖူးပြီး ထိုခေါင်းဆောင်မှာ တိမ်ကျားသစ်တပ်ဖွဲ့မှ ဖြစ်သည်။

ယခု လီလန် စက်ဘီးဝယ်လိုက်ပြီဖြစ်ရာ သူ့တွင် စက်ဘီးနှစ်စီး ရှိသွားပြီဖြစ်သည်။

ထိုအချိန်တွင် တပ်ဖွဲ့ခေါင်းဆောင်က လမ်းလျှောက်၍ ရောက်လာသောကြောင့် လီလန်က သူ့ကို ကျန်းဝေမင်၏ စက်ဘီးဖြင့် ရွာသို့ပြန်၍ ကျန်းဝေမင်အား ပြန်ပေးရန် ပြောလိုက်သည်။

ထိုသို့လုပ်ခြင်းက လီလန် စက်ဘီးဝယ်လိုက်သည့်ကိစ္စအား တိမ်ကျားသစ်အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်မှတစ်ဆင့် ပေါက်ကြားသွားနိုင်ချေ အလွန်များကြောင်း အသေအချာပင်ဖြစ်သည်။

သို့သော် ကိစ္စမရှိပေ။ ဤစက်ဘီးကို ဝယ်ပြီးသည်နှင့် ရွာထဲသို့ ဝင်ပြီး နာရီဝက်အတွင်း ရွှမ်းရွှေရွာတစ်ရွာလုံး သိသွားမည်မှာ သေချာနေသည်။

*သူတို့ သိသွားတော့ရော ဘာဖြစ်လဲ... သူတို့ ဘာလုပ်နိုင်မှာမို့လို့လဲ... သူ့ရဲ့ စက်ဘီးအသစ်ကို လာခိုးကြမှာတဲ့လား…*

"ဒါနဲ့ ဆရာမလု... ငါ့စက်ဘီးအသစ်အတွက် တံဆိပ်တုံးသွားထုဖို့ မော်တော်ယာဉ်စီမံခန့်ခွဲရေးရုံးကို သွားရဦးမယ်..."

"တံဆိပ်တုံးထုပြီးရင် နိုင်ငံပိုင် ဟင်းသီးဟင်းရွက်ဈေးကို သွားပြီး သစ်သီးနဲ့ ဟင်းသီးဟင်းရွက် တချို့ဝယ်မယ်... ပြီးတာနဲ့ ငါတို့ ပြန်လို့ရပြီ..."

"အင်း..."

လုအန်းနာက ခေါင်းညိတ်၍ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"နှစ်သစ်ကူးအတွက် မင်း ဝယ်ချင်တာ တခြားတစ်ခုခု ရှိသေးလား..."

လီလန်က ထပ်မေးလိုက်သည်။

"မရှိတော့ဘူး... ဒါအကုန်ပဲ..."

လုအန်းနာက ခေါင်းငုံ့ကာ ပြောလိုက်ပြီး အနည်းငယ် တွေဝေနေပုံရသည်။

သူမသည် လီလန်အတွက် ထိုသိုးရေဘွတ်ဖိနပ်များကို ဝယ်ပေးလိုက်သဖြင့် ငွေအားလုံး ကုန်သွားခဲ့ပြီး သူမတွင် ငွေများများစားစား မကျန်တော့ပေ။

သူမမှာ ပတ်ဝန်းကျင် အပြောင်းအလဲကြောင့် နှစ်ဝက်ကျော်ခန့် ဖျားနာနေခဲ့သော ပညာတတ်လူငယ်မလေး တစ်ဦးဖြစ်သည်။ သူမတွင် ငွေလုံးဝ မရှိတော့ဘဲ ဖိနပ်ဝယ်ရန် ကျန်ရှိနေသော ငွေမှာ သူမ၏ နောက်ဆုံး စုဆောင်းငွေပင်ဖြစ်သည်။

သူမက ဤမြို့သို့သွားမည့် အခွင့်အရေးကို အသုံးချ၍ သူမကိုယ်တိုင်အတွက် ဆပ်ပြာတစ်ခဲနှင့် နွေးထွေးသော သိုးမွေးခြေအိတ်တစ်စုံ ဝယ်ရန် မူလက စီစဉ်ထားသော်လည်း လီလန်က သူ့ကိုယ်သူ ဘာမှမဝယ်သည်ကို မြင်လိုက်ရသောကြောင့် ထိုငွေများကို သူ့အတွက် သုံးလိုက်ပြီး ဖိနပ်တစ်ရံ ဝယ်ပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

လီလန်သည် စက်ဘီးလက်ကိုင်တွင် ချိတ်ဆွဲထားသော ဘွတ်ဖိနပ်အသစ်များကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး လုအန်းနာ၏ ငွေရေးကြေးရေး အခက်အခဲကို နားလည်သွားသည်။

"ဆရာမလု... မင်းက ငါ့ကို နှစ်သစ်ကူးလက်ဆောင်အဖြစ် ဘွတ်ဖိနပ်အသစ်တစ်ရံ ပေးခဲ့တယ်ဆိုတော့ ငါလည်း မင်းကို နှစ်သစ်ကူးလက်ဆောင်တစ်ခု ပြန်ပေးရင် ဘယ်လိုလဲ..."

"ကောင်းသားပဲ..."

"ဒါဆို မင်း ဘာလက်ဆောင်လိုချင်လဲ..."

"ကျွန်မ... ကျွန်မ... အနီရောင် လည်စည်းလေးတစ်ခု လိုချင်တယ်..."