အခန်း ၁၉၅

အခန်း (၁၉၅) တစ်ယောက် ခုနစ်ယောက်၊ အရိုးကျိုးကာ ဥကိုခွဲခြင်း၊ တရုတ်ကိုယ်ခံပညာ၏ စွမ်းအားကို ပြသလိုက်ခြင်း

ခေါင်းဆောင်ရှုံ့သည် ဒေါသတကြီးဖြင့် မြေပြင်ပေါ်သို့ တံတွေးထွေးလိုက်သည်။

"ထွီ... မင်း ဘာတွေ အော်ဟစ်နေတာလဲ ငါ့ကို အရှက်ခွဲနေတာလား..."

"မင်းမျက်နှာကို ကြည့်စမ်း... အသုံးမကျလိုက်တာ အဆိုးဆုံးဖြစ်လာရင် သူက မင်းကို ထိုးရုံပဲ..သူလား သတ်ရဲမှာ..."

"ဟုတ်လား..."

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ လီလန်၏ နှုတ်ခမ်းစွန်းတွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာ၏။

သူသည် အရိုးခုတ်ဓားကို ကောက်ကိုင်၍ ရှေ့သို့ တိုးလိုက်သည်။

ရွာလူဆိုးအဖွဲ့မှ ဒုတိယအစ်ကို၏ လည်ပင်းမှ သွေးများ ပန်းထွက်လာကာ ဓားဖျားကို အနီရောင်တို့ဖြင့် စွန်းထင်းစေသည်။

"မလုပ်နဲ့... ရပ်လိုက်စမ်း..."

ဒုတိယအစ်ကိုသည် ကြောက်ရွံ့လွန်း၍ မျက်နှာပျက်ကာ အသံပင် မထွက်နိုင်တော့ပေ။

လီလန်မှာ နောက်မဆုတ်ကြောင်း သိလိုက်ရသဖြင့် ခေါင်းဆောင်ရှုံ့၏ မျက်နှာမှာ အလွန်ပင် ရုပ်ဆိုးသွားတော့သည်။

"ပြန်လာခဲ့ကြ..."

သူက နောက်လိုက် လေးယောက်ကို အော်ဟစ်လိုက်သည်။

အမျိုးသမီးနှင့် ကလေးကို လိုက်လံဖမ်းဆီးနေကြသော ရွာလူဆိုးလေးယောက်မှာ ချက်ချင်းပင် လှည့်ပြန်လာကြ၏။

နောက်ဆုတ်နေသော လုအန်းနာသည် ရွာလူဆိုးများနှင့် လူမိုက်များ မလိုက်လာနိုင်တော့သည်ကို မြင်သောအခါမှ အသက်ရှူချောင်သွားသည်။

သူမ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ လီလန်က ရွာလူဆိုးတစ်ယောက်၏ လည်ပင်းကို ဓားဖြင့်ထောက်ထားသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။

လုအန်းနာက အံ့အားသင့်စွာဖြင့် အော်လိုက်သည်။

"အစ်ကိုလန်... အစ်ကိုလန်က တကယ် အံ့ဩဖို့ကောင်းတာပဲ..."

[ဒင်… လုအန်းနာ၏ နှစ်သက်ခြင်းအမှတ် +၁၀၀၀]

[ဒင်…. လုအန်းနာ၏ နှစ်သက်ခြင်းအမှတ် +၁၀၀၀]

"လောင်ရှင်းပန်... ဘာဖြစ်တာလဲ ဒီကောင်က လွယ်လွယ်လေးလို့ မင်း ပြောခဲ့တာမဟုတ်လား..."

ခေါင်းဆောင်ရှုံ့သည် သူ့လက်အောက်ငယ်သားကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

နောက်လိုက်နှစ်ယောက်သည် လောင်ရှင်းပန်ကို အမြန်ဆွဲဖမ်း၍ ချည်နှောင်ကာ ခေါင်းဆောင်ရှုံ့ထံ ခေါ်ဆောင်လာကြ၏။

"အစ်ကိုရှုံ့... ကျွန်တော်... ကျွန်တော်လည်း မသိဘူး..."

လောင်ရှင်းပန်မှာလည်း နားမလည်နိုင် ဖြစ်နေရသည်။

အခြေအနေက ဘာကြောင့် ဤလောက်အထိ တစ်ဖက်သတ် ဖြစ်သွားရသနည်း။

လီလန်ဆိုသည်် ကောင်လေးက ထိုလူကို ဓားတစ်ချက်တည်းနဲ့ အနိုင်ယူလိုက်တာလား။ သူ ဘယ်လိုများ လုပ်လိုက်တာလဲ။

ရွာလူဆိုးဂိုဏ်းသားများ စုရုံးကာ တိုင်ပင်နေသည်ကို မြင်သောအခါ လီလန်သည် ဓားကို သိမ်းလိုက်ပြီး ကုံလောင်အာ၏ လည်ပင်းကို တစ်ဖက်တည်းဖြင့် ဆွဲညှစ်လိုက်၏။

"အဟွတ်... အဟွတ်..."

"အဟွတ်....."

လေပြွန်ကို ညှစ်ထားခြင်းကြောင့် ကုံလောင်အာမှာ အသက်ရှူရခက်ခဲလာပြီး မျက်နှာမှာ နီရဲလာကာ အလွန်ပင် မသက်မသာ ဖြစ်နေရသည်။

ထိုအရေးအခင်းက ခေါင်းဆောင်ရှုံ့နှင့် သူ၏လူများကို သတိထားမိစေ၏။

"ကောင်လေး... ဒုတိယအစ်ကိုကို အခုချက်ချင်း လွှတ်ပေးစမ်း..."

ရွာလူမိုက်တစ်ယောက်က အော်ဟစ်လိုက်သည်။

လီလန်သည် ဂရုမစိုက်ဘဲ ခေါင်းဆောင်ရှုံ့ကိုသာ အေးစက်စက် စိုက်ကြည့်နေသည်။

"သူ အသက်ရှင်ချင်ရင် ဓားနဲ့ သံပိုက်လုံးတွေကို ချထားလိုက်..."

"မင်း အိပ်မက် မက်နေတာလား..."

ရွာလူဆိုးတစ်ယောက်က ဒေါသတကြီး အော်ပြောသည်။

လီလန်က ရယ်မောလိုက်ပြီး လက်ကောက်ဝတ်ကို အနည်းငယ် ပို၍တင်းလိုက်ရာ ကုံလောင်အာ၏ လည်ပင်းကို ညှစ်ထားသော လက်မမှာ လေပြွန်အတွင်းသို့ စိုက်ဝင်သွားသည်။

ကုံလောင်အာသည် အသက်ရှူရ ကြပ်လာကာ မျက်လုံးများ လန်ကျလာပြီး သူ့ကိုညှစ်ထားသော လက်များကို ဖယ်ရှားရန် လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ရုန်းကန်နေရ၏။

ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ ခေါင်း‌ဆောင်ရှုံ့သည် မျက်မှောင်ကြုတ်၍ အလွန်ပင် လေးနက်သွားသည်။

"ဒီကောင်လေး... ခွန်အားက တကယ်ပဲ ကြီးမားတာပဲ..."

လီလန်၏ လက်ကောက်ဝတ် ခွန်အားမှာ အံ့ဩစရာကောင်းပြီး ကုံလောင်အာကို လက်တစ်ဖက်တည်းဖြင့် အနိုင်ယူနိုင်သည်ကို သူ သိလိုက်ရသည်။

ကုံလောင်အာ ဘယ်လောက်ပဲ အသုံးမကျပါစေ အရပ် ၁.၈ မီတာ ရှိသည်ဖြစ်ရာ ဤမျှလောက် မညံ့သင့်ပေ။

"ဓားနဲ့ သံပိုက်လုံးကို ချထားလိုက်၊ ငါ နောက်တစ်ခါ ထပ်ပြောမယ်..."

လီလန်သည် လက်ကောက်ဝတ်မှ ဖိအားကို ထပ်၍ တိုးလိုက်သည်။

"အစ်ကိုရှုံ့... သူ့စကားကို နားမထောင်နဲ့၊ ငါတို့ကို လွှတ်ပေးလိုက်စမ်း... လူအများကြီးပဲ၊ ဘာကို ကြောက်နေရမှာလဲ..."

နောက်လိုက်တစ်ယောက်က အော်ဟစ်သည်။

"ငါတို့ကတော့ ဝင်သွားမှာပဲ၊ ဒုတိယအစ်ကိုကကော..."

ရှုံ့အာက သူ့နောက်လိုက်ကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

"သူ လူသတ်ရဲလို့လား မင်းတို့က သူ့ကို အသက်တစ်ရာပေးရင်တောင် သူ သတ်ရဲမှာလား..."

"ဒီကောင်လေးက ငါတို့ကို ကြောက်အောင် လုပ်နေတာပါ..."

နောက်ထပ် နောက်လိုက်တစ်ယောက်က ပြောသည်။

"လော်ရှင်းပန်... မင်း သွား..."

ခေါင်းဆောင်ရှုံ့သည် နောက်လိုက်များကို လျစ်လျူရှု၍ လော်ရှင်းပန်ကိုသာ ကြည့်လိုက်သည်။

"ကျွန်တော်လား..."

လော်ရှင်းပန်က သူ့ကိုယ်သူ လက်ညှိုးထိုးကာ အံ့အားသင့်သွားသည်။

"မင်း မသွားရင် ငါ မင်းကို သတ်ပစ်မယ်..."

ခေါင်းဆောင်ရှုံ့က အေးစက်စက် ခြိမ်းခြောက်လိုက်သည်။

စကားဆုံးသည်နှင့် ဓားတစ်လက်မှာ လော်ရှင်းပန်၏ လည်ပင်းသို့ ရောက်လာ၏။

"ကျွန်တော် သွားမယ်၊ ကျွန်တော် သွားမယ်..."

လော်ရှင်းပန်က ကြောက်လန့်တကြား ပြောလိုက်သည်။

ခေါင်းဆောင်ရှုံ့နှင့် သူ၏အဖွဲ့က စောင့်ကြည့်နေစဉ် လော်ရှင်းပန်သည် လီလန်ထံသို့ ချဉ်းကပ်လာသည်။

"လီ... လီလန်... မင်း... မင်း သူ့ကို လွှတ်ပေးလိုက်စမ်း... လွှတ်ပေးလိုက်..."

လော်ရှင်းပန်မှာ စကားပြောရာတွင် တွန့်ဆုတ်နေ၏။

"ထွက်သွားစမ်း..."

လီလန်က အေးစက်စက် ပြောလိုက်သည်။

လီလန်သည် ရှန်ဟိုင်းမှ လာသော ဤပညာတတ်လူငယ်ကို ရွံရှာသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

"လော်ရှင်းပန်... မင်းက အရူးလား..."

သူက ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။

"ဒီရွာလူမိုက်တွေက လမ်းမှာ ငါတို့ကို လုယက်နေတာလေ မင်းက ငါ့ကို သူတို့ကို လွှတ်ပေးခိုင်းနေတာလား မင်း ပညာသင်ထားတာတွေ အကုန်လုံး အလဟဿ ဖြစ်သွားပြီလား..."

လီလန်၏ ဆူပူလိုက်မှုကြောင့် လော်ရှင်းပန်၏ မျက်နှာမှာ နီရဲလာသည်။

"လီလန်... မင်း သူ့ကို မလွှတ်ပေးရင် ခေါင်းဆောင်ရှုံ့က မင်းကို အလွတ်ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး..."

"မင်း တစ်ယောက်တည်းပါ ခေါင်းဆောင်ရှုံ့မှာ လူတွေ အများကြီးရှိတယ် မင်း သူ့ကို မနိုင်ဘူး..."

လော်ရှင်းပန်က အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"ဒါဆို စမ်းကြည့်ကြတာပေါ့..."

လီလန်က လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။

သူသည် ခြေထောက်တစ်ဖက်ကို မြှောက်ကာ အားပြင်းပြင်းဖြင့် ကန်ထုတ်လိုက်၏။ ရွာလူဆိုး ကုံလောင်အာမှာ အော်ဟစ်သံနှင့်အတူ အရပ်ရှည်ရှည် ကိုယ်လုံးကြီး နောက်သို့ လွင့်စဉ်သွားပြီး လူသူကင်းမဲ့သော လမ်းဘေးရှိ စပါးခင်းထဲသို့ ပြုတ်ကျသွားသည်။ သူမှာ သတိလစ်သွားပြီး လှုပ်ရှားမှု မရှိတော့ပေ။

"ဒုတိယအစ်ကို... ဒုတိယအစ်ကို..."

"ဒုတိယအစ်ကို..."

သူတို့၏ အစ်ကိုဖြစ်သူ လွင့်စဉ်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ ရွာလူဆိုးအဖွဲ့မှာ ဒေါသထွက်သွားကြသည်။

"ညီအစ်ကိုတို့... အကုန်လုံး ဝိုင်းပြီး သတ်ပစ်လိုက်ကြ..."

ရွာလူမိုက်တစ်ယောက်က သံပိုက်လုံးကို ကိုင်ဆွဲကာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

သူတို့ အရှိန်ယူလိုက်စဉ်မှာပင် လီလန်က သူတို့ထက် ပိုမြန်နေခဲ့သည်။

"အောင်မလေးဗျ..."

လော်ရှင်းပန်က လမ်းပိတ်နေသော်လည်း လီလန်က သူ့ကိုရှောင်၍ ဗိုက်ကို လက်သီးဖြင့် ထိုးလိုက်သည်။

ထိုလက်သီးမှာ အလွန်ပြင်းထန်ကာ မိုးကြိုးပစ်သကဲ့သို့ အားကောင်းလှသည်။

ဤလက်သီးချက်ကြောင့် သူ မနက်စာစားထားသမျှ အကုန်အန်ထွက်သွားရသည်။ လော်ရှင်းပန်သည် ဗိုက်မှ ပြင်းထန်သော နာကျင်မှုကို ခံစားလိုက်ရပြီး ခေါင်းများ မူးဝေလာတော့၏။

"အား.."

သူ အော်ဟစ်ကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြိုလဲကျသွားပြီး နာကျင်စွာ ညည်းညူနေရသည်။

လီလန်၏ လက်သီးချက်ကြောင့် ခေါင်းဆောင်ရှုံ့မှာ တုန်လှုပ်သွားသည်။

"ဒီကောင်..."

ထိုလက်သီးချက်မှတစ်ဆင့် လီလန် ဘယ်လောက်ထိ ကြောက်စရာကောင်းသည်ကို ခေါင်းဆောင်ရှုံ့က မြင်လိုက်ရသည်။

"ဒီကောင်လေးက သာမန်လူတစ်ယောက် မဟုတ်တာ သေချာတယ်..."

"ဒီတစ်ခါတော့ ငါတို့ တကယ်ပဲ မှားသွားပြီ..."

ခေါင်းဆောင်ရှုံ့မှာ လမ်းပေါ်တွင် လုယက်တတ်သော ရွာလူဆိုးတစ်ယောက်ဖြစ်သော်လည်း ယခင်က အခြားဂိုဏ်းခေါင်းဆောင်များနှင့် လက်တွဲခဲ့ဖူးသဖြင့် ကောင်းမကောင်းကို ခွဲခြားနိုင်သူ ဖြစ်သည်။

လီလန်က လော်ရှင်းပန်ကို ထိုးလိုက်သော လက်သီးချက်တွင် တစ်စုံတစ်ခုကို သူ သတိပြုမိလိုက်သည်။

လီလန်မှာ တောကြိုအုံကြား ဆိတ်ကွယ်ရာမှလာသော သာမန်ကောင်လေးတစ်ယောက် မဟုတ်ပေ။

သူက ကိုယ်ခံပညာကို ကျွမ်းကျင်ပိုင်နိုင်သူ တစ်ယောက်ဖြစ်သည်။

"သေစမ်း... လော်ရှင်းပန် မင်း ငါတို့ညီအစ်ကိုတွေကို ဖျက်ဆီးလိုက်ပြီ..."

ခေါင်းဆောင်ရှုံ့မှာ ကျိန်ဆဲလိုက်သည်။

ထိုကောင်လေးက ပထမဆုံး စတင်တိုက်ခိုက်ရဲသည်ဆိုကတည်းက သူ၏ ခွန်အားကို အပြည့်အဝ ယုံကြည်မှုရှိနေခြင်းဖြစ်သည်။

သူ၏ လက်အောက်ငယ်သားများ၏ စွမ်းရည်ကို ခေါင်းဆောင်ရှုံ့ ကောင်းကောင်း သိသည်။ သူတို့မှာ ဓား၊ သံပိုက်လုံးတို့ဖြင့် သာမန်လူများကို ခြိမ်းခြောက်နိုင်သော်လည်း တကယ့်ခွန်အားရှိသူကိုမူ မယှဉ်နိုင်ပေ။

ခေါင်းဆောင်ရှုံ့ ခန့်မှန်းထားသည့်အတိုင်းပင် သူ၏နောက်လိုက်များမှာ မကြာမီမှာပင် လီလန်၏ အထုအထောင်းကို ခံလိုက်ရပြီး ဗိုက်ကိုပိုက်ကာ နာကျင်စွာ အော်ဟစ်ရင်း မြေပြင်ပေါ်၌ လဲကျနေကြတော့သည်။

"ဝိုး... အစ်ကိုက တကယ်ပဲ အံ့ဩဖို့ကောင်းတာပဲ… လူဆိုးတွေကို အကုန်လုံး အနိုင်ယူလိုက်ပြီ..."

"အစ်ကိုက တကယ်ပဲ အံ့ဩဖို့ကောင်းတာပဲ"

ရွာလူဆိုးများ လဲကျနေသည်ကို မြင်သောအခါ လုအန်းနာလည်း အလွန်ပင် အံ့အားသင့်သွားသည်။

လီလန်မှာ ကျား၊ ဝံပုလွေတို့ကို မကြောက်သော အမဲလိုက်သမားတစ်ယောက်ဖြစ်ကြောင်း သိသော်လည်း ကိုယ်ခံပညာကို ဤမျှ ကျွမ်းကျင်လိမ့်မည်ဟု သူမ ထင်မှတ်မထားခဲ့ပေ။

ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် လုအန်းနာ၏ လီလန်အပေါ်ထားရှိသော ခံစားချက်များမှာ ပိုမိုတိုးပွားလာပြီး သူမ ပို၍ ဘေးကင်းသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

"အစ်ကိုလန် ရှိနေသရွေ့ ဒီလိုမျိုး ရွာလူဆိုး လူမိုက်တွေက ငါတို့ကို ဘာမှ မလုပ်နိုင်ပါဘူး..."

[ဒင်…လုအန်းနာ၏ နှစ်သက်ခြင်းအမှတ် +၂၀၀၀]

[ဒင်….လုအန်းနာ၏ နှစ်သက်ခြင်းအမှတ် +၂၀၀၀]

လီလန်သည် ရွာလူဆိုးတစ်ယောက်၏ မျက်နှာပေါ်သို့ ခြေထောက်တစ်ဖက် နင်းထားရင်း သူ၏ဘေးရှိ လော်ရှင်းပန်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။

"လော်ရှင်းပန်... ဒါက မင်းရှာလာတဲ့ အသုံးမကျတဲ့ အကူအညီလား..."

"ဒီလောက်နဲ့တော့ မရသေးဘူး..."