အခန်း (၁၁၄၅-၁၁၄၈)

အခန်း ၁၁၄၅။ လျှို့ဝှက်ချက်တစ်ခု

ရှဲ့ချောင်၏ မင်္ဂလာဆောင်သည့်နေ့တွင် လက်ဖွဲ့ပစ္စည်းများက အလွန်များပြားလှသည်။

ပစ္စည်းအများစုကို တော်ဝင်မိသားစုက ပြင်ဆင်ပေးခဲ့သောကြောင့် သူတို့သည် ရှဲ့နျိုရှန်းနှင့် သူ့သားတို့ကို အနှောင့်အယှက် မပေးခဲ့ပေ။ သို့သော် ရှဲ့ဖင်းကန်းက သူ့ ညီမ၏ ကျန်းမာရေးမှာ အတော်လေး ဆိုးရွားနေပြီဖြစ်သောကြောင့် အခြားသူများ ပေးထားသည့် ပစ္စည်းများကိုသာ အသုံးပြုမည်ဆိုလျှင် သူမသည် နောင်တွင် ဂုဏ်သိက္ခာ နည်းပါးလိမ့်မည်ဟု ခံစားခဲ့ရသည်။

ထို့ကြောင့် သူသည် ကောင်းကောင်းမွန်မွန် မလုပ်ဆောင်နိုင်မည်ကို စိုးရိမ်ပြီး သူ့အစွမ်းကုန် ကြိုးစားခဲ့သည်။

ဟုတ်သည်။ ထိုအရာအားလုံးကို လုပ်ပြီးနောက် သူ ဘာမှ မပြောခဲ့ပေ။ အမှန်တကယ်တွင် သူက သူ့ဖခင်ကို အသုံးမကျကြောင်းနှင့် သူ့ညီမကို ပိုပြီး ဂုဏ်သိက္ခာရှိအောင် မလုပ်နိုင်ကြောင်းပင် တွေးခဲ့သည်။

ယခု လက်တွေ့ဘဝက သူ့မျက်နှာကို ရိုက်လိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်နေ၏။ ရှဲ့ချောင်က သူ့နောက်ကွယ်တွင် ကြီးမားသော ရတနာသေတ္တာနှစ်ခုကို မည်သို့ရခဲ့သည်ကို တွေးကြည့်သောအခါ သူက ဆိုးဆိုးရွားရွား ခံစားလိုက်ရသည်။

သူ၏ မျက်နှာတွင် အလေးအနက်ထားသော အမူအရာ ပေါ်လာသည်။ သူ့ကို အချိန်အကြာကြီး ရိုက်နှက်ခံရပြီးနောက် ရှဲ့ဖင်းဟွိုက်က သူ့ဒေါသကို ဖြည်းဖြည်းချင်း နားလည်လာသည်။ သူက ယခုအချိန်တွင် သူ့အစ်ကိုကို မနှောင့်ယှက်သင့်တော့ကြောင်း သိ၏။ သူသည် အလွန်တွန့်ဆုတ်နေသော်လည်း ခေါင်းညိတ်ရန် ရွေးချယ်ခဲ့သည်။

နောက်ရက်များတွင် အစ်ကိုနှင့် ညီမတို့သည် အလွန်အလုပ်များနေကြသည်။

ရှဲ့နျိုရှန်းသည် ကြမ်းတမ်းသောလူတစ်ဦးဖြစ်ပြီး သူ့ကို ပြုစုစောင့်ရှောက်ရန် မလိုအပ်ပေ။

သို့သော် ယခု သူသည် သူ့သားအကြီးဆုံးက စောင့်ကြည့်ခံရနေသောကြောင့် မနက်စောစောထပြီး သူ့ကလေးများ၏ ကြင်နာမှုကို လက်ခံရသည်။ ၎င်းသည် ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်ခြင်းတစ်ခုပင်။

အိမ်ရှိ လေထုက ထူးဆန်းနေသည်။

ယွီရှန်းသည် မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ သူမသည် အပြင်လူတစ်ဦးဖြစ်သည်ဟု ခံစားရ၏။ သူမကို အစ်ကိုနှင့်ညီမက ထိုသို့ပြုစုစောင့်ရှောက်ပေးသည်မှာ အနည်းငယ် မသင့်လျော်ပေ။

“ကျွန်မ အဆင်ပြေပါတယ်၊ ကိစ္စမရှိဘူး၊ ကျွန်မက ကြမ်းတမ်းတဲ့သူတစ်ယောက်ပါ၊ ဒီလောက်အထိ

စည်းကမ်းတွေ အများကြီးရှိတာ မကြိုက်ဘူး။ ရှဲ့အစ်ကို၊ သူတို့ ဘယ်လောက် သနားစရာကောင်းလဲ ကြည့်ပါဦး၊ သူတို့က ကြီးထွားလာဆဲပဲ ဘာလို့ စိတ်ရှုပ်ခံနေရတာလဲ” ယွီရှန်းသည် ခေါင်းခါခြင်းကို မရပ်နိုင်ပေ။

“ငါ ဒါကို သူတို့အတွက် ကောင်းအောင် လုပ်ပေးနေတာ!” ရှဲ့ဖင်းကန်းက အလေးအနက်ထား၍ ပြောလိုက်သည်။

ယွီရှန်းက သူ လိမ်နေသည်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံနှင့် ပြောနိုင်ပေသည်။

“ရှင့်ရဲ့ ညီလေးက အရင်က နည်းနည်း အသိဉာဏ် မရှိခဲ့ပေမဲ့ မကြာသေးခင်ကတော့ သူက အရမ်းကို ကောင်းကောင်းမွန်မွန် ပြုမူနေပါတယ်။ သူက ပိုပြီး တည်ငြိမ်လာပြီး နောက်ပြောင်တာ ဒါမှမဟုတ် ပြဿနာရှာတာ မကြိုက်တော့ဘူး။ ရှင်က သူ့ကို ဘာလို့ ဒီလို ဆက်ဆံနေတာလဲ” ယွီရှန်းက မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး အတော်လေး ဒေါသထွက်နေပုံရ၏။

ဤနှစ်ဦးထဲမှ တစ်ဦးမှာ သူမ၏ တကယ့်တပည့်ဖြစ်ပြီး ကျန်တစ်ဦးမှာ သူမ၏ အမည်ခံ တပည့်သာဖြစ်သည်။

သူမက သူတို့ကို အနည်းငယ် ကာကွယ်ပေးရမည် မဟုတ်လား။

သူမသည် ပွဲတော်များကို နားလည်နိုင်သည်၊ သို့သော် အခြားသူများကို ပြုစုစောင့်ရှောက်ခြင်း... ထိုကဲ့သို့ မလိုအပ်သော စည်းကမ်းများသည် အဘယ်အရာအတွက် ဖြစ်ပါသနည်း။

“မင်းက ရိုသေမှု ရှိလား မရှိလားဆိုတာ မင်း ဘာလုပ်လဲဆိုတာနဲ့ မဆိုင်ပါဘူး” ယွီရှန်းက ထပ်ပြောသည်။

ရှဲ့ဖင်းဟွိုက်က ဆရာမကို လျှို့ဝှက်စွာ လက်မထောင်ပေးခြင်းကို မရပ်နိုင်ပေ။

သူသည် ပါးစပ်ပင် မဖွင့်ရဲပေ။ သို့သော် သူ့ဆရာမက သူ့အစ်ကိုအကြီးဆုံးသည် ယခုအချိန်တွင် ဒေါသထွက်နေသည်ကို မသိပေ။

“မင်းသမီးက မကြာသေးခင်က အိမ်မပြန်လာဘူး။ သူမ မလာရင် ငါ သူမရဲ့ ညီအစ်ကိုမောင်နှမတွေကို ငါ ကိုင်တွယ်မယ်။ သူမ ဘယ်လောက်ကြာကြာ သည်းခံနိုင်လဲ ကြည့်ရအောင်!” ရှဲ့ဖင်းကန်းသည် အလွန်တည့်တိုးဖြစ်ပြီး ၎င်းကို သူ၏ညီအစ်ကိုမောင်နှမများထံမှ မဖုံးကွယ်ခဲ့ပေ။

ယွီရှန်း၏ နှလုံးခုန်နှုန်းက လျင်မြန်သွားသည်။

“ရှဲ့အစ်ကိုက ဘာလို့ ဒီလောက် စိတ်ဆိုးနေရတာလဲ” သူ တစ်ခုခုကို ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့သလား။

“သူမ...” ရှဲ့ဖင်းကန်းသည် တစ်ခုခုပြောချင်သော်လည်း သူ့စကားများကို မျိုချလိုက်သည်။ “ငါတို့က ညီအစ်ကိုလိုဖြစ်နေပေမဲ့ မင်းကို ငါမပြောနိုင်တဲ့ အရာတချို့ရှိတယ်။ ဒါက လျှို့ဝှက်ချက်ပဲ”

ဒါဆို ငါ့ကို လျှို့ဝှက်ချက်လို့ မပြောနဲ့!’

ဤသည်မှာ လူများကို မသက်မသာဖြစ်စေလောက်အောင် အလွန်ဆွဲဆောင်မှု ရှိ၏!

“သခင်မလေး ရှဲ့က ဒီလောက် ခန္ဓာကိုယ် အားနည်းတာကို၊ သူမကို စိတ်ဆိုးအောင် မလုပ်ပါနဲ့၊ သူမက အရမ်းချစ်စရာကောင်းတယ်။ ကျွန်မမှာသာ အဲ့ဒီလို ကလေးမလေး ရှိရင် နေ့တိုင်း ချီးမွမ်းနေမှာပဲ” ယွီရှန်းက ခေါင်းခါလိုက်သည်။

“ဒီ အသုံးမကျတဲ့ ကောင်မလေးကို ငါ မင်းကို ပေးလိုက်မယ်!”

ထိုမိန်းကလေးသည် ရတနာသေတ္တာများကို ချန်ထားခဲ့ပြီး ထွက်သွားသင့်သည်!

သူသည် လိမ်ညာခြင်းကို သိပ်မနှစ်သက်ပေ!

သူ့မတိုင်မီ မအိမ်ရှေ့စံမင်းသားပင် သိထားသည်။ သူမ ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ။ သူမသည် အိမ်ရှေ့စံမင်းသားက သူ့ထက် သူမနှင့် ပို၍ရင်းနှီးသည်ဟု ထင်နေသလား။

သူမသည် မိခင်၏ ဝမ်းဗိုက်တစ်ခုတည်းမှ မွေးဖွားလာခဲ့သည်။ အိမ်ရှေ့စံမင်းသားက ဘယ်သူ့သားလဲ...

ရှဲ့ဖင်းကန်းသည် မနာလိုမှုများဖြင့် ပြည့်နေ၏။

ယွီရှန်းသည် သူ့ကို ထိုသို့မြင်သောအခါ သူမက မပြောဘဲ မနေနိုင်ပေ။“ဒါက ရှင် အရမ်းကြမ်းတမ်းလွန်းလို့ သခင်မလေး ရှဲ့က အိမ်ကို ပြန်မလာရဲတာ။ သူမက ကျွန်မတို့လို ဆင်ခြင်တုံတရားမရှိတဲ့၊ ကြမ်းတမ်းတဲ့လူတွေ မဟုတ်ပါဘူး။ သူမက ယဉ်ကျေးတဲ့သူတစ်ယောက်ပါ၊ သူမရဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်အတွက် အကြောင်းပြချက်ရှိရမယ်။ ရှဲ့အစ်ကို၊ မင်း ဘယ်လောက်ပဲ ဒေါသထွက်ထွက် မင်း သူမကို တကယ်တွေ့ရင် အကြမ်းဖက်မှုမလုပ်ဖို့ ခွင့်ပြုထားတယ်၊ ဟုတ်တယ်မလား။ “အကယ်၍ ရှင်သာ အကြမ်းဖက်မှု လုပ်ရင်... ကျွန်မတို့ရဲ့ ညီအစ်ကိုလို ဆက်ဆံရေး ပျက်စီးသွားလိမ့်မယ်”

ရှဲ့ချောင်သည် တာအိုဆရာမတစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး သူတို့က ရင်းနှီးကြသည်။

ဒါ့အပြင် သူမက သူမကို ကူညီမယ်လို့ ကတိပေးထားသည်!

•••••

အခန်း ၁၁၄၆။ မကောင်းဆိုးဝါးဝိဉာဉ်

ယွီရှန်းက ရှဲ့ချောင်ဘက်မှ ထိုသို့ဝင်ပြောပေးနေသည်ကို မြင်သောအခါ ရှဲ့ဖင်းကန်း စိတ်မကောင်းဖြစ်သွားသည်။

“သူက ငါ့ညီမလား မင်းညီမလား။ ဘာလို့ ငါ့ထက်ပိုပြီး သူ့ကိုကာကွယ်ပေးနေရတာလဲ။ နောက်ပြီးတော့ ငါတို့နှစ်ယောက်ရဲ့ ဆက်ဆံရေးက နက်ရှိုင်းတယ်။ ငါ သူ့ကိုစိတ်ဆိုးနေတာက သူ့အမှားကြောင့်ပဲ။ ငါနဲ့အတူ ပျော်ပျော်ပါးပါး သူ့ကိုဆူရမှာပေါ့။ ဒါမှ ညီအစ်ကိုရင်းလိုဖြစ်မှာလေ!”

ယွီရှန်းက သူ့ကို ဘာမှမပြောဘဲ လက်သီးတစ်ချက်ဖြင့် ထိုးလိုက်သည် “ဘာလို့ ဒီလို အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေ ပြောနေရတာလဲ။ ရှင့်ညီမကို ကျွန်မထိုးလိုက်မှ ပျော်မယ်လို့ မပြောနဲ့နော်”

သူ ချီတုံချတုံဖြစ်နေသည်။

သူမက သူ့ကို အကျိုးသင့်အကြောင်းသင့် ဆုံးမဖို့ကြိုးစားသော်လည်း သူက နားမထောင်ပေ။ ဒါကတော့ တကယ်ကို...

သူက သူမ၏အလုပ်ရှင်မဟုတ်ခဲ့လျှင် သူမတို့နှစ်ဦး၏ ဆက်ဆံရေးအရ ယခုထက်ပင် ပို၍ဆိုးသောစကားများကို ပြောနိုင်သေးသည်။

ရှဲ့ဖင်းကန်းက သူမကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

“သခင်မလေးရှဲ့ အတွက် ဘယ်လောက်တောင် ခက်ခဲလဲဆိုတာ ရှင်သိလား၊ ကျို့မိသားစုကို ကြည့်လိုက်၊ ရှင့်ညီမအရွယ်လောက် မိန်းကလေးအနည်းငယ်ရှိပြီး သူတို့အားလုံးက တက်ကြွပြီး ကျန်းမာတယ်၊ သခင်မလေးရှဲ့ကို ကြည့်ပါဦး၊ လေတိုက်တာနဲ့တောင်လဲကျတော့မလိုပဲ။ သူ့မှာ စိတ်နေသဘောထားကောင်းမွန်ပြီး ဆင်ခြင်တုံတရားရှိတယ်။ ဒီခန္ဓာကိုယ်နဲ့ ရှဲ့မျိုးရိုးအတွက် ဂုဏ်ရှိန်တင်ပေးဖို့ ကြိုးစားနေရတယ်။ အစ်ကိုရှဲ့၊ ကျွန်မက ရှင့်ကိုမကြိုက်တာမဟုတ်ပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ရှင့်ရဲ့အဖေနဲ့ညီက သူ့ကိုလေဒဏ်မိုးဒဏ်ကနေ တကယ်ကာကွယ်ပေးနိုင်မယ်ဆိုရင် ဒီလောက်ထိ သူကြိုးစားနေစရာ မလိုဘူးလေ!” ယွီရှန်းက သူ့ကို သူမတတ်နိုင်သမျှ အကောင်းဆုံးစည်းရုံးပြောဆိုကြည့်သည်။

ရှဲ့ချောင်က ဆရာမမော့ဖြစ်သည်ကို သူမသိလိုက်ရသောအခါ သူမက သူ့ကို မသနားဘဲမနေနိုင်တော့ပေ။

တာအိုဆရာမတစ်ယောက်ဖြစ်ရတာ ဘယ်လောက်တောင် အလုပ်များသလဲ ?

မကောင်းဆိုးဝါးဝိဉာဉ်များကို ကြည့်ရုံသက်သက်သာဆိုလျှင် တစ်မျိုးဖြစ်၏။ သို့သော် ၎င်းတို့ကို

ဖမ်းရန်ဆိုသည်မှာ.? မကောင်းဆိုးဝါးဝိဉာဉ်များက ရွှေ သို့မဟုတ် ငွေကဲ့သို့ မဟုတ်သည့်အတွက် လူတွေက ၎င်းတို့ကို မကြိုက်နိုင်ပေ။ သူမက မိန်းကလေးငယ်လေးတစ်ဦးဖြစ်ပြီး သူမ ဘယ်လောက်ကြောက်မည်လဲဆိုတာ ဘယ်သူသိနိုင်မည်လဲ...

ထိုအရာက ကိစ္စမရှိသေး၊ သို့သော် သူမက သူမ၏အစ်ကိုကြီးက သူမမည်သူမည်ဝါဖြစ်မှုကို သိရှိသွားမည်ကို စိုးရိမ်နေရသေးသည်။ တစ်နေ့လုံး ကြောက်စိတ်နှင့် နေရသည်မှာ မလွယ်ကူလှပေ။

ရှဲ့ဖင်းကန်းက ခွန်အားကြီးသောယောက်ျားတစ်ဦးဖြစ်၏။ ဘာကြောင့် ဒီလောက် စိတ်ဓာတ်ကျဉ်းမြောင်းရတာလဲ?

အတိတ်တုန်းက ရှဲ့မိသားစု၏ ဂုဏ်သိက္ခာ ဘယ်လောက်ဆိုးခဲ့သည်ကို ယွီရှန်းက သိသည်။ သို့သော် ယခုတော့ လူတိုင်းက ရှဲ့မိသားစု၏ အနာဂတ်အတွက် ချီးကျူးစကားများ ပြောနေကြသည်။

ဤမျှကြီးမားသော ပြောင်းလဲမှုမျိုးကို လုပ်ဆောင်နိုင်သည်မှာ ရှဲ့ချောင်ကြောင့်သာဖြစ်သည်။

ရှဲ့ဖင်းကန်း၏ ခေါင်းက သူမ၏စကားများကြောင့် ကိုက်လာသည်။ “ငါ့ညီမကောင်းတာ၊ မကောင်းတာက ငါ ရက်စက်တာ၊ မရက်စက်တာနဲ့ ဘာမှမဆိုင်ပါဘူး!”

“အိုး၊ ကျေးဇူးပြုပြီးတော့” ယွီရှန်းက မျက်စောင်းထိုးလိုက်သည်။ “ပြန်လိုက်တော့။ ဒီနေ့ ရှင်နဲ့အတူ အရက်သောက်ဖို့ စိတ်မပါဘူး”

ရှဲ့ဖင်းကန်းက သူ့ပါးစပ်ကိုဟလိုက်သည်။

ပြောစရာမလိုပေ၊ သူက ယွီရှန်းနှင့်အတူ အရက်အတူသောက်ရသည်ကို အမှန်တကယ်ကြိုက်သည်။ အကြောင်းမှာ ရှဲ့ချောင်ဖွက်ထားသည့် ကောင်းမွန်သည့် အရက်ကောင်းများအားလုံးကို ယွီရှန်းအား ပေးထားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် ယွီရှန်းနှင့် စကားပြောရသည်မှာ အမှန်တကယ် ပျော်စရာကောင်း၏။ သူမက ဘာမဆိုပြောရဲသည်၊ သူရက်စက်သည်ဟု ထင်သည့် အခြားသူများကဲ့သို့ပင် သူတို့တွင် ပြောစရာတစ်ခုခုရှိသည့်တိုင်အောင် ဝှက်ထားတတ်ပြီး တိုက်ရိုက်ပြောရဲကြသည် မဟုတ်။

“မင်းမိသားစု အခြေအနေက ဘယ်လိုလဲ?” ရှဲ့ဖင်းကန်းသည် သူမကိုမျက်နှာချိုသွေးရန် ရှားရှားပါးပါးပြုံးပြပြီးနောက် အခြားအကြောင်းအရာများကို ပြောဆိုလိုက်သည်။

အခု ယွီရှန်းက စိတ်ဆိုးနေသောကြောင့် တခြားတစ်ယောက်က ဒေါသကို ခံရမည် မဟုတ်လား?

ကျို့မိသားစုကို ပြောသောအခါ ယွီရှန်း၏မျက်လုံးများက တောက်ပသောအရောင်ဖြင့် လင်းလက်လာ၏။ သူမက စားပွဲကို ရိုက်လိုက်ပြီး “သူတို့ကို ဂရုစိုက်မနေဘူး! အခု ကျွန်မဝမ်းကွဲအစ်ကိုက ကျွန်မအဒေါ်ကို အပြင်မှာ သွားနေဖို့ ဖိတ်ခေါ်ထားတာကြောင့် သတို့သမီးဘက်ကအသွင်းပစ္စည်း

တွေ ပြန်မရရင်တောင်မှ အဲဒီလူသားစားတဲ့ တွင်းထဲကနေ ထွက်သွားမယ်!"

မည်သို့ပင်ဆိုစေ အသွင်းပစ္စည်းက နည်းသည်။

ဒါက လက်ခံနိုင်လောက်ရုံသာ ရှိသည်ဟု ပြောလို့ရပေသည်။

ကံကောင်းသည်မှာ သုန့်အန်းရှိ သူမကို လက်ထပ်လိုသော မိသားစုက ဆင်းရဲသောမိသားစု မဟုတ်ပေ။ သို့မဟုတ်ပါက သူတို့သည် သူမကို စောင်တောင်မပေးဘဲ အိပ်ရာခင်းတစ်ခုသာ ပို့ပေးလိမ့်မည်!

“အခု ဝမ်းကွဲညီမက အောင်မြင်လာတာကြောင့် သူတို့က သူ့ကို ရန်မစရဲတော့ဘူး။ လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ်တုန်းက ကျွန်မရဲ့ အဒေါ်ကို ထိန်းထားနိုင်ဖို့ ကျွန်မရဲ့ ဦးလေးက မရိုးမသားအမူအရာတွေ လုပ်ပြီး အချိန်ကုန်ခံပြီး အဒေါ်ရဲ့ဘေးမှာပဲ နေတယ်။ အခုမှပဲ သူတို့က ကျွန်မရဲ့အဒေါ်က ဒီနှစ်တွေအတွင်း သီလရှိတဲ့သူတစ်ယောက်လို့ ထင်ကြပြီး သူ့မကို သွားခွင့်မပေးချင်ကြတော့တာ ဖြစ်နိုင်တယ်!”

သို့မဟုတ်ပါက သူတို့သည် သူမ၏ ထူးချွန်သော ဝမ်းကွဲညီမကို သွားခွင့်မပြုချင်တာလည်း ဖြစ်နိုင်ပေသည်။

နှစ်ပေါင်းများစွာ သူမ၏နှလုံးသားက အေးခဲနေခဲ့သည်မှာ ဝမ်းနည်းစရာပင်။ သူမသည် တစ်ရက်တည်းဖြင့် သူမ၏စိတ်ကို မည်သို့ပြောင်းလဲနိုင်မည်နည်း? ထို့အပြင် မရိုးမသား ပြုမူသော ဦးလေးသည် ပို၍ပင် ရွံစရာကောင်းသည်!

•••••

အခန်း ၁၁၄၇။ လှည့်ဖြားခြင်း

လက်တွေ့တွင် ကျို့မိသားစုနှင့်ပတ်သက်သော ကောလာဟလများက အတော်လေးကိုများပြားလှ၏။

အဆုံးတွင်တော့ ကျို့မိသားစုမှာ ဂုဏ်သတင်းကြီးသည့်မိသားစုတစ်ခုသာ။

သားအကြီးဆုံးဇနီး၏ ကွာရှင်းပြတ်စဲသွားသည့်ကိစ္စအား မည်သို့ သတင်းမပြန့်အောင် တားနိုင်မည်နည်း။

ထိုအမျိုးသမီး အိမ်ကထွက်ပြီး ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် ရပ်တည်နေထိုင်ရန်အထိ ကျို့မိသားစုက ဘာများလုပ်ခဲ့သည်ကို လူတိုင်းက သိချင်စိတ်ပြင်းပြနေကြ၏။

သူတို့ လိုက်မေးကြည့်သောအခါ တကယ်ပဲ အကြောင်းအရာများစွာကို ရှာတွေ့ခဲ့သည်။

ဥပမာအားဖြင့်၊ မူလအိမ်ကြီးမှ သခင်မကြီးသည် တစ်နှစ်ပတ်လုံး စည်းကမ်းများချမှတ်ခဲ့ပြီး၊ ယခင်သခင်မကြီးထားခဲ့သော

သားနှစ်ယောက်သည်လည်း သူမအား သိပ်မလေးစားကြပေ။ နောက်ထပ် ဥပမာတစ်ခုမှာ သားဖြစ်သူမှာ ကိုယ်လုပ်တော်အတော်များများ ရှိပြီး ကိုယ်လုပ်တော်များနှင့် ဇနီးမယားတို့ တိုက်ခိုက်လေ့ရှိသည်မှာလည်း အလွန်ပြင်းထန်သည်…။

ယင်းအပြင် တော်ရုံစွမ်းရည်ရှိသူများက ထိုသခင်မအိုကြီးသည် ပထမဇနီး၏ တူမကို အိမ်ရှေ့စံမင်းသား၏ ကိုယ်လုပ်တော်အဖြစ် ပေးစားချင်သည်ကိုလည်း ရှာဖွေသိရှိခဲ့ကြသေးသည်။

ထိုကိစ္စကြောင့် ဝမ်းကွဲညီမက သခင်မအိုကြီး၏ အစေခံအဖွားအိုအချို့ကို ကန်ထုတ်ခဲ့သည်၊ သူတို့မျက်နှာများမှာ ရောင်ရမ်းသွားပြီး အုတ်အော်သောင်းနင်းဖြစ်ခဲ့သည်ဟုလည်း ဆိုကြ၏။ သို့သော် သူမ၏နာမည်ဂုဏ်ကြောင့် မည်သူကမှ သတင်းဖြန့်ရဲသည် မရှိ…။

ယင်းသည် အမှန်ဟုတ်မဟုတ်တော့ သူတို့မသေချာကြပေ။

သို့သော်လည်း သူတို့သည် ထိုသခင်မလေးအပေါ် တကယ်ပင် စူးစမ်းချင်စိတ် ပြင်းပြနေကြသည်။

နောက်ဆုံးတွင်၊ သူတို့က လိုက်မေးကြည့်သောအခါ ထိုသခင်မလေးက ရှဲ့မိသားစုက ငှားရမ်းထားသည့် ဆရာမဖြစ်သည်ကို သိလိုက်ရ၏။

ဤဆက်ဆံရေးက… တကယ်ကို ရှုပ်ထွေးနေသည်!

ရှဲ့ဖင်းကန်းသည် ကျို့မိသားစုကို ဤကိစ္စထဲသို့ ဆွဲသွင်းလိုက်ပြီး စကားပြောနေရင်းဖြင့် ယွီရှန်းက

လည်း သူ့ကို မောင်းထုတ်ရန် မေ့သွားခဲ့သည်။ မကြာမီပင် နှစ်ယောက်သား အတူတူ ထပ်သောက်ကြပြန်သည်။

သို့သော်လည်း သူတို့နှစ်ယောက်လုံးက သူတို့၏စိတ်ထဲတွင် လျှို့ဝှက်ချက်တစ်ခုစီ ရှိကြ၏။ သူတို့က သောက်သည့်အခါ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် အလွန်အမင်း သတိထားကြသည်။ ကျောက်-စက္ကူ-ကတ်ကြေးတွင် ရှုံးမှသာ သောက်ကြ၏။ တိုက်ပွဲဆီသို့ သွားတော့မည့်အလား တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် သတိထားနေကြသည်၊ နောက်ပိုင်းမှာ အရမ်းမမူးရအောင် တဖက်လူ ပိုသောက်ပါစေဟုသာ ဆုတောင်းနေကြသည်။ ထို့မှသာ နောက်ပိုင်းတွင် လှည့်ဖြားပြီး လျှို့ဝှက်ချက်များ ပေါက်သွားမည်စိုး၍ ဖြစ်သည်။

ထိုပုံစံမျိုးသည် အစေခံများကို အလွန်ပင် ကြောက်ရွံ့စေပြီး သူတို့လည်း အနားကိုပင် မလာရဲကြတော့ပေ။

ရက်အနည်းငယ်ကြာပြီးနောက်၊ အိမ်ရှေ့စံမင်းသား၏ နန်းတော်ထဲတွင် ပုန်းအောင်းနေသော ရှဲ့ချောင်သည် ရှဲ့မိသားစုနှင့်ပတ်သက်သော ကောလာဟလများစွာကို ကြားခဲ့ရသည်။

ချွင်းအာသည် နေ့တိုင်း ပစ္စည်းများဝယ်ရန် အပြင်သို့ ထွက်ရသည်၊ ပြန်ရောက်သည်နှင့် ရှဲ့မိသားစု၏အခြေအနေကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ရှင်းပြလေ့ရှိ၏။

“အခု အပြင်ကလူတွေက သခင်လေးနဲ့ ဒုတိယသခင်မလေးတို့ဟာ အရမ်းပဲ မိဘကို သိတတ်ကြပြီး သခင်ကြီးကို မိုးမလင်းခင်ကတည်းက နေ့တိုင်း ပြုစုစောင့်ရှောက်ကြတယ်လို့ ပြောနေကြတယ်။ သခင်ကြီးကလည်း ဒီအကြောင်းကြောင့်ပဲ သူ့ရဲ့ သားသမီးတွေဟာ အသိဉာဏ်ရှိကြောင်း ပြောပြီး မျက်ရည်ကျလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့ရတယ်လို့လည်း ပြောနေကြတယ်။ ကျောင်းတော်မှာလည်း နှစ်ယောက်လုံးကို ဆရာတွေက မိဘကို သိတတ်ကြောင်း ချီးမွမ်းကြတယ်တဲ့ ” ချွင်းအာက ထူးဆန်းသည်ဟု တွေးမိသည်။

အကယ်၍ ဒုတိယ သခင်မလေးက မိဘကို သိတတ်သည်ဆိုလျှင် ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်မှာ... ယင်းသည် သူမ ငွေပေးခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်နိုင်၏။

သို့သော်လည်း ဒုတိယသခင်လေးကပါ မိဘကို… သိတတ်လာသည်လား။

ရှဲ့မိသားစု၏ကလေးများက တကယ်ကိုပင် ကြမ်းတမ်းကြသည်။ သူမရှေ့က သခင်မလေးတောင်မှ လုံးဝ မိဘကိုသိတတ်တဲ့သူ မဟုတ်ပေ။

“ဒါက ကျွန်မအစ်ကိုကြီးရဲ့ လှည့်ကွက်ပဲ…” ရှဲ့ချောင်က သူမ တစ်ခုခုလုပ်သင့်လား မလုပ်သင့်လားကို တုံ့ဆိုင်းနေရင်း နှုတ်ခမ်းကို လှုပ်ခါလိုက်၏။

“တခြား ဘာတွေရှိသေးလဲ” ရှဲ့ချောင်က မေးသည်။

သူမ၏အစ်ကိုကြီးက သူမကို အတင်းအကျပ်ပြန်လာစေချင်သည်ဆိုရင် ထိုလှည့်ကွက်လေးနှင့် မရပေ။ ဤရည်ရွယ်ချက်ကို အောင်မြင်စေရန်အတွက် သူ့မ၏မောင်လေးနှင့်ညီမလေးကို အဆက်မပြတ် ညည်းတွားနေစေရမည်။

“ထူးထူးခြားခြားတော့မရှိပါဘူး။ ဒုတိယသခင်လေးက မကြာခင်မှာပဲ ပွဲတစ်ခုကျင်းပတော့မယ်ဆိုတာပဲ ကျွန်မသိတယ်၊ ဒါက သူ့ရဲ့ ပထမဆုံးအကြိမ်လို့လည်း ယူဆလို့ရတယ်။ သူက လူတော်တော်များများကို ဖိတ်ထားသည်ဟု ကျွန်မကြားတယ်”ဟု ချွင်းအာက ထပ်ပြောသည်။

ရှဲ့ချောင် နားလည်သွားသည်။

သူမ၏ မောင်လေးနှင့် ညီမလေးသည် ပွဲကျင်းပနိုင်သည့် စိတ်နေစိတ်ထားမျိုး မရှိကြပေ။ ဒါက သူမအစ်ကိုကြီး၏ တောင်းဆိုမှု ဖြစ်သည်မှာ သေချာသည်။

“ကောင်းတာပေါ့။ သူတို့ရဲ့ စိတ်နေစိတ်ထားကို လေ့ကျင့်ပေးသင့်တယ်” ရှဲ့ချောင်က စိတ်မပျော့ခဲ့ပေ။

ပွဲကျင်းပရုံမျှသာ ဖြစ်သည်။ ဒါက အသက်အန္တရာယ်ရှိသော ကိစ္စမဟုတ်ပေ။

သူမ၏မောင်လေးနှင့် ညီမလေးက ဘာမှမသိသော ယုန်ကလေးများ မဟုတ်ကြပေ။

သို့သော် သူမ၏ခေါင်းမာမှုက သူမအစ်ကို၏ရန်စမှုကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

ညဘက်တွင် ကျောက်ရွှမ်ကျင်း အိမ်ပြန်ရောက်လာ၏။

ရှဲ့ချောင်က တိုက်ရိုက်မေးလိုက်သည်။ “ကျွန်မအစ်ကိုက သူ့အလုပ်ကို ကောင်းကောင်းမကိုင်တွယ်ခဲ့ဘူးလား”

“သူတို့လို အစွန်းရောက်အုပ်စုကတော့ တကယ်ကို စစ်ဆေးမေးမြန်းဖို့ ခက်ခဲတယ်။ ပြီးတော့ နည်းလမ်းအမျိုးမျိုးတွေကိုလည်း အသုံးပြုခဲ့ပြီးပြီ။ သူက သူ့အလုပ်ကို ကောင်းကောင်းမလုပ်ဘူးလို့ မပြောနိုင်ဘူး” ကျောက်ရွှမ်ကျင်းက သူ့၏အပြင်ဝတ်ရုံကို ဆွဲချွတ်ပြီး ရှဲ့ချောင်ကို ချီမလိုက်သည်။ “မင်းရဲ့ခင်ပွန်းက အခုမှ အိမ်ပြန်ရောက်တာ။ ဘာလို့ တခြားလူတွေအကြောင်း မေးနေတာလဲ”

••••••

အခန်း ၁၁၄၈။ သူတောင်းစားဆရာ

ရှဲ့ချောင်၏ မျက်နှာသည် အနည်းငယ် နီရဲသွားသည်။

“ဒီရက်ပိုင်း သူ အဆင်မပြေဘူးဆိုတာ ကျွန်မသိတယ်။ စဉ်းစားကြည့်တော့ ဒီကိစ္စက ဟိုလူတွေနဲ့ ပတ်သက်နေတာ ဖြစ်မယ်ထင်တယ်။ အစ်ကိုကြီးကတော့ ကျွန်မကို အိမ်ပြန်ပြီး သူဆူပူတာတွေ နားထောင်စေချင်သေးတယ်… သူ့ဆန္ဒကို ကျွန်မလိုက်လျောလို့မရဘူး။ ဒါကြောင့် နယ်စားမင်းနဲ့အတူ ရာဇဝတ်မှုဌာနကို သွားပြီး သူ့အလုပ်တွေကို ကူညီပေးမယ်လို့ တွေးလိုက်တာ။ အဲဒီလိုဆိုရင် သူက ကျွန်မကို ကျေးဇူးတင်ရလိမ့်မယ်။ အမျက်ဒေါသတွေ ထွက်နေလဲ ဘာမှမတတ်နိုင်တော့ဘူး” ရှဲ့ချောင်က ထပ်ပြောသည်။

ကျောက်ရွှမ်ကျင်းက အားမလိုအားမရ ပြုံးလိုက်သည်။ “မင်းက သူ့အလုပ်အတွက်ပဲ စိုးရိမ်နေတာပဲ ”

သူမ အခြားသူများကို ထိုသို့ ဒေါသထွက်အောင် မည်သို့ လုပ်နိုင်မည်နည်း။

“အဲ့ဒါက မဟုတ်သေးဘူး။ အဲ့ဒီအမည်းရောင်ဝတ်စုံနဲ့ လူတွေက နယ်စားမင်းကို လုပ်ကြံဖို့ ကြိုးစားခဲ့တာလေ” ရှဲ့ချောင်၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များ ကွေးညွတ်သွားသည်။ “ကျွန်မတို့က လင်မယားတွေလေ။ ကျွန်မ ကိုယ့်အတွက်ကိုယ် လုပ်ပေးနေတာပါ”

“ရာဇဝတ်မှုဌာနက အရမ်းကို အနှောင့်အယှက်များတယ် ” ကျောက်ရွှမ်ကျင်းသည်လည်း ရှဲ့ချောင်က ထိုနေရာကို မကြိုက်ကြောင်း သိ၏။

“တစ်ခါတလေ သွားတာ အဆင်ပြေပါတယ်။ ကျွန်မခန္ဓာကိုယ်က အခု အများကြီး ပိုကောင်းလာပြီ၊ အရင်ကလို မနူးညံ့တော့ဘူး။ အဓိကကတော့ အဲဒီနေရာက မကောင်းဆိုးဝါးဝိဉာဉ်တွေက အရမ်းအရုပ်ဆိုးပြီး လူတွေကို အန်ချင်စိတ်ဖြစ်စေတာပဲ။ဒါကြောင့် အချိန်ရောက်ရင် ကျွန်မ သူတို့ကို မကြည့်မိအောင် သတိထားလိုက်ပါမယ်” တခြား ကိစ္စများဆိုလျှင် ရှဲ့ချောင်သည် ကြားဝင်ဆောင်ရွက်ပေးရန် စိတ်ကူးရှိမည် မဟုတ်ပေ။ သို့သော် အနက်ရောင်ဝတ်ထားသည့် လူတစ်စုက သူမကို သတ်လုနီးပါး ကြိုးစားခဲ့ကြသောကြောင့် သူတို့ကို မည်သူ စေလွှတ်သည်ကို သိဖို့ လိုနေသည်။

ထိုနေ့က ဤလူများကို ရင်ဆိုင်ပြီးနောက် သူမခန္ဓာကိုယ်က အနည်းငယ် အားနည်းနေခဲ့သည်၊ ထို့ကြောင့် လူကိုယ်တိုင် မေးမြန်းရန် အချိန်မရခဲ့ပါ၊ ယခု ဖြည့်ဆည်းရန်လည်း နောက်မကျသေးပေ။

ကျောက်ရွှမ်ကျင်းက သူမကို ဆက်လက် မတားတော့ဘဲ “မင်း သွားချင်တယ်ဆိုရင် မနက်စောစော အရင်ဆုံး သွားကြည့်ကြတာပေါ့”

သူမကို သူ မတားနိုင်ခဲ့ပေ။

သို့သော် ရှဲ့ချောင်၏ ရှဲ့ဖင်းကန်းအပေါ်ထားရှိသော သဘောထားသည် သူ့အပေါ်ထားရှိသော သဘောထားထက် ပိုကောင်းနေသည်ကို မြင်သောအခါ သူသည် မနာလိုဖြစ်သွားသည်၊ ထို့ကြောင့် သူမကို တစ်ခုခုလုပ်ချင်လာ၏။ ကံမကောင်းစွာဖြင့် သူ စတင်လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် တစ်စုံတစ်ယောက်က သတင်းပို့ရန် ရောက်လာသည်။

“အရှင့်သား၊ မင်းသမီး၊ အပြင်မှာ သူတောင်းစားတစ်ယောက် ရောက်နေပါတယ်။သူက မင်းသမီးရဲ့ ဆရာကြီးပါဆိုပြီးတော့ ပြောနေပါတယ်... ကျွန်တော်တို့က မောင်းထုတ်ချင်ပေမဲ့ အဲဒီလူက ရွှေယွဲ့တာအိုဘုရားကျောင်းအကြောင်း ပြောလာတော့… ကျွန်တော်တို့ ဘာလုပ်ရမှန်းမသိတာနဲ့ မင်းသမီးရဲ့ အမိန့်ကို လာမေးတာပါ” အပြင်ဘက်မှလူက ပြောသည်။

“သူတောင်းစားလား” ရှဲ့ချောင်၏ မျက်ခွံများ တုန်ယင်သွား၏။ သူမ မကောင်းသော ခံစားချက်တစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသည်။

ကျောက်ရွှမ်ကျင်းသည် ချက်ချင်း သူ့အဝတ်အစားများကို သပ်သပ်ရပ်ရပ်ဖြစ်အောင် ပြင်ဆင်ပြီး ရှဲ့ချောင်၏ လက်ကို ဆွဲကိုင်လိုက်သည်။ “အပြင်ထွက်ပြီး သွားကြည့်ရအောင်”

ဒါ ရှဲ့ချောင်ရဲ့ နားလည်ရခက်တဲ့ ဆရာကြီးများ ဖြစ်နေမလား ?

သူက ဆရာကြီးတစ်ယောက်ဖြစ်သည်၊ သူ့ကို မည်သို့ သူတောင်းစားတစ်ယောက်အဖြစ် ပြောနိုင်မည်နည်း။

ရှဲ့ချောင်၏ လွတ်လပ်ပြီး နက်နဲသော နည်းလမ်းများကို တွေးမိသောအခါ ကျောက်ရွှမ်ကျင်းက မော့လင်းကျစ်သည်လည်း ထိုကဲ့သို့သော လူတစ်ဦးဖြစ်သည်ဟု ယူဆလိုက်၏၊ အခက်အခဲတချို့နှင့် ကြုံလာရသည်လည်း ဖြစ်နိုင်သည်။ သို့သော် သူတစ်ခုခုနှင့် တကယ်ကြုံတွေ့ခဲ့သည်ဆိုလျှင် ရှဲ့ချောင်က စိတ်ပူနေရမည်ဖြစ်သောကြောင့် သွားကြည့်ရမည် ဖြစ်သည်။

နှစ်ယောက်သား ဘေးချင်းယှဉ်ပြီး လျှောက်သွားနေချိန်မှာ တစ်စုံတစ်ယောက်က “သူတောင်းစား” ကို ဖိတ်ခေါ်လိုက်သည်။

ခန်းမသို့ ရောက်သောအခါ ရှဲ့ချောင်က မြင်လိုက်ရသည့် မြင်ကွင်းကြောင့် ဆွံ့အသွားသည်။

ရှဲ့ချောင် လှည့်ထွက်ချင်သွား၏။

သို့သော်လည်း သူတောင်းစားက သူမထံသို့ ပြေးလာပြီး သူမ၏ အင်္ကျီလက်ကို တိုက်ရိုက်ဆွဲလိုက်သည်။ “ငါ့ ချစ်တဲ့တပည့်လေး၊ မင်းကို ဆရာ တကယ် လွမ်းနေခဲ့တာ”

ကျောက်ရွှမ်ကျင်း သူ့ကို ကန်ထုတ်လုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။

သူမရဲ့ အင်္ကျီလက်ကို ဘာလို့ဆွဲရတာလဲ!

ရှဲ့ချောင်က အကူအညီမဲ့စွာ ကြည့်လိုက်၏။ “ကျွန်မတို့ ဘုရားကျောင်းမှာ ပိုက်ဆံအများကြီး မရှိဘူးလား? ဆရာကြီး၊ အပြင်ထွက်တဲ့အခါ ယူမလာခဲ့ဘူးလား?”

“ယူလာခဲ့ပါတယ်” မော့လင်းကျစ် ဒေါသတကြီး မျက်ရည်သုတ်လိုက်သည်။ “အဲဒီ ခိုးဆိုးဓားပြတွေကြောင့်ပဲ။ ငါ လမ်းအနည်းငယ်ပဲ လျှောက်ရသေးတယ်၊ ဓားပြတိုက်ခံရတယ်… ငါ့ပိုက်ဆံတွေ အကုန်ပါသွားတာအပြင်၊ ငါ အလုပ်သမားအဖြစ်နဲ့တောင် ဖမ်းဆီးခံလိုက်ရတယ်လေ။ နှစ်လကြာ အလုပ်လုပ်ပြီးမှ ငါ လွတ်လာခဲ့တယ်။ ဘုရားကျောင်းကို ပြန်ချင်ပေမဲ့ ပိုက်ဆံမရှိတော့ဘူး။ ငါက လူတွေကို အမြဲတမ်း ဒုက္ခပေးနေတဲ့သူဆိုတော့ သွားတွေတင်းပြီး မြို့တော်ကို လာခဲ့တာပေါ့…

“ယူလာခဲ့ပါတယ်” မော့လင်းကျစ်က မျက်ရည်များသုတ်ရင်း ညည်းညူလိုက်၏။ “အဲဒီ့ လူဆိုးဓားပြတွေကြောင့်ပဲ၊ ငါ လမ်းအနည်းငယ်ပဲ လျှောက်ရသေးတယ်၊ ဓားပြတိုက်ခံရတယ်...ငါ့ပိုက်ဆံတွေ အလုခံရရုံတင်မကဘူး ငါ့ကို အလုပ်ကြမ်းသမားအဖြစ်နဲ့လည်း ဖမ်းဆီးခဲ့တယ်၊ နှစ်လလောက်အလုပ်လုပ်ပြီးမှ ထွက်ပြေးလာနိုင်ခဲ့တယ်၊ ဘုရားကျောင်းကို ပြန်ချင်ခဲ့ပေမဲ့ ပိုက်ဆံမရှိတော့ဘူး၊ ငါက လူတွေကို အမြဲတမ်း ဒုက္ခပေးနေတဲ့သူဆိုတော့ သွားတွေတင်းပြီး မြို့တော်ကို လာခဲ့တာပေါ့...

“ဆရာ့ရဲ့ ချစ်ရတဲ့တပည့်လေး၊ ဒီဆရာမယ် အရမ်း ခက်ခဲခဲ့ရတာပဲ…” မော့လင်းကျစ် တကယ်ငိုနေသည်။

ပြောစရာ မလိုအောင်ပင် ရှဲ့ချောင်က သူ ခက်ခဲခဲ့သည်ကို သိလိုက်၏။

သူ့ဝတ်စားဆင်ယင်ပုံက...

••••