အခန်း ၁၉၈

အခန်း (၁၉၈) ဟန်ကျန်းတန်နှင့် ပြန်လည်ဆုံတွေ့ခြင်း၊ ဒုတိယတာဝန်ခံဟန်လော၊ သူက အလင်းရော အမှောင်လောကမှာပါ အဆက်အသွယ်တွေရှိနေတာပဲ

"ရုံပိုင်ကျိုး..."

ထိုအမျိုးသားသည် စက်ဘီးစီး၍ ရောက်လာပြီး စစ်စိမ်းရောင်ကုတ်အင်္ကျီရှည်နှင့် အဖြူရောင်ရဲဦးထုပ်ကို ဆောင်းထားကာ ဖြောင့်မတ်မှန်ကန်သည့် အငွေ့အသက်များ ပါရှိလေသည်။

သူတို့သည် ပိုင်ရှန်းမြို့နယ် ရဲစခန်းမှ ရဲအရာရှိများ ဖြစ်ကြ၏။

လီလန်သည် ဦးဆောင်လာသော ရဲအရာရှိကို မှတ်မိသွားသည်။

"ရဲအရာရှိဟန်..."

ထိုလူသည် အံ့အားသင့်သွားပြီး အမြန်လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

"အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီ..."

"အိုး တကယ်ပဲ ခင်ဗျားဖြစ်နေတာကိုး..."

လီလန်က ရယ်မောလိုက်သည်။

ဤသူကား အခြားသူမဟုတ်ဘဲ ယခင်က တစ်ကြိမ်ဆုံဖူးသော မြို့တော်ပထမပြည်သူ့လုံခြုံရေးဗျူရိုမှ ရဲအရာရှိ ဟန်ကျန်းတန်ပင် ဖြစ်လေသည်။

ပြီးခဲ့သည့်အကြိမ်က ရန်သူ့သူလျှိုများကို သတင်းပို့ခဲ့သည့် ဆုလာဘ်ကို ဟန်ကျန်းတန်က နှင်းများကို အံတု၍ သူ၏အိမ်အရောက် ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ လာရောက်ပေးအပ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

"မင်္ဂလာပါ ရဲအရာရှိချင်း..."

အခြားတစ်ယောက်မှာလည်း လီလန်နှင့် ရင်းနှီးပြီးသားဖြစ်ကာ ယခင်က ဆုံဖူးကြလေသည်။ သူသည် ဟန်ကျန်းတန်၏ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်ဖြစ်ပြီး မျိုးရိုးအမည်မှာ ချင်းဖြစ်၏။

"အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီ ဒီနေရာမှာ ဘာလုပ်နေတာလဲ..."

ရဲအရာရှိချင်းကလည်း လီလန်ကို မှတ်မိလေသည်။

ချင်းနှင့် ဟန်တို့သည် အချင်းချင်း တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ကြပြီး ပြိုင်တူပြောလိုက်ကြသည်။

"အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီ ခင်ဗျား ဓားပြတိုက်ခံရတာလား..."

ထိုလူနှစ်ယောက်က ဘေးနားတွင် ကြောက်လန့်တကြား တုန်ရီကာ ချွေးသီးချွေးပေါက်များ ကျနေသော ရှုံ့ထျဲ့နှင့် သူ၏လူစုကို ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်ကြသည်။

"သူတို့လား..."

ဟန်ကျန်းတန်သည် ရှုံ့ထျဲ့နှင့် သူ၏လူစုကို စူးရဲစွာ စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

ထိုအကြည့်အောက်တွင် ရှုံ့ထျဲ့၏ ကျောရိုးတစ်လျှောက် စိမ့်တက်သွားကာ ဦးရေပြားများ ထုံကျင်လာပြီး တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်သွားတော့သည်။

အမွှေးဖြူဝံပုလွေဘုရင်ကို သတ်ဖြတ်ခဲ့သော ဤသိုင်းပညာရှင်သည် မြို့နယ်ရဲစခန်းမှ ရဲအရာရှိများနှင့် သိကျွမ်းနေသည်လားဟု တွေးမိလိုက်သည်။

ထို့အပြင် ရဲအရာရှိနှင့် သူတို့ စကားပြောနေပုံအရ သူတို့၏ ဆက်ဆံရေးမှာ သာမန်မဟုတ်သည်မှာ သိသာလှပေသည်။

ရှုံ့ထျဲ့မှာ ငိုချင်စိတ်ပင် ပေါက်သွားတော့၏။ ယနေ့တွင် သူသည် သံပြားကို ကန်မိသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားပြီး ခြေထောက်ကျိုးသွားရုံသာမက ဖြတ်ပင်ပစ်လိုက်ရသည့်အလား ဖြစ်သွားလေပြီ။

ဤသူသည် အလင်းရော အမှောင်လောကတွင်ပါ အဆက်အသွယ်များရှိပြီး နောက်ခံအင်အားတောင့်တင်းသော သာမန်လူတစ်ယောက် မဟုတ်ပေ။

ရှုံ့ထျဲ့သည် မိမိကိုယ်ကို ထပ်မံ၍ ပါးရိုက်ချင်စိတ်ကို မထိန်းနိုင်တော့ပေ။ လမ်းတွင် ဤသိုင်းပညာရှင်ကို ဓားပြတိုက်ရန် သူ မည်သို့များ မိုက်မဲခဲ့ရသနည်းဟု နောင်တရမိသည်။

သူသည် စိတ်ထဲမှနေ၍ လော်ရှင်းပန်၏ ဘိုးဘေးဆယ့်ရှစ်ဆက်တိုင်အောင် ကျိန်ဆဲလိုက်လေသည်။

လော်ရှင်းပန်လည်း အံ့အားသင့်သွားတော့သည်။ အဘယ်ကြောင့် ရဲနှစ်ယောက် ထပ်ရောက်လာသနည်း။ ပြီးတော့ ထိုရဲများက လီလန်နှင့် တော်တော်လေး ရင်းနှီးနေကြသည်ဟု တွေးမိလေသည်။

လီလန်သည် ရဲစခန်းမှ ရဲအရာရှိများနှင့် မည်သည့်အချိန်က ဤမျှရင်းနှီးသွားသည်ကို သူ မသိခဲ့ပေ။

လော်ရှင်းပန်မှာ လုံးဝ ပြိုလဲလုမတတ် ဖြစ်သွားတော့၏။

"သူ ဒီလောက်စွမ်းမှန်းသိခဲ့ရင် ငါ သူ့ကို ဘယ်တော့မှ ပြဿနာရှာရဲမှာ မဟုတ်ဘူး..."

လော်ရှင်းပန်သည် နက်ရှိုင်းသော နောင်တတရားများ ပြည့်နှက်နေကာ ငိုလုမတတ် ဖြစ်နေလေသည်။

"ဟူး… အန်းနာ သူ့ကို သဘောကျတာ မဆန်းပါဘူးလေ ငါက သူ့လောက်မှ မတော်တာ..."

ရဲများနှင့် ပျော်ရွှင်စွာ စကားပြောနေသော အရပ်ရှည်ရှည် လူရွယ်ကိုကြည့်ရင်း လော်ရှင်းပန်သည် ရှုံးနိမ့်သွားသကဲ့သို့ ခံစားရကာ သက်ပြင်းများကို အကြိမ်ကြိမ် ချလိုက်တော့သည်။

"အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီ ဒီကောင်တွေလား..."

ရဲအရာရှိဟန်သည် တောက်ပနေသော ငွေရောင်လက်ထိတ်များကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

"မလှုပ်ကြနဲ့ ထိုင်ချပြီး ခေါင်းကို အုပ်ထားကြစမ်း..."

"မင်းတို့အားလုံး လိမ်လိမ်မာမာနေကြတာ ကောင်းမယ်..."

ဟန်ကျန်းတန်သည် လက်ထိတ်များကို ကိုင်ထားရင်း ရှုံ့ထျဲ့နှင့် သူ၏လူစုဆီသို့ လျှောက်သွားကာ ပြောလိုက်သည်။

ရှုံ့ထျဲ့နှင့် သူ၏ နောက်လိုက်များမှာ အော်သံကြောင့် လန့်သွားပြီး ချက်ချင်းပင် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ကာ ခေါင်းများကို လက်ဖြင့် အုပ်ထားလိုက်ကြသည်။

ဟန်ကျန်းတန်သည် ဖြောင့်မတ်ပြီး ရိုးသားသောအသွင်အပြင်ရှိသည့် အမျိုးသားတစ်ဦးဖြစ်ပြီး အမျိုးအစား ၅၈ ရဲယူနီဖောင်းနှင့် ဦးထုပ်ကို ဆောင်းထားသောအခါ အလွန်ဂုဏ်သိက္ခာရှိပုံပေါ်လေသည်။

ထိုနေရာတွင် ရပ်နေရုံဖြင့် ဓားပြများကို ကြောက်လန့်သွားစေရန် လုံလောက်ပေသည်။

ယခုခေတ်ကာလတွင် ရဲများ၏ ဟန့်တားနိုင်စွမ်းမှာ အလွန်ထိရောက်မှုရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။

ဥပဒေချိုးဖောက်မှုများနှင့် ရာဇဝတ်မှုများကို စုံစမ်းစစ်ဆေးပြီး ပြင်းထန်စွာ အပြစ်ပေးခံရမည်ဖြစ်သည်။

ရဲအရာရှိဟန်နှင့် ချင်းတို့သည် အချင်းချင်း တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ကြပြီးနောက် လက်ထိတ်များကိုယူကာ ရှုံ့ထျဲ့ဆီသို့ လျှောက်သွားကြလေသည်။

ရှုံ့ထျဲ့မှာ ထိတ်လန့်သွားပြီး ကျိုးတာ့ဖူနှင့် လီလန်တို့ထံသို့ တောင်းပန်သည့် အကြည့်များဖြင့် အမြန်ကြည့်လိုက်သည်။

"ကျေးဇူးရှင် ဘယ်လိုသဘောရလဲ..."

ကျိုးတာ့ဖူသည် ရှုံ့ထျဲ့၏ တောင်းပန်နေသော အကြည့်ကို လျစ်လျူရှုကာ လီလန်ဘက်သို့ လှည့်၍ ပြောလိုက်သည်။

လီလန်က တည်ငြိမ်စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"သူ အမှားကို ဝန်ခံတဲ့ သဘောထားက အဆင်ပြေပါတယ် ပြီးတော့ သူက လုံလောက်တဲ့ ရိုးသားမှုလည်းရှိတယ် သူ အမှားတွေကို ပြင်ဆင်နိုင်ရင် ကောင်းတာပေါ့..."

"ခင်ဗျား ခုနကပဲ သူ့သူဌေးနဲ့ မိတ်ဆက်ပေးမယ်လို့ ပြောခဲ့တယ်မဟုတ်လား သူ့သူဌေး မျက်နှာကို ထောက်ထားလိုက်ကြတာပေါ့..."

"ကျေးဇူးရှင်က တကယ့်ကို တွေးခေါ်မြော်မြင်တတ်တာပဲ..."

ကျိုးတာ့ဖူက သဘောတူစွာဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

"ရဲအရာရှိဟန် ဒီလူတွေကို လွှတ်ပေးလိုက်ကြရအောင်..."

လီလန်က ပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်။

"အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီ ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ..."

ရာဇဝတ်ကောင်ကို လက်ထိတ်ခတ်တော့မည့် ဟန်ကျန်းတန်သည် လှည့်၍ သူ့ကို ကြည့်လိုက်သည်။

"ရှုံ့ထျဲ့တို့က တစ်ယောက်ယောက်ရဲ့ သွေးထိုးလှုံ့ဆော်မှု ခံထားရတာပါ တကယ့် တရားခံက တခြားတစ်ယောက်ပါ..."

လီလန်က ရှင်းပြလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ် ဟုတ်တယ် ဆရာ ပြောတာမှန်တယ် ကျွန်တော်တို့ သွေးထိုးခံခဲ့ရတာပါ..."

ရှုံ့ထျဲ့သည် ကြက်ကလေး ဆန်စေ့ကောက်သကဲ့သို့ ခေါင်းကို အဆက်မပြတ် ညိတ်ပြလိုက်သည်။

နောက်လိုက်များကလည်း သဘောတူစွာဖြင့် အပြင်းအထန် ခေါင်းညိတ်ကြသည်။

"ကျွန်တော့်သူဌေးနဲ့ ကျွန်တော်တို့တွေ လိမ်ညာခံခဲ့ရတာပါ..."

"ကျွန်တော်တို့ သွေးထိုးခံခဲ့ရတာပါ..."

"အိုး ဒါဆို တရားခံက ဘယ်သူလဲ..."

ဟန်ကျန်းတန်သည် မလှမ်းမကမ်းရှိ မြေရိုင်းပြင်ပေါ်မှ သံပိုက်လုံးများနှင့် ဓားချွန်များကို အဓိပ္ပာယ်ပါပါ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ဘာမှဆက်မပြောဘဲ မေးလိုက်သည်။

လီလန်သည် မျက်ခုံးပင့်လိုက်ပြီး မလှမ်းမကမ်းတွင်ရှိသော လော်ရှင်းပန်ဆီသို့ ခေါင်းအနည်းငယ် ညိတ်ပြလိုက်သည်။

လော်ရှင်းပန်သည် လီလန်က သူ့ကို ကြည့်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ရင်ထဲတွင် ဒိန်းခနဲ ဖြစ်သွားတော့သည်။

"အကုန်ပြီးသွားပြီ အကုန်ပြီးသွားပြီ..."

"လီလန်က တကယ့်ကို အငြိုးကြီးတာပဲ..."

လော်ရှင်းပန်မှာ ပြိုလဲလုမတတ် ဖြစ်နေလေပြီ။

အဘယ်ကြောင့် ရှုံ့ထျဲ့လို ဒေသခံ လူမိုက်များနှင့် အနိုင်ကျင့်တတ်သူများကို အရေးမယူဘဲ သူ့ဆီသို့ လာနေရသနည်းဟု တွေးမိသည်။

ငါ ဤမျှဆိုးရွားသော အခြေအနေသို့ ရောက်နေသည်ကို မင်း မမြင်ဘူးလားဟု အော်ဟစ်ချင်စိတ် ပေါက်သွားသည်။

*မင်းက ငါ့ကို မျက်နှာတွေ ဖူးရောင်နေတဲ့အထိ ရိုက်နှက်ခဲ့ပြီး ငါ့နံရိုးတွေတောင် အတော်များများ ကျိုးသွားခဲ့ပြီလေ*

*အခုလည်း မင်းက ရဲတွေကို ဖမ်းခိုင်းပြီး ထောင်ချကာ ခေါင်းဆောင်ရှုံ့အတွက် ငါ့ကို ဓားစာခံ လုပ်ချင်နေပြန်ပြီ*

လော်ရှင်းပန်သည် လီလန်ကို ကြည့်လိုက်ရာ ကြည့်လေလေ ပို၍ကြောက်လန့်လာလေလေ ဖြစ်တော့သည်။

ဤသူသည် အလွန်ကြောက်စရာကောင်းလှသည်။ သူသည် အမြဲတမ်း လက်စားချေတတ်ပြီး နေ့ချင်းပြီး လက်စားချေကာ အငြိုးကို ညအိပ်မခံတတ်ပေ။

လီလန် သူ့ကို ကြည့်နေပုံမှာ ကြောင်က ကြွက်ကို ကစားနေသည့်အလား ပုံပေါက်နေသည်။

ထိုအခါမှ လော်ရှင်းပန်သည် လီလန်က သူ့ကို အစအဆုံး သေချာပင် မကြည့်ခဲ့ဘဲ ကစားနေခဲ့ခြင်းသာဖြစ်ကြောင်း သဘောပေါက်သွားတော့သည်။

ကုန်စည်ထောက်ပံ့ရေးနှင့် ဈေးကွက်သမဝါယမအသင်းတွင် ယခုလေးတင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်များကို ပြန်စဉ်းစားမိသောအခါ လော်ရှင်းပန်သည် လူရွှင်တော်တစ်ယောက်လို ဖြစ်သွားသကဲ့သို့ ပို၍ရှက်ရွံ့လာလေသည်။

"လက်ထွက်စမ်း ပြီးတော့ ငြိမ်ငြိမ်နေ..."

ဟန်ကျန်းတန်သည် လော်ရှင်းပန်ဆီသို့ လျှောက်သွားပြီး သူ၏လက်များကို လက်ထိတ်ခတ်လိုက်သည်။

ထို့နောက် ဟန်ကျန်းတန်သည် ရာဇဝတ်ကောင်များကို သူ၏လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက် ရဲအရာရှိချင်းထံသို့ လွှဲပြောင်းပေးလိုက်သည်။

သူသည် လှည့်၍ လီလန်နှင့် စကားစမြည်ပြောရန် လျှောက်သွားလိုက်သည်။

"အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီ မြို့ကို ဘာကိစ္စရှိလို့လဲ နှစ်သစ်ကူးပစ္စည်းတွေ လာဝယ်တာလား..."

"ဟုတ်တယ် တရုတ်နှစ်သစ်ကူးတော့မယ်လေ စက္ကူနီတွေနဲ့ ဝက်သားနည်းနည်း ဝယ်မလို့ပါ..."

လီလန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

ဟန်ကျန်းတန်သည် လုအန်းနာနှင့် စက်ဘီးနှစ်စီးကို ကြည့်လိုက်ရာ စက်ဘီးလက်ကိုင်များတွင် ချိတ်ဆွဲထားသော နှစ်သစ်ကူးပစ္စည်းများစွာကို သေချာပေါက် မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

"အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီ စက်ဘီးအသစ် ဝယ်လိုက်တာလား ဂုဏ်ယူပါတယ်ဗျာ..."

ညာဘက်ရှိ စက်ဘီးမှာ အသစ်ဖြစ်နေသည်ကို မြင်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ဟန်ကျန်းတန်က ဂုဏ်ပြုသည့်အနေဖြင့် လက်သီးဆုပ်ကာ ဦးညွှတ်၍ ပြောလိုက်သည်။

လီလန်သည် ပြုံး၍ ဟန်ကျန်းတန်၏ ဂုဏ်ပြုစကားကို လက်ခံလိုက်သည်။

သို့သော် ဟန်ကျန်းတန်၏ နောက်ဆက်တွဲ စကားများကြောင့် လီလန်၏ နှုတ်ခမ်းများ အလိုအလျောက် တွန့်ကွေးသွားရလေသည်။

"ဒါက ခင်ဗျားရဲ့ ချစ်သူလား..."

"ဘယ်တော့ မင်္ဂလာဆောင်မှာလဲ ကျွန်တော် လက်ဖွဲ့ပေးလို့ရအောင် သတိရပြီး အကြောင်းကြားဦးနော်..."

လီလန် ...

မလှမ်းမကမ်းတွင် လုအန်းနာသည် ဟန်ကျန်းတန်၏ စကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ သူမ၏မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် နီရဲသွားပြီး မျက်နှာသာမက နားရွက်များပါ နီမြန်းလာတော့သည်။

နှင်းကျနေသောနေ့တွင် အရာအားလုံးမှာ အဖြူရောင်ဖုံးလွှမ်းနေသော်လည်း လုအန်းနာ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် တောက်ပသော အနီရောင်အကွက်နှစ်ခုရှိနေကာ အလွန်လှပနေလေသည်။

ကျိုးတာ့ဖူက တိုးတိုးလေး ရယ်မောလိုက်သည်။ မြို့နယ် စားနပ်ရိက္ခာရုံ၏ ရုံပိုင်တစ်ယောက်အနေဖြင့် သူသည် လူများနှင့် မကြာခဏ ဆက်ဆံရသော အတွေ့အကြုံရင့်ကျက်သူတစ်ဦးဖြစ်သည်။ ပညာတတ်လူငယ်မလေးက သူ၏ကျေးဇူးရှင်အပေါ် ခံစားချက်ရှိနေသည်ကို သူ မည်သို့များ မမြင်ဘဲနေမည်နည်း။

သို့သော် ကျေးဇူးရှင်၏ မျက်နှာအမူအရာကို ကြည့်ရသည်မှာ အမှန်တရားကို မဖော်ထုတ်ရသေးပုံပင်။

"ရဲအရာရှိဟန် ခင်ဗျား ဗိုက်ဆာလို့ မင်္ဂလာပွဲ တက်ချင်နေတာလား..."

ကျိုးတာ့ဖူက နောက်ပြောင်လိုက်သည်။

"ရုံပိုင်ကျိုးက တကယ့်ကို ဉာဏ်ကောင်းတာပဲ..."

ဟန်ကျန်းတန်က ပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်။

သူတို့နှစ်ဦး အပြန်အလှန် စကားပြောနေကြသဖြင့် လီလန်မှာ အနေရခက်လာတော့သည်။ သူသည် မလှမ်းမကမ်းရှိ လုအန်းနာကို အမြန်ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏မျက်နှာမှာလည်း အနည်းငယ် နီရဲလာလေသည်။

"ကောင်းပါပြီ ကောင်းပါပြီ ကျေးဇူးရှင်ကို နောက်ပြောင်နေတာတွေ ရပ်လိုက်ကြပါတော့ အပြင်မှာလည်း နောက်ကျနေပြီ အေးလည်းအေးတယ် မြို့ထဲကို ပြန်ကြရအောင်..."

ကျိုးတာ့ဖူက ပြောလိုက်သည်။

ဟန်ကျန်းတန်က ခေါင်းညိတ်ပြီး လီလန်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

"အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီ နောက်တစ်ခါလာရင် မြို့နယ်ရဲစခန်းမှာ ကျွန်တော့်ကို လာရှာဖို့ သတိရဦးနော် ကျွန်တော် ပြောင်းရွှေ့ခံရပြီး အခုမြို့နယ်ရဲစခန်းရဲ့ ဒုတိယတာဝန်ခံ ဖြစ်နေပြီ..."

"ဝိုး ရဲအရာရှိဟန် ခင်ဗျား ရာထူးတိုးသွားတာလား..."

"ဂုဏ်ယူပါတယ်ဗျာ..."

လီလန်သည် ဂုဏ်ပြုသည့်အနေဖြင့် လက်သီးဆုပ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

လီလန်သည် ရဲအရာရှိနှင့် စကားပြောကာ ရယ်မောနေသည်ကိုကြည့်ရင်း ပညာတတ်လူငယ်မလေး လုအန်းနာသည် သူ၏အပေါ်တွင် ပို၍ သဘောကျကာ လေးစားအားကျလာတော့သည်။

[ဒင်…. လုအန်းနာ၏ နှစ်သက်ခြင်းအမှတ် +၁၀၀၀]

[ဒင်…လုအန်းနာ၏ နှစ်သက်ခြင်းအမှတ် +၁၀၀၀]