အခန်း ၂၅၄

အခန်း(၂၅၄)

“ဒီမှာ ရှိနေရင်လည်း အပေါ်ထပ်ကို တက်လာခဲ့ပါလား”

“ကျွန်တော်က နည်းနည်း စောရောက်နေလို့လေ၊ ဒါလေး သောက်ပြီးမှ တက်သွားမလို့ စိတ်ကူးလိုက်တာ”

မာရူးက သူ့လက်ထဲက ကော်ဖီနဲ့ မုန့်ကို လှမ်းပြလိုက်တယ်။

“အေးပါ၊ အဲဒါဆိုလည်း ထားလိုက်ပါတော့။ ဒါနဲ့ မင်းက ဘာကိစ္စရှိလို့ ရောက်လာတာလဲ”

လီဂျွန်မင်းက မာရူးရဲ့ နောက်ကွယ်မှာ မတ်တတ်ရပ်နေတဲ့ မျက်မှန်ဝိုင်းလေးနဲ့ အမျိုးသမီးကို လှမ်းမေးလိုက်တယ်။ မာရူးလည်း လှည့်ကြည့်မိတော့ အဲဒီအမျိုးသမီးက လီဂျွန်မင်းနဲ့ အသိတွေ ဖြစ်ပုံရတယ်။

“ဥက္ကဋ္ဌကို ညစာ ဖိတ်ကျွေးမလို့ လာခဲ့တာလေ”

“ငါ့မှာ တခြား အစီအစဉ်တွေ ရှိနေရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ”

“ဒါပေမဲ့ မရှိပါဘူး၊ မဟုတ်ဘူးလား”

အဲဒီအမျိုးသမီးက ပြုံးရင်း လီဂျွန်မင်း အနားကို တိုးလာခဲ့တယ်။ သူတို့နှစ်ယောက်ကြားမှာ ထူးဆန်းတဲ့ တင်းမာမှုတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသလိုပဲ၊ ဒါပေမဲ့ လီဂျွန်မင်းရဲ့ အပြုံးနဲ့အတူ အဲဒီအရှိန်အဝါက ပျောက်ကွယ်သွားတယ်။

“ကံကောင်းချင်တော့ မရှိပါဘူး။ လောလောဆယ် အပေါ်ကို တက်ကြရအောင်။ ဩော်... မင်းလည်း သူနဲ့ နှုတ်ဆက်လိုက်ဦး။ ဒါက NL ကုမ္ပဏီရဲ့ ဥက္ကဋ္ဌ ပတ်နာရင် ပဲ။ အော်... ဒီကောင်လေးကတော့ ဟန်မာရူးလို့ ခေါ်တယ်၊ ငါ့လက်အောက်က သရုတ်ဆောင်သစ်လေးပေါ့”

ပတ်နာရင် က သူမရဲ့ မျက်မှန်ကို အောက်နည်းနည်း နှိမ့်ချလိုက်ပြီး မာရူးကို စိုက်ကြည့်တယ်။ မျက်မှန်ဝိုင်းလေးရဲ့ နောက်ကွယ်က ဝိုင်းစက်နေတဲ့ မျက်လုံးတွေက ပိုပြီး စူးရှတဲ့ အကြည့်တွေအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတယ်။

“ကြည့်ရတာ ရှင်တို့နှစ်ယောက် သေသေချာချာ စာချုပ် မချုပ်ရသေးတဲ့ ပုံပဲ”

ပတ်နာရင် က သူမရဲ့ လက်ကို ကမ်းပေးလာတယ်။ မာရူး သူမနဲ့ လက်ဆွဲနှုတ်ဆက်လိုက်တဲ့ အချိန်မှာပဲ ရင်ထဲကနေ မဆိုစလောက် အံ့ဩသွားမိတယ်။ သူမရဲ့ လက်တွေက တော်တော်လေး ကြမ်းတမ်းနေလို့ပဲ။ လူတွေရဲ့ လက်ဆိုတာ ဖြတ်သန်းခဲ့ရတဲ့ ဘဝကို ထင်ဟပ်စေတတ်တာမို့ သူမရဲ့ ဘဝကလည်း အဆင်ပြေချောမွေ့ခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ မာရူး ရိပ်မိလိုက်တယ်။

“ကျွန်တော့်နာမည် ဟန်မာရူး ပါ”

“ငါက ပတ်နာရင် ပါ။ မင်း နာမည်လေးက ကောင်းသားပဲ။ ဒါပေမဲ့ ငါ နည်းနည်းတော့ စိတ်ပျက်မိတယ်။ မင်းအနေနဲ့ အနည်းဆုံးတော့ အံ့ဩချင်ယောင်ဆောင်လိုက်ရင် ကောင်းသား၊ ငါက အဲဒီလိုမျိုးကို သဘောကျတာ”

“အံ့ဩချင်ယောင်ဆောင်ရမယ် ဟုတ်လား”

လက်ဆွဲနှုတ်ဆက်ပြီးနောက် မာရူးက ပြန်မေးလိုက်တယ်။ သူမ ဘာကို ဆိုလိုတာလဲဆိုတာ သူ နားမလည်ဘူး ဖြစ်နေတယ်။

“မင်း NL ကုမ္ပဏီကို မသိဘူးလား”

“တောင်းပန်ရပါလိမ့်မယ်။ ကျွန်တော်က ဒီနားတစ်ဝိုက်က ကုမ္ပဏီတွေရဲ့ ဖွဲ့စည်းပုံကို သိပ်မသိလို့ပါ”

“ဩော်... ဘုရားရေ”

ပတ်နာရင် က တခစ်ခစ် ရယ်မောလိုက်တယ်။ သူမ စိတ်ဆိုးသွားတဲ့ ပုံတော့ မပေါ်ပါဘူး။

“နောင်ကျရင် ငါ ပိုပြီး ကြိုးစားရဦးမယ့် ပုံပဲ။ JA Production ကို ဝင်တော့မယ့် လူတစ်ယောက်က NL ကုမ္ပဏီက ဘာလဲဆိုတာ မသိဘူးဆိုတော့ နည်းနည်းတော့ စိတ်ပျက်ဖို့ ကောင်းသား။ ဥက္ကဋ္ဌ လီဂျွန်မင်း... သူက သက်သက်မဲ့ ငါ့ကို ဒီလို လုပ်နေတာတော့ မဟုတ်ပါဘူးနော်”

“ဒီကောင်လေးက တကယ် မသိတာ ဖြစ်လိမ့်မယ်။ မူလကတည်းက သူက အနုပညာလောကထဲ ဝင်ဖို့ ရည်မှန်းချက် ရှိခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလေ။ လွန်ခဲ့တဲ့ တစ်နှစ်အထိက ကျောင်းသားတစ်ယောက် သက်သက်ပဲ။ အခုလည်း ကျောင်းသားပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ မင်း ငါ့ဆီက တောင်းထားတာတွေ ရချင်တယ်ဆိုရင်တော့ သူ့ကို အထင်ကြီးအောင် လုပ်ပြဖို့ ကြိုးစားသင့်တယ်နော်”

လီဂျွန်မင်းက ပြုံးရင်း မာရူးကို လှည့်ကြည့်တယ်။ မာရူးက အဲဒီစကားရဲ့ အဓိပ္ပာယ်ကို စဉ်းစားလိုက်မိတယ်။ သူ့ကို အထင်ကြီးအောင် လုပ်ပြရမယ် ဟုတ်လား။ မာရူးက လီဂျွန်မင်းဆီမှာ တောင်းဆိုထားတာက TTO ရဲ့ ဖျော်ဖြေပွဲ လက်မှတ်အချို့ ဖြစ်တယ်။ ပတ်နာရင် က NL ကုမ္ပဏီရဲ့ ဥက္ကဋ္ဌ ဆိုတော့ TTO ရဲ့ နောက်ကွယ်က ကုမ္ပဏီဥက္ကဋ္ဌက ပတ်နာရင် ဖြစ်နေတာပေါ့။

“လောလောဆယ် အပေါ် တက်ရအောင်”

လီဂျွန်မင်းက ပတ်နာရင် ကို လမ်းပြခေါ်ဆောင်သွားတယ်။ ဓာတ်လှေကားစီးပြီး လီဂျွန်မင်းက ၁၆ ထပ်ကို နှိပ်လိုက်တယ်။ မာရူးကတော့ ၇ ထပ်ကို သွားမယ်လို့ ထင်ထားတာမို့ နည်းနည်း ဝေခွဲမရ ဖြစ်သွားမိတယ်။

မကြာခင်မှာပဲ တံခါးပြန်ပွင့်သွားပြီး ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ ခင်းထားတဲ့ အိစက်ညက်ညောတဲ့ ကူရှင်မွေ့ရာတွေကို မာရူး မြင်လိုက်ရတယ်။ ပါသီနွန်ဗိမာန်ကနေ ယူဆောင်လာသလိုမျိုး ထင်ရတဲ့ ကျောက်တိုင်ကြီးတွေက နံရံတစ်ခုမှာ အလှဆင်ထားပြီး အရှေ့ဘက်မှာတော့ စကျင်ကျောက်နဲ့ လုပ်ထားတဲ့ ကောင်တာတစ်ခု ရှိနေတယ်။

“ကြိုဆိုပါတယ်”

ကောင်တာနောက်က သပ်သပ်ရပ်ရပ်နဲ့ အမျိုးသားတစ်ဦးက နှုတ်ဆက်လိုက်တယ်။ သူက ကြိုတင် အကြောင်းကြားထားတာကို သိပုံရပြီး လီဂျွန်မင်းရဲ့ မျက်နှာကို မြင်တာနဲ့ ဝန်ထမ်းတစ်ယောက်ကို ချက်ချင်း လှမ်းခေါ်လိုက်တယ်။ သပ်ရပ်တဲ့ ယူနီဖောင်းကို ဝတ်ဆင်ထားတဲ့ အမျိုးသမီးတစ်ဦးက ပြုံးရွှင်စွာနဲ့ သူတို့ကို လမ်းပြပေးခဲ့တယ်။

သူတို့ အခန်းထဲ ဝင်လိုက်တာနဲ့ ပထမဆုံး မြင်လိုက်ရတဲ့ မြင်ကွင်းကတော့ ဂန်နမ်ရဲ့ ညဘက် ရှုခင်းပဲ ဖြစ်တယ်။ အဆောက်အအုံတွေနဲ့ ကားတွေဆီက ထွက်ပေါ်လာတဲ့ မီးရောင်စုံတွေက တကယ့်ကို အံ့ဩမှင်တက်စရာ မြင်ကွင်းတစ်ခုကို ဖန်တီးပေးထားတယ်။ စားပွဲတွေမှာလည်း ဧည့်သည်တွေ ရှိနေကြပြီး အဲဒီအမျိုးသမီးက ပြတင်းပေါက်နဲ့ အနီးဆုံး စားပွဲတစ်ခုမှာ သူတို့ကို နေရာပေးတယ်။

“ကျွန်မ လာမယ်ဆိုတာ ရှင် သိနေတာလား”

ပတ်နာရင် က အံ့ဩတကြီး မေးလိုက်တယ်။

“ငါက ဒီကောင်လေးနဲ့ ညစာ အတူတူစားဖို့ စိတ်ကူးထားတာပါ”

လီဂျွန်မင်းက ပြုံးပြီး ပြန်ဖြေတယ်။

မာရူးကတော့ လီဂျွန်မင်းနဲ့ မတွေ့ခင်မှာ ဘာမှ မစားခဲ့တာ မှန်ကန်တဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်ပဲလို့ တွေးလိုက်မိတယ်။ ချောမောခန့်ညားတဲ့ ဝန်ထမ်းတစ်ယောက်က ဘယ်ကနေ ရောက်လာမှန်းမသိဘဲ ပတ်နာရင် အတွက် ထိုင်ခုံကို ဆွဲပေးခဲ့တယ်။ မူလက စားပွဲပေါ်မှာ လူနှစ်ယောက်စာပဲ ပြင်ဆင်ထားတာ ဖြစ်ပေမဲ့ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပဲ ပတ်နာရင် အတွက် တစ်စုံ ထပ်တိုးပြီးသား ဖြစ်သွားတယ်။ ဝန်ထမ်းတွေက လီဂျွန်မင်းရဲ့ ညွှန်ကြားချက် မလိုဘဲ အားလုံးကို အဆင်သင့် ပြင်ဆင်ပေးသွားပုံကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် လီဂျွန်မင်း ဘယ်လောက်အထိ အလေးထား ခံရသလဲဆိုတာ သိသာလှတယ်။ သူက ဒီအဆောက်အအုံရဲ့ ပိုင်ရှင်ဆိုတော့လည်း အံ့ဩစရာတော့ မဟုတ်ပါဘူးလေ။

ကြည့်ရတာ အာဏာဆိုတာ ငွေကြေးကနေပဲ လာတာ ဖြစ်လိမ့်မယ်။

“ကြိုဆိုပါတယ်”

ယူနီဖောင်းဝတ်ထားတဲ့ လူတွေ ပျောက်ကွယ်သွားတဲ့အခါမှာတော့ ထောင်ထောင်မောင်းမောင်း ကိုယ်လုံးကိုယ်ထည်နဲ့ အမျိုးသားတစ်ဦး ပေါ်လာတယ်။ သူက ခန်းမထဲက စားပွဲထိုးတွေနဲ့ မတူတဲ့ ဝတ်စုံကို ဝတ်ထားတယ်။ ဒီက စားဖိုမှူး ဖြစ်ပုံရပြီး သူ့ရဲ့ ရင်ဘတ်ပေါ်မှာ သူ့နာမည်ကို ချုပ်လုပ်ထားတယ်။

“ရှင် အနားယူရမယ့် ရက်မှာ ကျွန်မ နှောင့်ယှက်မိသလို ဖြစ်သွားပြီလား မသိဘူး”

“ဒါက ဥက္ကဋ္ဌရဲ့ တောင်းဆိုမှုပဲလေ၊ ကျွန်တော် ဘယ်လိုလုပ် ငြင်းပယ်ဝံ့ပါ့မလဲ။ အိမ်မှာ နားနေရင်တောင် လာခဲ့မှာပါ”

“ရှင်ကတော့ ကျွန်မကို အားနာစရာတွေ ပြောနေပြန်ပြီ”

သူတို့နှစ်ယောက်က တော်တော်လေး ရင်းနှီးတဲ့ ပုံပဲ။ ပြန်စဉ်းစားကြည့်ရင် လီဂျွန်မင်းက မြောင်ဒုံ အနုပညာပြဇာတ်ရုံ ရှေ့က စားသောက်ဆိုင်ပိုင်ရှင်နဲ့လည်း ရင်းနှီးသေးတယ်။

‘သူက ချက်ပြုတ်ရေး လောကကို စိတ်ဝင်စားနေတာလား’ မာရူး တွေးတောမိတယ်။

ဒီအတောအတွင်းမှာ လီဂျွန်မင်းနဲ့ စားဖိုမှူးက စကားအနည်းငယ် ထပ်ပြောကြတယ်။ စကားဝိုင်းရဲ့ အကြောင်းအရာကတော့ ဟင်းလျာ အစီအစဉ်တွေ အကြောင်းပဲ ဖြစ်တယ်။

“အဲဒီလိုဆိုရင်တော့ ကျွန်တော့်ကို ခွင့်ပြုပါဦး”

စားဖိုမှူးက ယဉ်ကျေးတဲ့ စကားတစ်ခွန်း ပြောပြီး ထွက်သွားခဲ့တယ်။

“အားကျလိုက်တာ။ ကျွန်မလည်း ဒီလို စားသောက်ဆိုင်မျိုးကနေ ဒီလို ဧည့်ခံမှုမျိုးကို ရချင်မိရဲ့”

ပတ်နာရင် က ပြုံးရင်း ပြောလိုက်တယ်။

“မင်း ဘာကိစ္စနဲ့ ဒီကို လာခဲ့တာလဲဆိုတာ ပြောဖို့ အချိန်တန်ပြီ ထင်တယ်”

လီဂျွန်မင်းက သူ့ရဲ့ သဘောထားကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပြသလိုက်ပေမဲ့ ယဉ်ကျေးမှုကိုတော့ ထိန်းထားဆဲပဲ။

“ရှင်ကလည်း အလောတကြီးနဲ့။ အဲဒါကို နောက်မှ ပြောလို့ မရဘူးလား”

ပတ်နာရင် က သူ့ကို တစ်ချက်တစ်ချက် ခိုးကြည့်နေတာကို မာရူး သတိပြုမိတယ်။ ကြည့်ရတာ ဒါက စီးပွားရေးနဲ့ ပတ်သက်နေပြီး အပြင်လူ တစ်ယောက်ကို အနားမှာ မရှိစေချင်တဲ့ ပုံပဲ။

“ငါက ထမင်းစားပြီးရင် ဒီကောင်လေးနဲ့ ချိန်းထားတာ ရှိလို့ အချိန်မရဘူး”

လီဂျွန်မင်းက အလျှော့မပေးခဲ့ဘူး။

‘ပဋိပက္ခတစ်ခုလား’

မာရူးက အဲဒီ ဥက္ကဋ္ဌ နှစ်ယောက်ကို သေသေချာချာ အကဲခတ်နေမိတယ်။ JA Production နဲ့ NL ကုမ္ပဏီ။ ကုမ္ပဏီ တစ်ခုချင်းစီရဲ့ အတွင်းရေးကို သူ မသိတာမို့ ဒီနှစ်ယောက်က အပြန်အလှန် အကျိုးပြုတဲ့ ဆက်ဆံရေးလား၊ ဒါမှမဟုတ် ပြိုင်ဘက် ဆက်ဆံရေးလားဆိုတာ သူ မဝေခွဲနိုင်ပေမဲ့ လီဂျွန်မင်းရဲ့ သဘောထားကို ကြည့်ရသလောက်တော့ အပေါ်ယံ မြင်ရသလောက် ရင်းနှီးတာမျိုး မဟုတ်ဘူးဆိုတာ သိသာတယ်။ အဲဒီလို ဖြစ်နေတာတောင်မှ သူမကို မျက်နှာသာပေးနေတာကတော့ သူတို့ ရောက်နေတဲ့ နေရာကြောင့် ဖြစ်လိမ့်မယ်။

“ဟင်း... နောက်မှ ပြန်လာဖို့ကျတော့လည်း နည်းနည်းတော့ ကသိကအောက် ဖြစ်စရာပဲ...”

ပတ်နာရင် က သူမရဲ့ ခက်ရင်းကို လှည့်ကစားနေပြီး နောက်ဆုံးမှာတော့ ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခု ချလိုက်ပုံနဲ့ ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်တယ်။

“ရှင်က ဒီကောင်လေးကို ဒီအထိ ခေါ်လာတယ်ဆိုကတည်းက သူက လျှို့ဝှက်ချက်တွေကို လျှောက်ပြောမယ့် လူမျိုး မဟုတ်လို့ ဖြစ်မှာပဲ။ ဒါကြောင့် ဒီမှာတင်ပဲ ပြောလိုက်တော့မယ်။ ထူးထူးခြားခြားတော့ မဟုတ်ပါဘူး။ ငါ့ကလေး ဒီတစ်ခေါက် ရှင့်ရုပ်ရှင်ထဲမှာ ပါဝင်မယ့် ကိစ္စနဲ့ ပတ်သက်လို့ပါ”

“မင်း ဆိုလိုတာက TTO က ဆွန်းဂျဲ ကို ပြောတာလား”

“ဟုတ်တယ်၊ ဆွန်းဂျဲ။ ငါ ကြားတာတော့ ရှင်တို့ ရုပ်ရှင်ပိုစတာကို အခုထိ မလုပ်ရသေးဘူးဆို…”

ပတ်နာရင် က စကားကို အဆုံးမသတ်ဘဲ ပြုံးပြလိုက်တယ်။ ဒီကိစ္စနဲ့ မသက်ဆိုင်တဲ့ မာရူးတောင်မှ ဘာဖြစ်နေလဲဆိုတာ ရိပ်မိလိုက်တယ်။ သူမက NL ကုမ္ပဏီက အဲဒီ အိုင်ဒေါကောင်လေးကို ပိုစတာပေါ်မှာ ပါစေချင်တာ ဖြစ်လိမ့်မယ်။

‘နေဦး။ သူမက ရှင့်ရုပ်ရှင်လို့ ပြောလိုက်တာလား..’

JA Productionက ဖန်တီးနေတဲ့ ရုပ်ရှင်က တစ်ကားတည်း ရှိတယ်။ အဲဒီအခါကျမှပဲ မာရူးက သူနဲ့အတူ ပါဝင်သရုပ်ဆောင်မယ့် အိုင်ဒေါတစ်ယောက် ရှိနေတယ်ဆိုတာကို သတိပြုမိသွားတယ်။

“ငါက သူ့ကို အရှေ့ဆုံးမှာ ထားပေးရမယ်လို့ ပြောနေတာ မဟုတ်ပါဘူး။ ရှင်က ကြော်ငြာဖို့အတွက် ပိုစတာ ဗားရှင်းအမျိုးမျိုး လုပ်မှာပဲ မဟုတ်လား။ ဇာတ်ကောင် တစ်ယောက်ချင်းစီအတွက် မတူညီတဲ့ ဖောင့်တွေနဲ့ ပိုစတာတွေ လုပ်တယ်လို့ ငါ ကြားထားတယ်”

“ဟင်း... ပိုစတာတွေ ဟုတ်လား”

“ဒါပေါ့၊ ရုပ်ရှင်ရုံတွေမှာ ပြသမယ့် ပိုစတာကတော့ အဓိက သရုပ်ဆောင်တွေ ပါတဲ့ ပိုစတာ ဖြစ်ရမှာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ကြော်ငြာဖို့အတွက်ကျတော့ မတူညီတဲ့ ပိုစတာတွေ လုပ်တာ အဆင်ပြေပါတယ်လို့ ထင်တယ်။ အကျိုးအမြတ်ကလည်း ကျွန်မတို့ဆီတင် ရောက်မှာ မဟုတ်ဘူးလေ။ ရုပ်ရှင်ရုံတင်ပြီး ကြော်ငြာတာတွေ စတာနဲ့ ဆွန်းဂျဲ ရဲ့ ဖန်တွေကလည်း ရုပ်ရှင်ရုံဆီ အလုံးအရင်းနဲ့ လာကြမှာပဲ”

“အဲဒီတော့ မင်းက အဲဒီဖန်တွေအတွက် ပိုစတာတစ်ခု လုပ်ပေးစေချင်တာပေါ့”

“ဟုတ်တယ်။ အဲဒီအတွက် ကုန်ကျစရိတ်ကိုလည်း ကျွန်မတို့ဘက်က ကျခံပေးမယ်။ ဒါက ကြော်ငြာဖို့ထက် Fan Serviceအတွက် သက်သက်ပဲမို့ အဓိက သရုပ်ဆောင်တွေလည်း စိတ်ဆိုးမယ် မထင်ပါဘူး”

ပတ်နာရင် က လီဂျွန်မင်းကို စိုက်ကြည့်လိုက်တယ်။

မာရူးကတော့ အဲဒီလို ထည့်သွင်းစဉ်းစားပေးမှုတွေက ဖန်တွေအပေါ် ဘယ်လောက်အထိ သက်ရောက်မှု ရှိသလဲဆိုတာ ကောင်းကောင်း သိနေတယ်။ ကုမ္ပဏီမှာ အလုပ်လုပ်ခဲ့ရတဲ့ သူ့ရဲ့ ဝေးကွာလှတဲ့ အတိတ်က အမှတ်ရစရာတွေထဲမှာ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်တဲ့ ကုမ္ပဏီတစ်ခုက သုံးစွဲသူတစ်ဦးရဲ့ တိုင်ကြားချက်ကို လက်လွတ်မခံဘဲ သူတို့ရဲ့ ပစ္စည်းကို ပြင်ဆင်ပေးခဲ့တဲ့ အဖြစ်အပျက်တစ်ခု ရှိခဲ့ဖူးတယ်။ အဲဒါက စိတ်လှုပ်ရှားသွားတဲ့ သုံးစွဲသူကို အင်တာနက်ပေါ်မှာ ကောင်းမွန်တဲ့ ဆောင်းပါးတစ်စောင် ရေးသားစေခဲ့ပြီး ကုမ္ပဏီကို တိုးတက်ကြီးပွားစေခဲ့တာပေါ့။

သုံးစွဲသူတွေ သူတို့ကိုယ်တိုင်တောင် မသိလိုက်ဘဲ လိုချင်နေတဲ့အရာကို ဖြည့်ဆည်းပေးခြင်း။ ပတ်နာရင် က သုံးစွဲသူတွေရဲ့ နှလုံးသားကို ဘယ်လို ကိုင်တွယ်ရမလဲဆိုတာ နားလည်ထားတဲ့ ပုံပဲ။ အဲဒီကနေ အကျိုးအမြတ် ရအောင် လုပ်နိုင်တဲ့ သူမရဲ့ အရည်အချင်းကတော့ တကယ့်ကို အံ့မခန်းပါပဲ။

“အဲဒါက ပြဿနာမရှိပါဘူး။ ရုပ်ရှင်ကြော်ငြာမှာ သုံးဖို့ပဲဥစ္စာ၊ ငါတို့ အဲဒီလို မလုပ်ပေးနိုင်စရာ အကြောင်းမရှိပါဘူး”

“ရှင်နဲ့ စကားပြောရတာ အဆင်ပြေလို့ တော်သေးတာပေါ့။ ဟူး... အခုမှပဲ စိတ်အေးသွားတော့တယ်”

ပတ်နာရင် က ဝန်ထမ်းတွေ ငှဲ့ပေးထားတဲ့ ဝိုင်ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း မြည်းစမ်းလိုက်တယ်။ ဟင်းလျာတွေ ပြင်ဆင်နေတဲ့ အချိန်အတွင်းမှာလည်း ပတ်နာရင် က သူမရဲ့ ထူးခြားတဲ့ စကားပြောစွမ်းရည်ကို သုံးပြီး တိတ်ဆိတ်နေမယ့် အချိန်တစ်မိနစ်တောင် မရှိစေခဲ့ဘူး။ သူမက အနုပညာလောကတင်မကဘဲ နယ်ပယ်အသီးသီးမှာလည်း ဗဟုသုတ ကြွယ်ဝလှတယ်။

“လင်မယား ကွာရှင်းတာက အဲဒီလောက်တောင် ဆိုးရွားတဲ့ အရာလား”

“တခြားလူတွေ ကွာရှင်းတာဆိုရင်တော့ ကျွန်တော် ဂရုမစိုက်ပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့် မိသားစုဝင်တွေထဲက တစ်ယောက်ယောက်နဲ့ ပတ်သက်နေရင်တော့ ကျွန်တော် စိတ်ထဲ ထားမိမှာပေါ့”

“အဲဒီတော့ မာရူး... မင်းက မင်းနဲ့ နီးစပ်တဲ့ လူတစ်ယောက်က ကွာရှင်းချင်တယ်လို့ ပြောလာရင် သဘောတူမယ်လို့ ဆိုလိုတာလား”

“ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။ အဲဒီလူက စဉ်းစားတွေးတောရမယ့် ကာလကို ကျော်လွန်ပြီးတဲ့နောက်မှာတောင် အတူတူနေဖို့ မဖြစ်နိုင်တော့ဘူးလို့ ယူဆထားရင် အဲဒီမိသားစုက ကယ်တင်လို့ မရတော့တဲ့ အခြေအနေ ရောက်နေပြီမို့ အစောဆုံး လမ်းခွဲလိုက်တာက ပိုကောင်းပါတယ်။ အကယ်၍ နှစ်ဦးစလုံးက ငယ်ရွယ်သေးရင် အချစ်သစ်ကို ရှာဖွေနိုင်တာပေါ့၊ နောက်တစ်ကြိမ် အိမ်ထောင်ပြုဖို့ နောက်ကျသွားပြီဆိုရင်လည်း စုဆောင်းထားတဲ့ ငွေတွေနဲ့ သူတို့ရဲ့ ကျန်ရှိတဲ့ ဘဝကို ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင် ဖြတ်သန်းနိုင်တာပဲလေ”

“ဥက္ကဋ္ဌ လီ... ဒီကောင်လေးက အတော် သိတတ်တာပဲ”

ပတ်နာရင် က ပြုံးရင်း အချိုပွဲအဖြစ် ပြင်ထားပေးတဲ့ ဂျယ်လီကို ခတ်စားလိုက်တယ်။ လွန်ခဲ့တဲ့ တစ်နာရီအတွင်းမှာ သူတို့ စကားတွေ အများကြီး ပြောခဲ့ကြတယ်။ စကားဝိုင်းကို သက်သောင့်သက်သာ ဖြစ်အောင် ဦးဆောင်နိုင်တဲ့ အချက်မှာ မာရူးက ပတ်နာရင် ကို လေးစားမိတယ်။ ပတ်နာရင် ရဲ့ စကားပြောစွမ်းရည်ကနေ သင်ယူစရာတွေ အများကြီး ရှိနေတယ်။ သူမမှာ တစ်ဖက်လူ စိတ်ဝင်စားမယ့် အကြောင်းအရာကို ဆွဲထုတ်ပြီး မပျင်းရိစေဘဲ စကားဝိုင်းကို ဦးဆောင်နိုင်တဲ့ စွမ်းအား ရှိတယ်။ သူမရဲ့ စကားပြောစွမ်းရည်က ဘယ်သူ့ကိုမဆို သူမအပေါ် အမြင်ကောင်းစေမှာ အမှန်ပဲ။

‘စကားပြော ကောင်းသူတစ်ယောက်၊ ပြီးတော့ နိုင်ငံရေးသမားတစ်ယောက်’

မာရူးက ပတ်နာရင် နဲ့ ပတ်သက်တဲ့ စကားလုံးနှစ်လုံးကို ခေါင်းထဲမှာ မှတ်သားထားလိုက်တယ်။

“ဒါဆို ငါ အရင် ပြန်လိုက်ဦးမယ်။ လိုက်ပို့နေဖို့ မလိုပါဘူး။ ရှင်လည်း အလုပ်များနေတာပဲဥစ္စာ။ ပြီးတော့ မာရူး... နောက်မှ တွေ့မယ်နော်။ လက်မှတ်တွေကို အီးမေးလ်ကနေ ပို့ပေးလိုက်မယ်။ အဲဒါကို ပရင့်ထုတ်လိုက်ရင် လက်မှတ်အဖြစ် သုံးလို့ ရလိမ့်မယ်။ အာရ်တန်း ထိုင်ခုံတွေမို့ မင်း ငါ့ကို ကျေးဇူးတင်သင့်တယ်နော်”

ပတ်နာရင် က မာရူးရဲ့ ရှိနေမှုကို အသားကျနေပြီ ဖြစ်တယ်။ ပတ်နာရင် စားသောက်ဆိုင်ကနေ ထွက်သွားတာကို ကြည့်ပြီးနောက် လီဂျွန်မင်းက စကားစလိုက်တယ်။

“ကြောက်စရာ ကောင်းတယ် မဟုတ်လား။ သူမက အရှက်မရှိပေမဲ့ ဘယ်သူမှ သူမကို ရွံရှာမသွားအောင် လုပ်နိုင်စွမ်း ရှိတယ်”

“အမှန်ပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်ကတော့ သူမကို အမြင်ကောင်းနဲ့ပဲ ကြည့်ရမှာပေါ့။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူမကြောင့် အလကား လက်မှတ် ခြောက်စောင် ရခဲ့တာပဲဥစ္စာ”

“အဲဒါတွေ အကုန်လုံးက အကြွေးတွေပဲ။ နောင်ကျရင် မင်း ပြန်ဆပ်ရမယ့် အကြွေးတွေပေါ့”

“လုံးဝ အမှန်ပါပဲ”

မာရူးက ဂရိတ်ဖရုဖျော်ရည်ကို သောက်ရင်း လီဂျွန်မင်း ပြင်ဆင်ထားတဲ့ စာအိတ်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်တယ်။ ထမင်းစားလို့ ပြီးခါနီးအချိန်မှာ သူက တစ်ယောက်ယောက်ကို လှမ်းခေါ်ခဲ့ပြီး မာရူး လူရွေးပွဲတုန်းက တွေ့ခဲ့တဲ့ အမျိုးသမီးက အဲဒီစာအိတ်ကို ကိုင်ပြီး စားသောက်ဆိုင်ထဲ ရောက်လာခဲ့တာ ဖြစ်တယ်။ အဲဒီစာအိတ်က အခုတော့ လီဂျွန်မင်းရဲ့ အရှေ့မှာ ရှိနေတယ်။

“ငါက ငါတို့ကိစ္စတွေကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း လုပ်ဖို့ အချိန်တန်ပြီလို့ တွေးလိုက်မိလို့ပါ”

“ရှင်းရှင်းလင်းလင်း လုပ်မယ် ဟုတ်လား”

“ငါတို့ရဲ့ ဆက်ဆံရေး အကြောင်းပေါ့” အဲဒီလို ပြောရင်း လီဂျွန်မင်းက စာအိတ်ကို မာရူးဆီ ကမ်းပေးလိုက်တယ်။ မာရူးက စာအိတ်ထဲ လက်နှိုက်ပြီး အတွင်းက စာရွက်တွေကို ထုတ်လိုက်တယ်။ အဲဒါက စာမျက်နှာ ၃ မျက်နှာ ရှိတဲ့ စာချုပ်ပုံစံ ဖြစ်တယ်။ စာချုပ်ရဲ့ ခေါင်းစဉ်မှာတော့ ‘သီးသန့်စာချုပ်’ လို့ ရေးထားတယ်။

“ငါက မင်း ကျောင်းပြီးတဲ့အထိ စောင့်ကြည့်မလို့ စိတ်ကူးထားတာ၊ ဒါပေမဲ့ နည်းနည်းတော့ စိတ်ပူမိတယ်။ ပြီးခဲ့တဲ့အကြိမ်က မင်း လူရွေးပွဲ ဝင်တာကို ကြည့်ပြီးနောက်မှာ စဉ်းစားမိတာ။ ငါက သူ့ကို ဒီလောက်အထိ ပျိုးထောင်ပေးထားပြီးမှ တခြား ကုမ္ပဏီကို သွားဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲဆိုပြီးတော့ပေါ့”

“ဥက္ကဋ္ဌကလည်း အလောတကြီးနဲ့။ ကျွန်တော် ဘာမှ မပြရသေးပါဘူး”

“ရလဒ်တွေကတော့ အဲဒီလောက် မရှိသေးပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ဟန်မာရူး ဆိုတဲ့ လူကတော့ အနားမှာ ထားရကျိုး နပ်ပါတယ်။ ပြီးတော့ မင်းနဲ့ ငါ စကားပြောတဲ့ ပုံစံကို ပြောင်းဖို့လည်း အချိန်တန်ပြီလို့ ထင်တယ်”

“ကျွန်တော် မြင်ရသလောက်တော့ ဥက္ကဋ္ဌက ကျွန်တော့်ကို စာချုပ်အောက်က လူတစ်ယောက် မဟုတ်သလိုမျိုး ဆက်ဆံနေတာနဲ့ တူတယ်”

“အမှန်ပဲ။ ငါက ငါ့အောက်က လူတွေကို ယဉ်ကျေးတဲ့ စကားလုံးတွေ သုံးလေ့မရှိဘူး။ အဲဒီသဘောအရ ပြောရရင် မင်း ဒီစာရွက်ပေါ်မှာ လက်မှတ်ထိုးပြီးတာနဲ့ မင်းကို ငါ အများကြီး ဆဲဆိုမိလိမ့်မယ်”

“ဒါကတော့ သိပ်ပြီး ကြိုဆိုချင်စရာ မကောင်းလှဘူးပဲ” မာရူးက ပြုံးရင်း စာချုပ်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်တယ်။ စာချုပ်ထဲမှာတော့ အကျိုးအမြတ်ကို ၅၀:၅၀ ခွဲဝေဖို့ ဖော်ပြထားတယ်။ ကြည့်ရတာ မဆိုးပါဘူး။ သတင်းတွေထဲမှာတော့ ကျွန်ပြုစာချုပ်တွေအကြောင်း ပြောနေကြတာပဲ၊ သူလို လူသစ်တစ်ယောက်က ကုမ္ပဏီဆီကနေ ပံ့ပိုးမှုအားလုံးကို ရရှိနေပြီး အကျိုးအမြတ်ရဲ့ ၅၀ ရာခိုင်နှုန်းကို ရရှိတယ်ဆိုရင် ဒါက အထူးအခွင့်အရေး ရနေတာ ဖြစ်နိုင်တယ်။ ဒါ့အပြင် စာချုပ်သက်တမ်း တိုးတိုင်းမှာ ခွဲဝေမှုနှုန်းက ၁၀ ရာခိုင်နှုန်း ထပ်တိုးဦးမယ်။ စာချုပ်သက်တမ်းကလည်း နှစ်နှစ်ပဲဆိုတော့ တိုတောင်းလှတယ်။ အားလုံးထက် ပိုပြီးတော့ တတိယအပိုဒ်က သူ့မျက်လုံးထဲ ရောက်လာခဲ့တယ်။

“သရုပ်ဆောင်” သည် စာချုပ်သက်တမ်းအတွင်း မည်သည့်အချိန်တွင်မဆို “ကုမ္ပဏီ” နှင့် စာချုပ်ကို ဖျက်သိမ်းနိုင်သည်။

“ဒါက စာလုံးအမှား ရိုက်မိတာလား”

“လူအများကြီးက အဲဒီလို မေးကြတာပဲ”

“ဒီလိုမျိုး ဘာကန့်သတ်ချက်မှမရှိဘဲ လူတွေကို လွှတ်ပေးလိုက်ရင် ဥက္ကဋ္ဌဘက်က အကြီးအကျယ် ဆုံးရှုံးရလိမ့်မယ်”

“ငါ့မှာ ငွေပဲ ရှိတာဆိုတော့ ဒီလောက် ငွေပမာဏအနည်းငယ်ကိုတော့ ဂရုမစိုက်ပါဘူး”

“ဒုတိယအပိုဒ်မှာ ဖော်ပြထားတဲ့ ကြော်ငြာလိုမျိုး စာချုပ်တွေမှာ ကျွန်တော့်ရဲ့ တာဝန်ကို ကျွန်တော် ကျေပွန်အောင် လုပ်ခဲ့တယ်လို့ ယူဆရင်တောင်မှ ဒါက ဖမ်းမိထားတဲ့ သားကောင်ကို အလကား လွှတ်ပေးလိုက်သလိုမျိုး ဖြစ်နေတာပဲ”

အဲဒီစကားတွေကို ပြောပြီးနောက် မာရူးက သူ့ဘာသာသူ တခစ်ခစ် ရယ်မိလိုက်တယ်။ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် သူက ကုမ္ပဏီအတွက် စိတ်ပူပေးနေမိတာ ဖြစ်နေလို့ပဲ။ လီဂျွန်မင်းရဲ့ ယုံကြည်မှုကတော့ စာချုပ်ရဲ့ တတိယအပိုဒ်မှာ အထင်းသား မြင်နေရတယ်။ ဒါကို နည်းလမ်းနှစ်ခုထဲက တစ်ခုခုအဖြစ် အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်လို့ ရတယ်။ တစ်ခုကတော့ သူက မာရူးကို ကောင်းကောင်း ဆက်ဆံပြီး စာချုပ်ကို ဆက်ထိန်းထားနိုင်မယ်ဆိုတဲ့ ယုံကြည်မှု ရှိတာ၊ သို့မဟုတ်ရင် ဒုတိယတစ်ခုကတော့ သူ့ကို လိမ်ပတ်သွားတဲ့ လူတွေကို အပြစ်ပေးနိုင်တဲ့ အာဏာ ရှိတာ ဖြစ်လိမ့်မယ်။

ဖြစ်နိုင်တာကတော့ နှစ်ခုစလုံးပေါ့။ မာရူးက စာချုပ်ကို သေသေချာချာ စေ့စေ့စပ်စပ် ဖတ်ရှုလိုက်တယ်။ စာချုပ်ကို အသေးစိတ် ဖတ်ဖို့ဆိုတာ အမြဲတမ်း အရေးကြီးပါတယ်၊ အထူးသဖြင့် အသိအကျွမ်းတွေနဲ့ ချုပ်ဆိုတဲ့ စာချုပ်ဆိုရင် ပိုလို့တောင် အရေးကြီးသေးတယ်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အဲဒီဆက်ဆံရေးကို အလွဲသုံးစားလုပ်ပြီး စာချုပ်ထဲမှာ အဆိပ်အတောက် ဖြစ်စေမယ့် အပိုဒ်တွေ ထည့်သွင်းတတ်တဲ့ အခြေအနေမျိုးတွေ ရှိတတ်လို့ပဲ။

“အနုပညာ လုပ်ငန်းက ကြိုတင်ကုန်ကျစရိတ်တွေ အများကြီး လိုအပ်တယ် မဟုတ်လား။ ဒါဆိုရင် ကျွန်တော်က နာမည်မကြီးသေးခင်မှာ ကုမ္ပဏီရဲ့ ငွေတွေကိုပဲ သုံးဖြုန်းနေပြီး နာမည်ကြီးလာတဲ့ အခါကျမှလည်း ဥက္ကဋ္ဌဆီကို ငွေအများကြီး ပြန်မပေးတာမျိုး ဖြစ်သွားနိုင်တယ်နော်”

“အဲဒီသဘောကတော့ စာချုပ်က ကောင်းလွန်းလို့ မင်း JA ကနေ ထွက်သွားဖို့ မဖြစ်နိုင်ဘူးလို့ ဆိုလိုတာပဲ။ ငါကတော့ အဲဒါကို အဆင်ပြေပါတယ်။ ပြီးတော့ ဒီလောက်လေးနဲ့ ငါတို့ ကုမ္ပဏီ ဒေဝါလီခံရမယ့် အခြေအနေမျိုးဆိုရင် လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်းများစွာကတည်းက ဒေဝါလီခံလိုက်ရပြီပေါ့”

မာရူးက ခေါင်းငြိမ့်လိုက်ပြီး စာချုပ်ကို နောက်စာမျက်နှာ လှန်လိုက်တယ်။ ဆုံးဖြတ်ချက်ချဖို့အတွက် သူ အများကြီး စဉ်းစားနေဖို့ မလိုခဲ့ပါဘူး။

“ရိုက်ကူးရေး စတာနဲ့ အခြေအနေတွေက ကြီးကျယ်လာရင် မင်း ကျောင်းတက်ဖို့ အဆင်မပြေဖြစ်နိုင်တယ်။ အဲဒါကို သိတယ် မဟုတ်လား”

“စာသင်ခန်းတွေဆိုတာက နောက်ဆုံးတော့ ကျွန်တော့်ကို အလုပ်အကိုင်ကောင်း ရစေဖို့ ရည်ရွယ်တာပဲလေ။ ကျွန်တော် ငွေရှာနိုင်နေရင် ဘာမှ မဖြစ်ပါဘူး။ ပြီးတော့ ကျွန်တော်က တစ်ခါတည်းနဲ့ ရက်သတ္တပတ် အကြာကြီး ခွင့်ယူရမှာမျိုးလည်း မဟုတ်တော့ ပြဿနာမရှိနိုင်ပါဘူး”

“ဒါဆိုရင်တော့ ကျန်တာက မင်းရဲ့ တရားဝင် အုပ်ထိန်းသူဆီက ခွင့်ပြုချက်ပဲ လိုတော့တာပေါ့”

“ဩော်...” မာရူးက လက်ဗွေနှိပ်ဖို့ ပြင်ဆင်ရင်း သက်ပြင်းချလိုက်မိတယ်။ လီဂျွန်မင်းက တဟား ဟား ရယ်မောလိုက်တယ်။

“သွားပြီး ပြလိုက်ဦးလေ။ ခွင့်ပြုချက် ရပြီဆိုရင် ငါ မင်းတို့အိမ်ကို လာခဲ့မယ်”

“ဥက္ကဋ္ဌက လာမလို့လား”

“ငါ ဖွဲ့စည်းဖို့ စိတ်ကူးထားတဲ့ ကုမ္ပဏီက အမြတ်အစွန်း သက်သက်ကိုပဲ အဓိကထားတဲ့ ကုမ္ပဏီမျိုး မဟုတ်ဘူး။ ငါ လိုချင်တာက မိသားစုတစ်ခုပဲ။ ဒါပေမဲ့ ဟုတ်ပါတယ်၊ ထူးဆန်းတဲ့ လူတွေ အများကြီးနဲ့ တော်တော်လေး ဆူညံမယ့် မိသားစုတော့ ဖြစ်လိမ့်မယ်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ငါ ဖန်တီးနေတဲ့ မိသားစုက ဘေးကင်းပြီး ယုံကြည်စိတ်ချရတယ်ဆိုတာ မင်းရဲ့ မိသားစုဝင်တွေ ယုံကြည်လာအောင် ငါက နားချရမှာပေါ့။ အဲဒါက ကျင့်ဝတ်ပဲလေ”

မာရူးက ခေါင်းငြိမ့်လိုက်ပြီး စာချုပ်မူတူ နှစ်စောင်ကို စာအိတ်ထဲ ပြန်ထည့်လိုက်တယ်။

“မင်း ပြန်ဖို့ အချိန်တန်ပြီ မဟုတ်လား”

“ဟုတ်ကဲ့”

“အိမ်ကို ဘေးကင်းကင်းနဲ့ ပြန်ပါဦး”

“ပိတ်ရက်ကျမှ တွေ့ကြတာပေါ့”

မာရူးက လီဂျွန်မင်းကို နှုတ်ဆက်ပြီး စားသောက်ဆိုင်ကနေ ထွက်လာခဲ့တယ်။ ဓာတ်လှေကားစီးပြီး ပထမထပ်ကို ရောက်တဲ့အခါမှာတော့ မာရူးက ဧည့်ခန်းဆောင်မှာ ခဏရပ်ပြီး သူ့ရဲ့ စာအိတ်ကို ငေးကြည့်နေမိတယ်။ သူက နောင်ကျရင် လူ့အဖွဲ့အစည်းထဲကို နောက်တစ်ကြိမ် ပြန်ဝင်ရလိမ့်မယ်လို့ ခပ်ပါးပါးလေး တွေးခဲ့ဖူးပေမဲ့ အခု တကယ်တမ်း ကြုံလာရတဲ့ အခါမှာတော့ နည်းနည်း စိတ်လှုပ်ရှားမိတာ အမှန်ပဲ။

“လူ့အဖွဲ့အစည်းထဲကို နောက်တစ်ကြိမ် ပြန်ဝင်ရပြီပေါ့၊ ဟုတ်လား”

မာရူးက စာအိတ်ကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဆုပ်ကိုင်ရင်း အဆောက်အအုံထဲကနေ ထွက်လာခဲ့တယ်။ ဘာကြောင့်ရယ်မသိ၊ သူ့ရဲ့ မျက်နှာပေါ်မှာတော့ အပြုံးတစ်ခု ပေါ်ထွက်နေခဲ့တယ်။

* * * * * * * * *