အခန်း ၂၇၀

အခန်း(၂၇၀)

ရုပ်ရှင်ပြီးလို့ ဇာတ်သိမ်းခရက်ဒစ်တွေ တက်လာတဲ့အထိ မာရူးက ဘာတစ်ခွန်းမှမပြောဘဲ စခရင်ကိုပဲ စိုက်ကြည့်နေမိတယ်။ ဇာတ်လမ်းကတော့ ရိုးရိုးလေးပါပဲ။ 'သေသူနဲ့ ရှင်သူကြားက ဆက်သွယ်မှု' ဆိုတဲ့ ရိုးအီနေတဲ့ ဇာတ်ကွက်မျိုးပေါ့။ သရုပ်ဆောင်တွေရဲ့ သရုပ်ဆောင်ချက်က အသင့်အတင့်ရှိပြီး ရိုးအီနေတဲ့ ပုံစံခွက်တွေကြောင့် ရုပ်ရှင်က ချီးမွမ်းလောက်စရာ မရှိပေမဲ့ အချိန်ကုန်ရကျိုးတော့ မနည်းပါဘူး။ ရိုးရိုးရှင်းရှင်းပြောရရင် အဆင်ပြေတယ်ဆိုရုံ ရုပ်ရှင်မျိုးပါပဲ။ ခရစ္စမတ်တိုင်း ပြလေ့ရှိတဲ့ မိသားစုဟာသရုပ်ရှင်မျိုးဖြစ်လို့ ဘယ်သူမဆို ကြည့်ပြီး ရယ်မောနိုင်ကြတာပေါ့။ ရုပ်ရှင်ပြီးရင် လူတိုင်း မေ့မေ့ပျောက်ပျောက်နဲ့ ပြီးမှ တစ်ခုခု သွားစားကြမယ့် ရုပ်ရှင်မျိုးတွေထဲက တစ်ခုပါပဲ။

“တို့တွေ နည်းနည်းလောက် ထပ်နေခဲ့ဦးမလား”

သူမက ပြောလာတယ်။ မာရူးက ခေါင်းကို သဲ့သဲ့ကလေး ငြိမ့်ပြလိုက်တယ်။

ရိုးအီနေတဲ့ ဇာတ်ကွက်ဖြစ်ပေမဲ့လည်း မာရူးတစ်ယောက် ခံစားချက်ရုန်းမထွက်နိုင်တဲ့ နွံထဲကနေ မလွတ်မြောက်နိုင်ရတာက ဒီအခြေအနေဟာ သူ့အတွက် ရင်းနှီးမနေလို့ ဖြစ်ရပါလိမ့်မယ်။ ရုပ်ရှင်ဆိုတာ ရုပ်ရှင်သက်သက်သာဖြစ်ပြီး လုပ်ကြံဖန်တီးထားတာတွေက လက်တွေ့ဘဝနဲ့ ဘာမှမဆိုင်ဘူးဆိုတာ သူ ကောင်းကောင်းကြီး သိနေတာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ သူ့နှလုံးသားက သူဖြစ်ချင်သလို ဖြစ်မလာခဲ့ဘူး။ စိတ်က ငြိမ်သက်နေပေမဲ့ နှလုံးသားကတော့ သူ့အလိုလို ငိုကြွေးနေခဲ့တယ်။

သူက ရုပ်ရှင်ထဲကိုပဲ အာရုံရောက်နေလို့ သူကိုယ်တိုင် ငိုနေမိတာကိုတောင် သတိမထားမိလိုက်ဘူး။ ကွယ်လွန်သွားတဲ့ လင်ယောက်ျားရဲ့ ပုံရိပ်က သူ့ဘဝရဲ့ နောက်ဆုံးအချိန်တွေက သူ့ရဲ့ ပုံရိပ်နဲ့ ထပ်တူကျနေပြီး ဒါကပဲ သူ့ကို အံကြိတ်မိစေခဲ့တယ်။ အဲဒီနောက်မှာ လင်ယောက်ျားရဲ့ ဝိညာဉ်က သူ့ရဲ့ ကျန်ရစ်သူမိသားစုကို သူ ရှိနေမှန်း မသိစေဘဲ ကူညီဖို့ ကြိုးစားနေတာကို မြင်ရတဲ့အခါ ဝမ်းနည်းကြေကွဲစရာ ခံစားချက်ကို သူ ခံစားလိုက်ရတယ်။ ရုပ်ရှင်တစ်လျှောက်လုံးမှာ သရုပ်ဆောင်တွေရဲ့ ထဲကနေ အသက်လေးဆယ်အရွယ် သူ့ဇနီးရဲ့ ပုံရိပ်တွေရော၊ အလယ်တန်း ဒါမှမဟုတ် အထက်တန်းကျောင်းသူအရွယ် ဖြစ်နေလောက်မယ့် သူ့သမီးရဲ့ ပုံရိပ်တွေကိုပါ သူ မြင်နေရတယ်။ အဲဒါက သူ့ကို မွန်းကြပ်စေခဲ့တာပေါ့။

မိမိကိုယ်ကိုယ် နတ်သမီး ဒါမှမဟုတ် သေမင်းတမန်လို့ မိတ်ဆက်ခဲ့တဲ့ အမျိုးသမီးက သူ့ဇနီးနဲ့ သမီးဟာ တခြားကမ္ဘာတစ်ခုမှာ ဘေးကင်းကင်းနဲ့ နေထိုင်နေကြတယ်လို့ ပြသခဲ့ပေမဲ့ ရုပ်ရှင်ကို ကြည့်နေတဲ့အချိန်မှာတော့ သူတို့အပေါ် နောက်တစ်ကြိမ် ဒုက္ခပေးလာနိုင်မယ့် လူမှုပတ်ဝန်းကျင်ရဲ့ ဖိအားတွေအတွက် သူ စိုးရိမ်ပူပန်လာမိတယ်။ သူတို့တစ်ခုခု ဖြစ်သွားရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။ သူတို့လည်း ရုပ်ရှင်ထဲက ဇာတ်ကောင်တွေလို ဒုက္ခရောက်ကုန်ကြမှာ မဟုတ်လား။ ဒါမှမဟုတ် ငါ့ကို စိတ်နာနေကြမလား - သူ့စိတ်ထဲမှာ မေးခွန်းတွေ အများကြီး ပေါ်လာမိတယ်။

သူက ဒီအရာတွေကို အခုချိန်မှာ ဖြတ်ကျော်နိုင်ခဲ့ပြီလို့ ထင်နေခဲ့တာ။ ဝမ်းနည်းမနေဘဲ ပြုံးပြုံးလေးပဲ ကျော်ဖြတ်နိုင်မယ်လို့ မိမိကိုယ်ကိုယ် ယုံကြည်မှု ရှိနေခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ သူ လုံးဝမှားသွားခဲ့တာပဲ။ အင်းလေ၊ နှစ်နှစ်လောက်နဲ့ အနှစ် ၂၀ စာ ဘဝကို ဖျောက်ဖျက်ပစ်နိုင်မယ်ဆိုရင် အဲဒါကမှ ပိုပြီး အံ့ဩစရာကောင်းနေဦးမယ်။ သူ့နှလုံးသားထဲက ခံစားချက်မြူနှင်းတွေဟာ ထာဝရ ရှိနေဦးမလားဆိုတဲ့ သဲ့သဲ့ကလေး ကြိုတင်သိမြင်မှုမျိုး သူ ရှိနေခဲ့တယ်။ သူက အဲဒီနှစ်ယောက်လုံးကို သူ့စိတ်ထဲမှာ ထာဝရ သိမ်းဆည်းထားဖို့ ကံပါလာခဲ့တာလား။ အကယ်၍ အဲဒါသာ အမှန်ဆိုရင်တော့ ဘယ်တော့မှ ဖြစ်မလာနိုင်တဲ့ မျှော်လင့်ချက်အရိပ်ကို ရှာဖွေဖို့ မှောင်မိုက်မှုထဲမှာ ပြေးလွှားနေရသလိုမျိုး တကယ် ခံစားရမှာ အသေအချာပါပဲ။ သူက အောက်ကနေ ငိုကြွေးနေပြီး အပေါ်ကနေ အပြုံးမျက်နှာဖုံး စွပ်ထားတဲ့ လူပြက်တစ်ယောက်လို၊ မှန်ထဲမှာ ထင်ဟပ်နေတဲ့ လက်တွေ့ဘဝကို ချီးမွမ်းသီချင်း ဆိုရင်း နေထိုင်သွားရမှာလား။ ထာဝရကြီးလား။

သူ့ကိုယ်သူ မေးခွန်းတွေ ထပ်ခါတလဲလဲ မေးနေတုန်းမှာပဲ သူမရဲ့ အသံကို ကြားလိုက်ရတယ်။ ‘ကျွန်မ ဘယ်မှမသွားဘူး’ ဆိုတဲ့ စကားလုံးတွေကို ကြားလိုက်ရတဲ့ အခိုက်အတန့်မှာ သူ ဆွံ့အမှင်တက်သွားခဲ့ရတယ်။ သူမရဲ့ မျက်လုံးတွေက သူ့နှလုံးသားရဲ့ အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာအထိ စိုက်ကြည့်နေသလိုမျိုး ခံစားလိုက်ရတယ်။ သူမက သူ့ရဲ့ အရာအားလုံးကို လက်ခံပြီး နားလည်ပေးမယ့်အတိုင်းပါပဲ။ သူ့နှလုံးသားထဲက ထူထပ်နေတဲ့ မြူနှင်းတွေက ရုတ်ချည်းပဲ ရှင်းလင်းသွားပြီး နေရောင်ခြည်တစ်ချက်က သူ့အပေါ်ကို ဖြာကျလာခဲ့တယ်။ ပြည့်စုံလွန်းတဲ့ စကားလုံးတွေက အချိန်ကိုက် ရောက်ရှိလာတာမို့ မာရူးက ခဏတာအတွင်း သူ့နားကြားမှားတာလားလို့တောင် ထင်မိသွားတယ်။

သူ့ကိုယ်သူ အကာအကွယ်မဲ့နေသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။ ရှက်လို့ မဟုတ်ဘဲ ကမ္ဘာမြေကြီးပေါ်ကို သူ ပထမဆုံး ရောက်ရှိလာတဲ့ အခိုက်အတန့်လိုမျိုး သူ့လက်ထဲမှာ ဘာမှမရှိတော့တဲ့ သဘောမျိုးပေါ့။ သူ့ရဲ့ အာရုံခံစားမှု အားလုံးက သူ့ရှေ့က သူမဆီကိုပဲ ဦးတည်နေခဲ့တယ်။ မွေးကင်းစကလေးငယ်တစ်ယောက်က အသက်ရှင်ဖို့အတွက် ငိုကြွေးရသလိုမျိုး မာရူးကလည်း ပြိုလဲလုနီးပါး ဖြစ်နေတဲ့ သူ့ရဲ့ ဝိညာဉ်ကို ပြန်လည်စုစည်းဖို့ သူမကိုပဲ မပြတ် စိုက်ကြည့်နေမိတော့တယ်။ သူမက ရင့်ကျက်ခါစ မိန်းကလေးငယ်တစ်ယောက်သာ ရှိသေးပေမဲ့ အဲဒီအခိုက်အတန့်မှာတော့ သူမက သူ့အတွက် သိပ်ကို ရင့်ကျက်လွန်းနေပုံရပြီး တခြားကမ္ဘာမှာ သူ့သမီးနဲ့အတူ ရှိနေရမယ့် သူမက သူ့ရှေ့မှာ ပေါ်လာတာလားဆိုတဲ့ အထင်မှားမှုမျိုးတောင် ဖြစ်မိသွားတယ်။

သူ့ရဲ့ မျက်ရည်တွေကို သုတ်ပေးတဲ့ သူမရဲ့ လက်ကနေ အရေပြားရဲ့ ရနံ့သင်းသင်းကလေးကို သူ ရရှိလိုက်တယ်။ အဲဒါက တစ်ညလုံး အိပ်ပျော်နေစဉ်တုန်းက သူမရဲ့ လည်ပင်းနဲ့ ပခုံးတွေဆီကနေ ထွက်ပေါ်လာတဲ့ နွေးထွေးတဲ့ အနံ့မျိုးနဲ့ ထပ်တူပါပဲ။ နှစ်ယောက်လုံးမှာ အနံ့ချင်း တူညီနေကြတယ်။ မာရူးက အဲဒီအချိန်ကျမှပဲ စပြီး ပြုံးနိုင်ခဲ့တော့တယ်။ ဒီမှာ၊ ဒီနေရာမှာ သူ ချစ်ရတဲ့သူ ရှိနေပြီလေ။

သူ့လက်လှမ်းမမီတဲ့ နေရာမှာ နေထိုင်နေတဲ့ မိသားစုအပေါ် ခံစားရတဲ့ အပြစ်ရှိစိတ်နဲ့ လွမ်းဆွတ်တမ်းတမှုတွေက အရိပ်တစ်ခုလိုမျိုး ဖြစ်နေခဲ့တယ်လို့ သူ တွေးမိတယ်။ အဲဒီခံစားချက်တွေကို သူ ဖယ်ရှားချင်ရင်တောင် ဖယ်ရှားလို့ မရနိုင်ခဲ့ဘူး။ ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ ဟန်မာရူး အသက်ရှင်နေထိုင်မှုရဲ့ သက်သေက အဲဒီအရိပ် ဖြစ်နေလို့ပါပဲ။ သူ့ဇနီးနဲ့ သမီးကို ဘယ်အချိန်၊ ဘယ်နေရာမှာ ထပ်ပြီး သတိရမိဦးမလဲဆိုတာ မသိနိုင်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီအချိန်ကျရင် သူ ငိုနေမှာမဟုတ်ဘဲ အဲဒီအမှတ်တရတွေကို ပြုံးပြုံးလေးနဲ့ ပြန်လည်တုံ့ပြန်နိုင်လိမ့်မယ်ဆိုတာ မာရူးက အလိုလို သိရှိလိုက်တယ်။

ဇာတ်သိမ်းခရက်ဒစ်တွေ ပြီးသွားတဲ့နောက်မှာ ရုပ်ရှင်ရုံထဲက မီးအလင်းမှိန်မှိန်လေးတွေက ပြန်လည်လင်းထိန်လာခဲ့တယ်။ ဝန်ထမ်းတွေ ဝင်လာပြီး နေရာရှင်းလင်းနေတာကို မြင်တော့ မာရူးက ဖြည်းဖြည်းချင်း မတ်တတ်ထရပ်လိုက်တယ်။ သူမလည်း အခုချိန်မှာ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေရမှာဖြစ်ပေမဲ့ မာရူးရဲ့ လက်ကို ဆွဲကိုင်ပြီး ထွက်ပေါက်ဆီကိုပဲ ဦးတည်လိုက်ကြတယ်။ အပြင်ကို ထွက်လိုက်တာနဲ့ မွန်းကြပ်စရာ လေထုက သူတို့မျက်နှာကို ရိုက်ခတ်လာခဲ့တယ်။ မာရူးက အိပ်မက်တိုင်းပြည်ကနေ ပြန်ရောက်လာသလိုမျိုး ခံစားလိုက်ရတယ်။

သူက သူ့မျက်နှာကို သုတ်လိုက်တယ်။ ယောက်ျားတစ်ယောက်ဖြစ်တာမို့ မျက်ရည်ပြမိတဲ့အတွက် အနည်းငယ်တော့ ရှက်ကိုးရှက်ကန်း ဖြစ်မိတာပေါ့။ သူ့ခံစားချက်တွေကို မနည်းဖျောက်ဖျက်ပြီးမှ သူမကို လှည့်ကြည့်လိုက်တယ်။

“...ဘာလို့ အဲဒီလို ဖြစ်နေရတာလဲ”

သူမရဲ့ မျက်လုံးတွေမှာ မျက်ရည်တွေ ဝိုင်းနေပြီး ငိုတော့မယ့်ပုံစံမျိုး ဖြစ်နေခဲ့တယ်။ အဲဒီအချိန်ကျမှပဲ သူ့လက်ကို ဆွဲကိုင်ထားတဲ့ သူမရဲ့ လက်က တော်တော်လေး တင်းကျပ်နေမှန်း သူ သတိထားမိတော့တယ်။

“နင်က အရင်ငိုတာကိုး” သူမက ပြောလာတယ်။

သူမက နှာခေါင်းရှုံ့ပြီး သူမရဲ့ အကျီလက်စနဲ့ မျက်လုံးတွေကို သုတ်လိုက်တယ်။ ကြည့်ရတာ သိပ်ကို ချစ်စရာကောင်းလွန်းနေတာပေါ့။ အာ... ငါတော့ ဒီအမျိုးသမီးဆီကနေ ရုန်းထွက်လို့ ရမှာမဟုတ်တော့ဘူး - ‘ပျော်ရွှင်စရာ ပိတ်လှောင်ခံရမှု’ ဆိုတဲ့ စကားလုံးတွေက သူ့စိတ်ထဲမှာ ပေါ်လာမိတယ်။

“တောင်းပန်ပါတယ်”

မာရူးက သူမရဲ့ ပခုံးတွေကို ပုတ်ပေးလိုက်တယ်။ ခဏတာအတွင်းမှာ သူမက ရင့်ကျက်နေပုံရပေမဲ့ အမှန်တော့ မိန်းကလေးငယ်တစ်ယောက်သာ ရှိသေးတာပါ။ အသက် ၄၅ နှစ်အရွယ် ယောက်ျားတစ်ယောက်ရဲ့ ဝမ်းနည်းပက်လက် ခံစားချက်တွေကို လက်ခံရရှိပြီးနောက် သူမ ဘယ်လောက်တောင် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေရရှာမလဲ။ သူ တကယ်ပဲ အားနာမိပါတယ်။

သူမကို ပြန်ပြီး ပြုံးလာစေချင်တဲ့ စိတ်နဲ့ သူက ပြက်လုံးအချို့ ထုတ်ပြောလိုက်တယ်။ တော်သေးတာပေါ့၊ သူမက ပြန်ပြီး ပြုံးလာခဲ့လို့။

“ကျွန်မ ရုတ်တရက်ကြီး ပင်ပန်းသွားသလိုပဲ” ခန်းမထဲကို ရောက်တဲ့အခါ သူမက ပြောလာတယ်။

သူမ ဘာကြောင့် အဲဒီလိုပြောရလဲဆိုတာ မာရူး နားလည်ပါတယ်။ သူမအနေနဲ့ ဘေးနားမှာ ငိုနေတဲ့ ယောက်ျားတစ်ယောက်ကို ရုတ်တရက် ရင်ဆိုင်ခဲ့ရတာကိုး။ တခြားသူရဲ့ ခံစားချက်တွေကို လက်ခံပေးရတာက ကိုယ့်ရဲ့ ခံစားချက်ကို ထုတ်လွှတ်ရတာထက် ပိုပြီး ခက်ခဲတာပေါ့။ မာရူးက သူမကို ဆိုဖာပေါ်မှာ ထိုင်ခိုင်းထားပြီး သူမအတွက် နွေးထွေးတဲ့ သောက်စရာတစ်ခုခု သွားဝယ်ဖို့ အနီးနားက ကဖေးဆိုင်ဆီ သွားခဲ့တယ်။ မာရူးက သောက်စရာအချို့ကို လက်ထဲကိုင်ပြီး ပြန်လာတဲ့အခါ သူမက ငိုက်မြည်းနေတာကို မြင်လိုက်ရတယ်။ မာရူးက သူမရဲ့ ဘေးနားမှာ ထိုင်လိုက်ပြီး သူ့ရဲ့ ပခုံးကို ငှားပေးလိုက်တယ်။ သူမရဲ့ လုံးဝန်းတဲ့ ခေါင်းကလေးက သူ့ပခုံးပေါ်ကို မှီကျလာခဲ့တယ်။

* * * * * * * * *

“နင့်အနေနဲ့ ကျွန်မကို နှိုးလိုက်ရမှာကို”

“မင်းက သိပ်ကို အိပ်မောကျနေတာမို့ ကိုယ်က မနှိုးရက်လို့ပါ”

သူတို့က ဘတ်စကားမှတ်တိုင်မှာ ရပ်နေကြတာ။ မာရူးက ရောက်ရှိလာတဲ့ ဘတ်စကားကို ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်တယ်။

“ဟော... လာပြီ”

ဘတ်စကားက အရှိန်လျှော့ပြီး မှတ်တိုင်မှာ ရပ်လိုက်တယ်။ သူမက ကားပေါ်ကို တက်သွားခဲ့တယ်။ မာရူးက ပြတင်းပေါက်ကနေတစ်ဆင့် သူမကို ကြည့်နေမိတယ်။ လွတ်နေတဲ့ ထိုင်ခုံတစ်ခုမှာ ထိုင်ပြီးတဲ့နောက် သူမက သူ့ကို ပြုံးပြပြီး လက်လှမ်းပြလိုက်တယ်။

“တာ့တာ”

သူက ပြန်ပြီး လက်လှမ်းပြလိုက်တာနဲ့ ဘတ်စကားက အရှိန်ပြင်းပြင်းနဲ့ ထွက်ခွာသွားခဲ့ပြန်တယ်။ သူမကို ပို့ဆောင်ပြီးတဲ့နောက် မာရူးက အချိန်ကို စစ်ဆေးလိုက်တယ်။ ညနေ ၆ နာရီ ရှိနေပြီ။ သူမနဲ့အတူ အချိန်အကြာကြီး ထပ်နေချင်သေးပေမဲ့ သူမရဲ့ မိခင်နဲ့အတူ ညစာစားရမယ်လို့ ကြားရတဲ့အတွက် လွှတ်ပေးလိုက်တာ ဖြစ်ပါတယ်။ သူ့ယောက္ခမက အတူတူ ညစာစားတာကို အလေးအနက်ထားတတ်မှန်း သူ သတိရမိလို့ပါပဲ။

‘ဒါဆို ငါလည်း နည်းနည်းလောက် လမ်းလျှောက်ရမလား’

နေဝင်သွားပြီဖြစ်လို့ လေထုကလည်း အေးစိမ့်စိမ့် ဖြစ်လာခဲ့တယ်။ လမ်းမတွေပေါ်မှာတော့ မွန်းလွဲပိုင်းကထက် လူတွေ ပိုပြီး စည်ကားနေခဲ့တာပေါ့။

မာရူးက နာမည်ကြီး ဆိုင်ခွဲကြီးတွေကြားထဲက လမ်းဘေးအရက်ဆိုင်လေးတစ်ခုကို လှည့်ကြည့်လိုက်တယ်။ အဲဒါက ဘယ်သူမှ လှည့်မကြည့်ကြတဲ့ ဆိုင်အသေးလေးတစ်ခု ဖြစ်ပေမဲ့ တစ်နည်းနည်းနဲ့ သူ အဲဒီဘက်ကို ဆွဲဆောင်ခံလိုက်ရတယ်။ ရုပ်ရှင်ရုံတုန်းက ပြန်ပေါ်လာတဲ့ အသက် ၄၅ နှစ်အရွယ် သူ့ရဲ့ အမှတ်တရတွေကြောင့် ဖြစ်ရပါလိမ့်မယ်။ အဲဒီအမှတ်တရတွေက မနက်ဖြန်ဆိုရင် ထပ်ပြီး မှေးမှိန်သွားဦးမှာကတော့ အသေအချာပါပဲ၊ ဒါပေမဲ့ အခုချိန်မှာတော့ အရာရာကို အတူတူ စကားပြောဆိုခဲ့ကြတဲ့ ကုမ္ပဏီဝန်ထမ်းဘဝတုန်းက အမှတ်တရတွေကြောင့် သူ ဒီနေရာကနေ မထွက်ခွာနိုင်သေးဘူး ဖြစ်နေတယ်။

အဲဒါက အထက်လူကြီးတွေဆိုတဲ့ ဗုံးတွေဆီကနေ သူ ထွက်ပြေးပုန်းအောင်းခဲ့ရတဲ့ စုတ်ပြတ်သတ်နေတဲ့ ခိုလှုံရာနေရာကလေးပေါ့။ စော်ကားမှုတွေနဲ့ နှုတ်လှောင်ပြောင်မှုတွေကြားထဲကနေ နောက်ထပ် တစ်ရက်တာကို သူ ရှင်သန်နိုင်ခဲ့လို့ အောင်ပွဲခံခဲ့ရတဲ့ သူ့ရဲ့ ပုန်းအောင်းရာနေရာကလေး ဖြစ်နေလို့ပဲ။ သူက ဒီလိုနေရာမျိုးတွေကို လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တွေနဲ့အတူ လာလေ့ရှိပေမဲ့ ကုမ္ပဏီဘဝက ကြာလာတဲ့အခါမှာတော့ နောက်ဆုံးမှာ တစ်ယောက်တည်း ဒါမှမဟုတ် သိပ်ကို ရင်းနှီးတဲ့ လူတစ်ယောက်တည်းနဲ့ပဲ လာဖြစ်ပါတော့တယ်။

‘ဟိုက ဆိုင်ရှင်က မီးနဂါးခရုသုပ်ကို တကယ် ကောင်းကောင်း လုပ်တတ်တာ’

ဆိုင်ရှင်က မီးနဂါးခရုသုပ်ကို ဖောက်သည်တွေရဲ့ ရှေ့တည့်တည့်မှာပဲ လုပ်ပေးတာဖြစ်ပါတယ်။ ဆိုင်က ဝယ်လာတဲ့ ဈေးပေါပေါ ခရုဘူးရယ်၊ ပြီးတော့ ဈေးပေါပေါ ချိုချဉ်စပ်ဆော့စ်ရယ်၊ ပြီးတော့ ပြုတ်ထားတဲ့ ခေါက်ဆွဲဖတ်အချို့ကို ရောမွှေထားရုံသက်သက်သာ ဖြစ်ပေမဲ့ အရသာကတော့ သိပ်ကို ကောင်းမွန်လှတယ်။ မာရူးက သူ ကုမ္ပဏီကနေ မထွက်ခွာခင်အထိ နှစ်ရက်ကို တစ်ကြိမ်လောက် သွားလေ့ရှိတဲ့ ဆိုင်လေးကို သတိရမိပြီး ဆိုးလ်ကို ဦးတည်မယ့် ဘတ်စကားတစ်စီးစီး စီးဖို့ ကိုယ်ကို လှည့်လိုက်တော့တယ်။

ဆိုးလ်ကို သူ ရောက်တဲ့အချိန်မှာတော့ ည ၈ နာရီ ရှိနေပြီ။ မာရူးက အဲဒီ အမှတ်တရအစအနလေးကို ဆုပ်ကိုင်ရင်း လမ်းလျှောက်နေမိတယ်။ တော်သေးတာပေါ့၊ အဆောက်အအုံက ပြောင်းလဲမသွားသေးသလို လမ်းမတွေကလည်း အများကြီး ပြောင်းလဲမသွားတာမို့ အဲဒီနေရာကို ရှာဖွေဖို့ သူ ဘာမှ အခက်အခဲ မရှိခဲ့ဘူး။ သူက လမ်းမကြီးတွေနဲ့ မိုးမျှော်တိုက်ကြီးတွေကို ကျော်ဖြတ်ပြီး နောက်ဆုံးမှာတော့ စုတ်ပြတ်နေတဲ့ အိမ်ကလေးတွေ ဆောက်ထားတဲ့ လမ်းကြားလေးတစ်ခုထဲကို ဝင်လာခဲ့တယ်။ အပေါ်ကို နည်းနည်းလောက် ထပ်လျှောက်လိုက်ရင်တော့ တောင်ကုန်းပေါ်က ဆင်းရဲတဲ့ ရပ်ကွက်ကလေးထဲကို ရောက်သွားမှာပေါ့။ အဲဒီနေရာမှာပဲ မာရူးက စုတ်ပြတ်နေတဲ့ ဆိုင်းဘုတ်တစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရတယ်။

“ဒီနေရာပဲ”

သူ့အလိုလို ပြုံးမိသွားတယ်။

တစ်နှစ်လောက် မဝတ်ဖြစ်ဘဲ ထားထားတဲ့ ဆောင်းတွင်းအကျီအိတ်ကပ်ထဲကနေ ပိုက်ဆံအချို့ကို ပြန်တွေ့လိုက်ရသလိုမျိုး သူ ခံစားလိုက်ရတာပေါ့။ သစ်သားလျှောတံခါးကတော့ တစ်ဝက်လောက် ဆွေးမြည့်နေပြီ။ ဆိုင်ကို တစ်ခေါက်မှ ပြန်လည်ပြင်ဆင်ထားပုံ မရပါဘူး။ မီနူးကိုတော့ ကတ်ထူပြားပေါ်မှာ အမြဲတမ်းသုံး မာကာနဲ့ ရေးထားပြီး အမိုးအစွန်းအောက်မှာတော့ ရေတွေဖြည့်ထားတဲ့ အဖြူရောင် ပလတ်စတစ်အိတ်တစ်အိတ် ရှိနေတယ်။ ဆိုင်ရှင်ကတော့ ယင်ကောင်တွေ မလာအောင် မောင်းထုတ်ဖို့ ထားထားတာလို့ အမြဲ ပြောလေ့ရှိတာပေါ့။

သူက တံခါးက သံချေးတက်နေတဲ့ သံချိတ်ကို ကိုင်ပြီး ဘယ်ဘက်ကို ဆွဲဖွင့်လိုက်တယ်။ ဆိုင်ထဲကနေ အစားအသောက်နံ့တွေကို သူ ရရှိလိုက်တယ်။ လှုပ်လီလှုပ်လဲ့ သံစားပွဲတွေကတော့ ဟိုမှာတစ်လုံး ဒီမှာတစ်လုံး ရှိနေတယ်။ ဖောက်သည်တွေတော့ မရှိပါဘူး။

သူ ဝင်လိုက်တဲ့အခါ ရင်းနှီးနေတဲ့ ပုံရိပ်တစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ မျက်နှာကြက်မှာ ချိတ်ထားတဲ့ တီဗီအသေးလေးကို ခြေထောက်ချိတ်ပြီး ကြည့်နေတဲ့ လူတစ်ယောက် ထိုင်ခုံပေါ်မှာ ရှိနေခဲ့တယ်။ ကြည့်ရတာ အသက် ၄၀ နား နီးနေပြီ ထင်ရတယ်။ သူ့အမှတ်တရထဲက ဆိုင်ရှင်က သူ့ရှေ့မှာ ရှိနေတာဖြစ်ပြီး နည်းနည်းလေးပဲ ပိုပြီး ငယ်ရွယ်နေတာပေါ့။

‘ဟုတ်တယ်။ ဆိုင်ရှင်... ငါ အဲဒီလိုပဲ ခေါ်ခဲ့တာ’

ဆိုင်ရှင်ရဲ့ မျိုးရိုးနာမည်က ဂျန် ဖြစ်ပါတယ်။ ဖောက်သည် အများစုက သူ့ကို မန်နေဂျာလို့ ခေါ်ကြပေမဲ့ ခဏခဏလာတဲ့သူတွေကတော့ ဆိုင်ရှင်လို့ပဲ ခေါ်ကြတာပေါ့။

“ဘာလဲဟ။ ငါ ကျောင်းသားတွေကို အရက်မရောင်းဘူးနော်”

ဆိုင်ရှင်က သူ့ကို ကြည့်ပြီး မကျေမနပ် ပြောလာတယ်။ မာရူးက သူ ဘာမှ ပြောင်းလဲမသွားဘူးလို့ ခံစားလိုက်ရတယ်။

“အူဒုန်ခေါက်ဆွဲဆိုရင်ကော”

“အူဒုန်ခေါက်ဆွဲလား”

ဆိုင်ရှင်က မတ်တတ်ထရပ်ပြီး မာရူးကို အထက်အောက် စကန်ဖတ်သလို ကြည့်လိုက်ပြီးမှ မီးဖိုချောင်ထဲ ဝင်သွားခဲ့တယ်။ နံရံပေါ်မှာ မီနူး ရှိနေပေမဲ့ ဈေးနှုန်းတွေတော့ ရေးမထားပါဘူး။ ဈေးနှုန်းက ဆိုင်ရှင်ရဲ့ စိတ်ကြိုက်ပေါ့။ မီးဖိုချောင်က မာရူး မြင်နိုင်အောင် ဖွင့်ထားတာဖြစ်ပါတယ်။ သူ ထင်ထားခဲ့တဲ့အတိုင်းပဲ ဆိုင်ရှင်က ဆိုင်က ဝယ်လာတဲ့ ရိုးရိုအူဒုန်ခေါက်ဆွဲကိုပဲ လုပ်ပေးနေတာပါ။ ခဏလေးနဲ့ ပြီးသွားခဲ့တာပေါ့။ ဆိုင်ရှင်က ပြန်ထိုင်ပြီး ခြေထောက်ချိတ်ကာ တီဗီကိုပဲ ဆက်ကြည့်နေပြန်တယ်။

“ကင်ချီနဲ့ မုန်လာဥချဉ်ကတော့...”

“ရေခဲသေတ္တာထဲမှာ ရှိတယ်၊ ပြီးတော့ ကျွန်တော်က သွားယူရမှာ မဟုတ်လား”

“...အေး။ မင်း အရင်က ဒီကို လာဖူးလို့လား”

“လာဖူးတာ ဖြစ်လိမ့်မယ်”

“လာဖူးတာ ဖြစ်လိမ့်မယ် မရေမရာ အဖြေကြီးပါလား”

ဆိုင်ရှင်က စိတ်ဝင်စားမှု ပျောက်ဆုံးသွားပြီး တီဗီကိုပဲ ဆက်ကြည့်နေတော့တယ်။ မာရူးက ပြုံးပြီး ကင်ချီအချို့ကို ထုတ်ယူလိုက်တယ်။ တီဗီမှာ ဘေ့စ်ဘောပွဲ ပြနေတာဖြစ်ပြီး ဆိုင်ရှင် အားပေးနေတဲ့အသင်းက ရှုံးနေပုံရတယ်၊ ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ ရိုက်ချက်တစ်ခု ရတိုင်း သူ သက်ပြင်းချနေလို့ပါပဲ။

အဲဒီ ရင်းနှီးနေတဲ့ သက်ပြင်းချသံက မာရူးကို ပြုံးမိစေခဲ့တယ်။ သူ့ရဲ့ အမှတ်တရ အစအနတစ်ခုကို လက်ထဲမှာ ဆုပ်ကိုင်ထားရသလိုမျိုး သူ ခံစားလိုက်ရတာပေါ့။

* * * * * * * * *

တီဗီကို ခဏလောက် စိုက်ကြည့်နေပြီးနောက် သူ သတိပြန်ဝင်လာတဲ့ အခါမှာတော့ မာရူးက သူ့ကိုယ်သူ ဝတ်စုံပြည့် ဝတ်ထားတဲ့ ယောက်ျားတွေကြားထဲမှာ ဝန်းရံခံထားရတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ သူ့ဖုန်းကို ကြည့်လိုက်တော့ ည ၁၀ နာရီ နီးနေပြီ။ ဆိုင်ရှင်က အစားအသောက်တွေ လုပ်ပေးဖို့ အလုပ်ရှုပ်နေပြီး ဖောက်သည်တွေကတော့ ဒီနေရာနဲ့ ရင်းနှီးနေကြတဲ့အတိုင်း စားသောက်နေကြတယ်။ အချို့နေရာတွေကနေ ဖန်ခွက်ချင်း တိုက်သံတွေကို သူ ကြားနေရတယ်။ ဒီဆိုင်က ရယ်မောသံတွေ သိပ်မရှိဘဲ တိတ်ဆိတ်နေတဲ့ အရက်ဆိုင်လေးတစ်ခုပါပဲ။ ဒီဆိုင်ရဲ့ လူကြိုက်အများဆုံး မီနူးဖြစ်တဲ့ ဝက်သားစပ်ကြော်က စားပွဲတွေပေါ်မှာ ပြည့်လာတာနဲ့အမျှ မွှေးကြိုင်တဲ့ အနံ့ကလည်း ဒီနေရာတစ်ခုလုံးကို ပြည့်နှက်သွားခဲ့တော့တယ်။

အဲဒီတုန်းကတော့ ဝက်သားစပ်ကြော် တစ်ပွဲနဲ့ ဆိုဂျူတစ်ပုလင်းက သူ့ကို နှစ်သိမ့်ပေးဖို့ လုံလောက်ခဲ့တာပေါ့။ မီးသွေးခဲမီးနဲ့ ကြော်ထားတဲ့ ဝက်သားစပ်ကြော်ကို တစ်လုတ်လောက် သူ အားရပါးရ စားလိုက်ပြီးမှ မတ်တတ်ထရပ်လိုက်တယ်။ ပြန်ရမယ့် အချိန်တန်ပြီလေ။ အဲဒီအခိုက်အတန့်မှာပဲ ဆိုင်ရှင်က ဝက်သားစပ်ကြော် တင်ထားတဲ့ ထမင်းပန်းကန်တစ်ခုကို ယူလာပြီး သူ့စားပွဲပေါ်မှာ တင်ပေးလိုက်တယ်။

“ဒါလေး စားပြီးမှ အိမ်ပြန်တော့။ မင်းတို့အရွယ်နဲ့ အိမ်ကနေ ထွက်ပြေးတာက ဒုက္ခရောက်ဖို့ပဲ ရှိတာ။ ဒီအဖိုးကြီးလည်း မင်းတို့အရွယ်တုန်းက တစ်ခါနှစ်ခါလောက် လုပ်ဖူးတာပဲ၊ ဒါပေမဲ့ အဲဒါက လူတွေ လုပ်ရမယ့်အလုပ် တကယ်မဟုတ်ဘူး။ နောက်ဆုံးကျရင် ဈေးပေါတဲ့ ပီကေတွေဘာတွေ လိုက်ရောင်းရင်း လူတွေရဲ့ အိမ်တံခါးဘဲလ်တွေ လိုက်နှိပ်နေရလိမ့်မယ်။ ဘယ်လောက်ပဲ ဆိုးတဲ့ မိဘဖြစ်ဖြစ် လူမှုပတ်ဝန်းကျင်ထက်စာရင်တော့ ပိုကောင်းပါသေးတယ်။ မင်းနေတဲ့နေရာက တကယ်ပဲ မခံမရပ်နိုင်ဖြစ်နေရင် ရဲကိုပဲ တိုင်လိုက်ပါ၊ အခုလို ထွက်မပြေးပါနဲ့။ ကြားလား။ အသက်ငယ်ငယ်နဲ့ အိမ်ကနေ ထွက်ပြေးသွားရင် မင်း ဘယ်တော့မှ အိမ်လို့ ခေါ်နိုင်မယ့် နေရာမျိုးကို ရှာတွေ့မှာ မဟုတ်တော့ဘူး”

သူက တစ်နည်းနည်းနဲ့ အိမ်ပြေးကောင်လေး ဖြစ်သွားခဲ့ရတယ်။ သူ ရှင်းပြဖို့ လုပ်ပေမဲ့ မရှင်းပြတော့ဘဲ ပြန်ထိုင်လိုက်ဖို့ပဲ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။ သူ ထမင်းကို ဇွန်းအကြီးကြီးနဲ့ ခပ်ပြီး ပါးစပ်ထဲကို ထည့်လိုက်တယ်။ ဒီလိုအချိန်မျိုးတွေမှာ ကိုရီးယားလူမျိုးတွေ ဘာကြောင့် အမြဲတမ်း ထမင်းစားကြလဲဆိုတာ သူ နားလည်သွားခဲ့တာပေါ့။ ပန်းကန်လုံး အလွတ်ဖြစ်သွားတဲ့အခါ သူ မတ်တတ်ထရပ်လိုက်တယ်။ သူ တစ်သောင်းတန် ဝမ်ငွေစက္ကူတစ်ရွက်ကို ထုတ်ပြီး စားပွဲပေါ်မှာ တင်ပေးလိုက်တယ်။

“ကောင်းကောင်း စားခဲ့ရပါတယ်”

ဆိုင်ရှင်က ပြန်မပြောပါဘူး။ မာရူးက ပြုံးပြီး ဆိုင်ထဲကနေ ထွက်လာခဲ့တယ်။

‘အမှတ်တရတွေက သိပ်တော့ မဆိုးလှပါဘူး’

သူ ကိုယ်ကို လှည့်လိုက်တဲ့အခါ စုတ်ပြတ်နေတဲ့ ဆိုင်အပြင်အဆင်ကို စိတ်ထဲမှာ မှတ်တမ်းတင်ထားလိုက်တယ်။ ဘာမတော်တဆမှုမှ မရှိရင်တော့ ဒီဆိုင်လေးက အနာဂတ်မှာလည်း ဒီနေရာမှာပဲ ဆက်ရှိနေဦးမှာပါ။ ဆိုင်ကို ပြန်လည်ပြင်ဆင်တာမျိုး ရှိလာနိုင်ပြီး ဆိုင်ရှင်ကလည်း အလုပ်သမားအသစ်လေးတွေကို ငှားရမ်းလာနိုင်ပေမဲ့ ဆိုင်ရှင်ရဲ့ ထူးခြားတဲ့ ပင်ကိုယ်စရိုက်နဲ့ မီးသွေးခဲနံ့ကတော့ ပြောင်းလဲသွားမှာ မဟုတ်ပါဘူး။ မာရူးကတော့ ဒီဆိုင်ကို သူ့ရဲ့ ပထမဆုံး အကြိုက်ဆုံး စားသောက်ဆိုင်အဖြစ် သတ်မှတ်လိုက်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။ သူတို့ လူကြီးဖြစ်လာတဲ့ နေ့ကျရင် သူ့သူငယ်ချင်းတွေကို ခေါ်လာရမယ်လို့ သူ တွေးမိတယ်။ သူ့ရဲ့ ရင်းနှီးတဲ့ သူငယ်ချင်းတွေကိုပဲ ဒီ လျှို့ဝှက်နေရာလေးအကြောင်း သူ ပြောပြမှာပေါ့။

“အာ... ငါ နောက်ကျတော့မှာပဲ”

နောက်ဆုံးရထားအချိန် နီးနေပြီလေ။ မာရူးက တောင်ကုန်းပေါ်ကနေ အမြန်ပဲ လျှောက်ဆင်းလာခဲ့တော့တယ်။

* * * * * * * * *