အခန်း ၂၆၉
Vol. 27 Ch. 269
အခန်း(၂၆၉)
“မိနစ်သုံးဆယ်လောက် စောင့်ရဦးမယ်”
ရုပ်ရှင်လက်မှတ်ပေါ်က ပြသမယ့်အချိန်ကို စစ်ဆေးရင်း သူမက ပြောလိုက်တယ်။ သူတို့ကြည့်မယ့် ရုပ်ရှင်က လွန်ခဲ့တဲ့ တစ်ပတ်ကျော်လောက်ကမှ ရုံတင်ထားတဲ့ မိသားစုရုပ်ရှင်တစ်ခုပေါ့။ ဇာတ်လမ်းကတော့ ကွယ်လွန်သွားပြီးနောက်မှာတောင် သူ့မိသားစုကို ဆက်လက်ကာကွယ်ပေးခဲ့တဲ့ အမျိုးသားတစ်ယောက်အကြောင်းပါပဲ။ လေးနက်လွန်းတဲ့ ဇာတ်အိမ်လို့ ထင်ရပေမယ့် ဒါရိုက်တာက ဟာသပုံစံမျိုးနဲ့ အသက်ဝင်အောင် ရိုက်ကူးထားတယ်လို့ ဆိုကြတယ်။ အင်တာနက်ပေါ်မှာ ဒီရုပ်ရှင်ရဲ့ အမှတ်ပေးနှုန်းတွေက သိပ်မကောင်းလှပေမယ့် သူမကတော့ မိသားစုမေတ္တာနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ ရုပ်ရှင်မျိုးဆိုရင် အမြဲတမ်း အချိန်ပေးပြီး ကြည့်လေ့ရှိပါတယ်။
စုံထောက်သည်းထိတ်ရင်ဖိုဇာတ်လမ်းတွေကို ဟာသတွေထက် ပိုကြိုက်ပြီး၊ ရုပ်ရှင်တွေထက် ပြဇာတ်တွေကို ပိုသဘောကျတတ်ပေမယ့်လည်း မိသားစုမေတ္တာ ဆိုတဲ့ အရာနဲ့ တွေ့ရင်တော့ သူမ အမြဲတမ်း စိတ်အာရုံနူးညံ့သွားရစမြဲပဲ။ ဒါဟာ သူမရဲ့ ဖခင်ဖြစ်သူကို လွမ်းဆွတ်တမ်းတတဲ့ စိတ်ကြောင့်လည်း ဖြစ်နိုင်တယ်လို့ သူမ တွေးမိတယ်။
“အောက်ဆင်းပြီး အဝတ်အစားတချို့ သွားကြည့်ရအောင်”
“...ဒီမှာပဲ စောင့်နေလို့ မရဘူးလား”
“မရဘူး ထင်တာပဲ”
သူမက မာရူးရဲ့ လက်မောင်းကို ဆွဲခေါ်လိုက်တယ်။ လက်မှတ်ရောင်းကောင်တာ ရှေ့က ဆိုဖာပေါ်မှာ ထိုင်နေတဲ့ မာရူးခမျာလည်း သူ့အလိုဆန္ဒမပါဘဲ အတင်းထရပ်လိုက်ရတော့တာပေါ့။
“ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် မိနစ်သုံးဆယ် စောင့်ရဦးမှာကို။ ဒီမှာ ဒီတိုင်းထိုင်နေမယ့်အစား ဟိုဟိုဒီဒီ လျှောက်ကြည့်တာက ပိုကောင်းပါတယ်”
မသွားချင်လို့ ညည်းညူပြီး အော်ဟစ်ဆန္ဒပြနေတဲ့ မာရူးကို အတင်းဆွဲခေါ်ရင်း စက်လှေကားကနေ အောက်ထပ်ကို ဆင်းခဲ့ကြတယ်။ စတုတ္ထထပ်တစ်ခုလုံးကတော့ အဝတ်အထည်ဆိုင်တွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေတာပဲ။ မကြာခင် ရောက်ရှိလာတော့မယ့် နွေရာသီအတွက် တောက်ပတဲ့ အရောင်အသွေးစုံ လှပတဲ့ အဝတ်အစားတွေက အများသား။ အနံ့အသစ်တွေ ထွက်နေတဲ့ အဝတ်အစားတွေကြားထဲမှာ လျှောက်ကြည့်နေရင်းနဲ့ပဲ သူမ ခေါင်းကို လှည့်ကြည့်လိုက်မိတယ်။ သူမရဲ့ အနောက် ခပ်လှမ်းလှမ်းမှာ တစ်စုံတစ်ခုကို စူးစူးစိုက်စိုက် ကြည့်နေတဲ့ မာရူးကို မြင်လိုက်ရတာကြောင့်ပဲ။ ဘာကို ကြည့်နေတာပါလိမ့်လို့ တွေးရင်း သူ့ဆီကို လျှောက်သွားလိုက်တယ်။ ဒီမှာတင် မာရူးဟာ မန်နကင်ရုပ်ကြီးကို စိုက်ကြည့်နေတာကို တွေ့လိုက်ရပြီး၊ ပိုပြီး တိတိကျကျ ပြောရရင်တော့ အဲဒီပလပ်စတစ်ရုပ်ကြီး ဝတ်ဆင်ထားတဲ့ ရေကူးဝတ်စုံကို ကြည့်နေတာ ဖြစ်လို့ သူမ မျက်မှောင်ကြုတ်သွားရတယ်။
“ဒီအင်္ကျီက မင်းနဲ့ဆို သိပ်လိုက်မှာပဲလို့ တွေးနေတာ”
“နှာဘူး”
သူမက မာရူးရဲ့ လက်မောင်းကို လိမ်ဆွဲလိုက်ပြီး အဲဒီနေရာကနေ ချက်ချင်း ထွက်လာခဲ့တယ်။ သူက အမျိုးသမီး ရေကူးဝတ်စုံကို ဒီလောက်အထိ အဝတ်မလွတ် စိုက်ကြည့်နေလိမ့်မယ်လို့ သူမ မထင်ထားခဲ့မိဘူးလေ။ ဆိုင်ဝန်ထမ်းက သူ့ကို ထူးဆန်းတဲ့ အကြည့်တွေနဲ့ ကြည့်နေတာကို သတိထားမိလိုက်တာကြောင့် သူမရဲ့ မျက်နှာတစ်ခုလုံးလည်း ပူထူသွားရပါတယ်။
“ဘီကီနီဆိုရင် ပိုကောင်းမယ် ထင်တယ်”
“ဘာတွေ လျှောက်ပြောနေတာလဲ”
“ဒီနွေရာသီမှာ ငါတို့ ပင်လယ်ကမ်းခြေ သွားသင့်တယ်လေ။ မနှစ်ကတော့ အလုပ်တွေ သိပ်များနေလို့ မသွားဖြစ်ခဲ့ပေမယ့် ဒီနှစ်တော့ သွားနိုင်မှာပါ။ နှစ်ရက်နဲ့ တစ်ညပေါ့။ ဘယ်လိုလဲ”
“ငါမသွားဘူး”
“ဘာလို့လဲ”
“ဘာလို့လဲ ဆိုတာက ဘာကို ပြောတာလဲ”
စတုတ္ထထပ်မှာ လျှောက်သွားနေရင်းနဲ့ မာရူးက ရေကူးဝတ်စုံ ဝတ်ထားတဲ့ အရုပ်တွေကို မြင်တိုင်း ခြေလှမ်းရပ်ပြီး လိုက်လံအကဲဖြတ်နေတာကြောင့် သူမမှာတော့ သူ့ကို အတင်းတားဆီးဖို့အတွက် အတော်လေး အားစိုက်လိုက်ရတယ်။ ဟိုဟိုဒီဒီ ပတ်ကြည့်ပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ သူမ ခေါင်းထဲကို အတွေးတစ်ခု ဝင်လာခဲ့တယ်။ သူ ဒါကို သက်သက်မဲ့ တမင်သက်သက် လုပ်နေတာများလား။
“ငါက အတင်းဆွဲခေါ်လာလို့ ဆန္ဒပြနေတာ မဟုတ်လား”
“အခုမှ သတိထားမိတာလား” မာရူးက လှောင်ပြုံး ပြုံးလိုက်တယ်။
သူမက ခေါင်းကို ယမ်းလိုက်မိတယ်။
“ဒါပေမဲ့ မင်းနဲ့လိုက်မှာပဲလို့ ပြောတာက တကယ်ပြောတာပါ”
စကားပြိုင်ပြောတဲ့ နေရာမှာတော့ သူမအနေနဲ့ သူ့ကို ဘယ်လိုမှ မနိုင်နိုင်ဘူးဆိုတာကို ဝန်ခံရလိမ့်မယ်။ သူက သူမရဲ့ အားနည်းချက်ကို အမြဲတမ်း တိုက်ခိုက်တတ်ပြီး၊ သူမဘက်က ပြန်လည် တုံ့ပြန်ဖို့ ကြိုးစားတဲ့အခါတိုင်းလည်း ရှက်စရာကောင်းတဲ့ အကြောင်းအရာတွေကိုသာ ပြန်ပြောမိနေတတ်လို့ပဲ။ နိုင်နိုင်မယ့် တစ်ခုတည်းသော နည်းလမ်းကတော့ ဘာမှပြန်မပြောဘဲ နေတာပါပဲ။
သူမက မာရူးရဲ့ ညာလက်ကို သူမလက်နဲ့ တွဲချိတ်လိုက်တယ်။ ပြီးတော့ သူမဘေးကနေ ဘယ်မှ လျှောက်မသွားနိုင်အောင် အတင်းဆွဲခေါ်ထားလိုက်တော့တယ်။ သူမရဲ့ ဘေးနားမှာ ကပ်နေရင်တော့ သူ ဒီလို ထူးဆန်းတဲ့ စကားလုံးတွေကို ပြောနိုင်တော့မှာ မဟုတ်ဘူးလို့ သူမ တွေးထားတာကိုး။
ဒါပေမဲ့လည်း မာရူးက သူမ ထင်ထားတာထက်ကို ပိုပြီး လူလည်ကျလွန်းပါတယ်။ ဥပမာပြောရရင် သူက ဆိုင်ဝန်ထမ်းတွေကို ‘ဒီအင်္ကျီက ကျွန်တော့်ရည်းစားနဲ့ဆို လိုက်ဖက်မယ့်ပုံ မပေါ်ဘူးလား’ ဆိုပြီး ဗြောင်ကျကျ လျှောက်မေးနေတာမျိုး တင်မကဘဲ၊ အတွင်းခံဘောင်းဘီဆိုင်က အဝတ်အစားတွေကိုပါ စိုက်ကြည့်နေခဲ့သေးတယ်။
သူမ အရှုံးပေးလိုက်ရပါပြီ။ ဒီလောက်အထိ နှာဘူးကျလှတဲ့ လူကို သူမအနေနဲ့ ဘယ်လိုမှ မယှဉ်နိုင်ပါဘူး။ သူမက နာရီကို ကြည့်ဖို့ လက်မောင်းကို မြှောက်လိုက်တယ်။ ရုပ်ရှင်ပြသမယ့် အချိန်လည်း နီးနေပြီပဲ။
“ကဲပါ... သွားကြရအောင်”
သူမက မာရူးကို ဆွဲပြီး အပေါ်ထပ်ကို တက်ခဲ့တယ်။ လက်မှတ်စစ်တဲ့ ဝန်ထမ်းကို လက်မှတ်ပြပြီးတဲ့နောက် သူ့ရဲ့ လမ်းညွှန်မှုအတိုင်း လိုက်သွားခဲ့ကြတယ်။ သူတို့က မှိန်ပြပြ မီးရောင်ရှိတဲ့ လမ်းအတိုင်း လျှောက်သွားပြီး အမှတ် ၅ ရုံထဲကို ရောက်ရှိသွားခဲ့တယ်။
“လူ သိပ်မရှိဘူးပဲ”
“နာမည်ကြီး ရုပ်ရှင်အကြီးစားကြီး တစ်ခုက အခုတင်ပဲ ရုံတင်ထားတာဆိုတော့ လူတွေအကုန်လုံး အဲဒီဘက်ကိုပဲ စုပြုံသွားကြတာ ဖြစ်မှာပေါ့” ထိုင်ခုံမှာ ထိုင်ရင်း မာရူးက ပြောလိုက်တယ်။
တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ ပြသနေတဲ့ ရုပ်ရှင်က ဝမ်ဘီလီယံပေါင်းများစွာ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံထားတဲ့ အက်ရှင်ရုပ်ရှင်အကြီးစားကြီး ဖြစ်နေတာမို့ ဒါက သိပ်ပြီးတော့ အံ့ဩစရာတော့ မဟုတ်ပါဘူး။
“ဟောလိဝုဒ် ရုပ်ရှင်တွေက ဘာဖြစ်လို့ ဒီလောက်အထိ ဘတ်ဂျက်တွေ အများကြီး သုံးရတာပါလိမ့်”
“မင်းသမီး၊ မင်းသားတွေကို ငှားရမ်းခကတင် ဘတ်ဂျက်တစ်ခုလုံးရဲ့ ထက်ဝက်ကျော်လောက် ရှိနေလို့ ဖြစ်မှာပေါ့”
“တကယ်ကြီးလား”
သူမက ရုပ်ရှင်လောကနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ဘာမှမသိတာကြောင့် ဒါကို အရင်က မကြားဖူးခဲ့ပါဘူး။ သူမက သူ့ကို ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ မာရူးက ဆက်လက် ရှင်းပြနေတယ်။
“အထူးပြုလုပ်ချက်တွေ ရိုက်ကူးတာ၊ လမ်းတွေကို ပိတ်ဆို့တာနဲ့ အရံသရုပ်ဆောင်တွေကို ငှားရမ်းတာတွေက ငွေကြေးအချို့ လိုအပ်နိုင်တာ မှန်ပေမယ့်၊ ဟောလိဝုဒ်က ကမ္ဘာကျော် ကြယ်ပွင့် သရုပ်ဆောင်တွေကိုသာ ဖယ်ထုတ်လိုက်ရင် ဘတ်ဂျက်ရဲ့ ထက်ဝက်အောက်ပဲ ကျန်တော့မှာ”
“ဒါဆို သူတို့ကို ငှားရမ်းခကတင် ဘီလီယံနဲ့ချီ ကုန်ကျတာပေါ့”
“မဟုတ်ဘူး... မင်း နောက်ထပ် သုညတစ်လုံး ထပ်ထည့်ရမယ်”
“မင်း ပြောတာက သရုပ်ဆောင်တွေ အားလုံးပေါင်းရဲ့ ကုန်ကျစရိတ်ကို ပြောတာ မဟုတ်လား”
“မဟုတ်ဘူးလေ... နာမည်ကြီး သရုပ်ဆောင် တစ်ယောက်တည်းကိုတင် ဝမ်ဆယ်ဘီလီယံထက်မက ပေးရတာ။ ဘေးက ရုံမှာ ပြနေတဲ့ ရုပ်ရှင်က နောက်ဆက်တွဲဇာတ်လမ်းလေ။ အဲဒီဇာတ်လမ်းရဲ့ ခေါင်းဆောင်မင်းသားကို ငှားရမ်းခတင် ဝမ်ဘီလီယံ ၂၀ ကုန်ကျတယ်လို့ သိထားတယ်”
“မဖြစ်နိုင်တာ”
အသေးစား ဇာတ်လမ်းတစ်ခုဆိုရင် ကုန်ကျစရိတ် သိပ်မရှိလှဘဲ ဝမ် ၁၀ သန်းအောက်နဲ့တင် ဖန်တီးနိုင်တာပဲ။ ဒါကတော့ ပြဇာတ်ရုံ ငှားရမ်းခတွေကို ထည့်မတွက်ထားတဲ့ အခြေအနေပေါ့။
ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ဝမ် ၁၀ သန်းဆိုတာက ငွေအမြောက်အမြားလို့ ထင်ရပေမယ့်၊ ဟောလိဝုဒ် သရုပ်ဆောင်တွေကတော့ အဲဒီပမာဏထက် အဆပေါင်းများစွာ၊ မဟုတ်ဘူး... အဆပေါင်း ရာနဲ့ချီပြီး ပိုမိုရရှိနေကြတာမို့ သူမအနေနဲ့ မယုံနိုင်အောင် ဖြစ်နေရတယ်။
“ဒီလောက်အထိ ကုန်ကျစရိတ်များနေတာကို အဲဒီသရုပ်ဆောင်တွေကို ငှားရမ်းဖို့ တကယ်ပဲ အကြောင်းပြချက် ရှိလို့လား။ ငါသာဆိုရင် တခြားအရာတွေမှာ ပိုပြီး ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှာပဲ။ တခြားသရုပ်ဆောင်တွေကို ငှားရမ်းပြီး ပိုကောင်းတဲ့ စင်မြင့်တစ်ခုကို ဖန်တီးမှာပေါ့”
သူမက မခံချင်စိတ်နဲ့ ဒေါသတောင် အနည်းငယ် ထွက်မိသွားတယ်။ သူမကိုယ်တိုင် ပြဇာတ်တွေအတွက် ပြင်ဆင်နေပြီး လေ့လာနေတာမို့ ဒီလောကထဲက လူတွေရဲ့ ဘဝက ဘယ်လောက်အထိ ခက်ခဲကြမ်းတမ်းသလဲဆိုတာကို သိနေလို့ပဲ။ ဒါပေမဲ့ ဒါက တခြားနိုင်ငံမှာ ဖြစ်ပျက်နေတာ ဆိုစေဦးတော့၊ သရုပ်ဆောင်တစ်ယောက်ကို ငှားရမ်းခက ဝမ်ဘီလီယံပေါင်းများစွာအထိ ကုန်ကျနေရတယ်တဲ့လား။
သူမရဲ့ စကားကြောင့် မာရူးက ခပ်ဖျော့ဖျော့လေး ပြုံးလိုက်တယ်။ သူ့ရဲ့ အပြုံးက သနားကရုဏာသက်တဲ့ အပြုံးမျိုးတော့ မဟုတ်ပါဘူး။
“မင်းပြောတာက တကယ်ပဲ အဓိပ္ပာယ်ရှိပါတယ်။ သရုပ်ဆောင်တွေကို ငှားရမ်းခက ဒီလောက်အထိ မများဘူးဆိုရင်၊ သူတို့အနေနဲ့ တခြားအပိုင်းတွေကို ပိုပြီး ပံ့ပိုးပေးနိုင်မှာဖြစ်ပြီး ပိုမိုကောင်းမွန်တဲ့ အရည်အသွေးရှိတဲ့ ရုပ်ရှင်တွေကို ဖန်တီးနိုင်မှာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ရုပ်ရှင်ဆိုတာက အနုပညာသက်သက်တင် မဟုတ်ဘဲ စီးပွားရေးလည်း ဖြစ်နေလို့ပဲ။ စီးပွားရေးလောကမှာတော့ အောင်မြင်မှု သေချာပြီးသား အရာ ဒါမှမဟုတ် လူတစ်ယောက်အတွက် ငွေအမြောက်အမြား ရင်းနှီးမြှုပ်နှံလေ့ရှိကြတယ်။ ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ အဲဒီရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုကနေ အမြတ်အစွန်းတွေ သေချာပေါက် ပြန်လည်ရရှိမှာမို့လို့ပဲ။ အရာအားလုံးထက် ပိုအရေးကြီးတာက လူတွေရဲ့ တန်ဖိုးကို ငွေကြေးနဲ့ တိတိကျကျ သတ်မှတ်လို့ မရနိုင်ဘူးဆိုတဲ့ အချက်ပါပဲ။ တို့အတွက်တော့ ဒေါ်လာ ၁၀ သန်းဆိုတာ အများကြီးလို့ ထင်ရပေမယ့် ရုပ်ရှင်ထုတ်လုပ်သူတွေအတွက်ကတော့ ဒါက တကယ်တမ်း သိပ်ကို သက်သာလှပါတယ်လို့ တွေးနေကြမှာ။ ဘေးက ရုံမှာ ပြနေတဲ့ ရုပ်ရှင်ကလည်း အဲဒီလိုမျိုးပါပဲ။ အရင်ထွက်ထားတဲ့ ပထမဇာတ်လမ်းက ကမ္ဘာပေါ်မှာ အကြီးအကျယ် ပေါက်ခဲ့တယ် မဟုတ်လား။ ဒါကြောင့် ထုတ်လုပ်သူတွေက အဲဒီလူကြိုက်များမှုကို အသုံးချပြီး နောက်ဆက်တွဲဇာတ်လမ်းကို ဖန်တီးချင်ကြတာ သဘာဝပဲ။ ဒါကို လုပ်ဖို့အတွက်ဆိုရင် အရင်ဇာတ်လမ်းက ခေါင်းဆောင်မင်းသားကိုပဲ ပြန်လည်ငှားရမ်းဖို့ လိုအပ်လိမ့်မယ်။ ထုတ်လုပ်သူတွေက သူ့ကို အလိုရှိနေမှန်း သိနေတဲ့ သရုပ်ဆောင်ကလည်း ငွေကြေးအမြောက်အမြား တောင်းဆိုနိုင်တာပေါ့။ မင်းထင်တာတော့ အရင်ဇာတ်လမ်းတုန်းက ခေါင်းဆောင်မင်းသားကို ငှားရမ်းဖို့ ဘယ်လောက်အထိ အသုံးပြုခဲ့ရမယ် ထင်လို့လဲ”
မာရူးရဲ့ မေးခွန်းကို ကြားလိုက်ရတဲ့အခါ သူမက ခဏလောက် အတွေးပွားသွားမိတယ်။ နောက်ဆက်တွဲ ဇာတ်လမ်းမှာ ဝမ်ဘီလီယံ ၂၀ တောင် ဖြစ်နေတာဆိုတော့၊ အရင်ဇာတ်လမ်းတုန်းကလည်း အလားတူပဲ ဖြစ်မှာပေါ့။
“နောက်ဆက်တွဲ ဇာတ်လမ်းမှာ နည်းနည်းတက်လာတာကို ထည့်တွက်ရင် ဝမ် ၁၇ ဘီလီယံလောက် ဖြစ်မလား”
“မဟုတ်ဘူး... ဝမ် ၂ ဘီလီယံပဲ ရှိခဲ့တာ”
“ဒါဆို နောက်ဆက်တွဲ ဇာတ်လမ်းကျမှ ဆယ်ဆလောက် ကြီးသွားတာပေါ့”
“အတိအကျပဲ”
“ဒါပေမဲ့ သူတို့က အဲဒီလူကိုပဲ ငှားရမ်းနေကြတုန်းပဲလား။ ဆယ်ဆလောက် ပိုပေးနေရတာကိုတောင်မှလား”
“ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ အဲဒီရုပ်ရှင်အတွက် အဲဒီသရုပ်ဆောင် မပါရင် မဖြစ်လို့ပဲ။ ပြီးတော့ တခြားသရုပ်ဆောင်တွေကလည်း ပုံရိပ်တစ်ခု အသေအချာ သတ်မှတ်ပြီးသား ဖြစ်နေတဲ့ ဇာတ်ကောင်နေရာမှာ ဝင်ရောက်သရုပ်ဆောင်ဖို့ မလိုလားကြဘူး။ ငါဆိုရင်လည်း အတူတူပဲ ဖြစ်မှာပါ။ ဒါရိုက်တာက ငါ့ကို ‘အရင်သရုပ်ဆောင်နဲ့ ညှိနှိုင်းရတာ အဆင်မပြေလို့ မင်းပဲ အဲဒီနေရာမှာ ဝင်သရုပ်ဆောင်ပေးပါ’ လို့ ပြောလာရင် ငါကတော့ ချက်ချင်း ငြင်းပယ်မှာပဲ။ စွန့်စားရမှုက သိပ်ကို ကြီးမားလွန်းလို့။ ဒါတင်မကသေးဘူး၊ အဲဒီရုပ်ရှင်က တစ်ကမ္ဘာလုံးမှာ ပြသမယ့် ဟောလိဝုဒ် ရုပ်ရှင်အမျိုးအစားလည်း ဖြစ်နေလို့ပဲ”
“...ဒါကြောင့်မို့လို့ကိုး”
“ဒီဇာတ်ကောင် နေရာက အခုဆိုရင် အဲဒီသရုပ်ဆောင် တစ်ယောက်တည်းအတွက်ပဲ သီးသန့် ဖြစ်သွားပြီ။ လူတွေပြောလေ့ရှိတဲ့ ‘ဘယ်သူနဲ့မှ အစားထိုးလို့မရတဲ့လူ’ ဆိုတာ ဒါမျိုးကို ပြောတာ ထင်ပါရဲ့”
သူမက နက္ခတ်ဗေဒင်ပမာဏလောက် ကြီးမားလှတဲ့ ငွေကြေးပမာဏကြောင့် ခဏလောက် မှင်တက်သွားပြီးမှ ခေါင်းကို လှည့်ပြီး မာရူးကို ကြည့်လိုက်တယ်။
“မင်းက ဒီအကြောင်းအရာတွေကို အတော်လေး သိတာပဲနော်”
“သိရမှာပေါ့။ ဒါက အနာဂတ်မှာ လျှောက်လှမ်းဖို့ ကြိုးစားနေတဲ့ လောကကြီးပဲကို”
သူမက ထိုင်ခုံကို မှီထားတဲ့ မာရူးကို တစ်ချက် ငေးကြည့်လိုက်မိတယ်။
သူက တစ်ခါတရံမှာ သိပ်ကို လည်လည်ဝယ်ဝယ် ရှိလှပြီး စနောက်ကျီစယ်တတ်ပေမယ့်၊ သူမနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ အကြောင်းအရာတွေမှာဆိုရင်တော့ သိပ်ကို ရင့်ကျက် တည်ငြိမ်လွန်းလှပါတယ်။ သူက သူမရဲ့ ရှေ့မှောက်မှာ ကြည့်ကောင်းအောင် သက်သက်မဲ့ လုပ်ပြနေတာမျိုးလည်း မဟုတ်ပါဘူး။ သူ့ရဲ့ စကားလုံးတွေမှာ ခိုင်မာတဲ့ ယုံကြည်ချက်တွေ ရှိနေတာကြောင့် သူမအနေနဲ့ နားထောင်နေရင်းနဲ့ပဲ သူ့ရဲ့ စကားတွေထဲကို စီးမျောသွားရစမြဲပဲ။
ဒါကြောင့် မာရူးက သူ့ရဲ့ အနာဂတ် အလုပ်အကိုင်အတွက် အလေးအနက် တွေးတောနေတာ ဖြစ်မှာပေါ့။ သူမကိုယ်တိုင်လည်း အနာဂတ်မှာ သရုပ်ဆောင်လောကထဲကို ဝင်ရောက်ချင်တဲ့ အိပ်မက် ရှိနေခဲ့တာပဲ။ ဒါကို လျှောက်လှမ်းနိုင်ဖို့အတွက်လည်း သူမကိုယ်တိုင် ကြိုးစား အားထုတ်နေပါတယ်။ ဒါပေမဲ့လည်း မာရူးနဲ့ နှိုင်းယှဉ်လိုက်ရင် သူမက အများကြီး နောက်ကျကျန်နေခဲ့သလို ခံစားလိုက်ရတာကြောင့် စိတ်ထဲမှာ မသက်မသာ ဖြစ်သွားရတယ်။ သူက သိပ်ကို နီးကပ်နေပေမယ့်လည်း၊ တစ်ဖက်မှာတော့ သိပ်ကို ဝေးကွာလွန်းနေသလိုမျိုး ခံစားချက်ပေါ့။
အဲဒီအချိန်မှာပဲ မာရူးက သူမရဲ့ လက်ကို ညင်သာစွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်တယ်။ ဒါဟာ သူမရဲ့ စိတ်ထဲက အတွေးတွေကို ဖတ်မိသွားသလိုမျိုး၊ သူမအနေနဲ့ ဒီလောက်အထိ စိုးရိမ်ပူပန်နေဖို့ မလိုပါဘူးလို့ ပြောလိုက်သလိုမျိုးပါပဲ။
“မင်း နှေးကွေးနေရုံနဲ့ နောက်ကျကျန်နေခဲ့ပြီလို့ မဆိုလိုပါဘူး။ ပြီးတော့ မင်းက အခုလည်း နှေးမနေပါဘူး။ လောနေဖို့ မလိုပါဘူး။ ကိုယ်က မင်းထက်စာရင် ကံနည်းနည်း ပိုကောင်းသွားခဲ့ရုံတင်ပါ”
သူ့ရဲ့ ကြင်နာလှတဲ့ စကားလုံးတွေက သူမရဲ့ စိတ်ကို နွေးထွေးစွာ နှစ်သိမ့်ပေးလိုက်သလိုပါပဲ။ သူမက ပြုံးလိုက်ပြီး မာရူးရဲ့ ပုခုံးပေါ်ကို ခေါင်းမှီလိုက်တယ်။ လောလောဆယ်မှာတော့ ဒီအတိုင်းလေးပဲ နေချင်မိတာပေါ့။
ဒီအချိန်မှာပဲ ပြသနေတဲ့ ကြော်ငြာတွေ ပြီးဆုံးသွားပြီး ရုပ်ရှင်ရုံတစ်ခုလုံး မှောင်မိုက်သွားခဲ့တယ်။ စက်ပစ္စည်းတွေရဲ့ မြည်သံနဲ့အတူ လိုက်ကာတွေက အနည်းငယ် နိမ့်ဆင်းသွားခဲ့တယ်။ စိတ်ထဲမှာ သက်တောင့်သက်သာ ရှိလှတာကြောင့် သူမက မာရူးရဲ့ ပုခုံးပေါ်ကို ခေါင်းထပ်မှီထားလိုက်မိတယ်။ မာရူး ဆုပ်ကိုင်ထားတဲ့ သူမရဲ့ လက်ကလေးက နွေးထွေးလို့နေပါတယ်။
‘ငါ သူ့အပေါ်ကို မှီခိုနေမိတာများလား’
မိမိကိုယ်ကို ပြန်လည်မေးခွန်းထုတ်မိပေမယ့်လည်း၊ အဖြေကိုတော့ သူမကိုယ်တိုင် သိရှိပြီးသား ဖြစ်နေခဲ့ပြီ။ မာရူးက သူ့ရဲ့ အသက်အရွယ်တူ တခြားသူတွေနဲ့ နှိုင်းယှဉ်ရင် တကယ်ပဲ ကွဲပြားခြားနားလွန်းပါတယ်။ တစ်ခုခုနဲ့ နှိုင်းယှဉ်ရမယ်ဆိုရင်တော့ သူက အချိန်ကာလတွေ ဘယ်လောက်ပဲ ပြောင်းလဲပါစေ ဒီအတိုင်း မတ်မတ်ရပ်နေတဲ့ လမ်းဘေးမီးတိုင်ကြီး တစ်ခုလိုပါပဲ။ လူတွေက အဲဒီလမ်းဘေးမီးတိုင်ကြီးရဲ့ အောက်ကနေ အမြဲတမ်း ဖြတ်သန်းသွားလာနေကြပေမယ့် သတိမထားမိတတ်ကြဘူး၊ ဒါပေမဲ့ မှောင်မိုက်တဲ့ အချိန်ရောက်လာတဲ့အခါမှာတော့ အဲဒီလမ်းဘေးမီးတိုင်ကြီးက သိပ်ကို စိတ်အေးချမ်းသာယာမှု ပေးနိုင်စွမ်းရှိတာကိုး။ ရာသီဥတုက ဘယ်လောက်ပဲ မုန်တိုင်းထန်နေပါစေ သူမရဲ့အပေါ်ကို အမြဲတမ်း အလင်းရောင် ဖြန့်ကျက်ပေးမယ့် အမျိုးသားတစ်ယောက်ပဲလို့ တွေးမိရင်း သူမ ပြုံးလိုက်မိတယ်။
ရုပ်ရှင်စတင်ပြသပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ သူမက ရုပ်ရှင်ဆီကိုပဲ အာရုံစိုက်လိုက်တော့တယ်။ နွေးထွေးလှတဲ့ မိသားစုတစ်ခု ရှိနေခဲ့တယ်။ သူတို့တွေက ဒီထက်ပိုပြီး ပျော်ရွှင်စရာမရှိတော့ဘူးလို့ ထင်ရလောက်အောင်ပါပဲ။ ဒါပေမဲ့လည်း နောက်ခံတေးဂီတသံက မြင့်တက်လာတာနဲ့အမျှ၊ ခင်ပွန်းဖြစ်သူရဲ့ မသက်မသာ ဖြစ်နေတဲ့ မျက်နှာအမူအရာက ကံမကောင်းတဲ့ အဖြစ်အပျက်တစ်ခုခု ရောက်ရှိတော့မယ်ဆိုတာကို ကြိုတင်နိမိတ်ပြနေခဲ့ပြီး၊ မကြာခင်မှာပဲ ခင်ပွန်းဖြစ်သူက မတော်တဆမှုတစ်ခုကြောင့် ကွယ်လွန်သွားခဲ့ရတယ်။ ဝမ်းနည်းစရာကောင်းတဲ့ အဖြူအမည်း သင်္ဂြိုဟ်ခြင်း အခမ်းအနားကြီးက မျက်တောင်တခတ်အတွင်း ဖြတ်သန်းသွားခဲ့တယ်။ ဒါက ရိုမန်းတစ်ဟာသ ရုပ်ရှင်အမျိုးအစား ဖြစ်ရမှာမို့လို့ ဝမ်းနည်းစရာ အပိုင်းက သိပ်ပြီးတော့ မရှည်လျားလှပါဘူး။
ဒါပေမဲ့လည်း သူမရဲ့ နှာခေါင်းဝမှာ စပ်ဖျင်းဖျင်းဖြစ်လာပြီး မျက်ရည်ကျချင်သလို ခံစားလိုက်ရတယ်။ သူမက မာရူးရဲ့ မျက်နှာအမူအရာကို ရုတ်တရက် ကြည့်ချင်စိတ် ပေါ်လာခဲ့မိတယ်။ သူလည်း အခုအချိန်မှာ ဝမ်းနည်းနေတဲ့ မျက်နှာကြီး ဖြစ်နေမလား။ သူမ သိထားသလောက်ဆိုရင်တော့ သူက ရုပ်ရှင်ကို အကဲဖြတ် တွေးတောနေလိမ့်မယ်လို့ ထင်ထားခဲ့တာ။
သူမက ကိုယ်ကို အနည်းငယ် လှည့်ပြီး မာရူးကို ကြည့်လိုက်တယ်။
ပိတ်ကားပေါ်ကနေ ပြန်လည်ထွက်ပေါ်လာတဲ့ အလင်းရောင်က မာရူးရဲ့ မျက်ဝန်းတွေထဲမှာ မှိုင်းပြပြ လှုပ်ခတ်နေခဲ့တယ်။ မှိုင်းပြပြ လှုပ်ခတ်နေရတဲ့ အကြောင်းရင်း ရှိနေခဲ့တာပေါ့။ ဒါက မာရူး တကယ်ပဲ ငိုနေလို့ ဖြစ်ပါတယ်။ သူက အများကြီး ငိုနေခဲ့တာပဲ။ သူက ဘာအသံမှ ထွက်မလာခဲ့တာ မှန်ပေမယ့်၊ သူ့ရဲ့ ငိုရှိုက်မှုက သူ့ရဲ့ ရင်ထဲကနေ အော်ဟစ်အက်ကွဲနေသလိုမျိုး ဖြစ်နေတာကြောင့် သူမမှာတော့ သူ့ကို မိန်းမောတွေဝေစွာ ငေးကြည့်နေမိရုံကလွဲလို့ ဘာမှမတတ်နိုင်ခဲ့ဘူး။
အမြဲတမ်း ကြံ့ခိုင်တောင့်တင်းလှတဲ့ ချစ်သူက အခုအချိန်မှာတော့ သိပ်ကို အားနည်းလွန်းနေသလို ခံစားရပြီး၊ လက်တစ်ချက် တည်းနဲ့တင် ဖန်ခွက်တစ်ခုလို ကွဲအက်သွားတော့မယ့်ပုံမျိုး ဖြစ်နေခဲ့တယ်။
မသိစိတ်ရဲ့ စေခိုင်းမှုကြောင့်ပဲ သူမက မာရူးရဲ့ လက်ကို သူမရဲ့ လက်နှစ်ဖက်လုံးနဲ့ ဆုပ်ကိုင်လိုက်မိတယ်။ ပြီးတော့ အနည်းငယ် နာကျင်သွားရလောက်တဲ့အထိ တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဆုပ်ကိုင်ထားလိုက်မိတာပေါ့။ မာရူးက တုန့်ခနဲ ဖြစ်သွားပြီး သူမကို ပြန်လည်ကြည့်ရှုလာခဲ့တယ်။ သူကိုယ်တိုင် ငိုနေမိမှန်းတောင် မသိလိုက်ရသလိုမျိုး မျက်ရည်တွေကို အလျင်အမြန် သုတ်လိုက်တော့တယ်။
သူ ဘာဖြစ်လို့ ငိုရတာပါလိမ့်။
သူမက မေးမြန်းချင်ပေမယ့်လည်း မမေးဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။ အဲဒီအစား သူ့ရဲ့ လက်ကို ပိုပြီး တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဆုပ်ကိုင်ပေးထားလိုက်တယ်၊ သူ အားနည်းပြီး နွဲ့လျနေတဲ့ အချိန်မှာ သူမအပေါ်ကို ပိုပြီး မှီခိုနိုင်အောင်လို့ပေါ့။ သူက သူမကို အားကိုးထိုက်တယ်လို့ ယူဆသလား မသိနိုင်ပေမယ့်လည်း... သူမအနေနဲ့ ငြိမ်သက်ပြီး မနေချင်တော့ပါဘူး။
“ငါ ဘယ်မှ ထွက်မသွားဘူး”
ထူးဆန်းလှပါတယ်။ သူမ ဘာဖြစ်လို့ အဲဒီလို စကားလုံးမျိုးကို ပြောမိလိုက်မှန်း မသိတော့ဘူး။ ဒါပေမဲ့ သူမ သေချာပေါက် သိနေတဲ့ အရာတစ်ခုတော့ ရှိနေခဲ့တယ်။ အဲဒီစကားလုံးတွေက သူမရဲ့ ဦးနှောက်ကနေ ထွက်လာတာလည်း မဟုတ်သလို၊ သူမရဲ့ နှလုံးသားကနေ ထွက်လာတာလည်း မဟုတ်ပါဘူး၊ အဲဒီထက်မက ပိုပြီး ဝေးကွာလှတဲ့ တစ်နေရာရာကနေ ထွက်ပေါ်လာတာ ဖြစ်ပေမယ့် ဒါဟာ သူမကိုယ်တိုင်ပဲ ဖြစ်နေခဲ့တယ်။ သူမက ပြုံးလိုက်ပြီး မာရူးရဲ့ မျက်နှာကို သုတ်ပေးလိုက်မိတယ်။
ဒီမှာတင် မာရူးက ခပ်ဖျော့ဖျော့လေး ပြုံးပြနိုင်ခဲ့တော့တယ်။
“ကိုယ် သိပါတယ်”
ဒါကတော့ သူ့ရဲ့ ပြန်လည်ဖြေကြားချက်ပါပဲ။
* * * * * * * * *