အခန်း ၄၇၇

အခန်း(၄၇၇)

ဒီတော့မှပဲ မက်စ်တစ်ယောက်တည်း ရှိနေတာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာကို ဘာနာဘီ သတိထားမိလိုက်တယ်။ သူ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးသေးတဲ့ ဧည့်သည်တွေပဲ ဖြစ်နေကြလို့လေ။

“အို... ကျွန်တော်လည်း လူမှုရေးတွေ ဘာတွေ မေ့ကုန်ပြီ။ ကျွန်တော့်နာမည် ဘာနာဘီ စတင်ဆင်လို့ ခေါ်ပါတယ်”

သူ့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ် တည်ဆောက်ပုံ အကန့်အသတ်ဖြစ်တဲ့ ဗိုက်ပူပူကြီးကြောင့် ခါးကို မဆိုစလောက်လေးပဲ ညွှတ်ပြီး နှုတ်ဆက်လိုက်တယ်။ ပြီးတော့ ဘတ်၊ လိုင်လီယာ၊ နောက်ဆုံး မိုက်ကယ်နဲ့ပါ လူကြီးတွေလိုပဲ တစ်လေးတစ်စား တန်းတူရည်တူ လက်ဆွဲနှုတ်ဆက်တာကို မြင်ရတာ တော်တော်လေး သဘောကျဖို့ ကောင်းပါတယ်။

“ကျွန်တော့်နာမည် ဘတ် ဗန်ဒါဘစ် ပါ။ ဒါကတော့ ကျွန်တော့်ဇနီး လိုင်လီယာနဲ့ ကျွန်တော့်သား မိုက်ကယ် ပါ”

ဘာနာဘီက မက်စ်ကို ပြန်ကြည့်ရင်း မျက်လုံးတွေ ဝိုင်းသွားတယ်။ “ဗန်ဒါဘစ် ဟုတ်လား။ မင်းမှာ တခြားဆွေမျိုးတွေ ရှိသေးတယ်လို့ ငါ မသိခဲ့ဘူး”

“ကျွန်တော်တို့ ကင်းစ်နယ်မြေကနေ လာကြတာပါ” လို့ ဘတ်က ရှင်းပြလိုက်တယ်။

“အာ... အော်... သိပြီ သိပြီ။ အဲဒါဆို ဒီကနေ တော်တော်လှမ်းတဲ့ အရပ်ပဲ။ လမ်းခရီးမှာ သိပ်ပြီး ဒုက္ခမများခဲ့ဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်”

သူတို့တွေ တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် ရင်းနှီးအောင် စကားစမြည် ဆက်ပြောနေကြတယ်။ အဲဒီအချိန်မှာပဲ မိုက်ကယ်က သူတို့စကားဝိုင်းကို ဖြတ်ပြောပြီး လာမယ့် လေလံပွဲအကြောင်း ဘာနာဘီကို မေးလိုက်တယ်။ ဒါက သူ ဒီကို ပထမဆုံး လာချင်ရတဲ့ အဓိကအကြောင်းရင်းပဲလေ။

“တစ်ခုလောက် ခွင့်ပြုပါဦး။ မကြာခင် လေလံပွဲတစ်ခု လုပ်မယ်လို့ ကြားလို့ပါ”

ဘာနာဘီက မိုက်ကယ်ကို ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားတဲ့ အပြုံးနဲ့ ကြည့်လိုက်တယ်။

“အတိအကျပဲ။ အကောင်းဆုံး ကုမ္ပဏီတွေအားလုံး ပါဝင်ချင်ကြတဲ့ တစ်နှစ်မှတစ်ခါပဲ ရှိတဲ့ ပွဲကြီးပွဲကောင်းကို ကျင်းပတော့မှာ။ နာမည်ကြီး အဲလ်ရစ် ဂိုးလ်မန်းတောင်မှ လာဝယ်ချင်လောက်မယ့် ပစ္စည်းတွေကို ပြသနိုင်မယ်လို့ ငါ့ကိုယ်ငါ ယုံကြည်မှု အပြည့်ရှိတယ်။ ရှားပါးလှတဲ့ နှစ်တစ်ထောင်သက်တမ်းရှိတဲ့ ဆေးဖက်ဝင်အပင်တွေ၊ ဥက္ကာခဲသတ္တုရိုင်းတွေ၊ ပင်လယ်ရပ်ခြားက ဆန်းပြားတဲ့ ကုန်ကြမ်းတွေ... ငါတို့ဆီမှာ အကုန်ရှိတယ်” လို့ သူက သူ့လက်ကိုင်တုတ်ခြေရင်းကို ကြမ်းပြင်ပေါ် ဒေါက်ခနဲ မြည်အောင် ဆောင့်လိုက်ရင်း အားရပါးရ ပြောလိုက်တယ်။

“ကျွန်တော်လည်း အဲဒီလေလံပွဲကို ပါဝင်ဖို့ စဉ်းစားနေတာ” လို့ မိုက်ကယ်က ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပဲ ပြောလိုက်တယ်။

ဘာနာဘီက စိတ်ဝင်စားသွားပြီး သူ့စကားကို နားထောင်လိုက်တယ်။ “မင်းက လေလံပွဲမှာ ပစ္စည်းတွေ ဝယ်ချင်တာလား ဒါမှမဟုတ် ရောင်းချင်တာလား”

“နှစ်ခုလုံးပေါ့” လို့ သူက ပြန်ဖြေတယ်။

ဘာနာဘီက တဟားဟားနဲ့ အားရပါးရ ရယ်မောလိုက်တော့တယ်။ “ဟာသပဲ။ တကယ့်ကို ရည်မှန်းချက်ကြီးတာပဲ။ ငါ သဘောကျတယ်”

တစ်ဖက်မှာလည်း မက်စ်က မိုက်ကယ်ကိုယ်တိုင် လေလံပွဲမှာ ပါဝင်ချင်နေတယ်ဆိုတာကို သိလိုက်ရလို့ အံ့ဩသွားမိတယ်။ ပြီးတော့ ဦးလေးကောင်းပီပီ မိုက်ကယ်ရဲ့ တောင်းဆိုမှုကို ကူညီပေးဖို့ သူ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။

“ဘာနာဘီ... ဒီကလေးအတွက် ကျွန်တော် အာမခံပါတယ်။ အခုအချိန်မှာ ကျွန်တော့်ရဲ့ အဆင့်အတန်းက အရင်လို မကောင်းတော့ဘူးဆိုတာ သိပေမဲ့ သူရောင်းမယ့် ဘယ်ပစ္စည်းမဆို တရားဝင်ပြီး စစ်မှန်တယ်ဆိုတာကိုတော့ ကျွန်တော် အသေအချာ ပြောရဲတယ်။ ကျွန်တော့်ရဲ့ သိက္ခာနဲ့ ရင်းပြီး အာမခံပါတယ်” လို့ မက်စ်က ရိုးရိုးသားသား ပြောလိုက်တယ်။

ဘယ်လေလံပွဲမှာမဆို ပစ္စည်းတွေရဲ့ စစ်မှန်မှုက အမြဲတမ်း ပြဿနာတစ်ခု ဖြစ်နေကျပဲ။ ဒါကြောင့်လည်း ဘာနာဘီက မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်း အတည်ပြုပြီးသား လူတွေကိုပဲ ပစ္စည်းရောင်းချခွင့် ပေးတာပေါ့။

“မက်စ်ကိုယ်တိုင် အာမခံတယ်ဆိုရင်တော့ မင်းကို ပစ္စည်းရောင်းခွင့် ပေးပါ့မယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒါကလည်း လေလံပွဲအတွက် သင့်တော်လောက်အောင် ကောင်းမွန်တဲ့ ပစ္စည်းဖြစ်မှနော်။ မင်းက ကင်းစ်နယ်မြေက လာတာဆိုတော့... ဟုတ်တယ်မလား။ အဲဒီမှာဆိုရင် လေလံပွဲတင်ဖို့ သေချာပေါက် သင့်တော်မယ့် ဆန်းပြားတဲ့ ဆေးဖက်ဝင်အပင်တချို့ ရှိမှာပါ” လို့ သူက မိုက်ကယ်ကို ပြောလိုက်တယ်။

“ဒါပေမဲ့ လေလံပွဲမှာ ပစ္စည်းဝယ်ဖို့ကျတော့ တစ်ကဏ္ဍခြားသွားပြီ။ အဲဒါကိုတော့ မင်းကို ပါဝင်ခွင့် ပေးလို့မရဘူး။ မင်းမှာ ကုမ္ပဏီတစ်ခု ရှိဖို့ လိုအပ်တယ်”

မိုက်ကယ်က အဲဒါကို ကြိုသိပြီးသားပါ။ “ကျွန်တော့်မှာ ရှိပါတယ်။ ရီနေးတားကုမ္ပဏီ လို့ ခေါ်တယ်”

အဲဒီအချိန်မှာပဲ ဘာနာဘီရဲ့ မျက်လုံးတွေက မှေးစင်းသွားပြီး မိုက်ကယ်ပြောလိုက်တဲ့ နာမည်ကို မှတ်မိသွားတဲ့ပုံပဲ။

“ခဏလေး... ရီနေးတား ဟုတ်လား။ အဲဒီနာမည်ကို ငါ ဘယ်မှာ ကြားဖူးပါလိမ့်”

နောက်တစ်စက္ကန့်မှာပဲ သူ့ခေါင်းထဲကို ကားနဲ့တိုက်လိုက်သလိုမျိုး အသိတစ်ခုက ဗုန်းခနဲ ဝင်လာတော့တယ်။

“ရီနေးတား” ဘာနာဘီ အသက်ရှူမှားမတတ် ရေရွတ်လိုက်မိတယ်။ “မင်းက လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်ပိုင်းလေးတင်မှ လိုင်စင်ရထားတဲ့ အဲဒီ နာမည်ကြီး အခြေခံအဆင့် ကုမ္ပဏီရဲ့ အဖွဲ့ဝင်တစ်ယောက်လား”

ဒီတစ်ကြိမ်မှာတော့ မက်စ်က ဘာနာဘီရဲ့ တုံ့ပြန်မှုကြောင့် အံ့ဩသွားရပြန်တယ်။ နာမည်ကြီး လေလံဆရာကြီးက သူ့တူရဲ့ ကုမ္ပဏီအကြောင်းကို သိနေလိမ့်မယ်လို့ သူ မထင်ထားခဲ့ဘူးလေ။

“ခင်ဗျား အဲဒါကို သိနေတာလား” မက်စ်က မေးလိုက်တယ်။

“သိတာပေါ့။ မက်ထရိုပိုလစ်မှာ ဖြစ်ပျက်နေတဲ့ စိတ်လှုပ်ရှားစရာ ကိစ္စမှန်သမျှကို ငါက အမြဲ စောင့်ကြည့်နေတာ။ အဲဒီထဲက ဇာတ်လမ်းတစ်ပတ်ကတော့ စမ်းသပ်မှုစပြီး သုံးရက်ရုံလေးနဲ့ လိုင်စင်ရသွားတဲ့ အခြေခံအဆင့် ကုမ္ပဏီတစ်ခုအကြောင်းပဲ။ ဒါတင်မကသေးဘူး... သူတို့က အဆုံးသတ်မှာ အောက်ခြေအဆင့် ပြိုင်ပွဲတစ်ခုကိုတောင် အနိုင်ရသွားခဲ့သေးတယ်”

“အိုး... ခင်ဗျား အဲဒါကို သိနေတာလား” မိုက်ကယ်က စိတ်ဝင်တစား မေးလိုက်တယ်။ သူကတော့ ဒီသတင်းက အပ်ပါးဝုဒ်နယ်မြေထဲမှာပဲ ပျံ့နေတာလို့ ထင်ထားခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ မက်ထရိုပိုလစ်ရဲ့ ဒီလောက်အထိ ဝေးတဲ့နေရာအထိတောင် ပျံ့နှံ့နေခဲ့တာပဲ။

“သေချာပေါက် သိတာပေါ့။ ပြိုင်ပွဲဆိုတာ နေ့တိုင်း ဖြစ်နေတာမှ မဟုတ်တာ။ ပြီးတော့ အဲဒါက အငြင်းပွားစရာတွေနဲ့ ပြည့်နေတဲ့ ပွဲလေ။ အောက်ခြေအဆင့် ပြိုင်ပွဲရဲ့ အနိုင်ရရှိသူက ဘာဆစ်လစ်အိုးစ်က လူတစ်ယောက်ကို အနိုင်ယူနိုင်ခဲ့တယ်ဆိုတာကို ငါ သိလိုက်ကတည်းက ရီနေးတားကုမ္ပဏီ ဆိုတဲ့ နာမည်က ငါ့ခေါင်းထဲမှာ စွဲကျန်နေခဲ့တာ” ဘာနာဘီက လေသံအကျယ်ကြီးနဲ့ ပြောလိုက်တယ်။

မက်စ်ကတော့ မိုက်ကယ်နဲ့ ဘာနာဘီတို့ရဲ့ စကားဝိုင်းကို လိုက်မမီနိုင်တော့ဘူး။ “ခဏ... ခဏဦး... ခင်ဗျား ပြောချင်တာက မိုက်ကယ်ရဲ့ ကုမ္ပဏီ ဖြစ်တဲ့ ရီနေးတားက သုံးရက်အတွင်းမှာတင် လိုင်စင်ရသွားပြီး နာမည်ကြီး ဘာဆစ်လစ်အိုးစ်က လူတစ်ယောက်ကိုလည်း ပြိုင်ပွဲမှာ အနိုင်ရခဲ့တယ် ဟုတ်လား”

ဘာနာဘီက သူ ကြားထားတဲ့ ရီနေးတားအကြောင်း ဇာတ်လမ်းကို မက်စ်ကို ပြန်ပြောပြနေတော့တယ်။ သူက တစ်ခုပြီးတစ်ခု ထုတ်ဖော်ပြောပြနေရင်းနဲ့ မက်စ်ကတော့ နောက်ကို တစ်လှမ်းဆုတ်မိပြီး မိုက်ကယ်အပေါ် သူ ထင်မြင်ယူဆထားတာတွေကို အသစ်ကနေ ပြန်သုံးသပ်ရမလို ဖြစ်နေခဲ့ပြီ။

မက်စ်က ဘာဆစ်လစ်အိုးစ်အကြောင်းကို သိတာပေါ့။ သူ့ရဲ့ အကောင်းဆုံး အခြေအနေမှာတောင်မှ အဲဒီအဖွဲ့ရဲ့ အရာရှိတစ်ယောက်ကို တိုက်ပွဲမှာ အနိုင်ယူနိုင်ဖို့ မလွယ်ကူဘူးဆိုတာ သူ သိတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူ့တူကတော့ အရာရှိတင်မကဘဲ သူတို့ရဲ့ အတောင့်တင်းဆုံး တိုက်ခိုက်ရေးသမားကိုပါ ဘယ်လိုနည်းနဲ့မဆို အနိုင်ယူနိုင်ခဲ့တာပဲ။

သူ့တူက စီးပွားရေးမှာတင်မကဘဲ စိန်ခေါ်တိုက်ခိုက်ပွဲတွေမှာပါ ဒီလောက်အထိ ပါရမီပါလိမ့်မယ်လို့ သူ တစ်ခါမှ မတွေးဖူးခဲ့ဘူး။

“တကယ်လို့ ဒြပ်စင်လေးခုလုံးကို ကျွမ်းကျင်ပိုင်နိုင်တဲ့ ကောင်လေးသာ ရှိမနေခဲ့ရင် ဒီသတင်းက အခုထက် ပိုပြီးတော့တောင် လူပြောများဦးမှာ” လို့ ဘာနာဘီက စိတ်ပျက်လက်ပျက်နဲ့ ပြောလိုက်တယ်။ သူကတော့ အဲဒီကောင်လေးဟာလည်း မိုက်ကယ်ကိုယ်တိုင်ပဲဆိုတာကို မသိရှာဘူးလေ။

“ဒါဆိုရင် ကျွန်မရဲ့ သားလေးက လေလံပွဲကို ပါဝင်နိုင်ဦးမှာလား” လိုင်လီယာက ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစွာနဲ့ မေးလိုက်တယ်။

မိုက်ကယ်က ရီနေးတားရဲ့ ပိုင်ရှင်ဆိုတာကို သိလိုက်ရပြီးနောက်မှာ ဘာနာဘီအနေနဲ့ သူ့ရဲ့ စိတ်လှုပ်ရှားမှုတွေကို ထိန်းချုပ်လိုက်ရတယ်။ သူက ပရော်ဖက်ရှင်နယ်ဆန်ဆန် ပြုမူရမယ်လေ။

“အဟမ်း... စိတ်မကောင်းစရာပဲ။ မင်းတို့ရဲ့ ကုမ္ပဏီက တကယ့်ကို အလားအလာ အများကြီးရှိတာ မှန်ပေမဲ့ ကမ္ဘာ့ထိပ်တန်း ကုမ္ပဏီကြီး ၅၀၀ စာရင်းရဲ့ အဆင့် ၄၀၀ ထက် ပိုမြင့်ဖို့ လိုအပ်တယ်။ ဒါပေမဲ့ မင်းရဲ့ ပါရမီတွေနဲ့ဆိုရင်တော့ အဲဒီအဆင့်ကို ရောက်ဖို့ သိပ်မကြာပါဘူးလို့ ငါ ထင်ပါတယ်။ ရလဒ်အနေနဲ့ လာမယ့်နှစ် လေလံပွဲကျရင်တော့ မင်း ပါဝင်နိုင်လောက်ပါပြီ”

မိုက်ကယ်က အဲဒါကို လက်မခံနိုင်ဘူး။ လာမယ့်နှစ် လေလံပွဲကျရင် ဝိညာဉ်ဆီကို တင်ဦးမလားဆိုတာ သူ မသိဘူးလေ။ သူက ဒီနှစ် လေလံပွဲကိုပဲ ဖြစ်အောင် ပါဝင်ရမယ်။

“ခင်ဗျားအနေနဲ့ ခြွင်းချက်တစ်ခု လုပ်ပေးလို့ မရဘူးလား။ တကယ်လို့ ခင်ဗျား ကျွန်တော့်ကို လေလံပွဲ ပါဝင်ခွင့် ပေးမယ်ဆိုရင်... ခင်ဗျား သိချင်နေတဲ့ အဲဒီ သတ္တုစက်ပစ္စည်းကြီးကို ဘယ်သူပိုင်လဲဆိုတာ ကျွန်တော် ပြောပြမယ်”

ဘာနာဘီက စိတ်ဝင်စားသွားပြီး မျက်ခုံးပင့်လိုက်တယ်။ “ဘယ်သူလဲ”

“ကျွန်တော်ပေါ့” လို့ မိုက်ကယ်က ဖွင့်ဟလိုက်တယ်။

“ဟင်... ဘာပြောလိုက်တယ်”

ဘာနာဘီက သူ နားကြားမှားတာ ဖြစ်ရမယ်လို့ တွေးပြီး နားကို ပြန်သန့်စင်ဖို့ ကြိုးစားလိုက်တယ်။

“အဲဒီ သတ္တုစက်ကြီးလား။ အဲဒါကို အော်တိုမိုဘိုင်းလ် လို့ ခေါ်တယ်၊ ကျွန်တော်တို့ ဒီကို လာဖို့အတွက် အသုံးပြုခဲ့တဲ့ ပစ္စည်းပဲ” လို့ မိုက်ကယ်က ပြောလိုက်တယ်။

ဝတုတ်ကြီးက မိုက်ကယ်ကို မယုံကြည်နိုင်တဲ့ မျက်လုံးတွေနဲ့ စိုက်ကြည့်နေတော့တယ်။

“မင်း... မင်းက အဲဒီစက်ကြီးကို ပိုင်တာ ဟုတ်လား”

မိုက်ကယ်က ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပဲ ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်တယ်။ “ခင်ဗျား ကြည့်ချင်လို့လား။ ကျွန်တော်တို့ အဲဒါကို လမ်းဘေးနားမှာပဲ ရပ်ထားခဲ့တယ်”

ဘာနာဘီ ခဏလောက် ငြိမ်ကျသွားပြီးမှ ချက်ချင်းပဲ အောက်ထပ် လှေကားအတိုင်း ပြေးဆင်းသွားတော့တယ်။ လူတိုင်းကို မှုန်ဝါးဝါး ဖုန်မှုန့်တွေကြားထဲမှာပဲ ထားပစ်ခဲ့တာပေါ့။ အဲဒီအချိန်မှာတော့ သူ့ရဲ့ အရှိန်က ဝတုတ်ကြီးတစ်ယောက် ဖြစ်နေပေမဲ့ ဂျာကူရဲ့ အရှိန်ကိုတောင် ယှဉ်နိုင်မယ့်ပုံပဲ။

စက္ကန့်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက်မှာတော့ လူတိုင်းက အပြင်ဘက်ကနေ ထွက်ပေါ်လာတဲ့ စူးရှရှ အော်ဟစ်သံကြီးကို ကြားလိုက်ရတယ်။

“ဒီမှာပဲ။ ဒါပဲကွ”

ဒုတိယထပ်အထိတောင် ဘာနာဘီရဲ့ စိတ်လှုပ်ရှားနေတဲ့ အသံကြီးကို ကြားနေရတယ်။ နောက်ထပ် စက္ကန့်အနည်းငယ် ကြာတော့ သူ့ရဲ့ လေးလံတဲ့ ခြေသံကြီးက သူတို့ဆီကို အပြည့်အရှိန်နဲ့ ပြေးလာနေတဲ့ အသံကို ကြားလိုက်ရပြန်တယ်။

နောက်ဆုံးတော့ သူ သူတို့ဆီကို ရောက်လာပြီး သူ့ရဲ့ လက်ကိုင်တုတ်ကို ကြမ်းပြင်ပေါ် ထောက်ပြီး အရှိန်သတ်လိုက်ရတယ်။

“ဟူး... ဟူး...”

ဘာနာဘီက မောလွန်းလို့ ဒူးပေါ် လက်နှစ်ဖက်တင်ပြီး အသက်ရှူဖို့ ကြိုးစားနေရတယ်။ ပြီးတော့ မိုက်ကယ်ကို တစ်ခုခု ပြောဖို့ ကြိုးစားလိုက်တိုင်း သူ့ရဲ့ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် ရင်ကြပ်ရောဂါက ပိုဆိုးဆိုးသွားရတယ်။

နှစ်မိနစ်လောက် ကြာသွားပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ ဘာနာဘီက သူ့ရဲ့ အံ့ဩတုန်လှုပ်မှုတွေကို အသံထွက်ပြောနိုင်လောက်အောင် ပြန်လည်သက်သာလာခဲ့ပြီ။

“ဒီလောက် အဖိုးတန်တဲ့ ရတနာကြီးက ငါ့မျက်စိအောက် တည့်တည့်မှာ ရှိနေလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားမိဘူး... ငါကတော့ အဲဒီစက်ကြီးကို ရှာဖို့ မက်ထရိုပိုလစ် တစ်ခုလုံးကို ပိုက်စိပ်တိုက် ရှာဖို့အထိ ပြင်ဆင်ထားတာ သိရဲ့လား”

ပြီးတော့ ဘာနာဘီက မိုက်ကယ်ဘက်ကို လှည့်ပြီး သူ့ပခုံးတွေကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်တယ်။ “မိုက်ကယ်... မင်းရဲ့ ဒီဖန်တီးမှုအကြောင်းကို ငါ့ကို ပိုပြီး ပြောပြနိုင်မလား”

* * * * * * * *

စာစဉ်(၄၀)