အခန်း (၁၁၅၃-၁၁၅၆)

အခန်း ၁၁၅၃။ ပြဿနာရှာသူများ

ရှဲ့ချောင်သည် ထိမိခဲ့၏။ သူမငယ်စဉ်ကလေးဘဝတည်းက အဖိုးကြီးသည် သူမအား အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ဆူပူကြိမ်းမောင်းခဲ့သော်လည်း သူမကို ဂရုစိုက်ဆုံး တစ်ဦးတည်းသောသူမှာ သူသာ ဖြစ်သည်။

သူမ ငယ်စဉ်က အမြဲသတိလစ်နေတတ်သည်ကို သူမမှတ်မိနေသေးသည်။ သူမနိုးလာသောအခါ အဖိုးကြီး၏ မျက်လုံးနီရဲနေသည်ကို တစ်ခါတစ်ရံ မြင်ရတတ်၏။ သူသည် သူမထက်ပင် ပို၍ စိတ်ထိခိုက်နေသည့်ပုံ ပေါ်သည်။ ထိုမြင်ကွင်းသည် ဝမ်းနည်းစရာကောင်းသလို ရယ်စရာလည်း ကောင်းသည်။

ဓါတ်တော်လုံးသည် ညစ်ပတ်နေပြီး အနံ့တစ်ခုရှိနေသည်။ ရှဲ့ချောင်က ၎င်းကို မရွံမရှာဘဲ သူ့ရှေ့တွင် ယဉ်ယဉ်ကျေးကျေး ဝတ်ဆင်လိုက်၏။

ခဏအကြာတွင် “လူမိုက်လေး” ကို ခေါ်ဆောင်လာခဲ့သည်။

ရှဲ့ချောင်သည် ခက်ခဲစွာပင် ပါးစပ်ဖွင့်လိုက်၏။

သူသည်... အဖိုးကြီးထက်ပင် ပို၍ လူပုံမကျ ဖြစ်နေသည်။

သူ၏မျက်နှာသည် မည်းမှောင်ပြီး မီးခိုးရောင်ဖြစ်နေသည်၊၎င်းသည် အလွန်ညစ်ပတ်၏။ သူ့ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ အဝတ်အစားများကို ပိုးထည်အဝတ်အစားများအဖြစ် မြင်နိုင်သော်လည်း… ၎င်းတို့သည် ဟောင်းနွမ်းနီးပါးစုတ်ပြဲနေပြီး အနံ့အသက်လည်း ထွက်နေသည်။

ရှဲ့ချောင်က ဤလူမိုက်လေးသည် အသက်မကြီးသေးဘဲ အများဆုံး အသက်နှစ်ဆယ်ဝန်းကျင်ဖြစ်သည်ကို မြင်နိုင်ခဲ့သည်။ သူ့အသွင်အပြင်ကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် သူသည် ချမ်းသာပုံရသော်လည်း သူ မည်သို့ဤမျှ အဖြစ်ဆိုးနေရသည်ကို သူမ မသိခဲ့ပေ။

“ဆရာ၊ ဆရာ ဒီလူကို ဘယ်မှာရှာတွေ့ခဲ့တာလဲ” ဟု ရှဲ့ချောင်သည် မေးလိုက်သည်။

ကျောက်ရွှမ်ကျင်းသည် ဤလူကို… ရင်းနှီးနေသည်ဟု မှုန်ဝါးဝါးတွေးမိခဲ့သည်။

ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်ပြီးနောက်တွင် သူစဥ်းစားနေခဲ့သည်။

“ငါတည်းခိုခန်းတစ်ခုမှာ တည်းနေတုန်း သူနဲ့မတော်တဆတွေ့ခဲ့တာ၊ သူက မယုံနိုင်စရာပဲ၊ အစေခံတွေ အများကြီးပါလာပြီး အထင်ကြီးစရာ ကောင်းနေတယ်။ ဒါပေမဲ့ ငါဒီလူ ဒုက္ခရောက်နေတယ်ဆို

တာကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်တာနဲ့ သိလိုက်တာ၊ ဒါ့ကြောင့် ငါသူ့ကို အကြိမ်အနည်းငယ် သတိပေးခဲ့သေးတယ်၊ ဒီလူ့ ဦးနှောက်က မကောင်းဘူးထင်။ ငါ့စကားတွေကို ကြားတော့ သူက တကယ် ယုံသွားပြီး ငါ့နောက်ကို အတင်းလိုက်နေရော၊ သူက ငါ့ကို ပညာရှင်တစ်ယောက်ပါလို့ အတင်းပြောနေတာ။ ငါသူ့ကြောင့် စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်ပြီး အရမ်းခက်ခက်ခဲခဲ ထွက်ပြေးခဲ့ရတယ်။ နောက်ဆုံးတော့ ငါ သူ့ကို ပြန်တွေ့ခဲ့တယ်။ သူ့ကို ပြန်တွေ့တော့ သူ့ရဲ့မြင်းလှည်းက အန္တရာယ်ရှိနေတာ၊ လမ်းတစ်လျှောက်မှာ ကျောက်တုံးတွေပြိုကျပြီး လူအနည်းငယ်ကို ဖိမိသွားခဲ့တယ်…”

ဤလူသည် သေဆုံးရန် ကံမပါခဲ့သောကြောင့်လည်း ပါသည်။

သူသည် ဤလူအား ဘေးအန္တရာယ်မှ လွတ်မြောက်ရန်အတွက် အသုံးပြုရန် ပေးထားသော အရာများအပြင် ဤလူသည် သူနှင့်အတူ ကောင်းမွန်သော ပစ္စည်းအချို့ကိုလည်း ယူဆောင်လာခဲ့သည်။ ထိုပစ္စည်းများသည် သူ့အား ဘေးအန္တရာယ်ကြီး နှစ်ခုကို ဆက်တိုက်ရှောင်ရှားနိုင်စေခဲ့သည်။

သို့သော်လည်း ကျောက်တုံးဖြင့် ခေါင်းကိုထိမှန်ပြီးနောက် သူသည် အနည်းငယ် ထုံထိုင်းသွားခဲ့သည်။

ကလေးက လမ်းဘေးတွင် လှည့်လည်နေသည်ကို ကြည့်နေ၍ မကောင်းသောကြောင့် သူသည် ထိုလူကို မြို့တော်သို့ ခေါ်ဆောင်လာခဲ့သည်။ ဤလူသည် မြို့တော်တွင်လည်း ဒေသခံလေယူလေသိမ်းရှိသည်ဟု သူထင်ခဲ့၏။ သူ မြို့တော်သို့ ရောက်လာပါက သူ့မိသားစုဝင်များကိုပင် ရှာဖွေရာတွင် ကူညီပေးနိုင်လိမ့်မည်။

လူမိုက်လေး၏ မျက်နှာသည် မည်းမှောင်ပြီး မီးခိုးရောင်ဖြစ်နေသည်။ သူ၏အသွင်အပြင်သည် မည်သို့ရှိသည်ကို ပြောရန် ခက်ခဲ၏။ ထိုအချိန်တွင် မော့လင်းကျစ်သည် သန့်ရှင်းရေးလုပ်ပေးရန် ဆန္ဒရှိခဲ့သည်။ သူသည် လူတစ်ယောက်အား သန့်ရှင်းရေးလုပ်ပေးရန် ခေါ်ခိုင်းလိုက်သည်။

နောက်ထပ် တစ်နာရီကြာအောင် စောင့်ပြီးနောက် အဖိုးကြီးနှင့် လူငယ်လေးသည် သူတို့ရှေ့တွင် ထပ်မံပေါ်လာခဲ့သည်။

သို့သော်လည်း ကျောက်ရွှမ်ကျင်းသည် ထိုလူကိုမြင်သောအခါ လည်ချောင်းထဲတွင် တစ်ခုခုနင်သလို ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

လက်ဖက်ရည်ခွက်သည် တုန်ယင်နေပြီး သူသည် အလွန်အံ့ဩနေပုံရ၏။

“ဘာဖြစ်တာလဲ” ဟု ရှဲ့ချောင်က အနည်းငယ်ရှုပ်ထွေးနေဆဲဖြစ်သည်။

ကျောက်ရွှမ်ကျင်းက လူမိုက်လေးအား လက်ညှိုးထိုးပြပြီး “သူဘယ်သူလဲဆိုတာ မင်းသိလား”

“ကျွန်မမသိဘူး” ဟု ရှဲ့ချောင်သည် စိတ်ရှုပ်ထွေးနေသည့် ပုံနှင့် ပြော၏။

လူမိုက်လေးသည် ပျော်ရွှင်စွာ ပြေးလာပြီး ရှဲ့ချောင်၏ အင်္ကျီစကို ဆွဲကာ “အစ်မ၊ အစ်မ၊ ကျွန်တော် အခု သန့်ရှင်းသွားပြီ။ အစ်မကို နမ်းချင်တယ်...”

“မရဘူး၊ မရဘူး!” ဟု မော့လင်းကျစ်သည် သူ့ကို အမြန်ဆွဲပြီး အိမ်ရှေ့စံမင်းသားအား အပြစ်ရှိသလို ပြုံးလိုက်သည်။ “လမ်းမှာ ညဘက်သူအိပ်မပျော်လို့ သူ့အမေကို ခေါ်နေတယ်။ ကျွန်တော်က သူ့မှာ အမေမရှိဘူး၊ အစ်မတစ်ယောက်ပဲရှိတယ်လို့ ပြောလိုက်တယ်...”

ထို့နောက် လူမိုက်လေးက သူ့အစ်မကို ခေါ်ပြီး နမ်းရန် တောင်းဆိုခဲ့သည်။

သူတွင် ရွေးချယ်စရာမရှိပေ။ ဤလူမိုက်လေးအား အိပ်ပျော်စေရန်အတွက် သူသည် နာကျင်မှုကို ခံစားပြီး သဘောတူခဲ့ရသည်။

“တစ်ယောက်ယောက်၊ တော်ဝင်အမတ်ကြီးမုန့်ရဲ့အိမ်ကို သွားပြီး သူ့သားကို လာခေါ်ဖို့ ပြောလိုက်ပါ” ဟု ကျောက်ရွှမ်ကျင်းသည် သူ့ဇနီးအား နမ်းချင်နေသည့် ဤဆရာတူညီလေးအား ကြည့်ကာ သူသည် ဒေါသထွက်သင့်သလား သို့မဟုတ် လူမိုက်ဖြစ်သို့ ရောက်သွားသောကြောင့် သနားသင့်သလားကို မသိတော့ပေ။

“တော်ဝင်အမတ်ကြီးမုန့်?” ဟု ရှဲ့ချောင်သည် ထအော်ပြီး မတ်တပ်ရပ်၏။ “သူက ကျွန်မရဲ့ ဆရာတူညီလေး မုန့်ယန်ဆိုတာကို ပြောတာလား”

“ဟုတ်တယ်၊ သူပဲ။ သူက ဆရာကို ပျင်းစရာကောင်းတယ်လို့ ထင်လို့ ဆရာနဲ့ အတူခရီးသွားရင်း ထွက်သွားခဲ့တာ” ဟု ကျောက်ရွှမ်ကျင်းက သူ့နဖူးကို တိတ်တိတ်ဆိတ်ဆိတ် ပွတ်သပ်လိုက်သည်။

သူတို့အားလုံးသည် ပြဿနာရှာသူများသာ ဖြစ်၏။

•••••

အခန်း ၁၁၅၄။ မျက်နှာပြောင်ခြင်း

ရှဲ့ချောင်သည် သူမ၏ဆရာကြီး ပြောပြဖူးသည့် ဆရာတူညီလေးမုန့်အကြောင်းကို တွေးကာ ရှေ့တွင်ရှိနေသည့် လူမိုက်လေးကို ကြည့်လိုက်သည်။

ကွာခြားချက်မှာ ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီးကဲ့သို့ပင်။

တော်ဝင်အမတ်ကြီးမုန့်သည် မြို့တော်တွင် ဂုဏ်အရှိဆုံး အမတ်ကြီးအဖြစ် သတ်မှတ်ခံရသည်။ သူ၏ဘိုးဘေးများသည် ဧကရာဇ်မင်းနှင့်အတူ တိုက်ပွဲဝင်ခဲ့ကြပြီး နောက်ဆက်တွဲ ဧကရာဇ်မင်း များသည်လည်း မုန့်မိသားစုကို အလေးထားခဲ့ကြ၏။ ထို့ကြောင့် ဤမြင့်မြတ်သော ဘွဲ့သည် ခေတ်အဆက်ဆက် မယိမ်းမယိုင် ရပ်တည်နေခဲ့သည်။

သူမ၏ဆရာတူညီလေးသည် မုန့်မိသားစုဝင်ဖြစ်သောကြောင့် ရှဲ့ချောင်သည်လည်း ထိုမိသားစုအကြောင်းကို အနည်းငယ် နားလည်ခဲ့၏။

မုန့်မိသားစုသည် ဂုဏ်ရှိန်ကြီးသောမိသားစုပင်။ မိသားစုရှိအမျိုးသားများသည် အသက်၄၀ကျော်မှသာ မယားငယ်ယူနိုင်သောကြောင့် မိသားစုတွင် ကလေးများများစားစားမရှိပေ။ မုန့်ယန်သည် မုန့်မိသားစု၏ သားအကြီးဆုံး၏ မြေးအရင်းဖြစ်သည်။ သူငယ်စဉ်ကတည်းက ဘာကိုမှ မကြောက်ခဲ့ပေ။ သူသည် အိမ်ရှေ့စံမင်းသားမှလွဲ၍ သူမ၏ ဆရာတူညီလေးများအားလုံးထဲတွင် ထိန်းချုပ်မရဆုံးသူလည်း ဖြစ်၏။ သူ့ဆရာကြီးသည်လည်း သူ့ကို အထိန်းချုပ်နိုင်ဆုံး ဖြစ်ခဲ့၏။

သူသည် သူ့ဆရာကြီး စတင်သင်ကြားပေးချိန်တွင် မုန့်ယန်သည် အိမ်ရှေ့စံမင်းသား၏ တပည့်ဖြစ်လိုသည်ဟု ဆိုသည်။ ထို့ကြောင့် သူသည် ဆရာကြီးအား ပူပန်စေပြီး လမ်းဆုံတိုင်းတွင် နေ့စဉ်စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့သည်။ သို့မဟုတ်ပါက သူသည် တော်ဝင်ကျောင်းတော်ထဲသို့ တိုက်ရိုက်ဝင်ရောက်သွားလိမ့်မည်။ အရသာရှိသော အစားအသောက်များနှင့် အဖျော်ယမကာများကို သူ့ဆရာကြီး၏ အိမ်ဝန်းသို့ ပို့ပေးခဲ့သည်။ သူသည် သူ့ဆရာကြီးအား ကောင်းကောင်းမွန်မွန် စားသောက်အိပ်စက်နိုင်ခြင်း မရှိလောက်အောင် အနှောင့်အယှက် ပေးခဲ့သည်။ တကယ်တမ်းမှာ အခြားနည်းလမ်းမရှိတော့ပေ။

သူသည် အတော်လေး ထက်မြက်ပြီး စိတ်ကောင်းရှိသည်ဟု ခံစားခဲ့ရသောကြောင့် သူ့ကို တပည့်အဖြစ် လက်ခံခဲ့သည်။

သို့သော်လည်း သူသည် ဆရာကြီး၏ တပည့်ဖြစ်နေသော်လည်း အရည်အချင်းအနည်းဆုံး တပည့်ဖြစ်သည်။

သူသည် တိုးတက်မှု တစ်စုံတစ်ရာ မရှိခဲ့ပေ။

သူ၏ ကစားနိုင်စွမ်းနှင့် ပြည့်တန်ဆာအိမ်များသို့ သွားနိုင်စွမ်းက အလွန်အကျွံဖြစ်ပြီး စာသင်နိုင်စွမ်းမရှိပေ။

မမျှော်လင့်ထားသောအရာ တစ်စုံတစ်ရာ မဖြစ်လာပါက သူသည် နောင်တွင် မြင့်မြတ်သောဘွဲ့ကို ရရှိမည်ဖြစ်၏။ ထို့ကြောင့် ရာထူးလမ်းစဉ်ကို လိုက်ရန် မလိုအပ်ပေ။ ထို့အပြင် မုန့်မိသားစုတွင်လည်း သူ့အတွက် မည်သည့်လိုအပ်ချက်မှ မရှိသောကြောင့် ဤလူသည် ပို၍ပင် မိုက်ရူးရဲဆန်လာသည်။ မြို့တော်ရှိ သူဌေးသားများထဲတွင် မုန့်ကျားပေါင်နှင့် သူတို့၏ အဆင့်များသည် အခြားသူများထက် မနိမ့်ကျပေ။

ရှဲ့ချောင်သည် သူ့အကြောင်းကို ကြားဖူးသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သော်လည်း ယခုမှပင် ပထမဆုံးအကြိမ် တွေ့ဖူးခြင်းဖြစ်သည်။

သူမသည် သူမ၏ ဆရာတူညီလေးကို မတွေ့နိုင်ဟု မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။ သူမ ပထမဆုံးအကြိမ်တွေ့ဆုံသောအခါ သူသည် လူမိုက်တစ်ယောက်ဖြစ်နေခဲ့သည်!

ရှဲ့ချောင်သည် သေချာဂရုတစိုက် ကြည့်လိုက်ရ၏။

ဤမုန့်ယန်သည်… တကယ်တမ်းမှာ သူဌေးသားတစ်ယောက်ဖြစ်ရန် အရည်အချင်းများရှိသည်။

သူသည် ရိုမန်တစ်ဆန်သော မျက်လုံးတစ်စုံရှိပြီး အနည်းငယ် ပရောပရီပြုတတ်သည့် အသွင်အပြင်နှင့် မွေးဖွားလာခဲ့၏။ သူသည် ရုပ်ရည်ကောင်းမွန်သော်လည်း သူ့အသွင်အပြင်က လူပေါင်းများစွာ၏ နှလုံးသားများကို ကွဲကြေစေခဲ့သည်။

“သူက လူမိုက်ဖြစ်နေပေမဲ့ သူ့မှာ မကောင်းဆိုးဝါးစွမ်းအင်တော့ မရှိဘူး။ သူကြုံတွေ့ခဲ့ရတဲ့ ဘေးဆိုးကြောင့် ဖြစ်မှာပါ။ သူ မြို့တော်ကို ရောက်နေတာဆိုတော့ နောက်ပိုင်းမှာ သမားတော်တွေနဲ့ ပြလိုက်ရင် အဆင်ပြေသွားမှာပါ” ဟု ရှဲ့ချောင်က ပြောသည်။

“ဟုတ်တယ်၊ သူ့ရဲ့ဝိဉာဉ်က အခုထိ တည်ငြိမ်နေသေးတာကို ငါတွေ့တယ်” မော့လင်းကျစ်သည် ချက်ချင်းဆို၏။

မုန့်ယန်သည် ရှဲ့ချောင်ကို အလွန်နှစ်သက်ပုံရသည်။ ကျောက်ရွှမ်ကျင်းက သူ့ကို မတားဆီးခဲ့ပါက ဤလူသည် သူမထံသို့ ထပ်မံပြေးဝင်လာလိမ့်မည်။

“ညီမလေး” ဟု သူသည် ထပ်မံခေါ်လိုက်သည်။

“ဘာညီမလေးလဲ၊ ဒါက မင်းရဲ့ဆရာတူအစ်မ၊ ယဉ်ကျေးမှုမရှိလိုက်တာ” ဟု ကျောက်ရွှမ်ကျင်းက နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။ ဤနေရာတွင် ပြင်ပလူများ မရှိသောကြောင့် ရှဲ့ချောင်၏ အထောက်အထားသည် လျှို့ဝှက်ချက်မဟုတ်ပေ။ သူက အခြားဆရာတူညီလေးကို တွေးလိုက်သောအခါ သူသည် ရှဲ့

ချောင်ကို အလွန်အလေးထားသည့်အတွက် သူကောင်းကောင်း မခံစားရပေ။ သူခဏတာ တွေးပြီးနောက် “သူ့ကို မင်းသမီးလို့ ခေါ်လိုက်၊ မင်းသူ့ကို ရိုင်းရိုင်းစိုင်းစိုင်းဆက်ဆံရဲရင် ငါမင်းကို မြစ်ထဲပစ်ချလိုက်မယ်”

မုန့်ယန်သည် နှုတ်ခမ်းဆူလိုက်ပြီး ဝမ်းနည်းနေသော အမူအရာဖြင့် မော့လင်းကျစ်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ “သူက ကြောက်စရာကောင်းတယ်”

မော့လင်းကျစ်၏နှလုံးသားက နာကျင်သည်ဟု ခံစားရသည်။ “မငိုပါနဲ့၊ ဒါက အိမ်ရှေ့စံမင်းသားပဲ၊ ငါ့ခေါင်းက သူ့အတွက် တန်ဖိုးမရှိဘူး။ လူလိမ္မာလေး၊ သူထွက်သွားရင် အစ်မလို့ ပြန်ခေါ်လို့ရပြီ…”

ကျောက်ရွှမ်ကျင်းသည် မော့လင်းကျစ်အား တိတ်ဆိတ်စွာ ကြည့်လိုက်၏။

သူသည် ရှဲ့ချောင်နှင့် ခဏတာ ပိုနီးနီးကပ်ကပ်နေရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် မော့လင်းကျစ်သည် ဤလူမိုက်လေးကို ရှဲ့ချောင်နှင့် တစ်ဦးတည်းနေရန် ခေါ်လာမည်မဟုတ်ပေ။

သို့သော်လည်း ကျောက်ရွှမ်ကျင်းက သူ့ကို မထီမဲ့မြင်ပြုနေစဉ်တွင် သူသည် မျက်ခုံးပင့်လိုက်ပြီး မုန့်ယန်ကို အကြိမ်အနည်းငယ်ထပ်ပို၍ အံ့ဩမိသည်။

“ဒီကလေးရဲ့ လက်ရှိအပြုအမူက ပုံမှန်ထက် ပိုပြီး ချစ်စရာကောင်းနေတယ်။ ဒါ့ကြောင့် ဆရာကြီးတောင် သူ့ကို ဒီလောက်ထိ နူးညံ့နေတာ မဆန်းပါဘူး” ဟု ကျောက်ရွှမ်ကျင်းက မပြောဘဲမနေနိုင်ပေ။

မော့လင်းကျစ်သည် ခေါင်းကို တိတ်ဆိတ်စွာ ငုံ့လိုက်သည်။

သူသည် မည်သူ့ကို သူ၏ဆရာကြီးဟု ခေါ်နေသနည်း... ဤအိမ်ရှေ့စံမင်းသားသည် မျက်နှာပြောင်တိုက်လှချေ၏။

••••••••

အခန်း ၁၁၅၅။ မြေခွေးမ

မုန့်ယန်သည် ထိုအချိန်တွင် အလွန်နာခံခဲ့၏။ သူ့ကို ထိုင်ခိုင်းသောအခါ သူထိုင်သည်။ သူသည် အစာတစ်ခုကို လက်ထဲတွင် ကိုင်ထားပြီး ကြွက်ကလေးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ နာခံစွာ ပတ်ပတ်လည်ကြည့်ကာ ဖြည်းဖြည်းချင်းကိုက်စားနေသည်။ အစာအကြွင်းအကျန်များသည် သူ့မျက်နှာတစ်ပြင်လုံးတွင် ပေပွနေ၏။ ထိုပုံစံက လူတစ်ယောက်၏ နှလုံးသားကို ပျော့ပြောင်းစေခဲ့သည်။

မော့လင်းကျစ်ကဲ့သို့ အဘိုးအိုတစ်ယောက်ကို ပြောစရာမလို၊ ရှဲ့ချောင်၏ ဤဆရာတူညီလေးအပေါ် ဂရုစိုက်မှုပင် ပို၍ တိုးလာခဲ့သည်။

“မုန့်ယန်ပြန်လာပြီ။ မြို့တော်မှာရှိတဲ့ အဝတ်အစားနဲ့ လက်ဝတ်ရတနာဈေးတွေ ထပ်တက်လာမှာကို ငါကြောက်တယ်” ဟု ကျောက်ရွှမ်ကျင်းက သက်ပြင်းတစ်ချက် ထပ်ချ၏။

ရှဲ့ချောင်သည် သူ့ကို စိတ်ရှုပ်ထွေးစွာ ကြည့်လိုက်သည်။ “ဘာလို့လဲ”

“မင်းအချိန်ရရင် သွားမေးကြည့်လို့ရတယ်။ မြို့တော်က သခင်မလေးတွေထဲမှာ သူ့ကိုမသိတဲ့သူ ရှိသေးလား။ သူအပြင်ထွက်တိုင်း လမ်းတွေမှာ လူတွေပြည့်နေပြီး လှပတဲ့မိန်းကလေးတွေ နေရာတိုင်းမှာ ရှိနေတာ” ဟု ပြောပြီးနောက် ကျောက်ရွှမ်ကျင်းသည် လူတစ်ယောက်အား စာအုပ်တစ်အုပ်ကို ယူခိုင်းပြီး ရှဲ့ချောင်ရှေ့တွင် ထားကာ “ဒီစာအုပ်က သူရေးထားတာ”

ရှဲ့ချောင်က ရှုပ်ထွေးသွားသည်။ သူမသည် ထိုစာအုပ်ကို ယူလိုက်ပြီး တစ်ချက်ကြည့်လိုက်၏။

ထို့နောက် သူမသည် အနည်းငယ် ထုံထိုင်းသွားခဲ့သည်။

“ချောမောလှပသည့် အမျိုးသမီးတစ်ဦး၏ ဇာတ်လမ်း” လား။

အဲ့ဒါက ဘာလဲ။

ရှဲ့ချောင်သည် ၎င်းကို ခဏတာလှန်လှောကြည့်ပြီး အမှန်တကယ်ကို အံ့အားသင့်သွားသည်။ ဤပုံပြင်စာအုပ်ထဲတွင် ငယ်စဉ်ကတည်းက အပြစ်ကင်းပြီး အသက်ဝင်လှုပ်ရှားနေသော မိန်းကလေးငယ်တစ်ဦးအကြောင်းကို အဓိကပြောပြထားသည်။ နောက်ပိုင်းတွင် သူမ၏ မိသားစုသည် စီးပွားရေးကျဆင်းသွားခဲ့ပြီး မိန်းကလေးငယ်သည် သူမ၏ မိသားစုကို ဂရုစိုက်ရတော့သည်။ သူမသည် ချမ်းသာပြီး အင်အားကြီးသော သခင်လေးတစ်ဦးကို တတိယမြောက် မယားငယ်အဖြစ် လက်ထပ်ရွေးချယ်ရန်မှတစ်ပါး အခြားရွေးချယ်စရာမရှိပေ။

၎င်းသည် အချစ်ဇာတ်လမ်းဖြစ်၏။

လက်ထပ်ပြီးနောက် မိန်းကလေးငယ်သည် သူမ၏ အနိုင်ကျင့်တတ်သော ခင်ပွန်းကို တောင့်ခံရပ်တည်ခဲ့ပြီး ထိုလူကလည်း သူမကို ကွဲပြားစွာ ဆက်ဆံလာခဲ့သည်။ အထင်အမြင်လွဲမှားမှုများနှင့်

စိတ်ပျက်အားငယ်မှုများစွာပြီးနောက် သူတို့နှစ်ဦးသည် သူတို့၏ဘဝတစ်လျှောက်လုံး အချင်းချင်းချစ်ကြိုက်ခဲ့ကြသည်။

ရှဲ့ချောင်သည် ဤစာအုပ်ကို သူမ၏ ဆရာတူညီလေးက ရေးသားခဲ့သည်ကို မယုံကြည်နိုင်ပေ။

“ဆရာလဲ ဒီအကြောင်းကို သိလား” ဟု ရှဲ့ချောင်က မမေးဘဲမနေနိုင်ပေ။

သူ ဒေါသထွက်ပြီး သွေးအန်တဲ့အထိ မဖြစ်သွားဘူးလား?

ပုံပြင်စာအုပ်က မကောင်းတာမဟုတ်ပေ။ သို့သော် ဤခေတ်တွင် အချစ်အကြောင်းကို ရေးသားသည်ကို ပြောစရာမလို၊ ပုံပြင်စာအုပ်များကို ရေးသားသော ပညာရှင်အနည်းငယ်သာ ရှိ၏။

“သိတယ်” ဟု ကျောက်ရွှမ်ကျင်းသည် အဓိပ္ပာယ်ရှိသော အမူအရာဖြင့် ပြော၏။ “သူဒေါသမထွက်ရုံတင်မကဘူး၊ စာအုပ်အုပ်နှစ်ဆယ် ဝယ်ဖို့လည်း အတင်းအကြပ် ခိုင်းခံခဲ့ရသေးတယ်။ စားပွဲတင်ဖို့ပဲ ပြန်ယူသွားတာ ဖြစ်လောက်တယ်”

“သူဝယ်ခဲ့တာလား” ရှဲ့ချောင်က မယုံနိုင်ပေ။

၎င်းသည် သူမ၏ဆရာကြီး လုပ်နိုင်သည့်အရာနှင့် တူပုံမပေါ်ပေ။

“ငါဝယ်ခဲ့ရတယ်။ သူက အရမ်းစိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စရာကောင်းတယ်။ ငါတို့တွေတွေ့တဲ့အခါ သူက သူ့ရဲ့စာအရေးသားပုံ ဘယ်လိုလဲဆိုတာ သူ့ကိုယ်သူ မေးနေခဲ့တာ၊ ချိုသာတဲ့ စကားတွေ အပြည့်အစုံနဲ့ပဲ၊ ရှေးဆိုရိုးစကားရှိတယ်လေ၊ မင်းလက်လှမ်းလိုက်တဲ့အခါ ပြုံးနေတဲ့လူကို မရိုက်ဘူးဆိုပြီး၊ ငါတောင် အတင်းအကြပ် ဝယ်လိုက်ရသေးတယ်” ကျောက်ရွှမ်ကျင်းသည် အလွန်အမင်း ကူကယ်ရာမဲ့နေသည်။

ထိုအချိန်တွင် ရှဲ့ချောင်သည် ဤဆရာတူညီလေးကို အနည်းငယ်လေးစားမိခဲ့သည်။

ဤသို့ လုပ်နိုင်သူသည် ကမ္ဘာပေါ်တွင် သူတစ်ယောက်တည်း ရှိသည်ဟု သူမတွေးမိ၏။

သူ့ဆရာကြီးသည် သူ၏စာပေပညာရပ်များတွင် အလွန်တင်းကြပ်ပြီး ကျောက်ရွှမ်ကျင်းသည်ပင် အခြားသူများနှင့် ပေါင်းသင်းဆက်ဆံရာတွင် ပို၍ပင် စည်းမျဉ်းစည်းကမ်းများနှင့် ပြည့်စုံသည်။ သို့တိုင် သူသည် သူ့အတွက် အထူးချွင်းချက် ပြုလုပ်ခဲ့တာလား?

မုန့်ယန်၏ အကြည့်နှင့် တွေ့လိုက်သောအခါ သူက ရှက်ရွံ့စွာဖြင့် သူမကို ပြုံးပြခဲ့သည်။ ထိုအပြုံးသည် တကယ့်ကို နွေဦးရာသီမှ သကြားမိုးများကဲ့သို့ပင်။ ၎င်းသည် ရိုးရိုးလေးနှင့်ပင် အလွန်ချိုမြိန်သည်။

ကျောက်ရွှမ်ကျင်းသည် ရှဲ့ချောင်၏ မျက်လုံးများကို ဖုံးထားချင်စိတ် ပေါ်လာ၏။

သူက ဤမြေခွေးမလေးသည် သူမကို ဖျားယောင်းနေသည်ကို မလိုချင်ပေ။

ကံကောင်းစွာပင် မုန့်မိသားစုသည် သတင်းကို မကြာမီက လက်ခံရရှိခဲ့ပြီး ချက်ချင်းရောက်လာသည်။ တော်ဝင်အမတ်ကြီးမုန့်သည်လည်း ထူးဆန်းသောလူတစ်ဦးဖြစ်၏။ သူ့မြေးကို ဤသို့မြင်ရသော်လည်း မည်သည့် တုံ့ပြန်မှုမှ မရှိပေ။ “အသက်ရှင်လျက် ပြန်လာတာ ကောင်းပါတယ်၊ သူ့ဆီကနေ အကြာကြီး သတင်းမကြားရတာ၊ သူ အပြင်မှာ သေသွားပြီလို့တောင် ငါထင်ခဲ့သေးတာ…”

ရှဲ့ချောင်သည် ထိုအကြောင်းကို ကြားသောအခါ လည်ချောင်းနင်နီးပါး ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

ထိုသို့ပြောပြီးနောက်တွင် တော်ဝင်အမတ်ကြီးမုန့်သည် အိမ်ရှေ့စံမင်းသား၊ ရှဲ့ချောင်နှင့် မော့လင်းကျစ်ကို ကျေးဇူးတင်ရန် မမေ့ခဲ့ပေ။

သို့သော်လည်း သူ့ကို ခေါ်ဆောင်သွားတော့မည့်အချိန်တွင် မုန့်ယန်သည် တကယ်ကို ငိုခဲ့သည်။

“အဖိုး၊ အစ်မ၊ ကျွန်တော် မသွားချင်ဘူး... အဖိုးတို့ ကျွန်တော့်ကို မလိုချင်တော့ဘူးလား...” မုန့်ယန်က ပါးစပ်ဖွင့်လိုက်သောအခါ ရှဲ့ချောင်သည် ထိုနေရာတွင် ကျောက်ရုပ်ကဲ့သို့ ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

အဖိုး ဟုတ်လား ?

ရှဲ့ချောင်သည် မော့လင်းကျစ်ကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ “ဆရာကြီး၊ ဆရာကြီးက ဘယ်လိုအဖိုးမျိုးလဲ။ သူ့ကို အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေ သင်ပေးနေတာ မဟုတ်ဘူးလား”

“ဒါပေမဲ့ မင်းက သူ့ကို သိတယ်ဆိုတာ ငါမသိခဲ့ဘူး...” မော့လင်းကျစ်သည် သူ့နှာခေါင်းကို ယားကျိကျိခံစားရကာ ကုတ်လိုက်ပြီး ရှက်ရွံ့နေသည်။ “သူက ငါကသူ့အဖေလားလို့ မေးတော့လည်း ငါလည်းမဖြေနိုင်ခဲ့ဘူး။ အဖေထက်စာရင် အဖိုးဖြစ်တာက ပိုကောင်းပါတယ်။ ကြားရတာ ပိုအဆင်ပြေတယ်…”

•••••

အခန်း ၁၁၅၆။ ပိုက်ဆံနည်းနည်းပေး

သူမ၏ဆရာသည် အမြဲတမ်း အားမကိုးရသူ ဖြစ်ခဲ့၏။ သူသည် ဤလူကို မြို့တော်သို့ အောင်မြင်စွာ ခေါ်ဆောင်လာနိုင်ခဲ့ခြင်းမှာ မုန့်ယန်၏ ကြီးမားသော ကံကောင်းခြင်းပင်။

သူ့ကို အဘိုး သို့မဟုတ် ဖခင်ဟု ခေါ်သင့်သည်ဖြစ်စေ၊ ၎င်းသည် တကယ်တမ်းမှာ အရေးမကြီးပေ။

သို့သော်လည်း သူ့အဘိုးအရင်းဖြစ်သည့် တော်ဝင်အမတ်ကြီးမုန့်၏ မျက်မှောင်ကြုတ်နေသော အမူအရာကို ကြည့်ပြီး သူကိုယ်တိုင် မရှင်းပြခဲ့ပါက သူမ၏ ဆရာကြီးကို ပြန်ပေးဆွဲသူတစ်ဦးဟု ထင်သွားမည်ကို သူမကြောက်ခဲ့သည်။

“သခင်လေးမုန့်ရဲ့ခေါင်းက ထိခိုက်ထားတာကြောင့် သူက အခု ကလေးတစ်ယောက်လို ဖြစ်နေပါတယ်၊ ကျွန်မရဲ့ဆရာကြီးက သူ့ကို ဒီနေရာအထိ ခေါ်လာပေးခဲ့တာပါ၊ သူတို့နှစ်ယောက်က လအနည်းငယ်လောက် အတူနေလာခဲ့တာဆိုတော့ ခံစားချက်တွေ ဖြစ်လာတာက ရှောင်လွှဲလို့မရပါဘူး...သူ မသွားချင်ဘူးဆိုတော့ ဘာလို့ ကျွန်မရဲ့ဆရာကြီးနဲ့ဒီမှာ မနေတာလဲ၊ ပြီးတော့ တော်ဝင်ဆေးပညာကျောင်းတော်က လူတွေကို ခေါ်ပြီး စစ်ဆေးကြည့်ဖို့ မခေါ်တာလဲ” ဟု ရှဲ့ချောင်က မေးလိုက်၏။

တော်ဝင်အမတ်ကြီးမုန့်သည် ထိုစကားကို ကြားလိုက်သောအခါ သူ အလွန်ပျော်ရွှင်ခြင်းမရှိသော်လည်း အခြားနည်းလမ်းတစ်ခုကို မတွေးတတ်ပေ။

သူ့မြေးသည် ဆိုးဆိုးရွားရွား နာမကျန်းဖြစ်နေ၏။

သူ အတင်းအကျပ် ဆွဲခေါ်သွားခဲ့ပါက သူသည် ထပ်မံ ဒုက္ခရောက်မည်ကို ကြောက်ခဲ့သည်။ သူ ပြန်သွားသည့်လမ်းတစ်လျှောက်လုံး ရှိုက်ကြီးတငင်ငိုနေပြီး အခြားသူများ မြင်သွားပါက သူ့မြေးသည် နောင်တွင် သက်သာသွားခဲ့လျှင်တောင် သူ၏မျက်နှာကို မည်သည့်နေရာတွင် ထားရမည်ကို မသိတော့ပေ။

“ဒါဆို အရှင့်သားနဲ့ ကြင်ရာတော်ကို ကျွန်တော်အနှောင့်အယှက်ပေးရတော့မယ်” ဟု တော်ဝင်အမတ်ကြီးမုန့်က ယဉ်ကျေးစွာ ပြောဆို၏။

ကျောက်ရွှမ်ကျင်းသည် မုန့်ယန်အား ထားခဲ့လိုစိတ်မရှိပေ။

ဤကလေးသည် အလွန်အမင်း အရမ်းချစ်စရာကောင်းသောကြောင့် သူ့အိမ်တွင် နေရန်မသင့်တော်ပေ။

သို့သော်လည်း ရှဲ့ချောင်သည် သခင်မဖြစ်ပြီး သူမ ပြောပြီးပြီဖြစ်သောကြောင့် သူသည် သူမ၏ ဆိုလိုရင်းကို လေးစားခဲ့သည်။ “ကျွန်တော်တို့က ညီအစ်ကိုတွေပဲဆိုတော့ ဒါက ပုံမှန်ပါပဲ”

တော်ဝင်အမတ်ကြီးမုန့်၏ နှလုံးသားသည် အနည်းငယ် ခုန်နေသော်လည်း သူသည် အနည်းငယ် အံ့အားသင့်နေဆဲဖြစ်၏။

အိမ်ရှေ့စံမင်းသားသည် အခြားသူများ၏ အရေးကိစ္စများကို ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ရန် မကြိုက်ပေ။ ထို့ကြောင့် သူသည် ငယ်ငယ်ကတည်းက ထိုသို့သော ယဉ်ကျေးသည့်စကားများ ပြောဆိုဖူးမည်မဟုတ်ပေ။ သူသည် တကယ်ပင် ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။

ဤအိမ်ရှေ့စံမင်းသမီးသည် ရွေးချယ်မှုမှန်ကန်သည်ဟု ထင်ရသည်... သူမ၏ ခင်ပွန်းကို ယဉ်ပါးအောင် ပြုလုပ်နိုင်စွမ်းသည် အတော်လေး ကောင်း၏။

တော်ဝင်အမတ်ကြီးမုန့်သည် သူ့မြေးကို အချိန်အတော်ကြာ မတွေ့ခဲ့ရပေ။ ထိုအချိန်တွင် သူသည် အိမ်ရှေ့စံမင်းသား၏ အိမ်တော်တွင် ခဏတာ နေခဲ့သည်။ သူ အိမ်ရှေ့စံမင်းသားနှင့် နိုင်ငံရေးကိစ္စများကိုလည်း စကားပြောဆိုရန် ရည်ရွယ်ခဲ့သည်။ ရှဲ့ချောင်က ပို၍ ပရိယာယ်ကြွယ်သောကြောင့် သူမ၏ဆရာကြီးအား အိမ်ရှေ့စံမင်းသား၏ အိမ်တော်ပတ်ပတ်လည်သို့ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။

သူမဆရာကြီး၏ ခြံဝန်းကို အိမ်တော်တွင် အချိန်အတော်ကြာ တည်ဆောက်ထားခဲ့သည်။ အဘိုးအိုသည် ခြံဝင်းထဲသို့ ကြည့်လိုက်သောအခါ အလွန်ကျေနပ်သွားသည်။

ရှဲ့ချောင်သည် လက်ထပ်ပြီးနောက် ခြံဝင်းအတွက် ပစ္စည်းများစွာ ဝယ်ယူခဲ့သည်။ ၎င်းတို့သည် ကြမ်းတမ်းနေပုံရသော်လည်း သူမ၏ အဖိုးကြီးက ၎င်းတို့ကို နှစ်သက်၏။

ဥပမာအားဖြင့် ခြံဝင်းထဲတွင် ကံကြမ္မာဟောသည့်သစ်ပင်တစ်ပင် စိုက်ထားသည်။

ဤကံကြမ္မာဟောသည့်သစ်ပင်သည် သာမန်မဟုတ်ပေ။ ၎င်းသည် ရွှေရောင်တောက်ပနေသည်။ ၎င်းကို ရှဲ့ချောင်က ပိုက်ဆံအများကြီးပေး၍ တစ်စုံတစ်ယောက်ကို ရွှေပြားများ ပြုလုပ်ရန် ငှားရမ်းခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ထိုရွှေပြားများကို ၎င်းပေါ်တွင် ချည်နှောင်ထားသည်။ လေတိုက်သောအခါ ရွှေပြားများသည် လေထဲတွင် လွင့်မျောနေ၏။ ၎င်းသည် အလွန်တောက်ပနေပုံရသည်။

ခြံဝန်းတွင် အိုးကြီးနှစ်လုံးရှိ၏။ အတွင်းတွင် ရွှေငါးများ မွေးထားသည်။

ဤအဖိုးကြီးသည် ပိုက်ဆံစုဆောင်း၍မရသောကြောင့် ဤပစ္စည်းများကို ပိုမိုနှစ်သက်၏။ သူသည် ၎င်းတို့ကို မသုံးစွဲနိုင်သော်လည်း နေ့တိုင်းကြည့်ရှုရန် ကောင်း၏။

“ဒီဆင်းရဲသားပုဂ္ဂိုလ်က မြို့တော်ကို နှစ်အနည်းငယ်လောက် မရောက်ဖြစ်သေးဘူး။ ငါဒီမှာရှိနေတာဆိုတော့ ဒီအိမ်တော်ထဲမှာ တစ်နေ့လုံးနေပြီး အပြင်မထွက်တာ မကောင်းဘူး။ ငါ့ရဲ့တပည့်မလေးရေ၊ ငါ့မှာပိုက်ဆံမရှိဘူး၊ ငွေနှစ်တုံးလောက် ပေးပါဦး၊ ငါမနက်ဖြန် အပြင်ထွက်ပြီး ကြည့်ချင်လို့ပါ…” ဟု မော့လင်းကျစ်သည် စိတ်အားထက်သန်စွာ ပြောသည်။

သူ့လက်ထဲတွင် တကယ်တမ်းမှာ ငွေနှစ်တုံး မရှိခဲ့ပေ။

ငွေနှစ်တုံးကို မဆိုထားနှင့်၊ သူသည် အကြွေစေ့နှစ်ပြားပင် မထုတ်နိုင်ခဲ့။

လမ်းတစ်လျှောက်လုံးတွင် သူသည် သူ၏ဇွဲလုံ့လနှင့် မျက်နှာပျက်ရမည်ကို ဂရုမစိုက်သည့် နှလုံးသားကိုသာ အားကိုးပြီး အသက်ရှင်လျက် ဤနေရာသို့ရောက်ရှိလာရန် သူ၏အစွမ်းကုန် တောင်းရမ်းခဲ့ရသည်။

“ငွေနှစ်တုံး” ရှဲ့ချောင်က သူ့ကို ကြည့်လိုက်ရာ မည်သို့ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်ကို သိနေပြီဖြစ်သည်။ “ဆရာ့ရဲ့ပစ္စည်းတွေလည်း ပျောက်သွားတာလား။ အားလုံးကို အစကနေ ပြန်စနေတာလား”

မော့လင်းကျစ် နာခံစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ “ငါဒီကိုရောက်နေပြီပဲ။ ငါ့ရဲ့မိတ်ဆွေဟောင်းတွေကို တွေ့ခဲ့ရင် တစ်နေကုန် ဘာမှမလုပ်ဘဲ နေပြီး ငါ့တပည့်ကိုပဲ အားကိုးပြီးစားနေရတယ်လို့ အပြောမခံနိုင်ဘူး။ ငါဟောကိန်းထုတ်တဲ့ အလံတစ်ခုရယ် စားပွဲတစ်ခုရယ် ရဖို့ စဥ်းစားနေတာ။ ငါမြို့တံခါးမှာ ထားပြီး လမ်းလျှောက်လာတဲ့ လူတွေရဲ့ ကံကြမ္မာကို ဟောပေးမယ်...”

မော့လင်းကျစ်သည် အမှန်တကယ်တော့ အလွန်ဂုဏ်ယူနေခဲ့သည်။

ယခင်တုန်းက ကြောင်ကလေးတစ်ကောင်လို အရုပ်လေးသည် သူ့လက်ထဲတွင် ရှိနေခဲ့သော်လည်း သူမမသေဆုံးခဲ့ပေ။ ယခုအခါ သူမက အလွန်စွမ်းအားကြီးနေပြီ။

ထိုသို့သော ထူးချွန်သည့် တပည့်မကို သူဖွက်ထား၍ မရပေ။ သူသည် အပြင်ထွက်ပြီး တာအိုဘုရားကျောင်းကြီးများမှ တာအိုဆရာများနှင့် တွေ့ဆုံပြီး ဂုဏ်ယူဝံ့ကြွားရမည်။

••••••