အခန်း ၁၉၇

အခန်း (၁၉၇) ရွာလူမိုက်များနှင့် အနိုင်ကျင့်သူများ၊ ကျော်ကြားမှုကြောင့် မျက်စိကန်းခဲ့သည်၊ မင်းရဲ့ကျေးဇူးကန်းမှုကို ငါခွင့်လွှတ်ပါတယ်

"အား..."

"အမလေးဗျ... မရိုက်ကြပါနဲ့တော့... မရိုက်ကြပါနဲ့တော့..."

"အား... အား... အား..."

ကျိုးတာ့ဖူ စက်ဘီးဖြင့် ရောက်ရှိလာသောအခါ ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်တွေ့လိုက်ရခြင်းဖြစ်လေသည်။

လော်ရှင်းပန်သည် လူတစ်စု၏ ဝိုင်းရံခြင်းကို ခံနေရသည်။ ရှုံ့ထျဲ့နှင့် သူ၏ ရွာဆိုးသွမ်းလူမိုက်အဖွဲ့သည် သူ့ကို မညှာမတာ ထိုးကြိတ်ကန်ကျောက်နေကြပြီး သဲအိတ်အရွယ်အစားခန့်ရှိသော လက်သီးများမှာ သူ၏အပေါ်သို့ မိုးရွာချသကဲ့သို့ ကျရောက်နေသဖြင့် နာကျင်စွာ အော်ဟစ်နေရလေသည်။

သို့ရာတွင် လီလန်ကမူ ဘေးနားတွင်ရပ်၍ ထိုပြကွင်းပြကွက်ကို ပြုံးကာ စောင့်ကြည့်နေလေသည်။

"ကျေးဇူးရှင်... ဘာ... ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ..."

ကျိုးတာ့ဖူသည် စက်ဘီးကိုရပ်ကာ အနီးသို့ ချဉ်းကပ်လာရင်း မေးလိုက်သည်။

"ရုံပိုင်ကျိုး... ခင်ဗျား ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီနေရာကို ရောက်လာတာလဲ..."

လီလန်က ကျိုးတာ့ဖူကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် အံ့အားသင့်သွားလေသည်။

"ရှုံ့ထျဲ့နဲ့ သူ့လူတွေ လမ်းမှာ မင်းကို ချုံခိုတိုက်ခိုက်တယ်လို့ ကြားလိုက်ရလို့ တစ်ခုခုဖြစ်သွားမှာ စိုးရိမ်တာနဲ့ အထူးတလည် လိုက်လာခဲ့တာပါ..."

ကျိုးတာ့ဖူက ရှင်းပြလိုက်သည်။

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ လီလန်၏ ရင်ထဲတွင် နွေးထွေးသွားကာ ကျေးဇူးတင်စွာဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

"ရုံပိုင်ကျိုး ခင်ဗျားက အရမ်းကောင်းတဲ့လူပဲ..."

"ကျေးဇူးရှင်က ဘာတွေပြောနေတာလဲဗျာ... မင်းက ချောင်စုရဲ့ အသက်သခင်ကျေးဇူးရှင်ပဲ ကျွန်တော် ဒီနေရာကို လာတာက မှန်ကန်တဲ့ကိစ္စပါ..."

"ကျေးဇူးရှင် အဆင်ပြေရဲ့လား..."

ကျိုးတာ့ဖူက လီလန်၏ ဒဏ်ရာများကို စစ်ဆေးကြည့်လိုက်သည်။

"ကျွန်တော် အဆင်ပြေပါတယ်..."

လီလန်က ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။

"ရှုံ့ထျဲ့တို့ ခွေးကောင်တွေက ကျေးဇူးရှင်ဆီကနေ တစ်ခုခု လုယူသွားသေးလား..."

"မယူသွားပါဘူး..."

လီလန်က ထပ်မံ၍ ခေါင်းခါပြလိုက်ပြန်သည်။

"သူတို့ရဲ့ အနိုင်ကျင့်တာကိုရော ခံလိုက်ရသေးလား..."

"အနိုင်ကျင့်ခံရတယ်ဆိုရင် ကျွန်တော့်ကိုသာ ပြောလိုက်ပါ ကျွန်တော် သူတို့နဲ့ စာရင်းရှင်းပေးမယ်..."

ကျိုးတာ့ဖူသည် မြို့နယ်စားနပ်ရိက္ခာရုံ၏ ရုံပိုင်ဖြစ်သည်။ ဥပဒေတွင်းနှင့် ဥပဒေပြင်ပ လောကနှစ်ခုစလုံးက သူ့ကို လေးစားကြပြီး သူ၏စကားများမှာ ဩဇာတိက္ကမ ရှိလေသည်။

"မဟုတ်ပါဘူး လုံးဝမဟုတ်ပါဘူး..."

လီလန်က ခေါင်းထပ်ခါပြလိုက်သည်။

"သူတို့က ငါးအသေးလေးတွေပါ စိတ်မပူပါနဲ့..."

"အိုး... ကျွန်တော့်ဦးနှောက်ကတော့ကွာ ကျေးဇူးရှင်က အမွှေးဖြူဝံပုလွေဘုရင်ကိုတောင် သတ်နိုင်ခဲ့တဲ့ မုဆိုးကောင်းတစ်ယောက်ဆိုတာကို မေ့နေလိုက်တာ..."

ကျိုးတာ့ဖူသည် သူ၏ပေါင်ကို ရိုက်ချလိုက်ပြီး လီလန်၏ မုဆိုးအဖြစ်ကို ရုတ်တရက် သတိရသွားလေသည်။

တောင်ပေါ်ရှိ ဝံပုလွေအုပ်နှင့် အမွှေးဖြူဝံပုလွေဘုရင်ပင်လျှင် လီလန်၏ ပြိုင်ဘက်မဟုတ်ခဲ့ရာ ဤဒေသခံ လူမိုက်များနှင့် လူဆိုးအနည်းငယ်အတွက်မူ ဆိုဖွယ်ရာပင် မရှိတော့ပေ။

လီလန် အဆင်ပြေနေသည်ကို မြင်သောအခါ ကျိုးတာ့ဖူသည် သက်ပြင်းတစ်ချက်ချလိုက်ပြီး သူ၏ စိုးရိမ်ပူပန်မှုများ လျော့ကျသွားတော့သည်။

"ခေါင်းဆောင်... ရုံပိုင်ကျိုး ရောက်နေတယ်..."

လော်ရှင်းပန်ကို ရိုက်နှက်နေသော နောက်လိုက်များထဲမှ တစ်ယောက်က ကျိုးတာ့ဖူကို မြင်သွားပြီး သူတို့၏ ခေါင်းဆောင် ရှုံ့ထျဲ့ကို တံတောင်ဆစ်ဖြင့် အမြန်တို့ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ဘယ်သူ..."

ရှုံ့ထျဲ့သည် အောက်ရှိလူကို ထိုးကြိတ်နေသဖြင့် တစ်ခဏမျှ မည်သူဖြစ်ကြောင်း သတိမထားမိပေ။

"လော်ရှင်းပန် မင်းကို သေတဲ့အထိ ကန်ပစ်မယ်... မင်းငါ့ကို လှည့်စားတယ်နော်... ငါနဲ့ ငါ့ညီအစ်ကိုတွေကတော့ မင်းကြောင့် ဒုက္ခရောက်ကုန်ပြီ..."

ရှုံ့ထျဲ့သည် လီလန်၏ လက်ထဲတွင် ခံစားခဲ့ရသော ဒေါသနှင့် နာကြည်းမှုအားလုံးကို လော်ရှင်းပန်အပေါ်တွင် ပုံချလိုက်ပြီး လော်ရှင်းပန်မှာ ပွန်းပဲ့ရောင်ရမ်းလာကာ နံရိုးတစ်ဒါဇင်ကျော် ကျိုးသွားသည်အထိ အကြိမ်ကြိမ် ထိုးကြိတ်နေခဲ့သဖြင့် သူ၏အမေကိုပင် တ နေရလေသည်။

"ရှုံ့ထျဲ့..."

ကျိုးတာ့ဖူက အဝေးမှ လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။

"ဘယ်သူလဲ... ဘယ်သူခေါ်တာလဲ..."

ရှုံ့ထျဲ့က မော့ကြည့်လိုက်ပြီး ထိုအသံမှာ ရင်းနှီးနေသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

"ရှုံ့ထျဲ့ မင်းက တော်တော်သတ္တိကောင်းနေပါလား... ငါ ကျိုးတာ့ဖူရဲ့ ကျေးဇူးရှင်ကိုများ မင်းက လုယက်ရဲတယ်ပေါ့လေ..."

ကျိုးတာ့ဖူက အသံကိုမြှင့်၍ ပြတ်သားစွာ ပြောလိုက်သည်။

ကျိုးတာ့ဖူ၏ ဩဇာပြည့်ဝသော အသွင်အပြင်သည် အစောပိုင်းက လီလန်အပေါ် ပြသခဲ့သော ဖားယားသည့် အပြုံးနှင့် လုံးဝကွာခြားနေလေသည်။

ထိုစကားကြောင့် အလန့်တကြားဖြစ်သွားပြီး ရှုံ့ထျဲ့က တုန်လှုပ်သွားကာ အမြန်လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

ကျိုးတာ့ဖူမှန်း သိလိုက်ရသောအခါ သူသည် ချက်ချင်းပင် မျက်နှာချိုသွေးလာပြီး သူ၏ ကြမ်းတမ်းသော အမူအရာများ ပျောက်ကွယ်သွားကာ ယုတ်မာသော အပြုံးတစ်ခုဖြင့် အစားထိုးလိုက်လေသည်။

ရှုံ့ထျဲ့၏ မျက်နှာသည် ကျိုးတာ့ဖူကို မြင်လိုက်ရသည့် အခိုက်အတန့်တွင် အလွန်လျင်မြန်စွာ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။

လီလန်သည် ကျိုးတာ့ဖူ၏ ကျောပြင်ကို ကြည့်ရင်း တိတ်တဆိတ် အံ့ဩနေလေသည်။

"ရုံပိုင်ကျိုးက ပိုင်ရှန်းမြို့နယ်မှာ တော်တော်လေး ဩဇာတိက္ကမရှိပုံရတယ်..."

ရှုံ့ထျဲ့၏ အသွင်အပြင်ကို ကြည့်ရသရွေ့ သူက ကျိုးတာ့ဖူကို ကြောက်ရွံ့နေကြောင်း ရှင်းလင်းလှပေသည်။

"ရုံပိုင်ကျိုး... ဘာကိစ္စရှိလို့ ရောက်လာတာလဲဗျ..."

"အဟက်... ငါသာ မလာခဲ့ရင် မင်းတို့က ငါ့ကျေးဇူးရှင်ရဲ့ ငွေတွေကို လုယက်ပြီး သတ်ပစ်ကြမှာလား..."

ကျိုးတာ့ဖူက လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။

"ရုံပိုင်ကျိုး... အထင်လွဲနေတာပါ..."

"အထင်လွဲတာ..."

"နေပါဦး..."

ရှုံ့ထျဲ့သည် ကျိုးတာ့ဖူ၏ စကားထဲမှ အဓိကစကားလုံးဖြစ်သော ကျေးဇူးရှင်ဆိုသည်ကို သတိထားမိလိုက်သည်။

"ရုံပိုင်ကျိုး... ခုနက... ခုနက ဘာပြောလိုက်တာလဲ..."

"ဒီကောင်လေးက... ခင်ဗျားရဲ့ ကျေးဇူးရှင်..."

ပိုင်ရှန်းမြို့နယ်တစ်ခုလုံးသည် စားနပ်ရိက္ခာရုံပိုင်၏ ဇနီးနှင့် ကလေး ပျောက်ဆုံးသွားသည့်အကြောင်းကို ကြားသိခဲ့ကြပြီး အဆိုပါသတင်းမှာ ဖြစ်ရပ်ဖြစ်ပွားပြီး ရက်ပိုင်းအတွင်းမှာပင် ပျံ့နှံ့သွားခဲ့လေသည်။

ကျိုးတာ့ဖူသည် မြို့နယ်စားနပ်ရိက္ခာရုံ၏ ရုံပိုင်ဖြစ်ရုံသာမက ရှုံ့ထျဲ့၏ ခေါင်းဆောင်နှင့် မိတ်ဆွေကောင်းတစ်ဦးလည်း ဖြစ်သည်။ သူတို့သည် မကြာခဏ အဆက်အသွယ် ရှိကြ၏။ ကျိုးတာ့ဖူ၏ ဇနီးနှင့် ကလေး ပျောက်ဆုံးနေစဉ် ရက်များအတွင်းက ရှုံ့ထျဲ့၏ ခေါင်းဆောင်သည် သူ့ကို နောက်လိုက်တစ်စုခေါ်ကာ အနီးနားရှိ မြို့အနည်းငယ်တွင် ကူညီရှာဖွေပေးရန်ပင် တောင်းဆိုခဲ့သေးသည်။

နောက်ပိုင်းတွင် ရုံပိုင်ကျိုး၏ ကလေးမှာ ပြန်ရောက်လာသော်လည်း ဇနီးဖြစ်သူမှာမူ ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့လေသည်။

စုံစမ်းကြည့်မှသာ သူ၏ဇနီးမှာ နှစ်သစ်ကူးပွဲတော်အတွက် ဇာတိရွာသို့ အပြန်လမ်းတွင် ဝံပုလွေများ၏ ချီဆောင်သွားခြင်းကို ခံလိုက်ရကြောင်း သိရှိခဲ့ရသည်။

ဇနီးဖြစ်သူမှာ အသက်ဆုံးရှုံးသွားခဲ့ပြီး ကလေးမှာမူ ဝံပုလွေအုပ်၏ တောင်ပေါ်သို့ ချီဆောင်သွားခြင်းကို ခံခဲ့ရလေသည်။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ရွှမ်းရွှေရွာမှ ထူးချွန်သော စွမ်းရည်ရှိသည့် မုဆိုးတစ်ဦးက ဝံပုလွေအုပ်ကို ကန်ထုတ်ကာ ဝံပုလွေဘုရင်ကို သတ်ဖြတ်ပြီး ကလေးကို ကယ်တင်နိုင်ခဲ့သည်။

ဝံပုလွေဘုရင်ကို သတ်ဖြတ်၍ ကလေးကို ကယ်တင်ခဲ့သော ထိုမုဆိုး၏ သူရဲကောင်းဆန်သော လုပ်ရပ်မှာ ပိုင်ရှန်းမြို့နယ်တစ်ခွင်သို့ ပျံ့နှံ့သွားခဲ့ပြီး ဒဏ္ဍာရီပုံပြင်တစ်ပုဒ်သဖွယ် ဖြစ်လာခဲ့လေသည်။

မုဆိုး၏အမည်ကို မည်သူမျှ မသိကြသော်လည်း သူသည် ရွှမ်းရွှေရွာမှဖြစ်ပြီး အလွန်ကောင်းမွန်သော အမဲလိုက်စွမ်းရည်များရှိကာ အသက်လည်း မကြီးသေးကြောင်းကိုမူ သိထားကြသည်။

"ဘာလဲ... မင်းမှာ ပြဿနာရှိလို့လား..."

ကျိုးတာ့ဖူက မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်။

"ဟို... ဟို... ဟို..."

ရှုံ့ထျဲ့သည် လီလန်ကို အလန့်တကြား ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏စကားများမှာ ထစ်ငေါ့နေတော့သည်။

"ဆရာ... ဆရာက အမွှေးဖြူဝံပုလွေဘုရင်ကို တစ်ချက်တည်းနဲ့ သတ်ခဲ့တဲ့ ကျွမ်းကျင်သူလား..."

ရှုံ့ထျဲ့သည် သူ၏ အခေါ်အဝေါ်ကိုပင် ပြောင်းလဲလိုက်ပြီး ရိုသေလေးစားသော စကားလုံးများကို စတင်အသုံးပြုလာလေသည်။

လီလန်က မည်သည့်စကားမျှမဆိုဘဲ ပြုံးရုံသာ ပြုံးနေလိုက်သည်။

"အိုး.. ကျွန်တော်က ကြီးမြတ်မှုကို မမြင်နိုင်အောင် မျက်စိကန်းခဲ့တာပါ..."

"ကျွန်တော်က သေသင့်တဲ့ကောင်ပါ... တကယ့်ကို သေသင့်တဲ့ကောင်ပါ..."

ကျိုးတာ့ဖူ၏ရှေ့တွင် ရှုံ့ထျဲ့သည် မိမိကိုယ်ကိုယ် အကြိမ်အနည်းငယ် ရိုက်ချလိုက်သည်။

"ဆရာ... ကျွန်တော် ဆရာကို အရိုအသေပေးပါတယ်... ကျွန်တော့်ရဲ့ ရိုင်းစိုင်းမှုတွေကို ခွင့်လွှတ်ပေးပါ..."

ရှုံ့ထျဲ့က စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ပြောလိုက်ပြီး လီလန်ကို ဒူးထောက်ကာ ဦးညွှတ်ရန် ပြင်လိုက်လေသည်။

လီလန်၏ နှုတ်ခမ်းများမှာ မရည်ရွယ်ဘဲ တွန့်ကွေးသွားလေသည်။

"ဦးညွှတ်စရာ မလိုပါဘူး... နောင်ကျရင် လူကောင်းတစ်ယောက်ဖြစ်အောင်နေပြီး ခုလို ကိုယ်ကျင့်တရားမဲ့တဲ့ အလုပ်မျိုးတွေကို မလုပ်ပါနဲ့တော့..."

"ဆရာ့ရဲ့ အကြံဉာဏ်က မှန်ကန်ပါတယ်... ကျွန်တော် အသစ်တစ်ဖန် ပြန်လည်မွေးဖွားပြီး ဒီရာဇဝတ်မှုတွေကို လက်ဆေးကာ အသစ်ကနေ ပြန်စပါ့မယ်..."

အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ ရှုံ့ထျဲ့၏ ရွာဆိုးသွမ်းလူမိုက်များအားလုံးမှာ အံ့အားသင့်လျက် ငေးမောကာ ရပ်နေကြလေသည်။

"မင်းတို့အားလုံး အဲဒီမှာ ဘာရပ်လုပ်နေကြတာလဲ..."

"အနားကို လာခဲ့... အားလုံးပဲ ဆရာ့ကို တောင်းပန်လိုက်ကြစမ်း..."

ရှုံ့ထျဲ့က သူ၏ နောက်လိုက်များကို စူးရဲစွာ ကြည့်၍ ပြတ်သားစွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

နောက်လိုက်များမှာ အလျင်အမြန် ပြေးလာကြပြီး လီလန်ကို တပြိုင်နက်တည်း ရိုသေစွာဖြင့် ဦးညွှတ်လိုက်ကြလေသည်။

"အားလုံးပဲ ကိုယ့်ပါးကိုယ် နောက်ထပ် ဆယ်ကြိမ် ထပ်ရိုက်ကြစမ်း..."

ရှုံ့ထျဲ့က အော်ပြောလိုက်သည်။

ထိုရွာဆိုးသွမ်းလူမိုက်များသည် အနည်းငယ်မျှပင် တုံ့ဆိုင်းနေခြင်းမရှိဘဲ မိမိတို့၏ မျက်နှာကို ထပ်မံ၍ ပါးရိုက်လိုက်ကြလေသည်။

ဤမြင်ကွင်းက လော်ရှင်းပန်ကို အံ့အားသင့်သွားစေခဲ့သည်။

"ဟို... ဟို..."

"တကယ်ကြီး ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ..."

လော်ရှင်းပန်မှာ ဆွံ့အသွားတော့သည်။

ထိုလူ ရောက်လာပြီးနောက်ပိုင်းတွင် ခေါင်းဆောင်ရှုံ့နှင့် သူ၏အဖွဲ့မှာ အဘယ်ကြောင့် လီလန်၏ ရှေ့တွင် မြေးများသဖွယ် သေးသိမ်ကျိုးနွံသွားရသနည်း။

ခေါင်းဆောင်ရှုံ့မှာ ပိုင်ရှန်းမြို့နယ်၏ ဒေသခံ အာဏာရှင်တစ်ဦးဖြစ်သည်။ သူပင်လျှင် သွားမစရဲဘဲ မြင်သည်နှင့် လမ်းလွှဲသွားရမည် ဖြစ်ပေသည်။

သို့သော် ယခုအခါတွင်မူ သူသည် လီလန်ကို တောင်းပန်ရုံသာမက မိမိကိုယ်ကိုယ် ပါးရိုက်ပြီး လီလန်ကိုပင် ဒူးထောက်ဦးညွှတ်နေခဲ့လေသည်။

ထို့ပြင် သူ၏ နောက်လိုက်များကိုပါ ထိုသို့ပြုလုပ်ရန် ခေါ်ဆောင်လာခဲ့သည် မဟုတ်ပါလား။

လော်ရှင်းပန်မှာ တွေးမိလေ ပို၍ကြောက်ရွံ့လာလေ ဖြစ်တော့သည်။ သူသည် လီလန်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး အလွန်အင်အားကြီးမားသော ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးကို စော်ကားမိသွားပြီဖြစ်ကြောင်း ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားလေသည်။

"ရပါတယ်... လုံးဝမလုပ်တာထက်စာရင် နောက်ကျမှလုပ်တာက ပိုကောင်းပါသေးတယ်..."

ကျိုးတာ့ဖူသည် ရှုံ့ထျဲ့၏ လုပ်ရပ်များကို အတော်လေး ကျေနပ်သွားလေသည်။

သူက လီလန်ဘက်သို့ လှည့်ကာ ရှင်းပြလိုက်သည်။

"ရှုံ့ထျဲ့ရဲ့ အစ်ကိုက ကျွန်တော့်ရဲ့ မိတ်ဆွေကောင်းတစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး မြေအောက်လောကမှာလည်း အလုပ်လုပ်တယ်... အခွင့်အရေးရရင် သူ့ကို ကျေးဇူးရှင်နဲ့ မိတ်ဆက်ပေးပါ့မယ်..."

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ရုံပိုင်ကျိုး..."

လီလန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

သူတို့နှစ်ဦး စကားပြောနေစဉ် အဝေးမှ စက်ဘီးစီးလာသူ နောက်ထပ် နှစ်ဦးသည် သူတို့ဆီသို့ ဦးတည်လာနေလေသည်။