အခန်း (၁၁၂၅-၁၁၂၆)

အခန်း (၁၁၂၅) - အပါယ်ဘုံ၏ သမက်ဆိုး

ဝေမြို့၊ ချင်းယွန်းကျောင်းတော်။

လီယန်ချူသည် တော်ဝင်မင်းနေပြည်တော်မှ တိုင်းပြည်ကံကြမ္မာစွမ်းအားများကို ပြန်လည်ပြုပြင်မွမ်းမံပေးပြီးနောက် ကျောင်းတော်သို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာခဲ့ရာ၊ ရုတ်တရက် ရင်ဘတ်ထဲမှ နင့်ခနဲ ဖြစ်သွားကာ စိတ်အာရုံ လှုပ်ရှားလာခဲ့ရသည်။

သူသည် စိတ်အာရုံကို ယင်ယန်ပုလင်း အတွင်းသို့ နက်ရှိုင်းစွာ ပို့လွှတ်လိုက်ပြီး၊ လက်တစ်ဖက်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ နတ်အလင်းတန်းတစ်ခုကို အပြင်သို့ ထုတ်လွှတ်လိုက်တော့သည်။

ထိုနတ်အလင်းတန်းမှာ မြေပြင်သို့ ကျရောက်သွားပြီးနောက် ခန္ဓာကိုယ်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့ရာ၊ မြင့်မားစွာ စည်းနှောင်ထားသော မြင်းမြီးဆွဲ ဆံပင်ပုံစံနှင့် ရဲစွမ်းသတ္တိရှိပြီး အရှိန်အဝါ ထင်ရှားလှသော အမျိုးသမီးတစ်ဦး ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်။ သူမကား ဝူမေနန်း ပင် ဖြစ်ပေသည်။

ဝူမေနန်းသည် ယခင်တိုက်ပွဲအတွင်း၌ သူမ၏ စိတ်ဝိညာဉ်သန္ဓေသားမှာ လှုပ်ခတ်သွားခဲ့ပြီး လုံးဝဥဿုံ ပျက်စီးလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့ရခြင်း ဖြစ်ပေသည်။ လီယန်ချူက သူမအား ကယ်တင်ခဲ့ပြီးနောက် ဆန်းကြယ်လှသော အစီရင်မန္တန်များကို အသုံးပြု၍ စိတ်ဝိညာဉ်ကို စုစည်းပေးခဲ့သည့်အပြင်၊ စိတ်တည်ငြိမ်ကျောက်စိမ်းပြား ဖြင့်ပါ ထပ်ဆင့်မွမ်းမံပေးခဲ့သဖြင့် ယခုမှသာ မနည်းပြန်လည် တည်ငြိမ်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ဤရက်ပိုင်းအတွင်း ပြန်လည်သက်သာလာခဲ့ပြီးနောက်တွင်မူ၊ သူမ၏ မျက်ဝန်းအစုံမှာ ကြည်လင်ပြတ်သားလာခဲ့ချေပြီ။

"ကျွန်မကို ကယ်တင်ပေးခဲ့တဲ့အတွက် တာအိုဆရာကို တကယ်ပဲ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်... မဟုတ်ရင်တော့ ကျွန်မရဲ့ စိတ်ဝိညာဉ်တွေ လွင့်စင်ပြီး သေဆုံးသွားရုံပဲ ရှိတော့တာ..."

ဝူမေနန်းက ဆိုလိုက်သည်။

"ဒါက မင်းရဲ့ အသက်မသေရမယ့် ကံတရား ရှိနေသေးလို့ပါ... မဟုတ်ရင်လည်း ငါ့အနေနဲ့ ကယ်တင်နိုင်စွမ်း ရှိမှာ မဟုတ်ဘူး..."

လီယန်ချူက တည်ငြိမ်စွာ ဆိုလိုက်သည်။

ယခုအခါ ဝူမေနန်းသည် ခန္ဓာကိုယ် ပျက်စီးသွားခဲ့ပြီဖြစ်ရာ စိတ်ဝိညာဉ်သက်သက်သာ ကျန်ရှိတော့သော်လည်း၊ သူမ၏ အမူအရာမှာမူ အလွန်တရာ လွတ်လပ်ပေါ့ပါးနေဆဲပင်။

"ခန္ဓာကိုယ် ပျက်စီးသွားခဲ့ပြီဖြစ်လို့ ကျင့်ကြံခြင်းလမ်းစဉ်လည်း ပြတ်တောက်သွားခဲ့ရပြီ... ကျွန်မအနေနဲ့ တစ္ဆေနတ်ဘုရား လမ်းစဉ်ကို မလျှောက်လှမ်းချင်ဘူး... တာအိုဆရာရဲ့ ဘေးနားမှာတင် ဆက်လက်နေထိုင်သွားချင်တာမို့၊ တာအိုဆရာအနေနဲ့ သဘောတူပေးဖို့ မျှော်လင့်မိပါတယ်..."

ဝူမေနန်းက ဆိုသည်။

ကျင့်ကြံခြင်းလမ်းစဉ်တွင် စိတ်ဝိညာဉ်နှင့် ခန္ဓာကိုယ်နှစ်ခုလုံးမှာ အမျှတန်ဖိုးရှိလှရာ၊ စိတ်ဝိညာဉ်သည် ခန္ဓာကိုယ်မရှိဘဲ ရေရှည်မတည်တံ့နိုင်သကဲ့သို့ နောင်တစ်ချိန် ကျင့်ကြံခြင်းတွင်လည်း ကြီးမားလှသော ထိခိုက်မှုများကို ဖြစ်ပေါ်စေနိုင်သောကြောင့်တည်း။

ဒဏ္ဍာရီလာ ကံတရားကြီးမားလှသော ထျန်းခွေဆရာကြီး ပင်လျှင်၊ မိမိ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ပြန်လည်ရှာဖွေရန် လိုအပ်နေဆဲဖြစ်ပြီး၊ မဟုတ်ပါက နောက်ထပ် အဆင့်တက်လှမ်းရန် ခဲယဉ်းလှပေသည်။

လီယန်ချူသည် ခဏမျှ ဆင်ခြင်တွေးတောလိုက်ပြီးနောက်၊ ဝူမေနန်းအား ထျန်းခွေဆရာကြီး၏ အကြောင်းကို ပြောပြလိုက်ပြီး မိမိထံရှိ ဆန်းကြယ်သော ကောင်းကင်ကျမ်းစာစောင်ကို သူမအား လက်ဆင့်ကမ်းပေးနိုင်ကြောင်း ဆိုလိုက်သည်။

သို့သော် ဝူမေနန်းက ခေါင်းကို ခါယမ်းလိုက်ရင်း -

"ယခင်တိုက်ပွဲတုန်းက ကျွန်မရဲ့ စိတ်ဝိညာဉ်ကို လောင်ကျွမ်းစေပြီး အတိတ်နဲ့ ပစ္စုပ္ပန်ကို ဖြတ်တောက်ခဲ့တာ... ဒါက လူသားတွေရဲ့ စွမ်းအားနဲ့ ပြောင်းပြန်လှန်လို့ မရနိုင်တော့ဘူး..."

လီယန်ချူ အနည်းငယ် အံ့ဩသွားရသည်။

"စိတ်ဝိညာဉ်က ရေရှည်မတည်တံ့နိုင်ဘူး... အကယ်၍ ငါ့ရဲ့ ဘေးနားမှာ နေမယ်ဆိုရင်တောင် ဆက်လက်ထိန်းသိမ်းထားဖို့ ခဲယဉ်းလိမ့်မယ်..."

လီယန်ချူက ဆင်ခြင်ကြည့်လိုက်မိသည်။

"တာအိုဆရာ... ရတနာတစ်ခုခုကို ရွေးချယ်ပေးပါ... ကျွန်မ အဲဒီရတနာထဲမှာတင် မှီတင်းနေထိုင်ပါ့မယ်..."

ဝူမေနန်းက ဆိုသည်။

သူမသည် ရတနာတစ်ခု၏ အစောင့်အရှောက်စိတ်ဝိညာဉ် အဖြစ် ခံယူရန် ရည်ရွယ်ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ယခုအချိန်တွင် ကြည့်ရသည်မှာ ဤနည်းလမ်းတစ်ခုသာ ရှိတော့ပုံရပေသည်။

သို့သော်လည်း ဤကဲ့သို့ ရဲစွမ်းသတ္တိရှိလှသော အမျိုးသမီးမှာ နောင်တစ်ချိန်တွင် ရတနာအစောင့်အရှောက်စိတ်ဝိညာဉ်အဖြစ်သာ တည်ရှိနေရမည်ဆိုပါက၊ သူမ၏ ကျင့်စဉ်အဆင့်မှာ ထပ်မံတိုးတက်ရန် အလွန်ခဲယဉ်းသွားပေလိမည်။

အကြောင်းမူကား သူမသည် ကောင်းကင်လျှို့ဝှက်နယ်မြေထဲမှ စိမ်းပြာရောင်ဝတ်စုံဝတ် အမျိုးသမီးငယ်လေးနှင့် မတူညီသောကြောင့်တည်း။ ထိုမိန်းကလေးမှာ ကောင်းကင်နှင့်မြေပြင်၏ သဘာဝအတိုင်း မွေးဖွားလာသော သက်ရှိဖြစ်သဖြင့် ရတနာအစောင့်အရှောက် ဖြစ်လာခဲ့ရင်တောင် ဆိုးကျိုးမရှိချေ။

သို့သော် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး၏ စိတ်ဝိညာဉ်သည် ရတနာအစောင့်အရှောက် ဖြစ်သွားခဲ့ပါက၊ ကျင့်စဉ်အဆင့်မှာ ထိုနေရာတွင်တင် ရပ်တန့်သွားရုံသာ ရှိတော့သည်။

လီယန်ချူသည် ခဏမျှ တုံ့ဆိုင်းသွားသည်။

"မင်းက ကောင်းကင်လူသားကို ကျော်လွန်ပြီး သတ်ဖြတ်နိုင်ခဲ့သလို၊ ရဲရဲဝံ့ဝံ့ပဲ သေခြင်းတရားကို ရင်ဆိုင်ခဲ့တာ...ဒီလို အဆုံးသတ်မျိုး ကြုံတွေ့ရတာက တကယ်ပဲ နှမြောစရာကောင်းတယ်..."

"ဒါက အကောင်းဆုံး အဆုံးသတ်ဖြစ်နေပါပြီ... တာအိုဆရာအနေနဲ့ ဖြည့်ဆည်းပေးဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်..."

ဝူမေနန်းက ဆိုလိုက်သည်။

မူလကပင် သူမသည် စိတ်ဝိညာဉ် လွင့်စင်ပျက်စီးရတော့မည့်သူ ဖြစ်ရာ၊ ယခုအခါ ရှင်သန်ခွင့်ရရှိနေခြင်းမှာတင် ကောင်းကင်ဘုံ၏ သနားညှာတာမှု ဖြစ်ပေသည်။

လီယန်ချူက အေးဆေးစွာဖြင့် -

"ဒါက တစ်ခုတည်းသော နည်းလမ်း မဟုတ်လောက်သေးပါဘူး... မင်းအနေနဲ့ နတ်ဘုရားလမ်းစဉ် ကို လျှောက်လှမ်းလို့ ရနိုင်သေးတယ်... ငါ့လက်ထဲမှာ ရတနာတစ်ခု ရှိတယ်၊ အမွှေးတိုင်နံ့သာ နတ်ဘုရားစွမ်းအားတွေကို အသုံးပြုပြီး မင်းအတွက် ရွှေရောင်နတ်ရုပ်တု ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုကို စုစည်းပေးလို့ ရနိုင်တယ်..."

ဝူမေနန်းသည် ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ခါသွားခဲ့ရသည်။

" မင်းအတွက် နတ်ကွန်းတွေ တည်ဆောက်ပေးပြီး အမွှေးတိုင်နံ့သာတွေ ပူဇော်စေမယ်ဆိုရင်တော့၊ ဒါကလည်း ရေရှည်တည်တံ့မယ့် နည်းလမ်းတစ်ခု ဖြစ်တာပေါ့..."

လီယန်ချူက ဆင်ခြင်ကြည့်လိုက်မိသည်။

ဝူမေနန်း၏ စိတ်ထဲ၌ လှုပ်ခတ်သွားခဲ့ရသည်၊ နတ်ဘုရားလမ်းစဉ်ကို ကျင့်ကြံခြင်းမှာ တကယ်ပဲ အဆင်ပြေနိုင်ချေ ရှိပေသည်။

လီယန်ချူသည် စိမ်းပြာရောင်မီးအိမ် အား ထုတ်ဖော်လိုက်ရာ၊ ၎င်းအထဲတွင် အတိုင်းအဆမရှိ များပြားလှသော အမွှေးတိုင်နံ့သာ နတ်ဘုရားစွမ်းအားများ ကိန်းအောင်းနေချေသည်။

သူသည် ဆန်းကြယ်လှသော ဖန်းတီးခြင်းရွှေ ကျမ်းစာကို နှိုးဆော်လိုက်ရာ၊ သူ၏ ဦးခေါင်းထက်တွင် တောက်ပလှသော ရွှေရောင်ကြာပန်းတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

ချက်ချင်းပင် ဝူမေနန်းအတွက် ရွှေရောင်နတ်ရုပ်တု ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုကို စုစည်းပေးလိုက်တော့သည်။

ဝူမေနန်း၏ စိတ်ဝိညာဉ်မှာ ပိုမို၍ ရှင်းလင်းထင်ရှားလာခဲ့ချေပြီ။

အတန်ကြာပြီးနောက်တွင်မူ၊ သူမသည် အမှန်တကယ်ပင် ပြန်လည်၍ သက်ဝင်လှုပ်ရှားလာခဲ့ပြီး၊ သူမ၏ ယခင်ကျင့်စဉ်အဆင့်နှင့် ထပ်တူကျလုနီးပါး ဖြစ်သွားခဲ့ရသည်။

ထို့အပြင် နတ်ဘုရားလမ်းစဉ်၏ စွမ်းအားများမှာ အတိုင်းအဆမရှိ ဆန်းကြယ်လှပြီး၊ နတ်ဘုရားအတတ်များစွာကိုပါ တတ်မြောက်သွားခဲ့ရာ၊ ၎င်းမှာ လူသားခန္ဓာကိုယ်ဖြင့် ယှဉ်နိုင်ခြင်း မရှိတော့ချေ။

နတ်ဘုရားလမ်းစဉ်ဆိုသည်မှာလည်း ကြီးမားလှသော ကျင့်ကြံခြင်းစနစ်တစ်ခု ဖြစ်သဖြင့် ရှေ့လျှောက် လမ်းခရီးမှာ တောက်ပလှပေသည်။

ဝူမေနန်းက ညည်းတွားလိုက်မိသည်

"စိတ်ဝိညာဉ်ကို ထိန်းသိမ်းပေးပြီး၊ နတ်ဘုရားအမွှေးတိုင်နံ့သာတွေကို စုစည်းပေးခဲ့တာ... တာအိုဆရာရဲ့ ကြီးမားလှတဲ့ ကျေးဇူးတရားကို ကျွန်မ ဘယ်လိုမှ ပြန်ဆပ်နိုင်မှာ မဟုတ်တော့ဘူး..."

ဤမြင့်မားစွာ စည်းနှောင်ထားသော မြင်းမြီးဆွဲ ဆံပင်ပုံစံနှင့် ရဲစွမ်းသတ္တိရှိလှသော နတ်သမီးလေး၏ မျက်ဝန်းအစုံမှ မျက်ရည်နှစ်စစ် ကျဆင်းလာခဲ့ရတော့သည်။

မူလကပင် ဟော့ထုံတောင် ကောင်းကင်လျှို့ဝှက်နယ်မြေအတွင်း၌လည်း သူမသည် လီယန်ချူ၏ အကြိမ်ကြိမ် ကယ်တင်ခြင်းကို ခံခဲ့ရဖူးခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

"ရှေးဟောင်းဒဏ္ဍာရီတွေအရဆိုရင် လူသားမျိုးနွယ်စုရဲ့ ရဲစွမ်းသတ္တိရှိသူတွေ တိုက်ပွဲမှာ သေဆုံးသွားခဲ့ရင်၊ ကုသိုလ်ကံတွေကြောင့် မြို့စောင့်နတ်မင်း အဖြစ် ဘွဲ့အပ်နှင်းခြင်း ခံရတတ်တယ်... မင်းရဲ့ ဒီတစ်ကြိမ် တိုက်ပွဲက တကယ့်ကို ရဲရင့်လွန်းလှတာကြောင့်၊ ငါကတော့ တတ်နိုင်သလောက် ကူညီပေးရုံတင်ပါ..."

လီယန်ချူသည် ချန်နိုင်ငံအစိုးရ ထံမှ မည်သည့် ဘွဲ့ထူးအဆောင်အယောင်မျှ လက်ခံထားခြင်း မရှိပါသော်လည်း၊ ယခုအခါ သူ၏ ဂုဏ်သတင်းမှာ အလွန်တရာ ကြီးမားလှသဖြင့် လူငယ်ဧကရာဇ် ချန်ကျန်းကိုယ်တိုင်ပင် တပည့်တစ်ဦးအလား ရိုသေလေးစားစွာ ဆက်ဆံရခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

နတ်ကွန်းတည်ဆောက်သည့် ကိစ္စမှာ အလွန်တရာ လွယ်ကူလှပြီး၊ ဘွဲ့အပ်နှင်းခြင်းကိုပါ ရရှိစေကာ တစ်လောကလုံးကို သိရှိအောင် ကြေညာပေးနိုင်ပေသည်။

ဝူမေနန်းသည် ဤကဲ့သို့သော ကံတရားကြီးမားမှုကို ရရှိခဲ့ပြီးနောက်၊ နတ်ဘုရားလမ်းစဉ်ကို ပြန်လည်ကျင့်ကြံခွင့် ရရှိခဲ့ပြီဖြစ်ရာ နောင်တစ်ချိန် လမ်းခရီးမှာလည်း အဆင်ပြေချောမွေ့နေတော့မည် ဖြစ်ပေသည်။

………………

လီယန်ချူသည် ဝူမေနန်းအား ခေါ်ဆောင်၍ ချန်နိုင်ငံ၏ မင်းနေပြည်တော်သို့ တစ်ခေါက် သွားရောက်ခဲ့ပြီး၊ နန်းတော်၏ ဘွဲ့အပ်နှင်းခြင်းကို လက်ခံစေခဲ့သည်။

ဝူမေနန်း၏ ကျင့်စဉ်အဆင့်မှာ ကျဆင်းမသွားသည့်အပြင် ပိုမို၍ပင် တိုးတက်လာခဲ့ရသည်၊ အကြောင်းမူကား နတ်ဘုရားလမ်းစဉ် ကျင့်ကြံခြင်းမှာ အမြန်ဆန်ဆုံး ဖြစ်သောကြောင့်တည်း။

ဝူမေနန်းသည် ချန်နိုင်ငံ၏ ဘွဲ့အပ်နှင်းခြင်းကို လက်ခံရရှိပြီးနောက်တွင်မူ၊ ယခင်ကထက်ပင် ပိုမို၍ သန်မာလာခဲ့ချေပြီ။

………………

ဝူမေနန်း၏ ကိစ္စရပ်များကို ရှင်းလင်းပြီးနောက်၊ လီယန်ချူသည် ကျောင်းတော်အတွင်း၌ ဆက်လက်ကျင့်ကြံနေပြီး၊ မိမိ၏ မီးတောက်လမ်းစဉ်ကြီးကို ဆက်လက်မွမ်းမံနေတော့သည်။

မီးနတ်ဘုရားကိုယ်ပွားကို လုံးဝဥဿုံ သန့်စင်စုပ်ယူလိုက်ပြီးနောက်၊ လီယန်ချူ၏ ကျင့်စဉ်စွမ်းအားများမှာ အလွန်တရာ သိပ်သည်းကျစ်လျစ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

နောက်တစ်ကြိမ် ဤစစ်မှန်သော မီးတောက်များကို ထုတ်ဖော်လိုက်သည့်အခါတွင်မူ၊ စွမ်းအားများမှာ အလွန်တရာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှပေသည်။

ရွှေကျီးကန်းလေးမှာ ကျောင်းတော်အတွင်း၌ ဝဲပျံနေလျက် အလွန်တရာ ဝမ်းမြောက်ပျော်ရွှင်နေတော့သည်။

တစ်ခါတစ်ရံတွင် လီယန်ချူ၏ ပခုံးထက်၌ နားခိုနေတတ်ပြီး၊ တစ်ခါတစ်ရံတွင်မူ ကောင်းကင်ယံထက်သို့ တန်းတန်းမတ်မတ် ပျံသန်းသွားကာ တိမ်ပင်လယ်ကြီးအတွင်း၌ အတောင်ပံဖြန့်ကျက် ကစားနေတတ်သည်။

လီယန်ချူသည် သူမ၏ စွမ်းအားများ တိုးတက်လာခြင်းကို ပြတ်သားစွာ ခံစားနေရသည်။ နေမင်းမီးတောက်များမှာ အလွန်တရာ ပူပြင်းလှသဖြင့်၊ ရှေးဟောင်းဒဏ္ဍာရီလာ သားရဲကြီးများ၏ ကျင့်ကြံခြင်းနှုန်းမှာ လူသားမျိုးနွယ်စုများနှင့် ယှဉ်နိုင်ခြင်းမရှိကြောင်းကိုပါ တွေးတောကာ အံ့ဩချီးကျူးမိတော့သည်။

ဤတစ်ကြိမ်တွင် သန့်စင်သော သွေးမျိုးဆက်ရှိသည့် ရှေးဟောင်းသားရဲကြီးအား သတ်ဖြတ်ခဲ့ပြီးနောက်၊ လီယန်ချူသည် ဆေးဖိုကြီးကို ထုတ်ဖော်လိုက်ပြီး ၎င်းအား သွေးသားအနှစ်သာရဆေးလုံး အဖြစ် သန့်စင်လိုက်တော့သည်။

စုစုပေါင်း ဆေးလုံး သုံးလုံး သန့်စင်ရရှိခဲ့သည်။

သန့်စင်သော သွေးမျိုးဆက်ရှိသည့် ရှေးဟောင်းသားရဲကြီးများမှာ လူ့ပြည်လောက၌ ကွယ်ပျောက်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ရာ၊ ထိုကောင်းကင်လူသားများ မည်သည့်နေရာမှ ယူဆောင်လာခဲ့သည်ကို မသိနိုင်ချေ။

လီယန်ချူသည် သွေးသားအနှစ်သာရဆေးလုံး တစ်လုံးကို သောက်သုံးလိုက်ရာ၊ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ သွေးသားစွမ်းအားများမှာ ရုတ်တရက် ဟုန်းဟုန်းတောက် အရှိန်အဟုန်ပြင်းစွာ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

၎င်းမှာ သွေးသားစွမ်းအားများကို သန်မာစေရုံတင်မကဘဲ၊ ခန္ဓာကိုယ်တည်ဆောက်ပုံကိုပါ ပိုမို၍ တောင့်တင်းခိုင်မာစေခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

လီယန်ချူသည် ယခုအခါ မီးတောက်လမ်းစဉ်ကြီးကို တတ်မြောက်ထားပြီ ဖြစ်သဖြင့်၊ မည်သည့် ဆေးစွမ်းအင်များကိုမဆို အလွန်တရာ လျင်မြန်စွာ သန့်စင်နိုင်စွမ်း ရှိပေသည်။

သွေးသားအနှစ်သာရဆေးလုံး၏ ဆေးစွမ်းအင်များမှာ မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်းမှာတင် သူ၏ သန့်စင်ခြင်းကို ခံလိုက်ရတော့သည်။

သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ပိုမို၍ သန်မာလာခဲ့ပြီး၊ သွေးသားအရှိန်အဝါများမှာ ကောင်းကင်ယံသို့ ထိုးတက်သွားခဲ့ရသည်။

"အကယ်၍ ယခင်ကတည်းက မီးတောက်လမ်းစဉ်ကြီးကို ကျင့်ကြံထားခဲ့မယ်ဆိုရင်၊ ကောင်းကင်ဆေးလုံးတွေကို သန့်စင်ရတာ အများကြီး ပိုပြီး လွယ်ကူလိမ့်မယ်..."

လီယန်ချူက စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်မိသည်။

ဤတစ်ကြိမ်တွင် လီယန်ချူသည် သွေးသားအနှစ်သာရဆေးလုံးကို အသုံးပြု၍ ကျောရိုးမကြီး၏ ဆန်းကြယ်လှသော စွမ်းအားတံခါး ကို ဆောင့်ထွင်း ဖွင့်လှစ်လိုက်တော့သည်။

ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ နတ်ဘုရားစွမ်းအားတံခါးများထဲမှ ခြောက်ထပ်မြောက်ကို ဖျက်ဆီးနိုင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ကောင်းကင်လူသားများမှာ လူ့ပြည်လောက၏ ဦးခေါင်းထက်တွင် ဆွဲချိတ်ထားသော သတ်ဖြတ်ခြင်းဓားရှည်ကြီးတစ်စင်းအလား ဖြစ်နေသဖြင့်၊ လီယန်ချူအနေဖြင့် ကျင့်ကြံခြင်းနှုန်းကို မဖြစ်မနေ မြှင့်တင်ရခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ထိုတစ်ကြိမ်တွင် ကျင့်ကြံသူအမြောက်အမြားမှာ တိုက်ပွဲဖြစ်ပွားရာ ခရိုင်မြို့တော်များ၏ အနီးနားတွင် ရှိမနေခဲ့ကြသဖြင့်၊ တိုက်ပွဲကြီး၏ အရှိန်အဝါကို အာရုံခံမိသည့်အချိန်တွင်မူ အချို့သော တိုက်ပွဲများမှာ ပြီးဆုံးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း ကောင်းကင်လူသားများ လူ့ပြည်လောကကို ဖျက်ဆီးနေခြင်းအပေါ် အလွန်တရာ နာကျည်းမုန်းတီးနေကြပြီး၊ အတူတကွ ပူးပေါင်း၍ ရန်သူကို တွန်းလှန်ရန် စိတ်ဆန္ဒများ ပြင်းပြနေကြတော့သည်။

ဟုတ်ပေသည်၊ အချို့သော လူများကမူ ကောင်းကင်ဘုံမှ ဘေးအန္တရာယ်များ ချမှတ်ခြင်းကို ရှောင်လွှဲ၍ မရနိုင်ဟု တွေးတောကြပြီး၊ ကောင်းကင်ဘုံသို့ တက်လှမ်းရာနေရာ၏ နတ်အလင်းတန်းများကို အသုံးချ၍ လူ့ပြည်လောကမှ လွတ်မြောက်သွားချင်ကြသည်။

ပြောရလျှင်၊ ကျင့်ကြံခြင်းလောကတစ်ခုလုံးမှာ စိုးရိမ်ထိတ်လန့်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး အလွန်တရာ လှုပ်ခတ်နေတော့သည်။

သိုင်းလမ်းစဉ်၏ အဆင့် ခြောက် မြေပြင်နတ်ဘုရား အဆင့်သို့ ရောက်ရှိသွားပြီးနောက်တွင်မူ၊ လီယန်ချူသည် သိုင်းလမ်းစဉ်အပေါ် နားလည်မှုမှာ ပိုမို၍ နက်ရှိုင်းလာခဲ့ပြီး၊ သိုင်းလမ်းစဉ် နတ်ဘုရားအတတ်များစွာကိုလည်း စိတ်အလိုအတိုင်း ထုတ်ဖော်နိုင်စွမ်း ရှိလာခဲ့ချေပြီ။

ယခုအခါ နေမင်းမီးဖိုကြီး ဟူသော အကွက်ကို ပြန်လည်သုံးသပ်ကြည့်လိုက်သည့်အခါတွင်မူ၊ နားလည်မှုအသစ်များ ထွက်ပေါ်လာခဲ့ရသည်။

"ကြည့်ရတာတော့ နတ်ဘုရားအတတ်တစ်ခုအလား ထင်ရပေမဲ့၊ အနှစ်သာရကတော့ ကိုယ်ပိုင်အရှိန်အဝါတွေကို တုန်ခါစေတာပဲ... မီးဖိုကြီးတစ်ခုတည်းတင်မကဘဲ၊ လက်နက်မျိုးစုံအဖြစ် ပြောင်းလဲပြီး ကိုယ့်အတွက် အသုံးချလို့ ရနိုင်တာပဲ..."

လီယန်ချူက တိုးညှင်းစွာ ဆိုလိုက်သည်။

သူသည် ကောင်းကင်လူသား၏ နတ်ဘုရားအတတ်ထဲမှ မိမိအတွက် အသုံးဝင်မည့် အရာများကို နားလည်သဘောပေါက်သွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပြီး၊ သေခြင်းရှင်ခြင်းကြား တိုက်ခိုက်ရခြင်းမှာ တကယ်ပဲ နားလည်မှုများကို တိုးပွားစေနိုင်ပေသည်။

'နေမင်းမီးဖိုကြီး' ဟူသော အကွက်၏ အပြင်းထန်ဆုံးအချက်မှာ သွေးသားစွမ်းအားများကို စုစည်းပေးသည့် လျှို့ဝှက်မန္တန် ဖြစ်ပေသည်။

လီယန်ချူသည် ချင်းယွန်းကျောင်းတော်အတွင်း၌ စမ်းသပ်လေ့ကျင့်ခြင်း မပြုဘဲ၊ ဝေမြို့၏ တောတောင်များထဲသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီး၊ ထောင်ယွမ်ရှန်း ကောင်းကင်လျှို့ဝှက်နယ်မြေ သို့ ဦးတည်လိုက်တော့သည်။

ယခင်က ဤနေရာ၌ မီးတောက်လမ်းစဉ်၏ စစ်မှန်သော အဓိပ္ပာယ်ကို နားလည်ခဲ့စဉ်က၊ မြေပြင်များ ကွဲဟပြီး ကောင်းကင်ယံတစ်ခုလုံး မီးတောက်များဖြင့် လောင်ကျွမ်းခဲ့ဖူးခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ဤတစ်ကြိမ်တွင် လီယန်ချူသည် ၎င်းအထဲ၌ သိုင်းလမ်းစဉ် နတ်ဘုရားအတတ်ကို စမ်းသပ်လေ့ကျင့်ရန် လာရောက်ခြင်း ဖြစ်ပါသော်လည်း၊ ရုတ်တရက် ခြေလှမ်းများကို ရပ်တန့်လိုက်မိသည်။

"ကောင်းကင်လျှို့ဝှက်နယ်မြေတွေက တစ်ခုပြီးတစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာပြီး၊ လူ့ပြည်လောကနဲ့ ဆက်စပ်နေကြပြီ... ဒီလိုကြည့်မယ်ဆိုရင်တော့၊ ထောင်ယွမ်ရှန်း ကောင်းကင်လျှို့ဝှက်နယ်မြေကလည်း မကြာခင်မှာပဲ လူ့ပြည်လောကထဲကို ပြန်လည်ပေါ်ပေါက်လာလိမ့်မယ်..."

"အဲဒီအချိန်ကျရင် အရင်က တိုက်ခိုက်ခဲ့တဲ့သူကို တွေ့မြင်နိုင်မလား မသိဘူး... သူ ပြောခဲ့တာက ဒါက ဒီကောင်းကင်နဲ့မြေပြင်ရဲ့ မူလစည်းမျဉ်းတွေ ပြောင်းလဲလာတာလို့ ဆိုခဲ့တာပဲ..."

လီယန်ချူ၏ မျက်ဝန်းအစုံထဲ၌ ဆင်ခြင်တွေးတောခြင်း အရောင်အဝါများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီး၊ စိတ်ထဲမှ ဆုံးဖြတ်ချက်ချလိုက်သည်မှာ၊ ထိုအချိန်ကျပါက မိမိ၏ ကိုယ်ပွားတစ်ခုကို ဤနေရာ၌ ချန်ထားခဲ့၍ ကျင့်ကြံစေမည် ဖြစ်ပေသည်။

သို့သော်လည်း ယခုအချိန်တွင် အရေးကြီးဆုံးအရာမှာ သိုင်းလမ်းစဉ် နတ်ဘုရားအတတ်ကို မွမ်းမံရန် ဖြစ်ပေသည်။

လီယန်ချူသည် လက်သီးမန္တန်ကို စုစည်းလိုက်ပြီး၊ လက်သီးတစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းထိုးနှက်လိုက်ရာ၊ တဟုန်းဟုန်း တောက်လောင်နေသော မီးဖိုကြီးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီး မီးလင်းတန်းများမှာ ကောင်းကင်ယံသို့ ထိုးတက်သွားတော့သည်။

သူသည် ဤအကွက်အတွင်း၌ ကိန်းအောင်းနေသော ဆန်းကြယ်မှုများကို အာရုံခံရင်း၊ မပြတ်မစဲ လေ့ကျင့်နေတော့သည်။

အကွက်ပေါင်းများစွာ လေ့ကျင့်ပြီးနောက်တွင်မူ၊ လီယန်ချူ၏ မျက်စိရှေ့တွင် ရုတ်တရက် နတ်အလင်းတန်းများ လင်းလက်သွားခဲ့ရသည်။

"ဒါက သိုင်းလမ်းစဉ်ရဲ့ စိတ်အာရုံပြင်ပပုံရိပ် နဲ့ ဆက်စပ်နေတာပဲ မဟုတ်လား... သွေးသားစွမ်းအားတွေကို တုန်ခါစေပြီး၊ သိုင်းလမ်းစဉ်ကို နတ်ဘုရားအဆင့်အထိ မြှင့်တင်တာပဲ..."

လီယန်ချူက ကောင်းကင်ယံသို့ အော်ဟစ်လိုက်ပြီး၊ လက်သီးတစ်ချက် ထပ်မံထိုးနှက်လိုက်ပြန်ရာ၊ ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ မီးဖိုကြီး ထွက်ပေါ်မလာတော့ချေ။

သို့သော်လည်း သူ၏ ကျောပြင်ထက်တွင် အလွန်တရာ မြင့်မားလှသော အရိပ်မည်းကြီးတစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာခဲ့ပြီး၊ သူ၏ လှုပ်ရှားမှုနှင့် ထပ်တူကျလျက် လက်သီးတစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းထိုးနှက်လိုက်တော့သည်။

ဟင်းလင်းပြင်ကြီးမှာ သူ၏ လက်သီးတစ်ချက်ကြောင့် ကြီးမားလှသော အပေါက်ကြီးတစ်ခုအဖြစ် ကွဲဟသွားခဲ့ရသည်။

အပေါက်ကြီး၏ အပြင်ဘက်တွင်မူ မှောင်မိုက်တိတ်ဆိတ်နေတော့သည်။

လက်သီးတစ်ချက်ဖြင့် ဟင်းလင်းပြင်ကို ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်ခြင်းပင်။

လီယန်ချူ၏ မျက်ဝန်းများ လင်းလက်သွားခဲ့ရသည်၊ ယခင်က 'နေမင်းမီးဖိုကြီး' ကို ထုတ်ဖော်ခဲ့စဉ်က ဤကဲ့သို့သော အရှိန်အဝါမျိုး မရှိခဲ့ဖူးချေ။

"သိုင်းလမ်းစဉ်ရဲ့ စိတ်အာရုံပြင်ပပုံရိပ်ဆိုတာက ကြည့်ရတာတော့ အခြေခံ သတ်ဖြတ်ခြင်း နည်းလမ်းတစ်ခုအလား ထင်ရပေမဲ့၊ အမှန်တကယ်တော့ သိုင်းလမ်းစဉ်စနစ်တစ်ခုလုံးကို ဖောက်ထွင်း ဆက်စပ်နေတာ ဖြစ်နိုင်တယ်..."

လီယန်ချူက ရေရွတ်လိုက်မိသည်။

ထို့နောက်တွင်မူ သူသည် ခဏမျှ ဆင်ခြင်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက်၊ လက်သီးတစ်ချက် ထပ်မံထိုးနှက်လိုက်ပြန်ရာ၊ ပေတစ်ရာခန့် ကျယ်ပြောလှသော ကောင်းကင်နဂါးကြီးတစ်ကောင် ပေါ်ပေါက်လာခဲ့ပြီး အလွန်တရာ ခန့်ညားထည်ဝါလှပေသည်။

မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်းမှာတင် ဟင်းလင်းပြင်ကို ဖြတ်တောက်လိုက်ပြီး၊ အက်ကြောင်းကြီးတစ်ခုကို ပေါ်ပေါက်စေခဲ့တော့သည်။

"သိုင်းလမ်းစဉ်ရဲ့ စိတ်အာရုံပြင်ပပုံရိပ်ကို အသုံးပြုပြီး၊ နတ်ဘုရားအတတ်များစွာအဖြစ် ပြောင်းလဲလို့ ရနိုင်တာပဲ..."

လီယန်ချူ ယခုလေးတင် ထုတ်ဖော်လိုက်ခြင်းမှာ ကောင်းကင်နဂါးနတ်ဘုရားအတတ် မဟုတ်ဘဲ၊ သူ၏ သိုင်းလမ်းစဉ် စိတ်အာရုံပြင်ပပုံရိပ်သာ ဖြစ်ပေသည်။

"သိုင်းနတ်ဘုရား က နည်းလမ်းမျိုးစုံကို ကိုယ့်အတွက် အသုံးချနိုင်ခဲ့တာကလည်း၊ ဒီစိတ်အာရုံပြင်ပပုံရိပ်ကို နားလည်သဘောပေါက်ခဲ့လို့ ဖြစ်ရမယ်..."

လီယန်ချူသည် သိုင်းနတ်ဘုရား ကောင်းကင်ဘုံသို့ တက်လှမ်းသွားစဉ်က မြင်ကွင်းကို ရုတ်တရက် သတိရမိသွားခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

သူသည် ၎င်းအထဲ၌ လက်သီးကို ဆက်လက်လေ့ကျင့်နေပြီး၊ သိုင်းလမ်းစဉ် စိတ်အာရုံပြင်ပပုံရိပ်မှာ ကြီးမားလှသော ဓားရှည်ကြီးတစ်စင်းအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ အောက်သို့ ခုတ်ပိုင်းလိုက်တော့သည်။

ရှူး

ဤဓားချက်မှာ အလွန်တရာ ထက်မြက်လှသဖြင့်၊ ကြီးမားလှသော အက်ကြောင်းကြီးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့ရသည်။

ထိုအချိန်တွင် ထောင်ယွမ်ရှန်း ကောင်းကင်လျှို့ဝှက်နယ်မြေမှာလည်း သူ၏ ရိုက်နှက်မှုကြောင့် အပိုင်းပိုင်းအစစ ပျက်စီးလုနီးပါး ဖြစ်သွားခဲ့ရသော်လည်း၊ ချက်ချင်းပင် မနည်းပြန်လည်၍ ပြုပြင်လာခဲ့သည်။

"မထင်မှတ်ရဘဲ နောက်ဆုံးအဆင့်အထိ လေ့ကျင့်လိုက်တဲ့အခါမှာတော့၊ စိတ်အာရုံပြင်ပပုံရိပ်ကမှ ရန်သူကို နှိမ်နင်းနိုင်မယ့် အပြင်းထန်ဆုံး နည်းလမ်း ဖြစ်နေတာကိုး..."

လီယန်ချူက အံ့ဩချီးကျူးလိုက်မိသည်။

သူသည် ထောင်ယွမ်ရှန်း ကောင်းကင်လျှို့ဝှက်နယ်မြေမှ ထွက်ခွာရန် ပြင်ဆင်လိုက်စဉ်မှာတင်၊ ရုတ်တရက် အက်ကြောင်းကြီး၏ နောက်ကွယ်တွင် ကမ္ဘာသစ်တစ်ခု ပေါ်ပေါက်နေသည်ကို သတိပြုမိလိုက်ရသည်။

အလွန်တရာ ကျယ်ပြောလှပြီး ဆိတ်သုဉ်းခြောက်ကပ်နေသော မြေပြင်ကြီးတစ်ခု။

"မတော်တဆပဲ အခြားဟင်းလင်းပြင်တစ်ခုနဲ့ ဆက်စပ်သွားတာလား..."

လီယန်ချူက မျက်ခုံးပင့်လိုက်မိသည်။

ထိုကဲ့သို့သော အခွင့်အရေးမျိုးမှာ အလွန်တရာ ရှားပါးလှပါသော်လည်း၊ မိမိအနေဖြင့် ကြုံတွေ့ရလိမ့်မည်ဟု မထင်မှတ်ထားခဲ့ချေ။

ခဏမျှ ဆင်ခြင်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက်၊ သူသည် ကိုယ်ကို လှုပ်ရှားလိုက်ကာ ရွှေရောင်အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲ၍ ၎င်းအထဲသို့ ပျံသန်းဝင်ရောက်သွားခဲ့တော့သည်။

၎င်းအထဲတွင် အလွန်တရာ ဆိတ်သုဉ်းခြောက်ကပ်နေသဖြင့်၊ လီယန်ချူအနေဖြင့် ဤနေရာမှာ ကောင်းကင်လျှို့ဝှက်နယ်မြေတစ်ခု၏ အပျက်အစီး ဟုတ်မဟုတ်ကို မသေချာသေးချေ။

သူသည် နတ်ဘုရားအတတ်ကို ထုတ်ဖော်၍ ၎င်းအထဲ၌ ရှာဖွေနေပြီး၊ တစ်ပြိုင်နက်တည်းမှာပင် စိတ်အာရုံဖြင့်ပါ စုံစမ်းစစ်ဆေးနေတော့သည်။

ဤနေရာမှာ မိုင်ပေါင်းသုံးထောင်ခန့် ကျယ်ပြောလှပြီး၊ ၎င်းအလယ်တွင် ကြီးမားလှသော ချောက်နက်ကြီးတစ်ခု ရှိနေကာ၊ မိုင်ပေါင်း တစ်ရာခန့် ဝန်းရံထားလျက် အလွန်တရာ ပျက်စီးနေပြီး ၎င်းအထဲတွင် မိုးကြိုးမန္တန်စွမ်းအားများ ကိန်းအောင်းနေချေသည်။

"မိုးကြိုးပစ်ခတ်ခံထားရတဲ့ ချောက်ကြီးပဲ..."

လီယန်ချူသည် ထိုက်ပိုင်ရှန်း ကောင်းကင်လျှို့ဝှက်နယ်မြေအတွင်း၌ ဤကဲ့သို့သော အရာမျိုးကို မြင်တွေ့ဖူးခြင်း ဖြစ်ပြီး၊ ၎င်းမှာ မြေပြင်နတ်ဘုရားတစ်ပါး မိစ္ဆာများကို နှိမ်နင်းရာမှ ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

"ဒါမှမဟုတ်ရင် ဒီနေရာက တကယ်ပဲ ကောင်းကင်လျှို့ဝှက်နယ်မြေတစ်ခုရဲ့ အပျက်အစီး ဖြစ်ရမယ်... ဒါပေမဲ့ ဒီထဲမှာ ကောင်းကင်လူသားတွေ ရှင်သန်ကျန်ရစ်နေဦးမလားဆိုတာတော့ မသိနိုင်ဘူး..."

ထိုနေရာ၌ မည်သည့် ဆန်းကြယ်သော ရတနာများမျှ မရှိသကဲ့သို့၊ မည်သည့် နတ်ဘုရားဆေးပင်များလည်း မရှိချေ၊ ထို့အပြင် မည်သည့် သက်ရှိများ၏ အရှိန်အဝါကိုမျှ ရှာမတွေ့ဘဲ လုံးဝဥဿုံ သေဆုံးနေတော့သည်။

အဆောက်အအုံအားလုံးမှာ ဖျက်ဆီးခြင်း ခံထားရပြီး၊ တစ်စုံတစ်ဦးမှ တမင်တကာ သဲလွန်စများကို ချေဖျက်ထားခဲ့သည့်အလားပင်။

ထိုအချိန်တွင် လီယန်ချူသည် ရုတ်တရက် အလွန်တရာ အေးစက်လှသော အရှိန်အဝါတစ်ခုကို အာရုံခံမိလိုက်ရပြီး၊ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အရာတစ်ခုခု၏ စူးစိုက်ကြည့်ရှုခြင်းကို ခံနေရသည့်အလား ခံစားလိုက်ရသည်။

သူ လှည့်ပတ်ကြည့်ရှုလိုက်သည့်အခါတွင်မူ၊ ထိုစူးစိုက်ကြည့်နေသည့် မျက်ဝန်းများမှာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြန်သည်။

နောက်တစ်ကြိမ် ထိုအေးစက်လှသော စူးစိုက်ကြည့်မှုကို ခံလိုက်ရသည့်အခါတွင်မူ၊ လီယန်ချူက ရုတ်တရက် တိုးညှင်းစွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"ငါးပါးမိုးကြိုးသန့်စင်ခြင်း၊ ကောင်းကင်နှင့်မြေပြင်၏ တရားမျှတခြင်းမန္တန်... မည်သည့် မိစ္ဆာအောက်လမ်းနည်းကများ ငါ့ကို ချောင်းမြောင်းကြည့်ရှုဝံ့တာလဲ..."

ဒိန်း

ကောင်းကင်နှင့်မြေပြင်အကြား မိုးကြိုးသံကြီးတစ်ချက် ဟိန်းထွက်သွားခဲ့ရသည်။

ဟင်းလင်းပြင်ထဲ၌ မိုးကြိုးအလင်းတန်းတစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားခဲ့သည့်အလားပင်။

မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်းမှာတင် လူရိပ်တစ်ခုမှာ မိုးကြိုးပစ်ခတ်ခြင်း ခံလိုက်ရပြီး ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။

ထိုသူကား အလွန်တရာ သာမန်ဆန်လှသော အမျိုးသားတစ်ဦးဖြစ်ပြီး၊ သူ၏ ဝတ်စုံမှာမူ အလွန်တရာ ရှေးကျလှကာ၊ မည်သည့် မင်းဆက်တစ်ခုခုမှ မင်းမှုထမ်းတစ်ဦးအလားပင်။

"မင်းပါလား..." လီယန်ချူ အံ့ဩသွားမိသည်။

မူလက ကောင်းကင်လူသားတစ်ဦး ဤနေရာ၌ ပုန်းအောင်းနေခြင်း ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု ထင်မှတ်ထားခဲ့သော်လည်း၊ မထင်မှတ်ဘဲ လူဟောင်းတစ်ဦး ဖြစ်နေသောကြောင့်တည်း။

"တာပိုဆရာ... ကျုပ်တို့ ပြန်လည်ဆုံတွေ့ကြပြန်ပြီပေါ့..."

ထိုသာမန်ဆန်လှသော အမျိုးသားက ပြုံး၍ ဆိုလိုက်သည်။

သူကား လုံဟူရှန်းတောင်၏ တပည့် ဖြစ်သော ကျိုးရွှန်းဖုန်း ပင် ဖြစ်ပေသည်။

"မင်း ဘာဖြစ်လို့ ဒီနေရာကို ရောက်နေရတာလဲ..."

လီယန်ချူက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ မေးလိုက်သည်။

"ပြောရရင်တော့ အရှည်ကြီးပဲ...... အမြန်ဆုံး ဒီနေရာကနေ ထွက်ခွာတာ အကောင်းဆုံး ဖြစ်လိမ့်မယ်... ဒီနေရာထဲမှာ အလွန်တရာ ယုတ်မာညစ်ထမ်းလှတဲ့ မိစ္ဆာကြီးတစ်ကောင် ပုန်းအောင်းနေတယ်... ဒါက ကောင်းကင်လူသားတွေရဲ့ သေဆုံးပြီးနောက် မှ မွေးဖွားလာခဲ့တဲ့ မိစ္ဆာကောင်ကြီးပဲ..."

ကျိုးရွှန်းဖုန်းက ဆိုသည်။

"ကောင်းကင်လူသားတွေရဲ့ သေဆုံးပြီးနောက် မွေးဖွားလာတဲ့ မိစ္ဆာလား..."

လီယန်ချူက မျက်ခုံးပင့်လိုက်မိသည်။

ရုတ်တရက် သူသည် ယခုလေးတင် ကြုံတွေ့ခဲ့ရသော အေးစက်လှသော စူးစိုက်ကြည့်မှုကို ထပ်မံခံစားလိုက်ရပြန်ပြီး၊ မြေပြင်ထက်မှနေ၍ အလွန်တရာ ဖြူဆုတ်လှသော လူသားလက်တစ်ဖက် ထွက်ပေါ်လာခဲ့ကာ၊ သူ့အား အောက်သို့ ဆွဲချရန် ကြံရွယ်လိုက်တော့သည်။

လီယန်ချူက နှာခေါင်းတစ်ချက် ရှုံ့လိုက်ပြီး၊ အတိုင်းအဆမရှိ ကျယ်ပြောလှသော သွေးချီစွမ်းအားများကို ထုတ်ဖော်လိုက်ရာ၊ ရွှေရောင်သွေးသားအရှိန်အဝါများမှာ ကောင်းကင်ယံသို့ ထိုးတက်သွားခဲ့ပြီး နေမင်းကြီး ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည့်အလားပင်။

ထိုဖြူဆုတ်လှသော လူသားလက်မှာ ချက်ချင်းပင် နောက်သို့ ဆုတ်ခွာသွားခဲ့ပြီး၊ မြေအောက်သို့ ပုန်းအောင်းကာ ကွယ်ပျောက်သွားခဲ့တော့သည်။

"ငါ့အတွက် ထွက်လာခဲ့စမ်း..."

လီယန်ချူ၏ အသံမှာ မိုးကြိုးသံကြီးအလား ဟိန်းထွက်သွားခဲ့ပြီး၊ သူ မြေပြင်ကို ပြင်းထန်စွာ တစ်ချက်နင်းလိုက်ရာ မြေပြင်ကြီး ကွဲဟသွားတော့သည်။

လူရိပ်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့ရာ၊ အလွန်တရာ ခန့်ညားထည်ဝါလှသော အမျိုးသားတစ်ဦးဖြစ်ပြီး ဝတ်စုံဖြူကို ဆင်မြန်းထားချေသည်။

မူလကမူ အလွန်တရာ မြင့်မြတ်လှပုံရသော်လည်း၊ လူကို ပေးစွမ်းနေသော ခံစားချက်မှာမူ အလွန်တရာ ယုတ်မာညစ်ထမ်းလှပေသည်။

"တာအိုဆရာ... သတိထား... ဒီကောင်က အလွန်တရာ ထူးဆန်းတယ်..."

ကျိုးရွှန်းဖုန်းက အော်ဟစ်လိုက်ပြီးနောက်၊ လျင်မြန်စွာဖြင့် လေကိုခွဲ၍ ပြေးဝင်လာခဲ့တော့သည်။

ကောင်းကင်လူသားများ၏ သေဆုံးပြီးနောက် မွေးဖွားလာသော မိစ္ဆာကောင်ကြီးမှာ အလွန်တရာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှပေသည်။

ယခုလေးတင် သူ အာရုံခံမိချက်အရဆိုလျှင်၊ ဤမိစ္ဆာကောင်ကြီး၏ ကျင့်စဉ်အဆင့်မှာ အဆင့်ငါး မြေပြင်နတ်ဘုရား နှင့် ထပ်တူကျနေပါသော်လည်း၊ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းအား မည်မျှအထိ ရှိသည်ကိုမူ မသိနိုင်ချေ။

ထို့နောက်တွင်မူ သူ မြင်တွေ့လိုက်ရသည်မှာ၊ ထိုလူငယ်တာအိုဆရာက လက်သီးတစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းထိုးနှက်လိုက်ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

မည်သည့် ကြီးမားလှသော အရှိန်အဝါမျိုးမျှ မြင်တွေ့လိုက်ရခြင်း မရှိပါသော်လည်း၊ လက်သီးတစ်ချက် ထိုးနှက်လိုက်ရုံမျှဖြင့်၊ အတိုင်းအဆမရှိ ကျယ်ပြောလှသော သွေးသားစွမ်းအားများမှာ မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်းမှာတင် ထိုမိစ္ဆာကောင်ကြီးအား အပိုင်းပိုင်းအစစ ဖြစ်သွားစေတော့သည်။

လုံးဝဥဿုံ ပျက်စီးသွားခဲ့ရချေပြီ။

"..." ကျိုးရွှန်းဖုန်း ဆွံ့အသွားခဲ့ရသည်။

ဤမျှအထိ ပြင်းထန်လှတာလား။

လီယန်ချူအပေါ် သူ၏ မှတ်ဉာဏ်မှာ ငရဲဘုံ၏ ရှေးဟောင်းမြို့တော် အတွင်း၌သာ ရပ်တန့်နေခြင်းဖြစ်ပြီး၊ ထိုစဉ်က ဤလူငယ်တာအိုဆရာက သူ့အား ရို့လီ၏ လက်အောက်မှ ကယ်တင်ပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

"ခုနက မင်း မပြောရသေးဘူး... မင်း ဘာဖြစ်လို့ ဒီနေရာကို ရောက်နေရတာလဲ..."

လီယန်ချူက တည်ငြိမ်စွာ မေးလိုက်သည်။

သိုင်းလမ်းစဉ် စိတ်အာရုံပြင်ပပုံရိပ်ကို ပြန်လည်နားလည်သွားခဲ့ပြီးနောက်တွင်မူ၊ သတ်ဖြတ်ခြင်းစွမ်းအားမှာ အဆပေါင်းများစွာ တိုးတက်လာခဲ့ပြီဖြစ်ရာ၊ လက်သီးတစ်ချက်တည်းဖြင့်ပင် အဆင့်ငါး ကောင်းကင်လူသားကို သတ်ဖြတ်နိုင်စွမ်း ရှိလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

"အခြားလူတွေ မေးမယ်ဆိုရင်တော့ ကျုပ် လုံးဝ ပြောပြမှာ မဟုတ်ဘူး..."

ကျိုးရွှန်းဖုန်းက ပတ်ဝန်းကျင်ကို လှည့်ပတ်ကြည့်ရှုလိုက်ပြီးမှ၊ ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် အမူအရာဖြင့် တိုးညှင်းစွာ

"တာအိုဆရာက ကျုပ်ရဲ့ အသက်သခင်ဖြစ်လို့ ကျုပ် မလိမ်ချင်ပါဘူး... ကျုပ် ဒီနေရာကို ရောက်လာတာက သင်္ချိုင်းတူးဖို့ လာတာ..."

ဟု ဆိုသည်။

လီယန်ချူ : "..............."

သင်္ချိုင်းတူးဖို့လား။

သူ ရုတ်တရက် သတိရမိသည်မှာ၊ ဤလူငယ်တာအိုဆရာလေးသည် သင်္ချိုင်းတူးရခြင်းကို အလွန်တရာ ဝါသနာပါပြီး ကိုယ်ပိုင်အမြင်များစွာ ရှိသူဖြစ်ကာ၊ မိမိအားလည်း ရှေးဟောင်းကျင့်ကြံသူများ၏ သင်္ချိုင်းများစွာကို တူးခဲ့ဖူးကြောင်း ပြောပြခဲ့ဖူးခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ကျိုးရွှန်းဖုန်းက -

"အဲဒီနေ့က ကျုပ် သရဲဖမ်းနေရင်းနဲ့ ဟင်းလင်းပြင်အက်ကြောင်းတစ်ခုကို တွေ့ရလို့၊ ခိုးကြောင်ခိုးဝှက်နဲ့ လာကြည့်မိတာ... ဒီနေရာက အလွန်တရာ ဆိတ်သုဉ်းခြောက်ကပ်နေပြီး၊ ကောင်းကင်လျှို့ဝှက်နယ်မြေရဲ့ အပျက်အစီးတစ်ခုနဲ့ တူနေတာကြောင့်၊ နတ်ဘုရားတွေရဲ့ သင်္ချိုင်းကြီး ရှိနေလိမ့်မယ်လို့ တွေးပြီး လာခဲ့တာပေါ့..." ဟု ဆိုသည်။

လီယန်ချူ အနည်းငယ် အံ့ဩသွားမိသည်၊ ဤကောင်လေးမှာလည်း တကယ်ပဲ ကံတရားကြီးမားလှပေသည်။

"ပြီးခဲ့တဲ့တစ်ခေါက် ငရဲဘုံရှေးဟောင်းမြို့တော်မှာ လီတာအိုဆရာနဲ့ လမ်းခွဲခဲ့ပြီးကတည်းက၊ မတွေ့ရတာ ကြာပြီဖြစ်ပေမဲ့၊ လီတာအိုဆရာရဲ့ အရှိန်အဝါတွေကတော့ ယခင်ကထက် ပိုပြီး ခန့်ညားလာခဲ့တာပဲ..."

ကျိုးရွှန်းဖုန်းက ဆိုသည်။

"ငါ ထင်နေတာက မင်း လုံဟူရှန်းတောင်မှာ ရှိနေလိမ့်မယ်လို့ ပေါ့... ဘာဖြစ်လို့ ဒီလိုဝတ်စုံမျိုးကို ဝတ်ဆင်ထားရတာလဲ..."

လီယန်ချူ၏ မျက်ဝန်းအစုံထဲ၌ နတ်အလင်းတန်းများ လင်းလက်သွားခဲ့ပြီး၊ ကျိုးရွှန်းဖုန်းအား စိုက်ကြည့်လိုက်ရာ၊ ဤသူမှာ တစ်စုံတစ်ဦး၏ စိမ့်ဝင်ပူးကပ်ခြင်းကို ခံထားရခြင်းမရှိဘဲ၊ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း၌ ထုထည်ကြီးမားလှသော ငရဲဘုံအရှိန်အဝါများ ရှိနေပါသော်လည်း၊ ယုတ်မာညစ်ထမ်းခြင်းမရှိဘဲ၊ လူကို ပေးစွမ်းနေသော ခံစားချက်မှာမူ ဖြောင့်မတ်ခြင်းတရားများ ရှိနေဆဲပင် ဖြစ်ကြောင်း တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။

"အမှန်အတိုင်း ပြောရရင်တော့... ပြီးခဲ့တဲ့တစ်ခေါက် ငရဲဘုံရှေးဟောင်းမြို့တော်ကြီး ပိတ်သွားခဲ့တုန်းက၊ ကျုပ် ထွက်မသွားနိုင်ခဲ့ဘူး... အဲဒီမှာ ဖြူမဲအရှင် နှစ်ပါးရဲ့ လိုက်လံဖမ်းဆီးခြင်းကို ခံခဲ့ရပြီး၊ သူတို့က ကျုပ်ကို ငရဲဘုံအဖွဲ့အစည်း ထဲ ဝင်ဖို့ အတင်းအကျပ် ဖိတ်ခေါ်ကြတာနဲ့၊ ငြင်းရခက်တာကြောင့်ပဲ ဝင်လိုက်ရတော့တာ..."

ကျိုးရွှန်းဖုန်းက ပြုံး၍ ဆိုလိုက်သည်။

'မင်း အတင်းအကျပ် ခြိမ်းခြောက်ခံထားရတာဆိုရင် မျက်စိတစ်ချက် မှိတ်ပြလိုက်ပါ...'

လီယန်ချူက စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်ပြီးမှ -

"သူတို့က မင်းကို ငရဲဘုံအဖွဲ့အစည်းထဲ ဝင်ဖို့ အတင်းအကျပ် ဖိတ်ခေါ်ကြတာလား..."

ဟု မေးလိုက်သည်။

ကျိုးရွှန်းဖုန်းက တည်ငြိမ်စွာဖြင့် -

"ဟုတ်ပါတယ်... ဒါက ကျုပ်ရဲ့ ထူးခြားတဲ့ ပါရမီတွေကို တွေ့မြင်သွားကြလို့ ထင်တာပဲ... မူလကတော့ တောင်ပေါ်ပြန်ပြီး ကျင့်ကြံချင်ပေမယ့်၊ ဖြူမဲအရှင်နှစ်ပါးရဲ့ ကြီးမားလှတဲ့ ဖိတ်ခေါ်မှုကို မငြင်းဆန်ချင်တော့လို့ပါ..."

ဟု ဆိုသည်။

အမှန်တကယ်တွင်မူ၊ ပြီးခဲ့သည့်တစ်ခေါက်က သူသည် အသက်ဘေးမှ လွတ်မြောက်ရန်အတွက်၊ အော်ဟစ်ငိုယိုလျက် ငရဲဘုံအဖွဲ့အစည်းအတွင်းသို့ တစ္ဆေမင်းမှုထမ်းတစ်ဦးအဖြစ် ဝင်ရောက်ခွင့်ပြုရန် တောင်းပန်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

လီယန်ချူက ဆန်းကြယ်စွာဖြင့် -

"ငရဲဘုံက ပျက်စီးဆိတ်သုဉ်းနေတာ မဟုတ်ဘူးလား... ယခုအချိန်အထိ ငရဲဘုံအဖွဲ့အစည်း တည်ရှိနေသေးတာလား..." ဟု မေးသည်။

ကျိုးရွှန်းဖုန်းက ခေါင်းကို ဖွဖွလေး ညိတ်လိုက်သည်။

"ဟုတ်ပါတယ်... ကနဦးကတော့ ကျုပ်လည်း ငရဲဘုံကို အရှင်သခင်မရှိတဲ့ နေရာလို့ ထင်မှတ်ထားခဲ့တာ... ဒါပေမဲ့ အမှန်တကယ်တော့ ငရဲဘုံအဖွဲ့အစည်း ရှိနေဆဲဖြစ်ပြီး၊ စွမ်းအားနယ်ပယ်ကတော့ ယခင်ကထက် အများကြီး သေးငယ်သွားခဲ့ရသလို၊ သံသရာစက်ဝန်း ရဲ့ အခွင့်အာဏာတွေကိုလည်း မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ဘူး..."

ဟု ဆိုသည်။

လီယန်ချူ အံ့ဩချီးကျူးလိုက်မိသည်

"မင်းကတော့ လျှို့ဝှက်ချက်တွေကို သိရှိထားပုံရတယ်... မသိလို့ မေးပါရစေဦး... မင်း ငရဲဘုံအဖွဲ့အစည်းထဲမှာ ဘယ်လို ရာထူးမျိုးကို ရရှိထားတာလဲ..."

ကျိုးရွှန်းဖုန်းက -

"သူတို့က ကျုပ်ကို တရားသူကြီး အဖြစ် ခန့်အပ်ချင်ကြတာ... ဒါပေမဲ့ ကျုပ်က ငရဲဘုံကို ရောက်ခါစပဲ ရှိသေးသလို၊ ဘာကောင်းမှုကုသိုလ်မှလည်း မလုပ်ရသေးတာကြောင့်၊ နယ်မြေစောင့်ကြပ်ရေးမှူး အဖြစ်ပဲ လုပ်ကိုင်နေတာပါ..."

ဟု ဆိုသည်။

လီယန်ချူသည် နယ်မြေစောင့်ကြပ်ရေးမှူးရာထူး၏ တန်ဖိုးကို မသိရှိချေ၊ ၎င်းမှာ သာမန်တစ္ဆေမင်းမှုထမ်းများနှင့် ယှဉ်လျှင် အဆင့်ပေါင်း တစ်ဆယ့်ရှစ်ဆင့်ခန့် ကွာခြားလှပြီး၊ဖြူမဲ နှစ်ပါးနှင့် ဂုဏ်သိက္ခာ ထပ်တူကျခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ကျိုးရွှန်းဖုန်းသည် အချိန်တိုအတွင်းမှာတင် သာမန်တစ္ဆေမင်းမှုထမ်းဘဝမှ နယ်မြေစောင့်ကြပ်ရေးမှူးအထိ တိုးတက်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်ရာ၊ တကယ်ပဲ လျင်မြန်လှပေသည်။

"မထင်မှတ်ရဘဲ နယ်မြေစောင့်ကြပ်ရေးမှူးမင်းကြီး ဖြစ်နေတာကိုး... ရိုသေလေးစားမိပါတယ်..."

လီယန်ချူက လက်အုပ်ချီ၍ ဆိုလိုက်သည်။

"ဟင်..."

ကျိုးရွှန်းဖုန်း၏ မျက်ဝန်းများ လင်းလက်သွားခဲ့ရသည်။

"လီတာအိုဆရာက ငရဲဘုံရဲ့ ရာထူးတွေကို သိရှိထားတာလား..." ဟု မေးသည်။

"မသိပါဘူး..." လီယန်ချူက ခေါင်းကို ခါယမ်းလိုက်သည်။

"..............." ကျိုးရွှန်းဖုန်း ဆွံ့အသွားခဲ့ရပြန်သည်။

လီယန်ချူသည် ကျိုးရွှန်းဖုန်းနှင့် ဆက်လက်၍ စကားစမြည် ပြောဆိုကြည့်လိုက်ရာ၊ ထိုအချိန်မှသာ ငရဲဘုံအဖွဲ့အစည်းကြီးမှာ ထုထည်ကြီးမားလှသော်လည်း၊ ငရဲဘုံကြီးမှာ အလွန်တရာ ကျယ်ပြောလှသဖြင့် အရပ်မျက်နှာအနှံ့၌ ကိုယ်ပိုင်စွမ်းအားစုများစွာ ကွဲပြားနေကြကြောင်း သိရှိလိုက်ရသည်။

ကျိုးရွှန်းဖုန်းသည် ယခုအခါ မူလ ဆဋ္ဌမမြောက်နန်းတော် ၏ စွမ်းအားနယ်ပယ်အတွင်း၌ ရှိနေခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ယခင်က လုအမည်ရှိ တရားသူကြီးတစ်ဦးမှာ ယခုအခါ ဆဋ္ဌမမြောက်နန်းတော်၏ အရှင်သခင်ကြီး ဖြစ်လာခဲ့ပြီး၊ ဂုဏ်သရေ အလွန်တရာ ကြီးမားလှပေသည်။

သူ၏ စကားများထဲမှ လျှို့ဝှက်ချက်များစွာကို သိရှိလိုက်ရပြီး၊ ကျိုးရွှန်းဖုန်းကိုယ်တိုင်လည်း ယခုအခါ မြေပြင်နတ်ဘုရားအဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ရာ၊ အတိအကျ ပြောရလျှင် တစ္ဆေနတ်ဘုရား ပင် ဖြစ်ပေသည်။

ရှင်းလင်းလှပေသည်၊ သူသည် ငရဲဘုံအတွင်း၌ ကြီးမားလှသော အရင်းအမြစ်များကို ရရှိခဲ့သဖြင့် ကျင့်ကြံခြင်းနှုန်းမှာ အလွန်တရာ မြန်ဆန်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

"မင်းရဲ့ ကျင့်စဉ်အဆင့် တိုးတက်မှုကလည်း တကယ်ပဲ မြန်ဆန်လှတာပဲ..."

လီယန်ချူက အံ့ဩချီးကျူးလိုက်မိသည်။

"ဒါတွေအားလုံးက ကျုပ် မိန်းမကောင်းတစ်ယောက်ကို ရရှိခဲ့လို့ပါ... သူမက အဲဒီ လုတရားသူကြီးရဲ့ မွေးစားသမီး ဖြစ်ပြီး၊ ကျုပ်က သူတို့အိမ်ကို သမက်ဆိုးအဖြစ် ဝင်ရောက်နေထိုင်တာ..."

ကျိုးရွှန်းဖုန်းက အမှန်အတိုင်း ဆိုလိုက်သည်။

ဟား... သမက်ဆိုး (အိမ်တွင်းဖြစ်သမက်) ပေါ့။

လီယန်ချူက လက်အုပ်ချီ၍ ဂါရဝပြုလိုက်မိသည်။

ယခုလေးတင် သူသည် ကျိုးရွှန်းဖုန်း၏ စကားများထဲမှ သူ၏ အတွေ့အကြုံများကို သိရှိလိုက်ရပြီဖြစ်ရာ၊ သာမန်တစ္ဆေမင်းမှုထမ်းဘဝမှနေ၍ အဆင့်ဆင့် ကျော်လွန်မြှင့်တင်ခြင်း ခံခဲ့ရပြီး နယ်မြေစောင့်ကြပ်ရေးမှူး ဖြစ်လာခဲ့ခြင်းမှာ၊ မထင်မှတ်ဘဲ သူ၏ ယောက္ခမကြီး၏ အရှိန်အဝါကြောင့် ဖြစ်နေသောကြောင့်တည်း။

"နေပါဦး... လုအမည်ရှိ တရားသူကြီး ဟုတ်လား..."

လီယန်ချူက ရုတ်တရက် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိသည်။

"မင်း ငရဲဘုံထဲမှာ လုအမည်ရှိတဲ့ အဘိုးအိုတစ်ယောက်ကို မြင်တွေ့ဖူးသလား... သူက ခန္ဓာကိုယ်ထုထည် ကြီးမားပြီး၊ ကျင့်စဉ်အဆင့်က အလွန်တရာ ဆန်းကြယ်လှတာ..."

လီယန်ချူက မေးလိုက်သည်။

"ငရဲဘုံထဲက နာမည်တူ တူတာတွေ အများကြီး ရှိသလို၊ လုအမည်ရှိတဲ့သူတွေကလည်း ပိုပြီး များပြားလှတယ်... လီတာအိုဆရာအနေနဲ့ အသေးစိတ်အချက်အလက်တွေကို ပြောပြပေးနိုင်မလား..."

ကျိုးရွှန်းဖုန်းက မေးသည်။

လီယန်ချူ ခဏမျှ ဆင်ခြင်ကြည့်လိုက်ပြီးမှ ထိုအဘိုးအို၏ ရုပ်ရည်အသွင်အပြင်ကို ဖော်ပြပေးလိုက်သော်လည်း၊ နာမည်မှာမူ ရှစ်ပုံတစ်ပုံခန့် အတုအယောင် ဖြစ်နိုင်သဖြင့် ပြောမပြတော့ချေ။

ကျိုးရွှန်းဖုန်းက ခေါင်းကို ခါယမ်းလိုက်သည်။

"ဒီလိုလူမျိုးကိုတော့ ကျုပ် မမြင်ဖူးသေးပါဘူး... ဒါမှမဟုတ်ရင် အခြားနန်းတော်တွေရဲ့ စွမ်းအားနယ်ပယ်အောက်မှာ မင်းမှုထမ်းနေတာလည်း ဖြစ်နိုင်တာပဲ..."

ဟု ဆိုသည်။

လီယန်ချူ နားလည်သဘောပေါက်သွားခဲ့ရသည်။

သူသည် တောင်ပိုင်းဒေသ အတွင်း၌ ထိုခန္ဓာကိုယ်ထုထည်ကြီးမားသော အဘိုးအိုအား မိမိကိုယ်တိုင် လွှတ်ထုတ်ပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပြီး၊ ထိုအဘိုးအိုက သူ့အား ဧည့်သည်အဖြစ် လာရောက်လည်ပတ်ရန် ဖိတ်ခေါ်ခဲ့ဖူးပါသော်လည်း၊ မထင်မှတ်ဘဲ ဟင်းလင်းပြင်ကို ဖြတ်သန်းသွားခဲ့ပြီးနောက် ရောက်ရှိသွားသည့်နေရာမှာ ငရဲဘုံ ဖြစ်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ကျိုးရွှန်းဖုန်းက ရုတ်တရက် -

"ဒါပေမဲ့ ပြီးခဲ့တဲ့ရက်ပိုင်းတုန်းကတော့၊ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်လှတဲ့ ကျွမ်းကျင်သူတစ်ယောက်က နယ်စပ်နယ်စပ်ခံတံတိုင်း ကို ဖျက်ဆီးပြီး ထွက်ခွာသွားခဲ့ဖူးတယ်... ကြည့်ရတာတော့ အဘိုးအိုတစ်ယောက်နဲ့ တူတယ်..."

ဟု ဆိုလိုက်သည်။

"နယ်စပ်ခံတံတိုင်း ဟုတ်လား..." လီယန်ချူက မေးသည်။

"ဟုတ်ပါတယ်... ငရဲဘုံရဲ့ စွမ်းအားနယ်ပယ်က အလွန်တရာ ကျယ်ပြောလှပြီး၊ ယခုအခါ နေရာအမြောက်အမြားကို တားမြစ်နယ်မြေတွေအဖြစ် သတ်မှတ်ထားကြတာကြောင့် နယ်စပ်ခံတံတိုင်း ကို တည်ဆောက်ထားရခြင်းပါ... အထဲမှာ အလွန်တရာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းတဲ့ တည်ရှိမှုများစွာ ရှိနေကြပြီး၊ တံတိုင်းကို တည်ဆောက်ထားရခြင်းရဲ့ အဓိကရည်ရွယ်ချက်ကတော့ သူတို့ကို သွားရောက် မနှောင့်ယှက်မိစေဖို့အတွက်ပါပဲ..."

ကျိုးရွှန်းဖုန်းက ဆိုသည်။

လီယန်ချူ အနည်းငယ် အံ့ဩသွားမိသည်၊ ကျယ်ပြောလှသော ငရဲဘုံကြီးအတွင်း၌ သူ သိရှိထားသည်မှာ အလွန်တရာ ဆိတ်သုဉ်းခြောက်ကပ်ပြီး တစ္ဆေမိစ္ဆာများစွာ ပုန်းအောင်းနေခြင်းသာ ဖြစ်သော်လည်း၊ မထင်မှတ်ဘဲ ထိုကဲ့သို့သော လျှို့ဝှက်ချက်များ ရှိနေသေးသောကြောင့်တည်း။

အခန်း (၁၁၂၆) - မုန်တိုင်းဆင်တော့မည့် အလား

"အဲဒီတားမြစ်နယ်မြေထဲကို အဓမ္မကျူးကျော်ဝင်ရောက်သွားတဲ့သူက... အဲဒီအဘိုးအိုများ ဖြစ်နေမလား..."

လီယန်ချူ၏ မျက်ဝန်းအစုံထဲ၌ ဆင်ခြင်တွေးတောခြင်း အရောင်အဝါများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

"မင်းက ငရဲဘုံဆီကနေ လာနိုင်ခဲ့တာပဲကို... ဘာဖြစ်လို့ လူ့ပြည်လောကကို ပြန်ဖို့မစဉ်းစားတာလဲ..."

လီယန်ချူက မေးလိုက်သည်။

"ကနဦးတုန်းကတော့ ပြန်လို့မရလို့ပါ... အခုတော့ ဒါကပဲ အသားကျနေပါပြီ... ဒါပေမဲ့လည်း ဂိုဏ်းဆီမပြန်ရတာ ကြာပြီဖြစ်လို့၊ တကယ်ပဲ စိတ်ထဲမှာ အနည်းငယ်တော့ လွမ်းဆွတ်မိသား..."

ကျိုးရွှန်းဖုန်းက ဆိုသည်။

လီယန်ချူသည် ခဏမျှ တုံ့ဆိုင်းသွားပြီးနောက်၊ သူ့အား ကောင်းကင်လူသားများ အကြိမ်ကြိမ် ကျူးကျော်တိုက်ခိုက်ခဲ့သည့် အကြောင်းအရာများကို ပြောပြလိုက်တော့သည်။

ကျိုးရွှန်းဖုန်းသည် ကနဦးတွင် စိတ်ဝင်တစားမရှိဘဲ ခပ်ပေါ့ပေါ့သာ နားထောင်နေခဲ့သော်လည်း၊ ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါတွင်မူ ချက်ချင်းပင် ဒေါသအိုးပေါက်ကွဲသွားခဲ့ရသည်။

"ငလူးမ မအေဘေး ကောင်းကင်လူသားတွေ... ကောင်းကင်ပေါ်မှာ ကောင်းကောင်းမနေကြဘဲ၊ လူ့ပြည်လောကအထိ လာပြီး ဆိုးသွမ်းချင်ကြတာလား..."

"သေသင့်တယ်..."

မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်းမှာတင် ကျိုးရွှန်းဖုန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်ထက်မှ ပြင်းထန်ထုထည်ကြီးမားလှသော အရှိန်အဝါတစ်ခု ဟုန်းခနဲ ထွက်ပေါ်လာခဲ့တော့သည်။

သူကား ငရဲဘုံ၏ ဖြောင့်မတ်မှန်ကန်သော တစ္ဆေနတ်ဘုရားတစ်ပါး ဖြစ်ပြီး၊ အာဏာစွမ်းပကားကို လက်ဝါးကြီးအုပ်ထားသည့်အပြင်၊ နယ်မြေစောင့်ကြပ်ရေးခန်းမ ကိုပါ ပိုင်ဆိုင်ထားသဖြင့် အလွန်တရာ စွမ်းအားကြီးမားလှပေသည်။

သူသည် ခြေဆောင့်ကာ ဆဲဆိုကျိန်ဆဲနေရင်းမှ၊ ရုတ်တရက် တစ်စုံတစ်ခုကို သတိရသွားသည်။

"ကျုပ် ငရဲဘုံထဲမှာ သတင်းအစအနအချို့ ကြားခဲ့ဖူးတယ်... ငရဲဘုံရဲ့ အရှင်သခင်ကြီးတွေကလည်း လူ့ပြည်လောကကို ကျူးကျော်ဖို့ ကြံစည်နေကြတာ... အစောပိုင်းတုန်းက လူ့ပြည်လောကရဲ့ အရပ်ရပ်မှာ ငရဲဘုံရဲ့ ပုံရိပ်တွေ ထွက်ပေါ်လာခဲ့တာကလည်း၊ ဒီအကြောင်းအရင်းကြောင့်ပဲ ဖြစ်ရမယ်..."

လီယန်ချူက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ရင်း -

"အဲဒါ ဘယ်သူတွေလဲဆိုတာ သိရလား..."

ကျိုးရွှန်းဖုန်းက ခေါင်းကို ခါယမ်းလိုက်သည် -

"ကျုပ်လည်း သတင်းအစအနအချို့ကိုပဲ ကြားခဲ့ရတာပါ... အသေးစိတ် ဘယ်သူက ဘာလုပ်နေလဲဆိုတာကိုတော့ မသိနိုင်ဘူး..."

လီယန်ချူ၏ မျက်ဝန်းအစုံမှာ စူးရှထက်မြက်သွားခဲ့ရသည်... ကောင်းကင်ဘုံ၊ မိစ္ဆာဘုံနှင့် ငရဲဘုံ သုံးခုလုံးက လူ့ပြည်လောကကို စူးစိုက်ကြည့်နေကြသည့်အလားပင်။

"ကန်ယွမ်ကမ္ဘာကြီး ထဲမှာ ဘယ်လိုလျှို့ဝှက်ချက်တွေ ကိန်းအောင်းနေလို့လဲ... ဒါမှမဟုတ်ရင် ဒီနေရာတွေက သဘာဝအတိုင်းပဲ လုယက်တိုက်ခိုက်ချင်ကြတာလား..."

လီယန်ချူက စိတ်ထဲမှ ဆင်ခြင်ကြည့်လိုက်မိသည်။

ကျိုးရွှန်းဖုန်းက သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထက်မှ အဆောင်တစ်ရွက်ကို ထုတ်ယူ၍ လီယန်ချူထံသို့ ကမ်းပေးလိုက်သည်။

"ကျုပ် ငရဲဘုံထဲမှာ ဆက်နေပြီး သတင်းအချက်အလက်အချို့ကို စုံစမ်းစစ်ဆေးလိုက်ဦးမယ်... အခြေအနေတစ်ခုခုရှိခဲ့ရင် လီတာအိုဆရာနဲ့ကျုပ် ဒီအဆောင်ကနေတစ်ဆင့် ဆက်သွယ်လို့ ရနိုင်တာပေါ့..."

လီယန်ချူသည် အဆောင်ကို လက်ခံရယူလိုက်ပြီး -

"ကောင်းပြီ..."

ကျိုးရွှန်းဖုန်းက ဆိုသည်

"ဒီနေရာက အခြားသူတွေရဲ့ သန့်စင်ချေဖျက်ခြင်းကို ခံထားရပြီး၊ သဲလွန်စအမြောက်အမြားကိုပါ ဖျောက်ဖျက်ထားတာ... ဘယ်လိုမျိုး အပျက်အစီးလဲဆိုတာကိုလည်း မသိရသလို၊ ဘယ်လိုသင်္ချိုင်းဂူကိုမှလည်း ရှာမတွေ့နိုင်တော့တာမို့၊ ကျုပ်ပဲ အရင်ဆုံး နှုတ်ဆက်ပြီး ထွက်ခွာတော့မယ်..."

လူနှစ်ဦး လမ်းခွဲခဲ့ကြတော့သည်။

လုံဟူရှန်းတောင်၏ တပည့်စစ်စစ် ဖြစ်သော ကျိုးရွှန်းဖုန်းသည် ယခုအခါ ငရဲဘုံ၏ နယ်မြေစောင့်ကြပ်ရေးမှူး ရာထူးကို တာဝန်ယူထားရသူဖြစ်ရာ၊ လက်တစ်ဖက်ကို ဝှေ့ယမ်း၍ နတ်ဘုရားအတတ်ကို နှိုးဆော်လိုက်သည့်အခါတွင်မူ၊ တစ္ဆေလေပြင်းများက သူ့အား ရစ်ပတ်၍ လေထဲသို့ ပျောက်ကွယ်သွားစေခဲ့တော့သည်။

လီယန်ချူသည် ယခုအချိန်တွင် ငရဲဘုံအတွင်းသို့ သွားရောက်စုံစမ်းစစ်ဆေးရန် စိတ်ကူးမရှိသေးချေ။

ကျိုးရွှန်းဖုန်း ထွက်ခွာသွားပြီးနောက်တွင်မူ၊ သူသည် မိမိဖမ်းဆီးချုပ်နှောင်ထားခဲ့သော ငရဲဘုံတစ္ဆေနတ်ဘုရားကို ရုတ်တရက် သတိရမိသွားသဖြင့်၊ လက်တစ်ဖက်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ သူ့အား အပြင်သို့ လွှတ်ထုတ်လိုက်တော့သည်။

ထိုခေါင်းထက်တွင် စတုရန်းပုံစံပုဝါ စည်းနှောင်ထားသော အလယ်အလတ်အရွယ် အမျိုးသားသည် မြေပြင်သို့ ကျရောက်သွားပြီးနောက်၊ မိမိ၏ ဝတ်စုံကို သပ်ရပ်အောင် ပြုပြင်လိုက်ရင်း လီယန်ချူအား ရိုသေလေးစားစွာဖြင့် -

"အထက်နတ်မင်းကြီး... ဂါရဝပြုပါတယ်..." ဟု ဆိုလိုက်သည်။

လီယန်ချူက -

"စောစောပိုင်းက ငါ ငရဲဘုံအဖွဲ့အစည်းက လူတစ်ယောက်နဲ့ တွေ့ခဲ့တယ်... အခုအချိန်အထိ ငရဲဘုံအဖွဲ့အစည်းက တည်ရှိနေဆဲဖြစ်ပြီး၊ နယ်မြေအသီးသီး ကွဲပြားအုပ်ချုပ်နေကြတာပဲ ဖြစ်ရမယ်..."

လို့ ဆိုလိုက်သည်။

ခေါင်းထက်တွင် စတုရန်းပုံစံပုဝါ စည်းနှောင်ထားသော အလယ်အလတ်အရွယ် အမျိုးသား ဖြစ်သူ 'ကျန်းခွေ' ၏ မျက်ဝန်းအစုံမှာ လင်းလက်သွားခဲ့ရသည် ။

"ကျုပ် ပြောသားပဲ... ငရဲဘုံအဖွဲ့အစည်းကြီးက လုံးဝဥဿုံ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ပျက်စီးသွားနိုင်မှာလဲ..."

သူသည် ချက်ချင်းပင် စိတ်သက်သာရာရကာ ဝမ်းမြောက်သွားခဲ့ရတော့သည်။

သူသည် လီယန်ချူအား တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရင်း -

"တာအိုဆရာကြီးက... ကျုပ်ကို ငရဲဘုံထဲကို ပြန်လွှတ်ပေးတော့မလို့လား..."

လီယန်ချူက ခေါင်းကို ခါယမ်းလိုက်ရင်း -

"ဆဋ္ဌမမြောက်နန်းတော်ထဲမှာ လုအမည်ရှိတဲ့ တရားသူကြီးတစ်ယောက် ရှိလား..."

ကျန်းခွေ အံ့ဩသွားရပြီး၊ ခဏမျှ ဆင်ခြင်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် -

"လုအမည်ရှိတဲ့ တရားသူကြီး သုံးယောက် ရှိပါတယ်... တာအိုဆရာကြီး ရည်ညွှန်းတာက ဘယ်တစ်ယောက်ကိုလဲ မသိဘူး..."

လီယန်ချူသည် သူနှင့်အတူ အကြောင်းအရာအချို့ကို ထပ်မံအတည်ပြုလိုက်ရာ၊ ကျိုးရွှန်းဖုန်း ပြောပြခဲ့သည်များနှင့် လုံးဝဥဿုံ ထပ်တူကျနေကြောင်း တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။

"ဒါနဲ့... မူလတုန်းက မင်း ငရဲဘုံထဲမှာ ဘယ်လိုရာထူးမျိုးကို ရရှိထားတာလဲ..."

လီယန်ချူက မေးလိုက်သည်။

"နယ်မြေစောင့်ကြပ်ရေးမှူး ပေါ့..."

ကျန်းခွေက မာန်တက်လှသော အမူအရာဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။

"ဒါဆို မင်း အဲဒီနယ်မြေစောင့်ကြပ်ရေးမှူး ရာထူးအထိ တိုးတက်ဖို့အတွက် အချိန်ဘယ်လောက် ယူခဲ့ရလဲ..."

လီယန်ချူက ထပ်မံမေးမြန်းလိုက်ပြန်သည်။

"ကျုပ်ကတော့ တိုက်ပွဲကုသိုလ်ကံတွေ အလွန်တရာ ကြီးမားလှတာကြောင့်၊ သာမန်တစ္ဆေရဲမတ်ဘဝကနေ နယ်မြေစောင့်ကြပ်ရေးမှူးအထိ တိုးတက်ဖို့ နှစ်ပေါင်းငါးရာပဲ အချိန်ယူခဲ့ရတာ..."

ကျန်းခွေက ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစွာဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။

သူသည် လီယန်ချူက တစ်စုံတစ်ခုကို ထပ်မံမေးမြန်းလိမ့်မည်ဟု ထင်မှတ်ထားခဲ့သော်လည်း၊ ထိုခန့်ညားထည်ဝါလှသော လူငယ်တာအိုဆရာလေးက သူ့အား ထူးဆန်းလှသော မျက်ဝန်းများဖြင့် တစ်ချက်ကြည့်လာသည်ကိုသာ တွေ့လိုက်ရသည်။

"ကျုပ်ရဲ့ ဒီတိုးတက်မှုနှုန်းက တကယ်ပဲ အလွန်တရာ မြန်ဆန်လှတာပါ... အခြားလူအမြောက်အမြားက ကျုပ်ထက် ကျင့်စဉ်အဆင့် မြင့်မားကြပေမဲ့၊ ဒီရာထူးနေရာအထိ တက်လှမ်းနိုင်ခြင်း မရှိကြဘူး..."

ကျန်းခွေက ရှင်းပြလိုက်သည်။

'မင်းရဲ့ ဒီလိုမျိုး လာဘ်ပေးလာဘ်ယူလုပ်တတ်ပြီး၊ အလုပ်ကို စိတ်မပါလက်မပါ လုပ်တတ်တဲ့ အမူအရာကြောင့်ပဲ နေမှာပါ...'

လီယန်ချူက သူ့အား ထပ်မံ၍ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်မိသည်။

ကျန်းခွေ အနည်းငယ် ထူးဆန်းသည်ဟု ခံစားလိုက်ရပြီး၊ မေးမြန်းရန် ပြင်ဆင်လိုက်စဉ်မှာတင်၊ လီယန်ချူသည် သူ့အား ပြန်လည်၍ သိမ်းဆည်းလိုက်တော့သည်။

"ကြည့်ရတာတော့... အိမ်တွင်းဖြစ်သမက် (သမက်ဆိုး) လုပ်ရတာလည်း မဆိုးပါဘူး..."

လီယန်ချူက တိုးညှင်းစွာ ရေရွတ်လိုက်မိသည်။

ထို့နောက်တွင်မူ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ထပ်မံ၍ စုံစမ်းစစ်ဆေးကြည့်လိုက်ပါသော်လည်း၊ တကယ်ပဲ မည်သည့်တန်ဖိုးရှိလှသော အရာများကိုမျှ ရှာမတွေ့တော့ဘဲ လုံးဝဥဿုံ ဆိတ်သုဉ်းခြောက်ကပ်နေချေပြီ။

လီယန်ချူသည် ဤကမ္ဘာသစ်၏ အရှိန်အဝါကို မှတ်သားလိုက်ပြီးနောက်၊ ဟင်းလင်းပြင်ကို ဖောက်ထွင်းဖျက်ဆီးနိုင်သော စိမ်းပြာရောင်ဓားသန္ဓေသား ကို ထုတ်ဖော်လိုက်သည်။

ကိုယ်ကို လှုပ်ရှားလိုက်ပြီးနောက်၊ နတ်အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲ၍ ဟင်းလင်းပြင်ကို ဖြတ်သန်းကာ ထွက်ခွာသွားခဲ့တော့သည်။

……………

လီယန်ချူသည် ဟင်းလင်းပြင်ကို တိုက်ရိုက်ဖောက်ထွင်း၍ ဝေမြို့၏ ချင်းယွန်းကျောင်းတော်အတွင်းသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီး၊ ကျောင်းတော်ဝင်းထဲ၌ ကိုယ်ထင်ပြလိုက်တော့သည်။

စိမ်းပြာရောင်ဝတ်စုံဝတ် အမျိုးသမီးငယ်လေး ကျွေ့ဟွာ သည် တံခါးကို တွန်းဖွင့်၍ ထွက်လာခဲ့ရာ၊ လီယန်ချူ ပေါ်ပေါက်လာသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည့်အခါ တစ်ချက်မျှ အံ့ဩသွားသည်။

"နင် ဘယ်ကို သွားနေတာလဲ..."

လီယန်ချူသည် သူမအား ဤအကြောင်းအရာများကို ပြောပြလိုက်ရာ၊ ကျွေ့ဟွာလည်း အနည်းငယ် မိန်းမောသွားရပြီး -

"ငရဲဘုံထဲမှာတောင် ဒီလောက်အထိ လူမှုရေးမျက်နှာသာပေးမှုတွေ ရှိနေတာလား..."

ထို့နောက်တွင်မူ သူမသည်လည်း ကျိုးရွှန်းဖုန်း၏ ဤကဲ့သို့သော နောက်ခံအရှိန်အဝါကြီးမားမှုကို အံ့ဩချီးကျူးလိုက်မိတော့သည်။

လီယန်ချူက ပြုံးလိုက်ရင်း -

"လူရှိတဲ့နေရာမှာ သိုင်းလောက ရှိတာပဲလေ..."

ကျွေ့ဟွာက မေးလိုက်သည်

"ပြီးခဲ့တဲ့တစ်ခေါက်က နင့်ရဲ့ အရက်တွေ ကျန်သေးလား..."

လီယန်ချူက စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် -

"အဲဒီလိုမျိုး နတ်အရက်အိုး အနည်းငယ်ပဲ ရှိတာကို၊ အားလုံး သောက်လို့ ကုန်သွားပြီလေ..."

ကျွေ့ဟွာ ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ အလွန်တရာ နှမြောတသ ဖြစ်သွားရသည်။

ပြီးခဲ့သည့်တစ်ခေါက်က ထိုနတ်အရက်မှာ နတ်ဘုရားစွမ်းအားများ ကိန်းအောင်းနေရုံတင်မကဘဲ၊ အရသာမှာလည်း အလွန်တရာ ထူးကဲလှသဖြင့်၊ အလွန်တရာ ရှားပါးလှသော ပြင်းထန်သည့် အရက်ကောင်းတစ်ခွက် ဖြစ်သောကြောင့်တည်း။

လီယန်ချူက မေးလိုက်သည်

"မင်း အပြင်ကို သွားမလို့လား..."

ဤအကြောင်းအရာကို ပြောပြလိုက်သည့်အခါတွင်မူ၊ ကျွေ့ဟွာသည် မိမိ၏ မေးစေ့ကို ပင့်လိုက်ရင်း -

"ကောင်းကင်နဂါးမျိုးနွယ်စုက လူတွေ ငါ့ကို လာရှာနေကြတာ... ငါ အပြင်ကို သွားပြီး သူတို့ကို တရားသေချာ ဟောပေးလိုက်ဦးမယ်..."

"တရားဟောပေးမယ် ဟုတ်လား..."

လီယန်ချူက သံသယရှိလှသော မျက်ဝန်းများဖြင့် ကြည့်လိုက်မိသည်။

"ဟုတ်တယ်... နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်ပြီး လာနှောင့်ယှက်မယ်ဆိုရင်တော့၊ တစ်ချက်တည်းနဲ့ တစ်ကောင်စီ အလဲထိုးပစ်မယ်..."

ကျွေ့ဟွာက မိမိ၏ လက်သီးကို ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်သည်။

လီယန်ချူသည် မထိန်းနိုင်ဘဲ ရယ်မောလိုက်မိတော့သည်။

လူနှစ်ဦး ရယ်မောကာ စကားပြောဆိုနေကြစဉ်မှာတင်၊ တစ်စုံတစ်ဦးက တိုးညှင်းစွာ ချောင်းဟန့်လိုက်ရာ၊ ၎င်းကား ဝါဂွမ်းရောင်ဝတ်စုံကို ဆင်မြန်းထားသော အမျိုးသားတစ်ဦးဖြစ်ပြီး၊ မျက်နှာထက်တွင် အရှိန်အဝါများ ထင်ရှားလှကာ အမူအရာမှာမူ အလွန်တရာ ခန့်ညားထည်ဝါလှပေသည်။

သူကား လီရှန်းတာအိုနန်းတော်အတွင်း၌ မြင်တွေ့ခဲ့ရဖူးသော ကောင်းကင်နဂါးသွေးဆက် ရှိသည့် အမျိုးသားပင် ဖြစ်သည်။

၎င်းကား မိမိကိုယ်ကိုယ် ကျွေ့ဟွာ၏ အစ်ကိုတော်စပ်သူ ဖြစ်ကြောင်း ကြေညာထားခဲ့သူ ဖြစ်ပေသည်။

ကျွေ့ဟွာ၏ မျက်နှာမှာ အေးစက်သွားခဲ့ရသည်

"တံခါးဝအထိတောင် လိုက်ရှာဝံ့တာလား..."

ဝါဂွမ်းရောင်ဝတ်စုံဝတ် အမျိုးသားက ရှင်းပြလိုက်သည်။

"ညီမလေး... အစ်ကို မီးနဂါးကျွန်းမှာ မင်းကို စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့တာ၊ မင်းလည်း ရောက်မလာခဲ့ဘူး... ခမည်းတော်ကိုယ်တိုင်က မင်းကို လိုက်လံရှာဖွေဖို့ အစ်ကို့ကို တမင်တကာ စေလွှတ်လိုက်တာပါ..."

ကျွေ့ဟွာက အေးစက်စွာဖြင့်

"ငါ့ကို ရှာပြီး ဘာလုပ်မလို့လဲ... ပြီးတော့၊ ငါ့ကို လာပြီး ဆွေမျိုးမစပ်စမ်းပါနဲ့..."

ဝါဂွမ်းရောင်ဝတ်စုံဝတ် အမျိုးသားသည် မွေးရာပါ မြင့်မြတ်လှသော အရှိန်အဝါများ ရှိနေသူဖြစ်ရာ၊ ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်မိသည်။

"ကောင်းကင်လူသားတွေက လူ့ပြည်လောကကို စိုးမိုးချုပ်ကိုင်ဖို့ ရည်ရွယ်နေကြပြီ... မင်း အစ်ကိုနဲ့အတူ မီးနဂါးကျွန်းကို လိုက်ပါပြီး ကျင့်ကြံတာက အကောင်းဆုံး ဖြစ်လိမ့်မယ်..."

ကျွေ့ဟွာက အေးစက်စွာဖြင့် -

"သွားစမ်းပါ..."

ဝါဂွမ်းရောင်ဝတ်စုံဝတ် အမျိုးသား : "………………"

ပတ်ဝန်းကျင်အခြေအနေမှာ အနည်းငယ် အနေရခက်သွားခဲ့ရသည်။

"ညီမလေး... ဒီကိစ္စကို အစ်ကို ခမည်းတော်ဆီ တရားဝင် အစီရင်ခံထားပြီးပြီ... မင်း အစ်ကိုနဲ့အတူ မီးနဂါးကျွန်းကို ပြန်ပြီး ကျင့်ကြံပါ၊ လူ့ပြည်လောကရဲ့ ကိစ္စရပ်တွေကို ထပ်ပြီး စိတ်မဝင်စားပါနဲ့တော့..."

ဝါဂွမ်းရောင်ဝတ်စုံဝတ် အမျိုးသားက ဆန္ဒပြုလိုက်သည်။

ကျွေ့ဟွာသည် လီယန်ချူအား တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရင်း၊ လက်နှစ်ဖက်ကို ဖြန့်ပြလိုက်သည်။

"နင် ကြည့်လိုက်... ဒီလိုမျိုး လူသားအမူအရာပဲ..."

ဝါဂွမ်းရောင်ဝတ်စုံဝတ် အမျိုးသားက သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်မိသည်။

"ခမည်းတော်က အစ်ကို့ကို တရားဝင် အမိန့်ချမှတ်ထားခဲ့တာ... မင်းကို မီးနဂါးကျွန်းဆီ ဘေးကင်းစွာ ခေါ်ဆောင်သွားရမယ်၊ ကောင်းကင်နဂါးသွေးဆက်က အပြင်မှာ လွင့်စင်ပျက်စီးလို့ မဖြစ်ဘူး... ညီမလေး... အကယ်၍ မင်း သဘောမတူဘူးဆိုရင်တော့၊ အစ်ကိုဖြစ်သူအနေနဲ့ အနိုင်အထက် ပြုမူရတော့မှာပဲ..."

စကားသံ ဆုံးသွားခဲ့သည့်အခါ၊ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထက်မှ အရှိန်အဝါများမှာ ရုတ်တရက် ထိုးတက်သွားခဲ့ပြီး၊ ဝိုးတိုးဝါးတားဖြင့် နဂါးဟိန်းသံကြီး ထွက်ပေါ်လာခဲ့တော့သည်။

ကောင်းကင်နှင့်မြေပြင်၏ စည်းမျဉ်းတားမြစ်ချက်များ ကွယ်ပျောက်သွားခဲ့ပြီးနောက်တွင်မူ၊ ဤကောင်းကင်နဂါးသွေးဆက် ရှိသည့် နဂါးမင်းသား၏ ကျင့်စဉ်အဆင့်မှာ အရှိန်အဟုန်ပြင်းစွာ တိုးတက်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ယခင်က လီရှန်းတာအိုနန်းတော်အတွင်း၌ ရှိနေခဲ့စဉ်ကနှင့် လုံးဝဥဿုံ ကွာခြားလှသည့်အပြင်၊ မူလကတည်းကပင် သူသည် မိမိ၏ ကျင့်စဉ်အဆင့်အချို့ကို ဖိနှိပ်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ယခုအခါတွင်မူ အရှိန်အဝါအနည်းငယ်ကို ထုတ်ဖော်လိုက်ရုံမျှဖြင့်၊ အတိုင်းအဆမရှိ နက်ရှိုင်းလှသော ခံစားချက်မျိုးကို ပေးစွမ်းနေတော့သည်။

ကျွေ့ဟွာသည် မည်သည့် အရှိန်အဝါများကိုမျှ ထုတ်ဖော်ခြင်းမပြုဘဲ၊ လက်သီးတစ်ချက်ဖြင့် တန်းတန်းမတ်မတ် ရှေ့သို့ ပြေးဝင်ထိုးနှက်လိုက်တော့သည်။

ဝါဂွမ်းရောင်ဝတ်စုံဝတ် အမျိုးသားက လက်ဝါးတစ်ဖက်ကို ဘေးသို့ တွန်းထုတ်လိုက်သည်။

နဂါးမျိုးနွယ်စု၏ ခန္ဓာကိုယ်တည်ဆောက်ပုံမှာ အလွန်တရာ သန်မာလှသဖြင့်၊ ယခုအခါ နဂါးချီစွမ်းအားများ ကိန်းအောင်းနေလျက် ပိုမို၍ ပြင်းထန်လှသော စွမ်းအားများကို ဖြစ်ပေါ်စေတော့သည်။

သူကား ဧည့်သည်အဖြစ် လာရောက်ဖိတ်ခေါ်ခြင်း ဖြစ်ပြီး၊ ဤကျောင်းတော်ဝင်းကြီးကို ဖျက်ဆီးပစ်ရန် စိတ်ကူးမရှိပါသဖြင့်၊ နတ်ဘုရားအတတ်ကို အသုံးပြု၍ ကျွေ့ဟွာအား ဖမ်းဆီးချုပ်နှောင်ရန်သာ ရည်ရွယ်ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ဘုန်း

ကျွေ့ဟွာ၏ လက်သီးမှာ အလွန်တရာ မြန်ဆန်လှသဖြင့်၊ လက်သီးတစ်ချက်က သူ၏ ရင်ဘတ်ထက်သို့ တန်းတန်းမတ်မတ် ကျရောက်သွားခဲ့တော့သည်။

ဒုန်း ဒုန်း ဒုန်း

ဝါဂွမ်းရောင်ဝတ်စုံဝတ် အမျိုးသားသည် နောက်သို့ ခြေလှမ်းအမြောက်အမြား ဆုတ်ခွာသွားခဲ့ရပြီး၊ မျက်နှာထက်တွင် အံ့ဩထိတ်လန့်ခြင်း အရောင်အဝါများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့ရသည်။

နောက်တစ်ကြိမ်တွင်မူ ကျွေ့ဟွာက နောက်ထပ် လက်သီးတစ်ချက်ကို ထပ်မံ၍ ထိုးနှက်လိုက်ပြန်သည်။

ဝါဂွမ်းရောင်ဝတ်စုံဝတ် အမျိုးသားက လက်ကိုမြှောက်၍ ကာကွယ်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်ပါသော်လည်း၊ ကျွေ့ဟွာ၏ လက်သီးမှာ ဆန်းကြယ်လှသော ပတ်လမ်းကြောင်းတစ်ခုအတိုင်း ဖြတ်သန်းသွားခဲ့ပြီး၊ သူ၏ ဦးခေါင်းထက်သို့ တန်းတန်းမတ်မတ် ကျရောက်သွားခဲ့ပြန်တော့သည်။

ဤအလွန်တရာ ခန့်ညားထည်ဝါလှပြီး မွေးရာပါ မြင့်မြတ်လှသော အရှိန်အဝါရှိသည့် အမျိုးသား၏ နှာခေါင်းဝမှ ချက်ချင်းပင် သွေးနှစ်စက် ကျဆင်းလာခဲ့ရတော့သည်။

ကျွေ့ဟွာသည် သန့်စင်သော ခန္ဓာကိုယ်စွမ်းအားသက်သက်ဖြင့် ရှေ့သို့ တန်းတန်းမတ်မတ် တိုက်ခိုက်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

ရွှတ် ရွှတ် ရွှတ်

လက်သီးချက်များမှာ အလွန်တရာ မြန်ဆန်လှပေသည်။

ဝါဂွမ်းရောင်ဝတ်စုံဝတ် အမျိုးသား တတ်မြောက်ထားသော ဆန်းကြယ်လှသော မန္တန်အတတ်များနှင့် ကောင်းကင်နဂါးမျိုးနွယ်စု၏ နတ်ဘုရားအတတ်များမှာ -

ချက်ချင်းပင် တုံ့ပြန်ရန် အချိန်မရလိုက်ဘဲ၊ ကျွေ့ဟွာ၏ မြေပြင်ထက်သို့ ဖိနှိပ်ခြင်းကို ခံလိုက်ရပြီး ပြင်းထန်စွာ အရိုက်ခံလိုက်ရသဖြင့်၊ မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်းမှာတင် မျက်နှာတစ်ခုလုံး ဖူးယောင်ညိုမဲသွားခဲ့ရတော့သည်။

ကျွေ့ဟွာသည် သူ၏ ကော်လာစကို ဆွဲကိုင်၍ မြှင့်တင်လိုက်သည်။

"ကျေနပ်လား..."

ဤအလွန်တရာ အရှိန်အဝါရှိလှသော နဂါးမင်းသားသည် ချက်ချင်းပင် -

"ကျေနပ်ပါပြီ..." ဟု ဆိုလိုက်တော့သည်။

ကျွေ့ဟွာသည် သူ၏ ကော်လာစကို လွှတ်ပေးလိုက်ပြီး၊ သူ့အား ဘေးသို့ တွန်းထုတ်လိုက်သည်။

"ငါနဲ့ မီးနဂါးကျွန်းက ဘာပတ်သက်မှုမှ မရှိဘူး... ဒီတစ်ကြိမ်ကတော့ နင့်ကို သတိပေးတဲ့အနေနဲ့ ရိုက်နှက်လိုက်တာတင်ပဲ၊ နောက်တစ်ကြိမ်ကျရင်တော့ ငါက ဒီလောက်အထိ စကားပြောကောင်းနေမှာ မဟုတ်ဘူး..."

ကျွေ့ဟွာက အေးစက်စွာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။

ဝါဂွမ်းရောင်ဝတ်စုံဝတ် အမျိုးသားက သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်မိပြီး၊ နဂါးမင်းသားတစ်ပါး၏ အရှိန်အဝါမျိုး မရှိတော့ချေ။

"ဒီလိုမျိုး ပြန်သွားရင် ငါ တာဝန်ကျေပွန်မှာ မဟုတ်ဘူး..."

ကျွေ့ဟွာက မိမိ၏ မေးစေ့ကို ပင့်လိုက်ရင်း၊ အေးစက်စွာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြန်သည်။

"ဒါဆို ငါက ထပ်ပြီး ကူညီပေးရမလား..."

ဝါဂွမ်းရောင်ဝတ်စုံဝတ် အမျိုးသားက လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။

"အဲဒါတော့ မလိုပါဘူး... ငါ့ ဘာသာပဲ နည်းလမ်းရှာပြီး ပြန်လည်အစီရင်ခံလိုက်ပါ့မယ်..."

သူ၏ ခြေထောက်အောက်တွင် တိမ်တိုက်များ ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီး၊ လေကိုခွဲ၍ ပြန်လည်ထွက်ခွာသွားခဲ့တော့သည်။

လာစဉ်တုန်းက မည်မျှအထိ ခန့်ညားထည်ဝါပြီး အရှိန်အဝါကြီးမားခဲ့ပါသလဲ၊ ပြန်သွားရသည့်အချိန်တွင်မူ ထိုမျှအထိ အလွန်တရာ သနားစရာကောင်းလှပေသည်။

………………

ထိုဝါဂွမ်းရောင်ဝတ်စုံဝတ် အမျိုးသားအား မောင်းထုတ်ပြီးနောက်တွင်မူ၊ ကျွေ့ဟွာသည် ဝတ်စုံဖြူဝတ် အမျိုးသမီး ဖြစ်သူ 'ယွန်းနျန်း' ထံသို့ သွားရောက်၍ ဖဲကစားနေတော့သည်။

ရှင်းလင်းလှပေသည်၊ ထိုကြောင်လေး၏ စိတ်ထဲ၌လည်း အနည်းငယ် စိုးရိမ်ထိတ်လန့်မှုများ ရှိနေပုံရပေသည်။

လီယန်ချူသည် ချင်းယွန်းကျောင်းတော်အတွင်း၌ ဆက်လက်နေထိုင်၍ ထိုက်ဖိန်ကျမ်းစာ ကို အေးဆေးစွာ ကျင့်ကြံနေတော့သည်။

ထိုက်ဖိန်ကျမ်းစာသည် ရှေးဟောင်းကျမ်းစာစောင်တစ်ခုဖြစ်ပြီး၊ ၎င်းအထဲ၌ ရှေးဟောင်းမန္တန်အတတ်များစွာကို မှတ်တမ်းတင်ထားခဲ့သဖြင့်၊ မိမိတတ်မြောက်ထားသော အရာများနှင့် အပြန်အလှန် အတည်ပြု လေ့လာနိုင်ပေသည်။

ပြီးခဲ့သည့်တစ်ခေါက်က လီယန်ချူ တတ်မြောက်သွားခဲ့သော ကောင်းကင်မျက်လုံးအတတ် မှာ စွမ်းအားအလွန်တရာ ကြီးမားလှပြီး၊ မည်သည့် လှည့်စားမှုမျိုးကိုမဆို ဖောက်ထွင်းမြင်နိုင်စွမ်း ရှိသည့်အပြင်၊ ရှေးဟောင်းမှော်ဝင်ရွှေရောင်အလင်းတန်းများ ပင်လျှင် ၎င်းအား ဖုံးကွယ်ထားနိုင်ခြင်း မရှိချေ။

ထို့အပြင် ယခင်က မမြင်နိုင်ခဲ့ဖူးသော အရာမြောက်အမြားကိုပါ ကောင်းကင်မျက်လုံးအား အသုံးပြု၍ ပြတ်သားစွာ မြင်တွေ့နိုင်စွမ်း ရှိပေသည်။

လီယန်ချူသည် ထိုက်ဖိန်ကျမ်းစာကို ဆက်လက်၍ ဆင်ခြင်လေ့လာနေပြီး၊ သူ ကျင့်ကြံထားသော ကျောက်ခဲကို ရွှေဖြစ်စေသည့်အတတ်၊ ပဲစေ့ကို စစ်သည်တော်အဖြစ် ပြောင်းလဲသည့်အတတ်၊ တောင်ကို မတင်နိုင်သည့်အတတ်၊ တောင်ကို ချီပိုး၍ ပင်လယ်ကို ဖြတ်သန်းနိုင်သည့်အတတ်၊ မဟာခွန်အားအတတ်နှင့် ဓားသိုင်းအတတ်များအားလုံးမှာ ၎င်းအထဲ၌ မှတ်တမ်းတင်ထားခဲ့သည့်အပြင်၊ ပိုမို၍ နက်ရှိုင်းဆန်းကြယ်လှပေသည်။

သူ၏ နတ်ဘုရားအတတ်များမှာ ပိုမို၍ ဆန်းကြယ်လာခဲ့ပြီး၊ ၎င်းအထဲ၌ ခုနစ်ဆယ့်နှစ်ပါးသော အသွင် ပြောင်းလဲခြင်းအတတ် တစ်ခုကိုပါ မှတ်တမ်းတင်ထားခဲ့ရာ၊ ၎င်း၏ စွမ်းအားမှာ ခန္ဓာကိုယ်ပြောင်းလဲခြင်းအတတ် ထက်ပင် သာလွန်လှပြီး၊ ကောင်းကင်ဘုံ၏ ဘေးအန္တရာယ်မျိုးစုံကိုပါ ရှောင်လွှဲနိုင်စွမ်း ရှိပေသည်။

ထို့အပြင် ခြေလှမ်းအတတ် ဟူသော သွားလာရေးအတတ်မှာလည်း လျင်မြန်မှုနှုန်းမှာ ပိုမို၍ မြန်ဆန်လာခဲ့ပြီး၊ ကောင်းကင်၊ မြေပြင်နှင့် ပင်လယ်ပြင် အရပ်ရပ်ကိုပါ မည်သည့်တားဆီးမှုမျှမရှိဘဲ သွားလာနိုင်စွမ်း ရှိပေသည်။

လီယန်ချူသည် ထိုက်ဖိန်ကျမ်းစာကို လေ့လာဆင်ခြင်ခြင်းမှ အမြောက်အမြားကို နားလည်သဘောပေါက်သွားခဲ့ရသည်။

၎င်းအပြင်၊ သူသည် ထို ပေတုကျမ်း ကိုပါ ဆက်လက်လေ့လာနေသေးသည်။

ထိုက်ဖိန်ကျမ်းစာသည် ကျမ်းစာစောင်တစ်ခုသာ ဖြစ်ပြီး၊ မန္တန်အတတ်မျိုးစုံကို မှတ်တမ်းတင်ထားခြင်း ဖြစ်ပါသော်လည်း ပေတုကျမ်းစာမှာမူ မိမိကိုယ်တိုင်က ဆန်းကြယ်လှသော စွမ်းအားများကို ကိန်းအောင်းနေခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

မူလက နတ်ဘုရားဆေးဖိုကြီး ကမ္ဘာကို ဖြတ်သန်းလာခဲ့စဉ်က၊ ဤ ပေတုကျမ်းစာ၏ ဖိနှိပ်ခြင်းကို ခံခဲ့ရဖူးခြင်း ဖြစ်ပြီး၊ စွမ်းအားမှာ အလွန်တရာ ကြီးမားလှပေသည်။

လီယန်ချူသည် ၎င်းအထဲရှိ ကျမ်းစာများကို ဆင်ခြင်လေ့လာကြည့်လိုက်သည့်အခါ၊ ပေတုကျမ်းစာသည် ကြယ်တာရာများကို ပြောင်းလဲနိုင်သော စွမ်းအားများ ကိန်းအောင်းနေပြီး၊ ဆန်းကြယ်လှကာ၊ မပြတ်မစဲ လေ့လာဆင်ခြင်ခြင်းဖြင့် မိမိ၏ ထောက်လှမ်းတွက်ချက်နိုင်စွမ်းကိုပါ မြှင့်တင်ပေးနိုင်ကြောင်း တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။

သူ ဝေမြို့၌ ကျင့်ကြံနေစဉ်အတွင်း၊ ကောင်းကင်လျှို့ဝှက်နယ်မြေ သုံးခု ထပ်မံ၍ ပေါ်ပေါက်လာခဲ့ပြန်ရာ၊ တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင်ပင် ဤတစ်ကြိမ်တွင် 'ထောင်ယွမ်ရှန်း ကောင်းကင်လျှို့ဝှက်နယ်မြေ' ပါ ပါဝင်နေချေသည်။

ထောင်ယွမ်ရှန်း ကောင်းကင်လျှို့ဝှက်နယ်မြေသည် လီယန်ချူ ကောင်းကင်မီးတောက်များကို ဖျက်ဆီးခဲ့စဉ်က တစ်ကြိမ် လောင်ကျွမ်းခဲ့ဖူးပြီး၊ နောက်ဆုံးတွင် သိုင်းလမ်းစဉ် စိတ်အာရုံပြင်ပပုံရိပ်ကို ကျင့်ကြံစဉ်ကလည်း ဟင်းလင်းပြင်ကြီး အပိုင်းပိုင်းအစစ ပျက်စီးခဲ့ဖူးခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ယခုအခါ ပြန်လည်ကြည့်ရှုလိုက်သည့်အခါတွင်မူ၊ အခြားသော ကောင်းကင်လျှို့ဝှက်နယ်မြေများနှင့် လုံးဝဥဿုံ ကွာခြားနေတော့သည်။

လီယန်ချူသည် ထိုနေရာ သုံးခုလုံးကို လိုက်လံရှာဖွေခဲ့ပါသော်လည်း၊ မည်သည့် မိစ္ဆာကောင်များ၏ သဲလွန်စကိုမျှ ရှာမတွေ့ခဲ့သကဲ့သို့၊ မည်သည့် နတ်ဘုရားများ၏ စိတ်ဆန္ဒများကိုလည်း ရှာမတွေ့ခဲ့ချေ။

တစ်စုံတစ်ဦးမှ တမင်တကာ သန့်စင်ချေဖျက်ထားခဲ့သည့်အလားပင်။

ဤကဲ့သို့သော ထူးဆန်းလှသည့် ဖြစ်ရပ်ကြောင့် လီယန်ချူ မထိန်းနိုင်ဘဲ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိသည်၊ ဤမြင်ကွင်းမှာ အလွန်တရာ ရိုးအီနေခဲ့ချေသည်။

၎င်းကား သူနှင့် ကျိုးရွှန်းဖုန်း ဆုံတွေ့ခဲ့ရသော ထိုအပျက်အစီးနေရာနှင့် အလွန်တရာ ဆင်တူနေသောကြောင့်တည်း။

………

ဖေဖော်ဝါရီလ နှစ်ရက်နေ့၊ နဂါးမော့သည့်နေ့ ။

ဤနေ့ရက်သည် အလွန်တရာ ထူးခြားလှသော နေ့ရက်တစ်ရက် ဖြစ်လာရန် သေချာနေခဲ့ချေသည်။

၎င်းကား ဤရာသီဥတုကြောင့် မဟုတ်ချေ။

အကြောင်းမူကား ဤနေ့ရက်တွင် -

သုံးဆယ့်ခြောက်ခုသော နတ်ဘုရားနယ်မြေနှင့် ခုနစ်ဆယ့်နှစ်ခုသော ကံကောင်းခြင်းနယ်မြေများ၏ ကျန်ရှိနေသော အပျက်အစီးများအားလုံးသည် တစ်ပြိုင်နက်တည်း လူ့ပြည်လောကထဲသို့ ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သောကြောင့်တည်း။

ထိုနေ့ရက်တွင်၊ လူ့ပြည်လောကသည် မူလ ရှန်ကျိုးနယ်မြေကြီး အဖြစ် ပြန်လည်၍ ပြည့်စုံသွားခဲ့ပြီဖြစ်ရာ၊ အလွန်တရာ ကျယ်ပြောလှသည်။

တစ်လောကလုံးကို လှုပ်ခတ်သွားစေခဲ့တော့သည်။

ကျင့်ကြံသူအမြောက်အမြားမှာ ထိုကောင်းကင်လျှို့ဝှက်နယ်မြေများ၏ အပျက်အစီးများထဲသို့ အလုအယက် ဝင်ရောက်သွားခဲ့ကြပါသော်လည်း -

မည်သည့် မိစ္ဆာကောင်များ၏ သဲလွန်စကိုမျှ ရှာမတွေ့ခဲ့ကြသကဲ့သို့၊ မည်သည့် ရတနာများနှင့် နတ်ဘုရားဆေးပင်များကိုလည်း ရှာမတွေ့ခဲ့ကြချေ။

လီယန်ချူသည်လည်း ၎င်းအထဲ၌ မပြတ်မစဲ ရှာဖွေစုံစမ်းခဲ့ပါသော်လည်း၊ ထိုပျက်စီးနေသော အဆောက်အအုံများပင်လျှင် တစ်စုံတစ်ဦး၏ ချေဖျက်ခြင်းကို ခံထားရပြီး၊ တမင်တကာ သန့်စင်ထားခဲ့သည့်အလား တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။

မည်သည့် နတ်ဘုရားများ၏ စိတ်ဆန္ဒများ သို့မဟုတ် နတ်ဘုရားလက်နက်များ ကိန်းအောင်းနေခြင်းမျိုးလည်း မရှိချေ။

"ဒါက လူတစ်ယောက်တည်းရဲ့ လက်ချက် ဖြစ်ပုံရတယ်..."

လီယန်ချူက ရေရွတ်လိုက်မိသည်။

ကောင်းကင်လျှို့ဝှက်နယ်မြေများ၏ အပျက်အစီးအားလုံးကို ရှာဖွေခဲ့ပါသော်လည်း၊ မည်သည့် သဲလွန်စကိုမျှ ရှာမတွေ့ခဲ့ချေ။

"တစ်ခုပြီးတစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာတဲ့ ကောင်းကင်လျှို့ဝှက်နယ်မြေတွေက၊ ဒီတစ်ကြိမ်မှာတော့ လုံးဝဥဿုံ ကွာခြားနေတာပဲ... ကြည့်ရတာတော့ လူနှစ်ယောက်ရဲ့ လက်ချက် ဖြစ်နိုင်ချေ ရှိတယ်..."

လီယန်ချူသည် ၎င်းအထဲ၌ အလွန်တရာ ကြာမြင့်စွာ ဆင်ခြင်တွေးတောနေမိသည်။

သူသည် ထိုက်ပိုင်ရှန်း ကောင်းကင်လျှို့ဝှက်နယ်မြေ၊ မာကူရှန်း ကောင်းကင်လျှို့ဝှက်နယ်မြေ စသည့် ယခင်က ပေါ်ပေါက်ခဲ့ဖူးသော နေရာအမြောက်အမြားသို့ ထပ်မံ၍ သွားရောက်ခဲ့သည်။

၎င်းအထဲရှိ မြေပြင်နတ်ဘုရားများ၏ စိတ်ဆန္ဒများမှာမူ ကောင်းကင်လူသားများနှင့် တိုက်ခိုက်ခဲ့စဉ်ကတည်းက လုံးဝဥဿုံ ပျက်စီးသွားခဲ့ကြပြီဖြစ်ရာ၊ တကယ်ပဲ နှမြောတသ ဖြစ်သွားရတော့သည်။

……………………

နန်ဟော်မြို့၊ ချွန်းဖုန်းလောက။

ဤနေရာသည် စိတ်ချမ်းမြေ့စရာကောင်းလှသော အဓိပ္ပာယ်ကို ယူထားခြင်းဖြစ်ပြီး၊ ချွန်းဖုန်းလောကသည်လည်း ဒေသတွင်း၌ အကြီးမားဆုံးသော အရက်ဆိုင်ကြီး ဖြစ်သဖြင့်၊ ကုန်ကျစရိတ်မှာ အလွန်တရာ မြင့်မားလှပေသည်။

အလွန်တရာ ခန့်ညားထည်ဝါလှသော လူငယ်တစ်ဦးသည် အရက်သောက်နေလျက်၊ သူ၏ ကိုယ်ဟန်အမူအရာမှာ အလွန်တရာ ထူးခြားလှပြီး၊ ကောင်းကင်လူသားတစ်ဦးအလား မြင့်မြတ်လှသော အရှိန်အဝါများ ရှိနေချေသည်။

ခန္ဓာကိုယ်ထက်တွင် သိုင်းဝတ်စုံကို ဆင်မြန်းထားပြီး၊ သူ၏ ဤကဲ့သို့သော အရှိန်အဝါကြောင့် လူတစ်ဦးကို မြင်ရုံမျှဖြင့် မင်သက်သွားစေနိုင်ပေသည်။

ချမ်းသာလှသော သူဌေးသမီးများနှင့် မင်းစိုးရာဇာတို့၏ သမီးပျိုအမြောက်အမြား ဤနေရာသို့ လာရောက်စုဝေးကြသည့်အခါ၊ သူ့အား မပြတ်မစဲ စိုက်ကြည့်နေကြသည်။

ထို့နောက်တွင်မူ တိုးညှင်းစွာ တီးတိုးပြောဆိုရင်း၊ အချင်းချင်း စနောက်ကျီစယ်နေကြတော့သည်။

၎င်းကား တကယ်ပဲ အလွန်တရာ ထူးခြားလှသော ခန့်ညားသည့် သခင်လေးတစ်ဦး ဖြစ်ပေသည်။

သူ၏ ဘေးနားတွင် မျောက်တစ်ကောင် ရှိနေပြီး၊ မည်သည့် ဟင်းလျာများကိုမဆို စားသောက်ခြင်းမပြုဘဲ၊ လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် အရက်အိုးကို ပွေ့ပိုက်၍ ဘေးနား၌ အရက်သောက်နေချေသည်။

၎င်း၏ ဘေးနားတွင် ဗလာဖြစ်နေသော အရက်အိုးပေါင်း ခုနစ်လုံး ရှစ်လုံးခန့် ရှိနေပြီဖြစ်ပြီး၊ အားလုံးမှာ ဆယ်နှစ် နှစ်ဆယ်ခန့် သက်တမ်းရှိလှသော အရက်ဟောင်းများ ဖြစ်သည်။

အရက်သောက်တတ်သော မျောက်တစ်ကောင်ဟူသည်မှာလည်း တကယ့်ကို ထူးဆန်းလှသော မြင်ကွင်းတစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။

လူငယ်သခင်လေးသည် ဝလင်စွာ စားသောက်ပြီးနောက် ချွန်းဖုန်းလောက၏ ဝရံတာထက်တွင် ရပ်တန့်၍၊ လက်ရန်းကို အမှီပြုကာ အဝေးသို့ လှမ်းမျှော်ကြည့်ရှုလိုက်ရာ၊ သူ၏ လွတ်လပ်ပေါ့ပါးလှသော အရှိန်အဝါမှာ ပိုမို၍ ထင်ရှားလာခဲ့တော့သည်။

ဘေးနားရှိ မျောက်မှာမူ အလွန်တရာ ပြင်းထန်စွာ အရက်သောက်နေလျက်၊ တစ်အိုးပြီးတစ်အိုး သောက်သုံးနေသဖြင့်၊ လူငယ်သခင်လေး ပေးထားသော ငွေကြေးအမြောက်အမြားကြောင့်၊ ဆိုင်အကူလေးသည်လည်း လျင်မြန်စွာဖြင့် အရက်ဟောင်းအိုးများကို ထပ်မံ၍ သယ်ဆောင်လာခဲ့ပါသော်လည်း၊ မျက်ဝန်းအစုံထဲ၌မူ အံ့ဩခြင်း အရောင်အဝါများ ရှိနေတော့သည်။

ဤအလွန်တရာ ခန့်ညားလှသော လူငယ်သခင်လေးကား လီရှန်း ပင် ဖြစ်ပေသည်။

သူ၏ ဘေးနားတွင် မည်သည့်အခါမျှ မိန်းမလှလေးများ ဝန်းရံနေခြင်းမျိုး မရှိခဲ့ဖူးချေ။

မဟာရှခေတ်ကာလကတည်းကပင် ဤကဲ့သို့ဖြစ်ခဲ့ပြီး၊ လွတ်လပ်ပေါ့ပါးလှသော နယ်စားမင်းကြီးသည် အရပ်ရပ်၌ မေတ္တာရေးအရှုပ်အထွေးများ ရှိခဲ့ဖူးခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

သူသည် ယခုအခါတွင်မူ စကားလုံးဖြင့် ဖော်ပြ၍မရနိုင်လောက်အောင် အားရကျေနပ်နေလျက်၊ လွတ်လပ်ပေါ့ပါးစွာဖြင့်၊ ခေါင်းကို လှည့်၍ ထိုအရက်သောက်နေသော မျောက်အား ကြည့်လိုက်ရင်း သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို တိုးညှင်းစွာ ချလိုက်မိသည်။

ထို့နောက်တွင်မူ မျက်ဝန်းအစုံမှာ ပြန်လည်၍ ပေါ့ပါးသွားခဲ့ပြန်သည်။

ကောင်းကင်လူသားများနှင့် တိုက်ခိုက်ခဲ့စဉ်က၊ ခရိုင်မြို့တော် တစ်ဆယ့်သုံးခုအထိ ဘေးအန္တရာယ်များ ကြုံတွေ့ခဲ့ရခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

သို့သော်လည်း ချန်နိုင်ငံ၏ နေရာအမြောက်အမြားတွင်မူ၊ သာမန်လူသားများသည် ယခင်အတိုင်းပင် ပုံမှန်ရှင်သန်နေကြဆဲဖြစ်ပြီး၊ အရက်သောက်ရမည့်သူက သောက်၊ သီချင်းနားထောင်ရမည့်သူက နားထောင်နေကြဆဲဖြစ်သည်။

လူ့ပြည်လောက၏ ဝမ်းနည်းခြင်းနှင့် ပျော်ရွှင်ခြင်းဟူသည်မှာ မူလကတည်းကပင် တစ်ပြိုင်နက်တည်း ရှိနေခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ချမ်းသာလှသော သူဌေးသမီးအမြောက်အမြား ဤနေရာသို့ လာရောက်လည်ပတ်ကြပြီး၊ အရက်ဆိုင်၌ အရက်သောက်ရင်း ကဗျာစပ်ဆိုနေကြစဉ်၊ ဤလူငယ်သခင်လေးကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည့်အခါ မျက်နှာထက်တွင် ရှက်သွေးဖြာသွားခဲ့ကြရသည်။

လီရှန်း၏ မျက်ဝန်းအစုံမှာမူ အလွန်တရာ ကြည်လင်ပြတ်သားလှပြီး၊ ယခုအခါ မျက်ဝန်းထဲ၌ ထိုအမျိုးသမီးများ မရှိပါသဖြင့်၊ သူသည် လက်တစ်ဖက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။

"သွားကြစို့..."

သူသည် မြေပြင်ထက်တွင် အလွန်တရာ ပြင်းထန်စွာ အရက်သောက်နေသော မျောက်အား ပြောလိုက်ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

သို့သော်လည်း ပုံမှန်အချိန်များတွင် အမြဲတမ်း စကားနားထောင်တတ်သော မျောက်မှာမူ ယခုအခါ တစ်စုံတစ်ခုကိုမျှ မကြားလိုက်ရသည့်အလားပင်၊ အရက်အိုးကို ပွေ့ပိုက်၍ ဆက်လက်၍ အရက်သောက်နေတော့သည်။

"သွားကြစို့... ထပ်ပြီး မသောက်နဲ့တော့..."

လီစုန်းက တိုးညှင်းစွာ ဆိုလိုက်သည်။

ထိုမျောက်သည် ယိမ်းယိုင်လျက် ထရပ်လိုက်ပြီး၊ လူသားတစ်ယောက် မူးယစ်နေသည့်အလားပင်၊ အရက်အိုးထဲရှိ အရက်များကို ထပ်မံ၍ တစ်ကျိုက်တည်း သောက်သုံးလိုက်ပြီးနောက်မှသာ၊ ဖွဖွလေး တစ်ချက်ခုန်လိုက်ရင်း ကျန်နန်နယ်စားမင်းကြီး လီရှန်း၏ ဘေးနားသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့တော့သည်။

လူတစ်ဦးနှင့် မျောက်တစ်ကောင်သည် တဖြည်းဖြည်းနှင့် ဝေးကွာသွားခဲ့ပြီဖြစ်ရာ၊ အရက်ဆိုင်အတွင်း၌မူ ဝေဖန်ပြောဆိုသံများဖြင့် ဆူညံနေတော့သည်။

"ခုနက သခင်လေးက တကယ်ပဲ အလွန်တရာ ခန့်ညားထည်ဝါလွန်းတာပဲ... သေချာပေါက် မင်းစိုးရာဇာ ဖြစ်ရမယ်..."

"ဟုတ်တယ်... နှစ်ပေါင်းရာချီတဲ့ မိသားစုကြီးမျိုး မဟုတ်ရင်တော့ ဒီလိုမျိုး အရှိန်အဝါမျိုး ရှိလာနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး..."

"သူ့ဘေးနားက မျောက်ကတော့ နတ်ဘုရားစွမ်းအားတွေကို ရရှိထားပုံရတယ်... အရက်သောက်တာ တကယ့်ကို ပြင်းထန်လွန်းတာ..."

"ဘာဖြစ်လို့ ကျုပ်ကတော့ အဲဒီမျောက်မှာ ဝမ်းနည်းစရာ ကိစ္စရပ်တွေ ရှိနေသလိုမျိုး ခံစားနေရတာလဲ..."

"မင်း ရူးနေတာလား... မျောက်တစ်ကောင်က ဘာဝမ်းနည်းစရာ ကိစ္စရပ်တွေ ရှိမှာမို့လို့လဲ..."

လူတိုင်းက ဝေဖန်ပြောဆိုနေကြတော့သည်။

ထိုအချိန်တွင် လီရှန်းသည် မျောက်ကို ခေါ်ဆောင်၍ ဝေးကွာရာသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့ချေပြီ။

သူတို့ အောက်ထပ်သို့ ဆင်းလာခဲ့ပြီးနောက်၊ မကြာမီအချိန်မှာတင် တောင်ထိပ်တစ်ခုထက်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ကြတော့သည်။

ဤတောင်ထိပ်မှာမူ အလွန်တရာ လှပဆန်းကြယ်ခြင်းမျိုး မရှိပါသော်လည်း၊ မြစ်ကမ်းနားနှင့် နီးကပ်လှသည်။

မြစ်ရေကြီးများ အရှေ့ဘက်သို့ စီးဆင်းနေလျက်၊ မြစ်ရေများ တရဟော စီးဆင်းနေခြင်းကို မြင်တွေ့ရသည့်အခါ၊ လူကို အလိုလိုနေရင်းနှင့်ပင် မာန်တက်လာစေနိုင်ပေသည်။

"ခေတ်အဆက်ဆက်မှာ ပါရမီရှင်တွေ ပေါ်ပေါက်လာစမြဲပဲ... ငါ မဟာရှခေတ်ကာလတုန်းက ပျက်စီးခဲ့ရပေမဲ့၊ နောက်ဆုံးတော့ ဒီခေတ်ကာလမှာ ပြန်လည်ပြီး ထွန်းတောက်လာရလိမ့်မယ်..."

လီရှန်းက တိုးညှင်းစွာ ဆိုလိုက်သည်။

ဘေးနားရှိ မျောက်မှာမူ မျက်ဝန်းအစုံ မူးယစ်နေလျက်၊ ယိမ်းယိုင်နေကာ၊ လီရှန်း၏ ဘေးနားတွင် ရပ်တန့်နေရင်း သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို တိုးညှင်းစွာ ချလိုက်မိသည်။

"ငါ လုပ်ကိုင်ခဲ့တဲ့ ကိစ္စရပ်တွေကို ယခုအချိန်မှာ မင်း နားမလည်သေးပါဘူး... ငါ လုပ်ခဲ့ပြီးပြီဆိုရင်တော့ လုပ်ခဲ့တာပဲ၊ ဒီလောကကြီးရဲ့ ကိစ္စရပ်တွေက မူလကတည်းက အမှားနဲ့အမှန်ကို ခွဲခြားဖို့ အလွန်တရာ ခက်ခဲတာ..."

လီရှန်းက မြစ်ရေကြီးကို စိုက်ကြည့်လိုက်မိသည်။

ဤမျောက်က တကျိကျိနှင့် အော်ဟစ်လိုက်ပြီးနောက်၊ ထပ်မံ၍ သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်ပြန်သည်။

ဤသခင်နှင့် အစေခံနှစ်ဦး၏ ဆက်သွယ်မှုမှာ အမြဲတမ်း ဤကဲ့သို့ပင် ဖြစ်ပြီး၊ လီရှန်းက ၎င်း၏ ဆိုလိုရင်းကို နားလည်သဘောပေါက်သွားခဲ့သဖြင့်၊ ခေါင်းကို ခါယမ်းလိုက်ရင်းနှင့်ပင်၊ တစ်ပြိုင်နက်တည်းမှာပင် လက်တစ်ဖက်ကိုမြှောက်၍ ကောင်းကင်ယံသို့ ညွှန်ပြလိုက်သည်။

"မင်း ပြောစမ်းပါဦး... အကယ်၍ ငါ အဲဒီကောင်းကင်တံခါး ကို ဖြတ်သန်းသွားခဲ့ပြီး၊ ကောင်းကင်ဘုံကို တက်လှမ်းသွားခဲ့မယ်ဆိုရင်တော့၊ လူသားတစ်ယောက်အဖြစ် အသိအမှတ်ပြု ခံရဦးမလား..."

မျောက်၏ ပြန်လည်ဖြေကြားမှုကို စောင့်ဆိုင်းခြင်းမပြုဘဲ၊ လီရှန်းက ဆက်လက်၍ ဆိုလိုက်ပြန်သည်။

"သေချာပေါက် မဖြစ်နိုင်ဘူးလေ... စောစောစီးစီး ဒီခြေလှမ်းကို တက်လှမ်းရမှာပဲကို၊ အခုအခါမှာတော့ ဘာဖြစ်လို့ သက်ပြင်းချနေရဦးမှာလဲ..."

မျောက်သည် ဤတစ်ကြိမ်တွင် တကျိကျိနှင့် ထပ်မံ၍ မအော်ဟစ်တော့ဘဲ၊ ခေါင်းကို လှည့်၍ လီရှန်းအား ကြည့်လိုက်ပြီးနောက်မှသာ၊ ခေါင်းကို ပြန်လည်၍ ငုံ့ချလိုက်တော့သည်။

"ကောင်းကင်လျှို့ဝှက်နယ်မြေတွေကို ရှင်းလင်းဖျက်ဆီးပြီး၊ ဂုဏ်သတင်းကြီးမားတာက... သူတစ်ယောက်တည်းတင် လုပ်နိုင်တာမျိုး မဟုတ်ပါဘူး၊ ငါက သူ့ထက် အများကြီး သာလွန်တာ..."

လီရှန်း၏ မျက်ဝန်းအစုံထဲ၌ ထူးဆန်းလှသော အရောင်အဝါများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

သို့သော်လည်း ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ၊ မျောက်က မည်သည့် တုံ့ပြန်မှုကိုမျှ မပြုလုပ်တော့ချေ။

ထိုမျောက်သည် မျက်ဝန်းအစုံ မူးယစ်နေလျက်၊ ရှေ့သို့ စိုက်ကြည့်နေပြီး၊ မြစ်ရေကြီးများ အရှေ့ဘက်သို့ စီးဆင်းနေသည်ကို ကြည့်ရှုနေရင်း၊ ကျောက်ရုပ်တစ်ခုအလား ငြိမ်သက်နေတော့သည်။

လီရှန်း ရုတ်တရက် စိတ်ထဲ၌ အနည်းငယ် စိုးရိမ်ထိတ်လန့်မှုများ ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့ရသည်။

……………………

တောတောင်များထဲရှိ ကျောင်းတော်။

ဤနေရာ၏ တည်ဆောက်ပုံမှာ အလွန်တရာ ရိုးရှင်းလှသဖြင့်၊ လောကပြင်ပသို့ ရောက်ရှိနေသည့်အလား ခံစားချက်မျိုးကို ပေးစွမ်းနေချေသည်။

အလွန်တရာ လှပဆန်းကြယ်လှသော ဝတ်စုံကို ဆင်မြန်းထားပြီး၊ အဆောင်အယောင်အမြောက်အမြားကိုပါ ဆင်မြန်းထားသော အလွန်တရာ လှပလှသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးက တံခါးကို လာရောက်ခေါက်နေသည်။

"အဖေ... အဖေ ဘာဖြစ်လို့ အခုထိ ထွက်မလာသေးတာလဲ... သမီး အမှားကို သိပါပြီ၊ အဖေ ထွက်လာခဲ့ပါတော့..."

အတန်ကြာပြီးနောက်တွင်မူ၊ အခန်းတံခါးမှာ နောက်ဆုံးတွင် ပွင့်ဟသွားခဲ့ရသည်။

အလွန်တရာ အရှိန်အဝါကြီးမားလှသော သက်လတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားတစ်ဦးက တံခါးကို ဖွင့်လှစ်လိုက်ရာ၊ သူ၏ မျက်ဝန်းအစုံမှာ အလွန်တရာ နက်ရှိုင်းလှပြီး၊ အလိုလိုနေရင်းနှင့်ပင် မာန်တက်လာစေနိုင်ပေသည်။

"မင်း အမှားကို သိပြီဆိုရင်တော့... အဖေ့ကို ပြောပြစမ်းပါဦး၊ မင်း ဘယ်နေရာမှာ မှားသွားခဲ့တာလဲ..."

ခန္ဓာကိုယ်ထက်တွင် အဆောင်အယောင်အမြောက်အမြားကို ဆင်မြန်းထားသော အလွန်တရာ လှပလှသော အမျိုးသမီးက ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ မျက်တောင်ကို ဖွဖွလေး ခတ်လိုက်သည်။

"ခွင့်ပြုချက်မရှိဘဲ ကောင်းကင်လူသားတွေနဲ့ တိုက်ခိုက်ခဲ့တာလား..."

အလယ်အလတ်အရွယ် အမျိုးသားက တည်ငြိမ်စွာဖြင့် -

"နောက်ထပ်ကော..."

ဤအမျိုးသမီးကား မိစ္ဆာဘုရင် ပင် ဖြစ်ပြီး၊ ရှေးဟောင်းမြို့တော်ကြီးအတွင်း၌ မိမိ၏ အဖေဖြစ်သူ၏ ရုပ်ရည်အသွင်အပြင်အတိုင်း ပြောင်းလဲ၍ လီယန်ချူနှင့် တိုက်ခိုက်ခဲ့ဖူးခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

နောက်ပိုင်းတွင်မူ ကောင်းကင်လျှို့ဝှက်နယ်မြေ အတွင်း၌၊ မိမိ၏ ရုပ်ရည်အစစ်အမှန်ကို ထုတ်ဖော်၍ လီယန်ချူထံမှ ငါးစွပ်ပြုတ်တစ်ခွက် တောင်းခံခဲ့ပါသော်လည်း၊ လီယန်ချူ၏ ခြိမ်းခြောက်ခြင်းကို ခံခဲ့ရဖူးခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ထိုသက်လတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသား၏ မေးမြန်းမှုကို ရင်ဆိုင်လိုက်ရသည့်အခါ၊ မိစ္ဆာဘုရင်က မျက်တောင်ကို ဖွဖွလေး ခတ်လိုက်ရင်း၊ စမ်းသပ်သည့်အလား မေးမြန်းလိုက်သည်၊

"တစ်ယောက်တည်းပဲ သတ်ခဲ့လို့လား..."

သက်လတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသား၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် ညိုမှောင်သွားခဲ့ရသည်။

"မင်းရဲ့ အဲဒီလိုမျိုး သေးငယ်တဲ့ ကျင့်စဉ်အဆင့်လေးနဲ့... ဘယ်နှစ်ယောက်ကို သတ်နိုင်မှာမို့လို့လဲ..."

အမျိုးသမီး မိစ္ဆာဘုရင် သည် အလွန်တရာ လွတ်လပ်ပေါ့ပါးသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးဖြစ်ပြီး၊ အလွန်တရာ လိမ္မာပါးနပ်ကာ တည်ငြိမ်လှသည့်အပြင်၊ တစ်ပြိုင်နက်တည်းမှာပင် အလွန်တရာ ချစ်စရာကောင်းလှပေသည်။

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ သူမ၏ အဖေဖြစ်သူ၏ လက်စလီကို ဆွဲကိုင်၍ အသနားခံလိုက်သည်။

"အဖေ... သမီးကို ထပ်ပြီး စိတ်မဆိုးပါနဲ့တော့... နောက်တစ်ကြိမ်ကျရင် အဖေ သဘောမတူရင်၊ သမီး ဘယ်တော့မှ တောင်ပေါ်ကနေ ဆင်းမှာ မဟုတ်တော့ဘူး..."

ထိုအမျိုးသားက စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် -

"ဒီလိုမျိုး လာပြီး မချွဲစမ်းပါနဲ့..."

မိစ္ဆာဘုရင်က သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်မိရင်းနှင့်ပင် -

"သမီး လူ့ပြည်လောကထဲမှာ ကိုယ်ပိုင်ဂိုဏ်းတစ်ခု တည်ထောင်ချင်တာလေ... ဒီတစ်ကြိမ်မှာ ကောင်းကင်လူသားတွေက နယ်မြေလာလုတာကို၊ သမီးက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး သည်းခံနိုင်မှာလဲ..."

ထိုအမျိုးသားက သူမအား တစ်ချက် စိုက်ကြည့်လိုက်ရာ၊ သာမန်လူသားတစ်ဦးသာ သူ၏ စိုက်ကြည့်မှုကို ခံလိုက်ရပါက၊ ချက်ချင်းပင် စိတ်ဝိညာဉ်များ ထိတ်လန့်သွားရပေလိမ့်မည်။

သို့သော်လည်း ဤစူးရှထက်မြက်လှသော မျက်ဝန်းများမှာမူ မိစ္ဆာဘုရင်အပေါ် မည်သည့် သက်ရောက်မှုမျှ မရှိပါသဖြင့်၊ သူမသည် မည်သည့် စိုးရိမ်ထိတ်လန့်မှုမျှမရှိဘဲ မိမိ၏ အဖေဖြစ်သူအား ပြန်လည်၍ စိုက်ကြည့်လိုက်တော့သည်။

အမျိုးသားက သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်မိသည်

"အချို့ ကိစ္စရပ်တွေက ငါ မလုပ်ချင်လို့ မဟုတ်ပါဘူး၊ တကယ်ပဲ လုပ်လို့မရနိုင်လို့ပါ... တစ်စုံတစ်ဦးက ငါ့ရဲ့ အရှိန်အဝါတွေကို အာရုံခံမိသွားခဲ့မယ်ဆိုရင်တော့၊ အဲဒီအချိန်ကျရင် ဒီလူတွေတင် ရှိတော့မှာ မဟုတ်ဘူး..."

မိစ္ဆာဘုရင်က ပြုံးလိုက်ရင်း -

"သမီး နားလည်ပါပြီ... အဖေကြီး... အဖေ ကြောက်နေတာပဲကို..."

အလွန်တရာ အရှိန်အဝါရှိလှသော သက်လတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသား၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များမှာ တစ်ချက်မျှ တုန်ခါသွားခဲ့ရသည်။

"လျှောက်မပြောစမ်းနဲ့... ငါ မိစ္ဆာဘုံတစ်ခုလုံးကို စိုးမိုးခဲ့တုန်းက ဘယ်သူ့ကို ကြောက်ဖူးလို့လဲ... ငါက ဒီကန်ယွမ်ကမ္ဘာကြီးထဲမှာ ဒဏ်ရာတွေကို ကောင်းကောင်းကုသချင်ရုံတင်ပဲ၊ ကိစ္စရပ်တွေကို မရှာချင်လို့ပါ..."

မိစ္ဆာဘုရင်က တိုးညှင်းစွာဖြင့် -

"ဒါပေမဲ့ သမီးကိုတောင် တိုက်ခိုက်ခွင့် မပေးဘူး..."

အမူအရာ အလွန်တရာ တည်ငြိမ်လှသော သက်လတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားက သူမအား တစ်ချက် စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

"ဒီရက်ပိုင်းအတွင်း တောင်ပေါ်ကနေ ဆင်းမသွားနဲ့ဦး... အဲဒီ တာအိုဆရာလေးကိုလည်း သွားပြီး မတွေ့နဲ့၊ အဲဒီလူက တကယ့်ကို ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်တဲ့သူပဲ... မင်းရဲ့ ဒီ မဟာကံတရားအလံ နဲ့ ပျော်ရွှင်ခြင်းလေး ကို အသုံးချရင်တောင်၊ သူ့ရဲ့ ပြိုင်ဘက် ဖြစ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး..."

မိစ္ဆာဘုရင် ပြုံးလိုက်ရင်း -

"သမီးနဲ့ သူက ရန်သူတွေမှ မဟုတ်တာ... သူက ဘာဖြစ်လို့ သမီးကို သတ်ရမှာလဲ..."

အမျိုးသားက အလေးအနက်ထား၍ ဆိုလိုက်သည်။

"ဒီလူ့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးမှာ သတ်ဖြတ်ခြင်းအရှိန်အဝါတွေ ပြည့်နှက်နေပြီး၊ ကံကြမ္မာအကျိုးပေးတွေကလည်း အလွန်တရာ ကြီးမားတယ်... နောင်တစ်ချိန်မှာ သူ့လက်ထဲမှာ လူဘယ်လောက်အထိ သေဆုံးရဦးမလဲဆိုတာ မသိနိုင်ဘူး၊ သူနဲ့ ဆက်ဆံမှု နည်းပါးတာက မင်းအတွက် ဘယ်တော့မှ ဆိုးကျိုးရှိမှာ မဟုတ်ဘူး..."

မိစ္ဆာဘုရင်က တိုးညှင်းစွာဖြင့် -

"သိပါပြီ... ဘယ်သူကများ သူ့ကို စိတ်ဝင်စားနေလို့လဲ..."

အမျိုးသားက သူမအား ထပ်မံ၍ တစ်ချက် စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

"တစ်စုံတစ်ဦးက အဲဒီလူနဲ့ ယှဉ်ပြိုင်တိုက်ခိုက်ချင်နေတာ... နောက်လာမယ့် အချိန်တွေမှာတော့ လူ့ပြည်လောကကြီးက ဘေးအန္တရာယ်မျိုးစုံနဲ့ ပြည့်နှက်နေတော့မှာမို့၊ မင်း ငါ့အတွက် အေးအေးဆေးဆေး နေပေးပါ၊ တောင်ပေါ်မှာပဲ နေနေ..."

မိစ္ဆာဘုရင်က မျက်ခုံးကို ပင့်လိုက်ရင်း၊ ထို့နောက်တွင်မူ ချက်ချင်းပင် နူးညံ့လှသော အသံဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။

"သိပါပြီ... ဘယ်ကိုမှ မသွားပါဘူး၊ ဒီနေရာမှာပဲ အဖေ့ကို စောင့်ရှောက်ပေးနေပါ့မယ်..."

"ဒီလိုမျိုး ဖြစ်ဖို့ပဲ မျှော်လင့်ပါတယ်..."

အမျိုးသားက သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။

သူသည် လှည့်ပတ်၍ ထွက်ခွာရန် ပြင်ဆင်လိုက်စဉ်၊ ခဏမျှ စဥ်းစားကြည့်လိုက်ပြီးနောက်၊ ထပ်မံ၍ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာခဲ့ပြန်သည်။

"ငရဲဘုံထဲက လူဟောင်းတစ်ယောက်က သူ့ရဲ့ လက်ထဲကနေတစ်ဆင့် အသက်ဘေးကနေ လွတ်မြောက်သွားခဲ့ဖူးတယ်... ဒီလူ့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ထက်က ကံကြမ္မာအကျိုးပေးတွေက တကယ်ပဲ အလွန်တရာ ကြီးမားလွန်းတယ်၊ အကယ်၍ မင်း သူ့ကို တကယ်ပဲ သွားတွေ့ချင်တယ်ဆိုရင်တော့၊ အကောင်းဆုံးက အရာအားလုံးကို ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောပြလိုက်တာ အကောင်းဆုံးပဲ..."

မိစ္ဆာဘုရင်သည် မျက်တောင်ကို ဖွဖွလေး ခတ်လိုက်ရင်း၊ မည်သည့် စကားကိုမျှ ထပ်မံ၍ မပြောတော့ချေ။