အခန်း ၂၀၀

အခန်း (၂၀၀) ထူးဆန်းသောငှက်

"တောင်ပေါ်မှာ အမဲသွားလိုက်ခဲ့တာလား..."

လီလန်သည် တောကြက်ရိုင်းနှစ်ကောင်ကို ကြည့်ရင်း မေးလိုက်သည်။

ထိုတောကြက်ရိုင်းသည် မီးခိုးရောင် အမွေးအတောင်များရှိပြီး အလေးချိန် ခုနစ်ကျင်း သို့မဟုတ် ရှစ်ကျင်းခန့် ရှိပုံရလေသည်။ ၎င်းမှာ ကြက်တစ်ကောင်၊ သို့မဟုတ် ခါတစ်ကောင်နှင့် တူသော်လည်း မိုးပျံနဂါးထက် အနည်းငယ် ပိုကြီးမားနေ၏။

တောကြက်ရိုင်းနှင့် မိုးပျံနဂါးတို့မှာ မျိုးဆက်တူသော်လည်း ၎င်းတို့သည် မတူညီသော ရစ်ငှက်အမျိုးအစားနှစ်ခု ဖြစ်ကြသည်။ မိုးပျံနဂါးသည် တောကြက်ရိုင်းမျိုးစိတ်တစ်ခုဖြစ်ပြီး တောကြက်ရိုင်းမှာမူ တောကြက်ရိုင်းမျိုးစုတွင် ပါဝင်လေသည်။

တောကြောင်ရိုင်းလေးသည် ခေါင်းကိုမော့ကာ လီလန်ထံသို့ လျှောက်လှမ်းလာခဲ့သည်။ ထို့နောက် ၎င်း၏ခေါင်းကို ရမ်းလိုက်ပြီး လီလန်၏ ခြေရင်းတွင် တောကြက်ရိုင်း နှစ်ကောင်ကို ချထားလိုက်လေသည်။

ဤတောကြက်ရိုင်းနှစ်ကောင်၏ စုစုပေါင်းအလေးချိန်မှာ အနည်းဆုံး ဆယ့်ငါးကျင်းခန့် ရှိသော်လည်း ထိုအကောင်ပေါက်လေးမှာမူ မည်သည့်အားထုတ်မှုမျှမပါဘဲ အလွယ်တကူ သယ်ဆောင်လာခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

တောကြက်ရိုင်းများကို ချထားပြီးနောက် ထိုအကောင်ပေါက်လေးသည် ခေါင်းကို မော့ထားဆဲဖြစ်ကာ လီလန်ကို ၎င်း၏ မျက်လုံးငယ်လေးများဖြင့် တစ်ချက်ကြည့်၍ တောကြက်ရိုင်းနှစ်ကောင်အား ခြေတစ်ဖက်ဖြင့် ရိုက်ချလိုက်တော့သည်။

"မြောင်..."

လီလန် - ......

ထိုအသံကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ လီလန်၏ နှုတ်ခမ်းများမှာ အလိုအလျောက် တွန့်ကွေးသွားတော့၏။

"တကယ်ကြီးလား... ငါက ဒီနေ့နံနက်လေးတင် စကားတစ်ခွန်း ပြောလိုက်မိတာကို မင်းက အခုထိ အငြိုးထားနေတုန်းပဲလား..."

နံနက်ပိုင်း အိမ်မှမထွက်ခွာမီ လီလန်သည် တောကြောင်ရိုင်းလေးမှာ ပျင်းရိပြီး အိမ်တွင် အသုံးမကျကြောင်း၊ မိဘများအပေါ် မှီခိုရန်သာ သိကြောင်း ညည်းညူခဲ့လေသည်။ ထိုအကောင်ပေါက်လေးက အငြိုးထားကာ ယနေ့ တောင်ပေါ်တွင် တောကြက်ရိုင်းများကို သွားရောက်အမဲလိုက်ရန် တိတ်တဆိတ် ထွက်ပြေးသွားခဲ့ခြင်းဖြစ်၏။

ယခုအချိန်တွင်မူ ၎င်းသည် ၎င်း၏ သားကောင်ကို လီလန်ထံ ကြွားဝါပြသနေခြင်း ဖြစ်သည်။

"မြောင်..."

"ဟမ့်... ငါကတော့ မယုံပါဘူးလေ... မင်း အမဲလိုက်နေတာကို ငါမှ မမြင်ခဲ့ရတာ... ဒီကြက်နှစ်ကောင်ကို မင်းဖမ်းလာမှန်း ငါက ဘယ်လိုလုပ် သိနိုင်မှာလဲ..."

"ဒါက မင်းအဖေ ဖမ်းခဲ့တာဆိုရင်ရော... ပြီးတော့ မင်းက အလကားရပြီး အိမ်ကို ယူလာခဲ့တာဆိုရင်ကော..."

လီလန်သည် ပြုံး၍ စလိုက်လေသည်။

ဤအကောင်ပေါက်လေးကို အလိုလိုက်၍ မရပေ။ ထိုသို့ အလိုလိုက်ပါက ၎င်းသည် သင့်အပေါ် အခွင့်ကောင်းယူလာပြီး နောက်ဆုံးတွင် သင့်အား ပြဿနာရှာလာလိမ့်မည် ဖြစ်၏။

"မြောင်..."

"မြောင် မြောင် မြောင်..."

တောကြောင်ရိုင်းလေးမှာ ဒေါသထွက်သွားပြီး တောကြက်ရိုင်း၏ ခေါင်းကို ၎င်း၏ ခြေသည်းတိုတိုများဖြင့် ရိုက်ချကာ ဟိန်းဟောက်လိုက်တော့သည်။

"နောက်ထပ် နှစ်ကောင် ထပ်မယူလာနိုင်မချင်း မင်းကို ငါမယုံဘူး..."

"မြောင်..."

တောကြောင်ရိုင်းလေးသည် ဟိန်းဟောက်လိုက်ပြီး အလွယ်တကူ သဘောတူလိုက်လေသည်။

"ဟီးဟီး... ချော့ရတာ အရမ်းလွယ်တာပဲ..."

လီလန်၏ နှုတ်ခမ်းစွန်းမှာ အနည်းငယ် ကွေးတက်သွားတော့၏။

သူတို့၏ ဘေးနားရှိ ဟေးလုံနှင့် ပိုင်လုံတို့မှာ အချင်းချင်း အကြည့်ချင်းဖလှယ်လိုက်ကြပြီး သူတို့၏ ခွေးမျက်လုံးများမှာ တောကြောင်ရိုင်းလေးအား ကြည့်ကာ သနားကြင်နာမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေလေသည်။ ကျောက်ဘိုင်တောင်တန်းကြီး မည်မျှပင် နက်ရှိုင်းစေကာမူ ပိုင်ရှင်ဖြစ်သူ၏ အကြံအစည်များလောက်တော့ မနက်ရှိုင်းနိုင်ပေ။

"မြောင်..."

တောကြောင်ရိုင်းလေးသည် ၎င်း၏ နှာခေါင်းကို ရှုံ့လိုက်ပြီး ၎င်း၏ အမြီးတိုလေးကို လှုပ်ယမ်းလိုက်သည်။

"အိုး... ငါ အမဲရိုးတွေနဲ့ အမဲသားတချို့ ဝယ်လာတယ်... မနက်ဖြန်ကျရင် မင်းကို ကျွေးမယ်..."

လီလန်သည် ကိုင်းညွတ်၍ တောကြက်ရိုင်းများကို ကောက်ယူလိုက်လေသည်။

သို့သော်လည်း ထိုအကောင်ပေါက်လေးမှာမူ ရှုပ်ထွေးနေပုံရပြီး ၎င်း၏ ပန်းရောင်လျှာလေးကို ထုတ်၍ နှာခေါင်းကို သပ်ကာ လီလန်၏ ဘေးတွင် လှည့်ပတ်သွားလာရင်း အမြီးငယ်လေးကို လှုပ်ယမ်းနေတော့သည်။ ၎င်းမှာ လီလန်ထံမှ တစ်စုံတစ်ရာက ၎င်းကို ဆွဲဆောင်နေသည့်အလားပင်ဖြစ်၏။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ..."

တောကြောင်ရိုင်းလေး၏ ပုံမှန်မဟုတ်သော အပြုအမူက လီလန်၏ အာရုံကို ဖမ်းစားသွားလေသည်။

"မြောင်..."

"မြောင်..."

"ဟင်... အရသာရှိတဲ့ တစ်ခုခုများလား..."

လီလန်သည် အသစ်ဝယ်လာသော စက်ဘီးကို ခေါင်မိုးစွန်းအောက်တွင် ရပ်ထားလိုက်ပြီး တောကြောင်ရိုင်း၏ အသံကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ ပဟေဠိဖြစ်နေသော အမူအရာဖြင့် ကြည့်လိုက်လေသည်။

သူသည် စက်ဘီး၏ နောက်ခန်းထိုင်ခုံတွင် ချည်နှောင်ထားသော ဂုန်နီအိတ်ကို ဖြည်ရန် ထလိုက်သည်။

"ငါ့ဆီမှာ ဘာအစားအသောက်ကောင်းမှ မပါပါဘူး... ငါ အမဲသားနဲ့ အမဲရိုးတချို့ ဝယ်လာတယ်လို့ မင်းကို ပြောထားတယ်လေ..."

"မြောင်..."

တောကြောင်ရိုင်းလေးသည် ဆက်၍ အော်နေလေသည်။ ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ ပစ်မှတ်မှာ လီလန်၏ ညာဘက် အင်္ကျီအိတ်ကပ် ဖြစ်နေ၏။

"ငါ မေ့တော့မလို့... ငါ့အိတ်ကပ်ထဲမှာ ငှက်ဥသုံးလုံး ကျန်နေသေးတာပဲ..."

လီလန်သည် သူ၏ အင်္ကျီအိတ်ကပ်ထဲသို့ လက်နှိုက်လိုက်ရာ စေးကပ်ပြီး စိုစွတ်နေသော အရည်များကို စမ်းမိသွားလေသည်။ ငှက်ဥမှာ ကွဲနေပြီ ဖြစ်သည်။

"ကျစ်... ငါ ဥတွေကို ခွဲမိသွားပြီ..."

လီလန်သည် ငှက်ဥသုံးလုံးကို ထုတ်ယူလိုက်လေသည်။

ဥနှစ်လုံးမှာ ကွဲကြေနေပြီး ဥဖြူနှင့် ဥနှစ်တို့မှာ ရောထွေးညှစ်ထုတ်ခံထားရကာ ညှီစော်နံ၍ စေးကပ်နေပုံရ၏။ အခြားတစ်လုံးမှာမူ မပျက်မစီးဘဲ အကောင်းပကတိ ရှိနေသေးသည်။

"စက်ဘီးစီးနေတုန်း မတော်တဆ ကွဲသွားတာ ဖြစ်ရမယ်..."

လီလန်သည် သူခွဲမိသွားသော ငှက်ဥနှစ်လုံးအတွက် အနည်းငယ် နှမြောသွားမိလေသည်။

ငှက်ဥနှစ်လုံး၏ အရွယ်အစားမှာလည်း အတော်လေး ကြီးမားလှသည်။ ၎င်းတို့ကိုသာ မခွဲမိခဲ့ပါက မနက်ဖြန် သူ၏ညီမအား အာဟာရဖြစ်စေရန် နံနက်စာအဖြစ် ကျွေးမွေးနိုင်မည်ဖြစ်၏။ ငှက်ဥများသည် ကြက်ဥများလောက် အာဟာရမပြည့်ဝသော်လည်း အာဟာရတန်ဖိုး အချို့တော့ ရှိနေသေးသည်။

"စားလိုက်... စားလိုက်တော့..."

အစားအစာများကို အလဟဿမဖြစ်စေရဟူသော မူဝါဒကို လိုက်နာလျက် လီလန်သည် ပျက်စီးသွားသော ငှက်ဥများကို တောကြောင်ရိုင်းလေးများ၏ ရှေ့တွင် ချပေးလိုက်လေသည်။

ထိုအကောင်ပေါက်လေး၏ အနံ့ခံအာရုံမှာ အလွန်ကောင်းမွန်လှသည်။ စောစောက အဆက်မပြတ် အော်နေခဲ့သည်မှာလည်း အံ့သြစရာမဟုတ်တော့ပေ။ ၎င်းသည် သူ၏အိတ်ကပ်ထဲမှ ငှက်ဥများ ကွဲသွားသည်ကို အနံ့ခံမိခဲ့ခြင်းပင် ဖြစ်၏။

ထိုအကောင်ပေါက်လေးမှာ အားနာမနေဘဲ ၎င်း၏ လျှာကို ထုတ်ကာ ကျန်ရှိနေသော ဥအရည်များကို ယက်စားလိုက်တော့သည်။

သူတို့၏ ဘေးနားရှိ ပိုင်လုံနှင့် ဟေးလုံ ခွေးနှစ်ကောင်မှာမူ တမ်းတမ်းတတ ကြည့်နေကြပြီး သူတို့၏ ပါးစပ်စွန်းများမှ သွားရည်များ ယိုကျနေလေသည်။

လီလန်သည် ဥအရည်များ ပေကျံနေသော ငှက်ဥကို သုတ်သင်လိုက်ပြီး မနက်ဖြန် နံနက်စာအတွက် ဥပြုတ်လုပ်ရန် ရည်ရွယ်လျက် ၎င်းကို မီးဖိုပေါ်တွင် ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် တင်ထားလိုက်လေသည်။

"သား... ပြန်လာပြီလား..."

လီတာ့ဟိုင်သည် အသံကြားလိုက်ရသောအခါ အိမ်အထဲပိုင်းမှ ထွက်လာခဲ့သည်။ ခေါင်မိုးစွန်းအောက်တွင် ရပ်ထားသော စက်ဘီးအသစ်စက်စက်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူ၏ မျက်လုံးများမှာ အရောင်လက်သွားတော့၏။

"ဒီစက်ဘီးက တကယ်လှတာပဲ..."

သူသည် စက်ဘီးလက်ကိုင်ကို ကြီးမားလှသော မြတ်နိုးမှုများဖြင့် ကိုင်တွယ်လိုက်ပြီး သူ၏ မျက်လုံးများမှာ ပြုံးရွှင်မှုကြောင့် မှေးစင်းသွားတော့သည်။

"အဖေ... မလှဘူးလား..."

လီလန်သည် ပြုံး၍ မေးလိုက်လေသည်။

"အရမ်းကြည့်ကောင်းတယ်... တကယ့်ကို ကြည့်ကောင်းတာပဲ..."

လီတာ့ဟိုင်သည် ခေါင်းကို အကြိမ်ကြိမ် ညိတ်ပြလိုက်သည်။

"ငါ့သားက လူဖြစ်လာပြီပဲ... စက်ဘီးတောင် ဝယ်နိုင်နေပြီ..."

လီတာ့ဟိုင်သည် စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် ဆို့နင့်နေသော အသံဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။ လွန်ခဲ့သော အချိန်အတန်ကြာက သူသည် လီလန်၏ တင်တောင်းစရိတ်အတွက် ငွေရှာရန် သူ၏ သွေးကိုပင် ရောင်းချရန် စီစဉ်ခဲ့သေးသည် မဟုတ်ပါလား။ ယခုမူ အိမ်တွင် လိုအပ်သည်များ အားလုံး ပြည့်စုံနေလေပြီ။ စားစရာ၊ သောက်စရာများ လုံလောက်နေပြီး လျှပ်စစ်မီးနှင့် စက်ဘီးတစ်စီးပင် ရှိနေပြီဖြစ်၏။

ဘဝမှာ တစ်နေ့ထက်တစ်နေ့ ပို၍ ကောင်းမွန်လာနေလေသည်။

"အဖေ... အဖေ့ရဲ့ ခါးဒဏ်ရာ သက်သာသွားရင် ရာသီဥတုသာယာတဲ့ တစ်နေ့ကျရင် သား အဖေ့ကို စက်ဘီးစီးသင်ပေးမယ်..."

"ကောင်းပြီလေ..."

"လာ... အထဲဝင်ခဲ့... ညစာက အားလုံး အဆင်သင့်ဖြစ်နေပြီ... မင်းကို စောင့်နေကြတာ..."

"ဟုတ်ကဲ့ပါ..."

ညစာစားပြီးနောက် လီလန်သည် သူ၏ ခြေထောက်များကိုစိမ်ရန် ရေနွေးတည်လိုက်ပြီးနောက် အဝတ်အစားများကို ချွတ်ကာ ကန်းပေါ်သို့ တက်၍ အိပ်ရာဝင်လိုက်လေသည်။

ထိုညတွင် မည်သည့်အရာမျှဖြစ်မလာခဲ့ပေ။

နောက်တစ်နေ့ အရုဏ်တက်ချိန်တွင် အိပ်ရာထဲ၌ တစ်ဝက်တစ်ပျက် အိပ်မောကျနေဆဲဖြစ်သော လီလန်မှာ စူးရှသောအော်သံတစ်ခုကြောင့် နိုးထလာခဲ့သည်။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ..."

သူသည် အိပ်ချင်မူးတူးဖြင့် မျက်လုံးများကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်လေသည်။

ဒုတိယညီမဖြစ်သူ လီထျန်းသည် တစ်စုံတစ်ရာကို ဂရုတစိုက် သယ်ဆောင်လာကာ သူ၏ အခန်းထဲသို့ စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြေးဝင်လာခဲ့သည်။

"အစ်ကို... ကြည့်ပါဦး... တို့အိမ်မှာ ငှက်ကလေးတစ်ကောင် ရောက်နေတယ်..."

ဒုတိယညီမ လီထျန်းသည် ထိုငှက်ကလေးကို အဖိုးတန်ရတနာတစ်ခုပမာ ကန်းပေါ်သို့ တင်ပြလိုက်လေသည်။

လီလန်သည် ငှက်ကလေးကို ကြည့်လိုက်ရာ ၎င်းမှာ အမွေးအမျှင်မရှိဘဲ တွန့်ကြေနေကာ ကြက်ဥတစ်လုံး၏ တစ်ဝက်ခန့်သာ အရွယ်အစားရှိပြီး အတော်လေး အရုပ်ဆိုးနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။ ၎င်းမှာ ငှက်ပေါက်စလေးတစ်ကောင် ဖြစ်သည်။

"ဤငှက်ကလေးက ဘယ်ကရောက်လာတာလဲ..." လီလန်သည် စူးစမ်းချင်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်လေသည်။

"ယနေ့နံနက် ထလာတော့ မီးဖိုပေါ်မှာ တွေ့လိုက်တာ..."

လီထျန်းသည် ငှက်ပေါက်စလေးကို ဂရုတစိုက် ကောက်ယူ၍ သူမ၏ လက်ဖဝါးပေါ်တွင် တင်ထားလိုက်သည်။

"ဟင်... မီးဖိုပေါ်မှာ..." လီလန်မှာ အံ့အားသင့်သွားတော့၏။

"ဟာ... မနေ့က ငှက်ဥကရော ဘယ်ရောက်သွားလဲ..."

သူသည် ပြီးခဲ့သောညက ငှက်ဥသုံးလုံးကို ရုတ်တရက် သတိရသွားသည်။ သူသည် ၎င်းတို့အနက်မှ နှစ်လုံးကို ခွဲမိသွားခဲ့ပြီး ကျန်ရှိနေသော တစ်လုံးကို မီးဖိုပေါ်တွင် ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် တင်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုငှက်ဥမှာ တကယ်ပင် ငှက်ပေါက်စလေးအဖြစ် အကောင်ပေါက်လာခဲ့လေပြီ။

လီလန်သည် အံ့သြတကြီးဖြင့် လျှာသပ်လိုက်မိလေသည်။ သူသည် ခန္ဓာကိုယ်ကို အာဟာရဖြည့်တင်းရန် ငှက်ဥများကို စားချင်ခဲ့သော်လည်း ယခုမူ စားနိုင်တော့မည် မဟုတ်ပုံပေါ်၏။

"အစ်ကို... အဲဒါကို သမီး မွေးထားလို့ ရမလား..."

ဒုတိယညီမ လီထျန်းသည် မျှော်လင့်ချက်အပြည့်ရှိသော မျက်လုံးများဖြင့် မေးလိုက်လေသည်။

"ရပါတယ်... ဒါပေမဲ့ ဆောင်းတွင်းဆိုတော့ အေးလိမ့်မယ်... သူ့ကို အအေးမပတ်စေနဲ့နော်..."

"ဟုတ်ကဲ့ပါ..." ကောင်မလေးသည် ခေါင်းကို တက်ကြွစွာ ညိတ်ပြလိုက်သည်။

"အစ်ကို... အဲဒါက ဘာငှက်မျိုးလဲဟင်..." ကောင်မလေးသည် စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် မေးလိုက်လေသည်။

"ဘာငှက်လဲဆိုတော့... အစ်ကိုလည်း သေချာတော့ မသိဘူးလေ... စာကလေး ဒါမှမဟုတ် ချိုးငှက် ဖြစ်လောက်တယ်..."

လီလန်သည် ငှက်ဥများကို စစ်ဆေးကြည့်ခဲ့ပြီး ၎င်းတို့မှာ တောဘဲဥများနှင့် မတူကြောင်း ကောက်ချက်ချခဲ့သည်။ ၎င်းတို့မှာ တစ်စုံတစ်ရာသော ရစ်ငှက် သို့မဟုတ် စာကလေး တစ်မျိုးမျိုးထံမှ ဖြစ်နိုင်ချေရှိလေသည်။

"ဒါဆို သူက ဘာစားမှာလဲဟင်..."

"ပိုးကောင်လေးတွေ ကျွေးရမှာပေါ့..."

"ဆောင်းတွင်းဆိုတော့ ပိုးကောင်တွေမှ မရှိတာ..."

"ဒါဆိုလည်း ဆန်ပြုတ် နည်းနည်းပါးပါး ကျွေးလိုက်လေ..."

လီလန်သည် ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ပြန်ဖြေလိုက်လေသည်။ ဤငှက်ပေါက်စလေးများ မည်မျှကြာကြာ အသက်ရှင်မည်ကို ပြောရန် ခက်ခဲလှသည်။ ၎င်းတို့ကို အစာကျွေးရန် မိခင်မရှိပါက သေဆုံးသွားရန်သာ ရှိလေသည်။ ထို့အပြင် ယခုအချိန်မှာ အပူချိန် သုညအောက် ဆယ်ဂဏန်းအထိ ကျဆင်းနေသော ဆောင်းရာသီ ဖြစ်နေသည် မဟုတ်ပါလား။

သူက သူ၏ညီမမှာ အချစ်ပိုနေပြီး အသစ်အဆန်းတစ်ခုကို ရှာဖွေနေခြင်းသာဖြစ်သည်ဟု ရိုးရှင်းစွာ တွေးလိုက်မိ၏။

"ကဲ... မြက်ခြောက်တွေနဲ့ သေတ္တာတစ်လုံး သွားရှာပြီး သူ့အတွက် အသိုက်တစ်ခု လုပ်ပေးလိုက်တော့..."

"တောကြောင်ရိုင်းလေးရယ်၊ ဟေးလုံနဲ့ ပိုင်လုံတို့ကို မမြင်စေဖို့တော့ သတိထားနော်... မဟုတ်ရင် ဤကောင်လေး သေသွားလိမ့်မယ်..."

ထိုလောဘကြီးလှသော တောကြောင်ရိုင်းလေးသာ ၎င်းကို မြင်သွားပါက ဤငှက်ကလေးကို တစ်ကောင်လုံး မျိုချသွားမည်သာ ဖြစ်တော့သည်။