အခန်း ၁၉၉

အခန်း (၁၉၉) တောကြောင်ရိုင်းလေး ပျောက်သွားပြီလား၊ အသေးစား အံ့အားသင့်မှုလေးတစ်ခုနှင့် မိုးပျံနဂါး နှစ်ကောင်

"ဟူး..."

"နောက်ဆုံးတော့ ပြေလည်သွားပြီ..."

ဟန်ကျန်းတန်နှင့် ကျိုးတာ့ဖူတို့ကို လိုက်ပို့ပြီးနောက် လီလန်သည် လုအန်းနာကို နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

"ဆရာမလု သွားကြစို့..."

"ကောင်းပါပြီ..."

လုအန်းနာသည် ခေါင်းညိတ်ပြကာ သူမ၏ စက်ဘီးကို အမြန်တွန်းလာလေသည်။

လီလန်သည်လည်း သူ၏စက်ဘီးဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။

"ခင်ဗျား လန့်သွားသေးလား..."

လီလန်သည် အပြန်လမ်းတွင် စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"ကျွန်မကတော့ အဆင်ပြေပါတယ် ဒါပေမဲ့ လီထျန်းနဲ့ လီရွှယ်တို့တော့ တော်တော်လေး လန့်သွားလောက်တယ်..."

လုအန်းနာက ရှင်းပြလေသည်။

လီလန်သည် သူ၏ ညီမနှစ်ယောက်ကို ကြည့်လိုက်၏။ ကောင်မလေးနှစ်ယောက်၏ မျက်နှာများမှာ ဖြူဖျော့နေပြီး သွေးရောင်မလွှမ်းတော့ပေ။

"ညီမလေးတို့ လန့်သွားကြလား..."

ဒုတိယညီမ လီထျန်းက ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။

"အစ်ကိုရှိနေတော့ သမီး မကြောက်ပါဘူး..."

"သမီးလည်း မကြောက်ဘူး..."

ရှောင်ရွှယ်ကလည်း သဘောတူသည့်အနေဖြင့် ခေါင်းခါပြလေသည်။

"မကြောက်ဘူးဆိုရင် ကောင်းတာပေါ့..."

လီလန်သည် ရှောင်ရွှယ်၏ ခေါင်းလေးကို ယုယစွာ ပွတ်သပ်ပေးလိုက်ပြီး သူမ၏ အင်္ကျီကြယ်သီးများကို တပ်ပေးလိုက်သည်။

"အိမ်ပြန်ကြစို့..."

အပြန်လမ်းတွင် လုအန်းနာက လီလန်အား ကိုယ်ခံပညာ သင်ထားသလားဟု မေးလာသည်။

"ရှင်က ဘယ်လိုလုပ် အဲဒီလောက်တောင် ရိုက်တတ်နှက်တတ်ရတာလဲ..."

လီလန်သည် ရွာထဲရှိ မုဆိုးကြီးတစ်ယောက်ထံမှ ကွက်ကွက်လေး နှစ်ကွက် သုံးကွက်ခန့် သင်ထားဖူးကြောင်း အကြောင်းပြချက်အချို့ကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ဖန်တီးပြောဆိုလိုက်လေသည်။

လုအန်းနာသည် ခေါင်းကို ဆက်တိုက်ညိတ်ပြလိုက်ပြီး သူမ၏ လှပသော မျက်လုံးများထဲတွင် အားကျလေးစားမှုများ ပြည့်နှက်နေတော့သည်။

သူတို့နှစ်ဦးသည် တစ်နာရီကျော်ခန့် စက်ဘီးစီးလာကြပြီးနောက် မိုးမချုပ်မီမှာပင် ရွှမ်းရွှေရွာသို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။

"အစ်ကိုလီ ကျွန်မ ရောက်ပါပြီ ဒီနေ့အတွက် ကျေးဇူးအများကြီးတင်ပါတယ်..."

သူမ၏ လုံခြုံရေးကို စိုးရိမ်သဖြင့် လီလန်သည် လုအန်းနာကို ပညာတတ်လူငယ်ရုံးအထိ လိုက်ပို့ပေးခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

"ကိစ္စမရှိပါဘူး ဒီနေ့ လီထျန်းနဲ့ လီရွှယ်တို့ကို စောင့်ရှောက်ပေးခဲ့တဲ့အတွက် ခင်ဗျားကိုလည်း ကျေးဇူးတင်ပါတယ်..."

လီလန်က ခေါင်းခါရင်း ပြောလိုက်သည်။

လီလန် အိမ်သို့ပြန်ရန် ပြင်လိုက်ချိန်မှာပင် နောက်ခုံမှ ရှောင်ရွှယ်သည် သူ၏ ဂွမ်းကုတ်အင်္ကျီကို လှမ်းဆွဲလိုက်လေသည်။

လီလန်သည် ဘာဖြစ်သည်ကို သဘောပေါက်သွားပြီး လုအန်းနာကို လှမ်းခေါ်လိုက်၏။

"ဆရာမလု ဒါနဲ့ နှစ်သစ်ကူးပွဲတော်က သုံးရက်ပဲ လိုတော့တယ် လီထျန်းနဲ့ လီရွှယ်တို့ရဲ့ စာသင်တာကို ခဏနားပြီး သူတို့ကို ကျောင်းပိတ်ရက်လေး ပေးလို့ရမလား..."

လုအန်းနာက ခေါင်းညိတ်ပြကာ ပြောလိုက်သည်။

"ရတာပေါ့..."

"ဒါပေမဲ့ လီထျန်းနဲ့ လီရွှယ်၊ သမီးတို့ရဲ့ ဆောင်းရာသီ ကျောင်းပိတ်ရက် အိမ်စာတွေကိုတော့ မလုပ်ဘဲ မနေနဲ့နော်၊ နှစ်သစ်ကူးပြီးလို့ ကျောင်းပြန်ဖွင့်ရင် ဆရာမတို့က စာစစ်မှာ..."

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ လီထျန်းနှင့် လီရွှယ်တို့မှာ ညည်းညူသံလေးများ ထွက်ပေါ်သွားကြတော့သည်။

လီလန်လည်း မတတ်သာသည့်အဆုံး ပြုံးလိုက်ရလေသည်။

ပညာသင်ကြားရေးဆိုသည်မှာ ထိုသို့ပင်ဖြစ်သည်။ လုပ်စရာ အိမ်စာများက အဆုံးမရှိတတ်ပေ။ နောက်ဆုံးတွင် ကျောင်းပိတ်ရက် ရလာလျှင်တောင်မှ ဆောင်းရာသီ ကျောင်းပိတ်ရက် အိမ်စာများ လုပ်ရဦးမည်ဖြစ်သည်။ ဆောင်းရာသီ ကျောင်းပိတ်ရက်တွင် အိမ်စာများ လုပ်ပြီးသွားလျှင်တောင်မှ ဆရာမက စစ်ဆေးဦးမည်သာ ဖြစ်သည်။

ရူးသွပ်ချင်စရာပင်။ အကယ်၍သာ အိမ်စာမလုပ်ရသေးပါက ကလေးများအဖို့ ကောင်းကင်ကြီး ပြိုကျလာသကဲ့သို့ ခံစားကြရမည်ဖြစ်သည်။

သို့သော် ကလေးများအနေဖြင့် စာမသင်လျှင်၊ သို့မဟုတ် အိမ်စာမလုပ်လျှင် ဘာများ လုပ်နိုင်ကြမည်နည်း။

ဤအရွယ်တွင် သူတို့၏ အဓိကဦးစားပေးမှာ ကြိုးကြိုးစားစား စာသင်ယူရန်နှင့် နေ့စဉ်နေ့တိုင်း တိုးတက်မှုရှိစေရန်သာ ဖြစ်သည်။

လီလန်သည် သူ၏ ဒုတိယညီမနှင့် အငယ်ဆုံးညီမတို့ကို တင်၍ စက်ဘီးစီးလာရာ မကြာမီမှာပင် အိမ်သို့ ရောက်ရှိသွားလေသည်။

အိမ်သို့ ရောက်သောအခါ မိုးမှာ အတော်ချုပ်နေပြီဖြစ်သည်။

အခန်းထဲတွင်မူ ရွှေရောင်အလင်းတန်းတစ်ခု ထွန်းလင်းနေသည်။ မီးသီးထံမှ လာသော အလင်းရောင်ပင် ဖြစ်၏။

လီလန်သည် တံခါးဝတွင် ရပ်ကာ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ ရွာထဲရှိ အခြားအိမ်များအားလုံးမှာ မှောင်မည်းနေသော်လည်း သူ၏အိမ်မှာမူ နေ့ခင်းဘက်ကဲ့သို့ လင်းထိန်နေလေသည်။

"ဒါက လျှပ်စစ်မီးရဲ့ အကျိုးကျေးဇူးပဲ..."

လီလန်က အနည်းငယ် စိတ်လှုပ်ရှားသွားလေသည်။

သူသည် လျှပ်စစ်မီးရရှိခဲ့ပြီး တစ်ရွာလုံးတွင် ပထမဆုံး မီးရသူဖြစ်လာရာ သူ၏ ကြိုးစားအားထုတ်မှုများမှာ အလဟဿမဖြစ်ခဲ့ကြောင်းကို ပြသနေသည်။ သူသည် သူ၏အဖေနှင့် ညီမများကို ကောင်းမွန်သော ဘဝတစ်ခု ရရှိစေခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

"ပြန်လည်မွေးဖွားလာခဲ့ပြီးနောက် သေချာစဉ်းစားကြည့်လိုက်တော့လည်း သိပ်မဆိုးလှပါဘူးလား..."

လီလန်သည် သူ၏အိမ်ဝိုင်း သစ်သားတံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်ရင်း ခပ်ဖျော့ဖျော့ ပြုံးလိုက်လေသည်။

ဘဝနှစ်ခု ဖြတ်သန်းခဲ့ပြီးနောက် ဤဘဝသည် ယခင်ဘဝထက် များစွာ ပိုကောင်းမွန်နေလေပြီ။

"သား ပြန်ရောက်ပြီ..."

"အဖေ သမီးတို့ ပြန်ရောက်ပြီ..."

အိမ်သို့ ရောက်ရောက်ချင်းပင် ဒုတိယညီမနှင့် အငယ်ဆုံးညီမတို့သည် ခြံဝင်းထဲသို့ ခုန်ပေါက်ကာ ဝင်သွားကြတော့သည်။

လီလန်သည် သူ၏ အသစ်ဝယ်ထားသော စက်ဘီးကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ရပ်ထားရန် နေရာတစ်ခုရှာရန် ပြင်လိုက်သည်။

စက်ဘီးအသစ်များကို အမြဲတမ်း ဂရုစိုက်သင့်ပေသည်။ လီလန်သည် စက်ဘီးကို လေတိုက်မိုးရွာထဲတွင် အကာအကွယ်မရှိ ထားခဲ့ရန် မရက်စက်နိုင်သော်လည်း နွားတင်းကုပ် သို့မဟုတ် ဂိုဒေါင်ထဲတွင် ထားပါကလည်း ဖုန်တက်သွားမည်သာ ဖြစ်သည်။

အခက်အခဲများစွာကို ကျော်ဖြတ်ပြီးမှ ဝယ်လာခဲ့ရသော စက်ဘီးအသစ်ကြီး ညစ်ပတ်သွားမည်ဆိုပါက တော်တော်လေး ဆိုးရွားပေလိမ့်မည်။

စဉ်းစားပြီးနောက် လီလန်သည် သူ၏စက်ဘီးကို အိမ်အမိုးအောက်တွင် ရပ်ထားရန်နှင့် မနက်ဖြန်တွင် စက်ဘီးအတွက် အမိုးအကာတစ်ခု ဆောက်လုပ်ပေးရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

လီလန်သည် စက်ဘီးကို တွန်းကာ ခြံဝင်းထဲသို့ လျှောက်ဝင်လာခဲ့သည်။

အမည်းရောင် တစ်ကောင်၊ အဖြူရောင် တစ်ကောင်ဖြစ်သော အရိပ်နှစ်ခုသည် အဝေးကပင် သူတို့သခင်၏ အနံ့ကို ရသွားကြပြီး အမြီးလေးများ ခါယမ်းကာ သူ့ကို ဆီးကြိုရန် ပြေးလာကြတော့သည်။

"မင်းတို့အတွက် ငါ အမဲရိုးတွေ ဝယ်လာတယ်၊ ခဏနေရင် စွပ်ပြုတ်လုပ်မယ်၊ ပြီးရင် မင်းတို့လည်း အရိုးတွေ စားလို့ရပြီ..."

လီလန်သည် စက်ဘီး၏ နောက်ခုံကို ပုတ်၍ ပြောလိုက်သည်။

ဝက်သားအပြင် လီလန်သည် နှစ်သစ်ကူးပစ္စည်းများ ဝယ်ရန် မြို့သို့သွားစဉ်က အမဲသားနှင့် အမဲရိုးအချို့ကိုလည်း ဝယ်လာခဲ့သည်။

အမဲသားကို ချဉ်ဖတ်နှင့်ပေါင်း၍ ချက်ပြုတ်နိုင်ပြီး အမဲရိုးများကိုမူ စွပ်ပြုတ် ပြုတ်ရာတွင် သုံးနိုင်သည်။

စွပ်ပြုတ် ပြုတ်ပြီးနောက် အရိုးကြီးများကို ဟေးလုံနှင့် ပိုင်လုံတို့အား ကျွေးနိုင်သည်။

အမဲလိုက်ခွေးများသည် အသားစားသည့်အပြင် တစ်ခါတစ်ရံတွင် အရိုးများကိုလည်း စားသုံးကြရာ သူတို့၏ ကျန်းမာရေးအတွက် ကောင်းမွန်ပေသည်။

အမွှေးထူထူနှင့် ခွေးပေါက်လေး တစ်ကောင်သည်လည်း ဟေးလုံနှင့် ပိုင်လုံတို့နောက်မှ လိုက်၍ ပြေးထွက်လာလေသည်။

၎င်းမှာ ကော့ကေးရှန်း သိုးထိန်းခွေးပေါက်လေးပင် ဖြစ်သည်။

"ဟင်... တောကြောင်ရိုင်းလေးကော ဘယ်ရောက်သွားလဲ..."

လီလန်က နားမလည်နိုင်စွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။

ထိုကောင်လေး၏ စရိုက်အရဆိုလျှင် သူ အိမ်ထဲသို့ ဝင်ဝင်ချင်း သူ့ကို လာရောက်ဆီးကြိုမည့် ပထမဆုံးအကောင်ဖြစ်မည်မှာ သေချာပေသည်။

ဤသရဲပေါက်စလေးမှာ ထိုမျှအထိ သဘောကောင်းလှသည်တော့ မဟုတ်ပေ။ လီလန် သူ့အတွက် စားစရာတစ်ခုခုများ ဝယ်လာသလားဟု ကြည့်ရန် ပထမဆုံး ပြေးထွက်လာခြင်းသာ ဖြစ်တတ်သည်။

ဤကောင်လေးမှာ မယုံနိုင်လောက်အောင် လည်ပတ်ပြီး အစားအသောက်လည်း အလွန်ကြီးလေသည်။

သို့သော် ဤအချိန်တွင်မူ ခြံဝင်းထဲ၌ တိတ်ဆိတ်နေပြီး လီလန်သည် ၎င်းကို မတွေ့ရချေ။

"ကောင်လေး မြန်မြန် ထွက်လာခဲ့တော့၊ မင်းအတွက် ငါ အမဲရိုးတွေ ဝယ်လာတယ်..."

လီလန်သည် နွားတင်းကုပ်ဆီသို့ လှမ်းခေါ်လိုက်လေသည်။

သူက တောကြောင်ရိုင်းလေးသည် နွားတင်းကုပ်ထဲတွင် အိပ်မောကျနေဆဲဟု ထင်မှတ်နေခဲ့သည်။

အချိန်အတန်ကြာ ခေါ်ပြီးနောက် မည်သူမျှ ပြန်မထူးချေ။

လီလန်သည် အမဲရိုးကြီးတစ်ရိုးဖြင့် မြှူဆွယ်လိုက်သော်လည်း တောကြောင်ရိုင်းလေးများမှာ ပြေးမလာကြပေ။

လီလန်သည် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားပြီး စိုးရိမ်တကြီး တွေးလိုက်မိသည်။

"ဒီကောင်လေးတွေများ... ထွက်ပြေးသွားတာလား..."

လီလန်သည် တွေးလေလေ ပို၍ စိုးရိမ်မကင်း ဖြစ်လာလေလေ ဖြစ်တော့သည်။

သူသည် တောကြောင်ရိုင်းဇနီးမောင်နှံကို တောကြောင်ရိုင်းလေးအား သေချာစောင့်ရှောက်ပါမည်ဟု ကတိပေးထားခဲ့သည်။ အကယ်၍ ဤကောင်လေးများ လစ်ထွက်သွားပြီး လမ်းပျောက်သွားခဲ့လျှင် မည်သို့လုပ်မည်နည်း။ သူ တောကြောင်ရိုင်းဇနီးမောင်နှံကို မည်သို့ ရှင်းပြရမည်နည်း။

ရွာထဲတွင် သူ၏ ခြံဝင်းထဲကဲ့သို့ လုံခြုံမှု မရှိပေ။

ဟေးလုံနှင့် ပိုင်လုံကဲ့သို့သော ထိပ်တန်းအမဲလိုက်ခွေးနှစ်ကောင်က ခြံဝင်းကို စောင့်ကြပ်နေပြီး အိမ်တွင် အဖေလည်း ရှိနေသဖြင့် တောကြောင်ရိုင်းလေးမှာ လုံခြုံမှုရှိသည်။ ၎င်းသည် ခြံဝင်းထဲမှ မထွက်သရွေ့ လွတ်လပ်စွာ သွားလာနိုင်လေသည်။

သို့သော် ခြံဝင်းတံခါးအပြင်ဘက်သို့ ရောက်သွားသည်နှင့် အခြေအနေမှာ တစ်မျိုးတစ်ဖုံ ပြောင်းလဲသွားမည်ဖြစ်သည်။

ရွာထဲတွင် သူထင်ထားသလောက် အေးချမ်းမှုမရှိပေ။ မမြင်ရသော လှိုင်းလုံးများ ရိုက်ခတ်နေပြီး မကောင်းသော ရည်ရွယ်ချက်ရှိသူများစွာလည်း ရှိနေသည်။

ပို၍ ဆိုးရွားသည်မှာ ယခုနှစ်သည် အစာရေစာ ခေါင်းပါးသောနှစ်ဖြစ်ပြီး အိမ်တိုင်းလိုလို ဒုက္ခရောက်နေကြခြင်း ဖြစ်သည်။ အချို့ဆိုလျှင် ဆာလောင်လွန်းသဖြင့် ပြောင်းဖူးယာဂုပင် မသောက်နိုင်ကြချေ။

အကယ်၍ ရွာထိပ်လမ်းတွင် တောကြောင်ရိုင်းလေးတစ်ကောင်ကို တွေ့လိုက်ရပါက လမ်းလျှောက်နေသော အဆီတုံးကြီး တစ်တုံးကဲ့သို့ ဖြစ်နေပေလိမ့်မည်။

တောကြောင်ရိုင်းလေးမှာ လအနည်းငယ်သာ ရှိသေးသည်ဆိုသည့် အချက်ကို အထင်မသေးလိုက်ပါနှင့်။ ၎င်းသည် မကြာသေးမီက လီလန်နှင့်အတူ ကောင်းကောင်းစား၊ ကောင်းကောင်းသောက်နေရသဖြင့် ဝဖြိုးလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

၎င်း၏ အလေးချိန်မှာ အနည်းဆုံး ဆယ်ကျင်းခန့် ရှိမည်ဖြစ်သည်။

အသားဆယ်ကျင်းခန့်ဆိုလျှင် မိသားစုတစ်စုအတွက် နှစ်သစ်ကူးပွဲတော်ကို ကောင်းကောင်း ဖြတ်သန်းရန် လုံလောက်နေပေပြီ။

လီလန်သည် ပိုပို၍ စိုးရိမ်လာပြီး စက်ဘီးကို အိမ်အမိုးအောက်တွင် ရပ်ရန်ပင် ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ဘဲ ခြံဝင်းထဲတွင်ပင် ရပ်ထားလိုက်တော့သည်။

သူသည် ဟေးလုံနှင့် ပိုင်လုံ ခွေးနှစ်ကောင်ကို ကြည့်၍ ပြင်းထန်စွာ အော်ငေါက်လိုက်သည်။

"ဒီမနက် ငါ အိမ်က မထွက်ခင် ဘာပြောခဲ့လဲ..."

"မင်းတို့နှစ်ကောင်ကို ဒီကောင်လေးကို သေချာစောင့်ကြည့်ထားလို့ ပြောခဲ့တယ်လေ၊ မင်းတို့က ဘာတွေများ ကြည့်နေကြတာလဲ..."

"အခု ဘယ်မှာလဲ..."

သခင်ဖြစ်သူ၏ အပြစ်တင်ကြိမ်းမောင်းမှုကို ခံရသောအခါ ခွေးနှစ်ကောင်သည် ခေါင်းငိုက်စိုက်ကျသွားကြပြီး လီလန်ကိုပင် မကြည့်ရဲကြတော့ချေ။ သူတို့သည် စောင့်ကြပ်ရမည့် တာဝန်ကို ပျက်ကွက်ခဲ့ပြီး အမှားတစ်ခု ကျူးလွန်မိမှန်း သိနေကြပုံရသည်။

"ဘာလုပ်ဖို့ စောင့်နေကြတာလဲ၊ သွားရှာကြလေ..."

"ဟေးလုံ မင်းက အနံ့ခံကောင်းတယ် ရွာထဲကို အကြိမ်ရေနည်းနည်းလောက် ထပ်ပြေးပြီး လိုက်ရှာစမ်း..."

ဟေးလုံသည် ပထမဆုံးအမွှေးတိုင်ဖြစ်ပြီး တောကြောင်ရိုင်းလေးများ၏ အနံ့နှင့် ရင်းနှီးပြီးသားဖြစ်သည်။

ထိုအချိန်တွင် ဟေးလုံသည် ခေါင်းကိုမော့ကာ လေထဲမှ အနံ့ကို ရှူရှိုက်လိုက်ပြီးနောက် တံခါးဝဆီသို့ ချက်ချင်းပင် နှစ်ချက်ခန့် ဟောင်လိုက်လေသည်။

လီလန်သည်လည်း ခြံဝင်းတံခါးမကြီးဆီသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

တံခါးဝတွင် ကောင်လေးတစ်ကောင်သည် ခြံဝင်းထဲသို့ လျှောက်ဝင်လာလေသည်။

၎င်းသည် ခေါင်းကိုမော့ကာ အားပါးတရ ခြေလှမ်းများဖြင့် လျှောက်လှမ်းလာခြင်း ဖြစ်သည်။

၎င်း၏ ပါးစပ်ထဲတွင် မိုးပျံနဂါး နှစ်ကောင်ကိုပင် ကိုက်ချီထားသေးသည်။