အခန်း (၁၁၅၇-၁၁၆၀)

အခန်း ၁၁၅၇။ စရိုက်ပြောင်းလဲသွားခြင်း

ရှဲ့ချောင်သည် မော့လင်းကျစ်ဘာတွေးနေသည်ကို နားလည်ခဲ့သည်။

“ငွေနှစ်တုံးက ဘယ်လိုလုပ် လောက်မှာလဲ။ ဒါပေမဲ့ ဆရာကြီးက ပိုက်ဆံကို ကိုင်တွယ်လို့မရဘူး။ ကျွန်မ ဘယ်လောက်ပေးပေး အသုံးမဝင်ဘူး။ ဆရာကြီး အပြင်ထွက်တိုင်း ငွေစာရင်းကနေ ငွေဆယ်တုံး တောင်းတာက ဆရာကြီးအတွက် အဆင်ပြေလောက်တယ်။ ကျွန်မ ဆရာကြီးကို တားမှာ မဟုတ်ပါဘူး။ ဆရာကြီး ဘာပဲလုပ်လုပ် လုပ်လို့ရပါတယ်။ ဒါပေမဲ့... ကျွန်မက ဝိညာဉ်တွေကို ဖမ်းနိုင်တဲ့ တာအိုဆရာတစ်ယောက်ဆိုပြီး ဆရာကြီးက သတင်းဖြန့်တာတော့ မကောင်းဘူး” ဟု ရှဲ့ချောင်က သူ့ကို ပြုံးလျက် ကြည့်၏။ “မြင့်မြတ်တဲ့မိသားစုက သခင်မလေးတစ်ယောက်အနေနဲ့ မကောင်းဆိုးဝါးဝိဉာဉ်ဆိုတာ ကြောက်စရာကောင်းပါတယ်။ အဲ့ဒါ အပြင်ထွက်သွားရင် လူတွေကို ကြောက်သွားစေလိမ့်မယ်”

မော့လင်းကျစ်၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားသည်။ “မင်း တခြားသူတွေကို မပြောနိုင်ဘူးလား”

“ဟုတ်တယ်” ရှဲ့ချောင်က အလေးအနက် ခေါင်းညိတ်၏။ “အခုဆိုရင် ကျွန်မက ဆရာကြီးရဲ့ ပြိုင်ဘက်ကင်းတဲ့ ဆရာတူညီမ မော့ချူးရှန်းတင်မကဘူး၊ တာအိုကျမ်းစာတွေကို နည်းနည်းပါးပါးသိတဲ့ ဆရာကြီးရဲ့တပည့် ရှဲ့ချောင်လည်း ဖြစ်နေတယ်။ ဆရာကြီးက ကျွန်မကို ရောလို့မရဘူး။ ကျွန်မက ဆရာတူအစ်မလောက် အစွမ်းမရှိပါဘူး”

မော့လင်းကျစ်၏ စိတ်က အနည်းငယ်ရှုပ်ထွေးနေသည်။

၎င်းက သူသည် သူ၏ဆရာတူညီမကိုသာ ကြွားလုံးထုတ်နိုင်ပြီး သူ၏တပည့်ကို ဂုဏ်ယူ၍ မရဟု ဆိုလိုပါသလား။

၎င်းက ဘာကိုဆိုလိုသနည်း။

မော့လင်းကျစ်သည် အနည်းငယ် စိတ်အားငယ်လာခဲ့သည်။

“ဆရာ စိတ်ရှုပ်ထွေးနေရင် တစ်ကမ္ဘာလုံးက သိက္ခာရှိတဲ့ မင်းသမီးလေးတွေက ဝိဉာဉ်တွေကို ဖမ်းဆီးဖို့ ကျင့်ကြံတယ်ဆိုတာ သိကုန်လိမ့်မယ်။ နန်းတော်ထဲက အယူအဆဟောင်းတွေက အိမ်ရှေ့စံမင်းသားကို လေးစားရတော့မယ်။ သူတို့က အိမ်ရှေ့စံမင်းသားကို သူ့ဇနီးကို ကွာရှင်းဖို့ အတင်းအကျပ်တောင် လုပ်လိမ့်မယ်။ ရှဲ့မိသားစုကလည်း အထင်သေးခံရမှာပါ။ နောင်တစ်ချိန်မှာ ဆရာကြီးနဲ့အတူ လမ်းဘေးမှာနေပြီး လူတွေရဲ့ ကံကြမ္မာတွေကို ဟောပြောရလိမ့်မယ်။ ဒါပေမဲ့ ဆရာကြီးက အမြဲတမ်းလူတွေကို စိတ်ဆိုးအောင်လုပ်တတ်တယ်။ ကျွန်မကျန်းမာရေးမကောင်းဘူး၊ ကံကြမ္မာဟောနေတုန်း ရိုက်နှက်ခံရရင် ကျွန်မရဲ့ဘဝက...ဟူး...” ရှဲ့ချောင်သည် ပြောပြီးနောက် သူမသည် သက်ပြင်းကို ညင်သာစွာ ချလိုက်ပြီး အလွန်စိုးရိမ်နေသည့်ပုံ ပေါ်၏။

“မင်းက ငါ့ကို ဘယ်လိုကြောက်အောင်လုပ်ရမယ်ဆိုတာပဲ သိတယ်” မော့လင်းကျစ်က သူမကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ “အရင်က မင်းနေမကောင်းတုန်းက ဒီလောက်စကားမများခဲ့ဘူး”

သို့သော်လည်း ယခု သူမသည် ကိုက်ညီမှုရှိစွာ ပြောဆိုနေသောကြောင့် သူ့အား နားထောင်ရန် အားစိုက်ထုတ်မှုများစွာ လိုအပ်သည်။

ရှဲ့ချောင်က မျက်ခုံးပင့်လိုက်ပြီး သူမကိုယ်သူမ အတော်လေး အလွန်ဂုဏ်ယူနေသည်။

သူမဆရာကြီး၏ စကားများသည် လူများကို စိတ်ဆိုးစေနိုင်သော်လည်း သူသည် သူမ၏ကိစ္စများကို အမြဲအလေးထားခဲ့သည်။ သူအရက်မူးနေချိန်တွင်ပင် အဓိပ္ပာယ်မရှိသော စကားများ မပြောပေ။

သေချာသည်မှာ ၎င်းသည် သူမငယ်စဉ်ကတည်းက “သင်ကြားမှု” ၏ ရလဒ်လည်း ဖြစ်၏။

အကြိမ်ပေါင်းများစွာ သူမသည် သူ့ ဆရာကြီး၏ အရက်မူးခြင်းကို အခွင့်ကောင်းယူပြီး သူ့ကို စကားပြောစေခဲ့သည်။ သူမ အောင်မြင်သည့်အခါတိုင်း သူအရက်အတွက် စုဆောင်းထားသော ပိုက်ဆံများစွာကို ယူလေ့ရှိ၏။ အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ သူမအကြောင်းကို ပြောဆိုသည့်အခါတိုင်း သူ့ဆရာကြီးသည် မပြောမီ စဉ်းစားခဲ့သည်။

မော့လင်းကျစ်သည် အနည်းငယ် စိတ်ပျက်မိသော်လည်း ရှဲ့ချောင်၏ အသက်ဝင်သည့်ပုံစံကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူသည် ပို၍ပင် ပျော်ရွှင်နေသည်။

သူမသည် မြို့တော်တွင် မှန်ကန်သောနေရာသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့၏။

အခု သူမကို ကြည့်ပါဦး! သူမ၏ မျက်နှာငယ်လေးသည် ကျန်းမာရေးနှင့်ညီညွတ်သော နီရဲရောင်ဖြင့် ပြည့်နေ၏။ သူမ၏ စကားပြောနှုန်းသည် မပြောင်းလဲသော်လည်း အတုအယောင်မဖြစ်ခဲ့ပေ။ သူမ၏ ချောင်းဆိုးခြင်းပင် လျော့နည်းသွားခဲ့သည်၊ သူမ မူးလဲသော အကြိမ်အရေအတွက်ကို ပြောစရာမလိုပေ။

မော့လင်းကျစ်သည် ရှဲ့နျိုရှန်း၏ မိသားစုနှင့် အိမ်ရှေ့စံမင်းသားအပေါ် ကောင်းမွန်သော ခံစားချက် ရှိလာခဲ့သည်။

သူပျော်ရွှင်ခဲ့သည်။

…

ရှဲ့ချောင်သည် နောက်တစ်နေ့တွင် ရာဇဝတ်မှုဌာနသို့ ခရီးထွက်ရန် အစပိုင်းတွင် စီစဉ်ထားခဲ့သည်။ သို့သော် သူမ ရောက်မလာမီ ချွင်းအာသည် ကြမ္မာဥယျာဥ်မှ သတင်းကို အရင်ရရှိခဲ့သည်။ မော့ချူးရှန်းနှင့်တူသော ရှဲ့ချောင်သည် အမြန်သွားပြီး ကြည့်လိုက်၏။

ရောက်လာသောလူသည် အတော်လေးစိုးရိမ်နေပုံရသည်။ ရှဲ့ချောင်က သူမကို မမှတ်မိပေ။

အခြားတစ်ဖက်က သူမကို မြင်သောအခါ အလွန်ယဉ်ကျေးသော်လည်း သူမသည် အနည်းငယ် သတိကြီးသည်။

သူမသည် အမျိုးသမီးတစ်ဦးဖြစ်၏။

ထိုအမျိုးသမီးသည် ကြောက်ရွံ့နေပုံရပြီး ခဏတာ တွန့်ဆုတ်နေခဲ့သည်။ ထို့နောက် သူမက “ဆရာကြီးက ဝိဉာဉ်တွေနဲ့ နတ်ဆိုးတွေကို ဖမ်းနိုင်တဲ့ အရည်အချင်းကောင်းတွေ ရှိတယ်လို့ ကျွန်မကြားခဲ့ရတယ်။ ဆရာကြီးက အရာတွေအများကြီး မြင်ဖူးမှာပဲလို့ ကျွန်မထင်ပါတယ်။ ကျွန်မအကူအညီတောင်းရင် ဆရာကြီး မြင်ခဲ့တာတွေက… ပျံ့နှံ့သွားမှာလား”

“မင်းက ဖုံးကွယ်ထားချင်ရင်တော့ ငါက မင်းအတွက် လျှို့ဝှက်ထားပေးမှာပေါ့” ရှဲ့ချောင်က သူမ၏ ဆိုလိုရင်းကို ချက်ချင်းနားလည်ခဲ့သည်။

သူမသည် ဤလူ၏ မျက်နှာအသွင်အပြင်များကို ကြည့်လိုက်၏။ ပြဿနာကြီးကြီးမားမား သို့မဟုတ် ဘေးအန္တရာယ် တစ်စုံတစ်ရာ မရှိပေ။

သူမ၏ မိဘနန်းတော်နှင့် ကလေးနန်းတော်သည်ပင် ပုံမှန်ဖြစ်သည်။

“ကောင်းပြီ၊ ဆရာကြီးက လျှို့ဝှက်ထားနိုင်ရင်တော့ ကိစ္စပြီးသွားရင် ဆရာကြီးအတွက် အကျိုးကျေးဇူးတွေ ရှိလာပါလိမ့်မယ်” ထိုအမျိုးသမီးက ဆက်ပြောသည်။ “ကျွန်မ ဆရာကြီးဆီကို လာတာ ကျွန်မအတွက် မဟုတ်ပါဘူး၊ ကျွန်မရဲ့ တူမအတွက်ပါ။ သူမက မကြာခင် လက်ထပ်တော့မှာပါ။ ဒါပေမဲ့ အကြောင်းတစ်ခုခုကြောင့် သူမရဲ့စရိုက်က မကြာသေးခင်က ပြောင်းလဲသွားခဲ့တယ်…”

•••••

အခန်း ၁၁၅၈။ သံသယလွန်ကဲခြင်း

ထိုအမျိုးသမီးသည် တစ်စုံတစ်ယောက် ချောင်းနားထောင်နေမည်ကို ကြောက်ရွံ့နေပုံရသဖြင့် စကားအနည်းငယ်သာ ပြောဆိုခဲ့သည်။

“ကျွန်မနဲ့အတူတူ ကျွန်မအိမ်ကို လိုက်ကြည့်ပါဦးလား။ ကျွန်မတူမက အခုအိမ်မှာမရှိသေးဘူး၊ ဒါပေမဲ့ နှစ်နာရီလောက်ဆိုရင်တော့ အိမ်ပြန်ရောက်လာမှာပါ၊ ပြဿနာမရှိရင်တော့ သမားတော်ကို ရှာပြီး ကြည့်ခိုင်းပါမယ်။ ပြဿနာရှိရင်တော့... ဆရာမကြီးကို ဒုက္ခပေးရတော့မယ်” ဟု ထိုအမျိုးသမီးက ဆို၏။

ရှဲ့ချောင်သည် ထိုအမျိုးသမီး၏ အတွေးများကို နားလည်နိုင်ခဲ့သည်။

အမျိုးသမီးတစ်ဦး လက်ထပ်တော့မည့်အချိန်မတိုင်မီ ဆူပူသောင်းကျန်းခြင်းများ များပြားလွန်းပါက မကောင်းပေ။ သတို့သား၏မိသားစုက လက်မခံနိုင်ပါက စေ့စပ်မှုကိုပင် ဖျက်သိမ်းနိုင်ပေလိမ့်မည်။

ဤလူသည် ဦးစွာ ငွေတစ်ရာကို ပထမဆုံး ထုတ်ယူခဲ့သည်။ ရှင်းလင်းနေသည်မှာ သူမ၏မိသားစုသည် ချမ်းသာ၏။

ရှဲ့ချောင်သည်လည်း သာမန်လူများအတွက် ဝိဉာဉ်များကို ဖမ်းပေးခဲ့ဖူးသည်။ ၎င်း၏စျေးနှုန်းက မကြီးပေ၊ အချို့ဆိုလျှင် အကြွေစေ့ ဆယ်ပြားကျော်သာ ပေးကြ၏။

ဤကဲ့သို့ စျေးနှုန်းကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ငွေစက္ကူများကို တိုက်ရိုက်ပေးဆောင်သူများသည် မိသားစုကြီးများသာ ဖြစ်သည်။

ရှဲ့ချောင်သည် ငွေစက္ကူများကို ယူပြီး ဆိုင်ရှင်ချန်ကို အသိပေးကာ ဝါးခြင်းတောင်းကို သယ်ဆောင်ပြီး မြင်းလှည်းထဲသို့ တန်းဝင်သွားခဲ့သည်။

သူမသည် အန္တရာယ်ကို မကြောက်ပေ။

သူမ၏ကံကြမ္မာကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်းမမြင်နိုင်သော်လည်း နံနက်တိုင်း ကောင်းသော သို့မဟုတ် ဆိုးသောကံကြမ္မာကို ခန့်မှန်းနိုင်ဆဲဖြစ်သည်။ ယနေ့သည် ကောင်းသောနေ့ မဟုတ်သော်လည်း မကောင်းမှု၏ လက္ခဏာများ မရှိပေ။

ဤမိသားစုသည် သူတို့ကိုယ်သူတို့ ကောင်းစွာဖုံးကွယ်ထားကြ၏။ မြင်းလှည်းသည် လှည့်ပြီး ထွက်သွားခဲ့သည်။ ၎င်းသည် မြို့တော်၏ လမ်းအချို့ကို လှည့်ပတ်ပြီးနောက် ရှဲ့ချောင် ပြိုကျတော့မည့်အချိန် လေးနာရီခန့်ကြာမှ ရပ်တန့်ခဲ့သည်။

၎င်းတို့သည် ခြံဝင်းတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

ဤခြံဝင်းသည် အတော်လေးခမ်းနား၏။ ၎င်းသည် မင်းသားနင်းပေ့အိမ်တော်၏ ခြံဝင်းနှင့် အတော်လေးနီးသည်။ မိသားစုက သူမကို သတိမထားမိသည်မှာ ထင်ရှားသည်။ သူတို့သည် နောက်ယောင်ခံလိုက်ခံရမည်ကို ကြောက်ရွံ့နေပုံပင်။

ရှဲ့ချောင်သည် မြင်းလှည်းပေါ်မှ ဆင်းပြီး သူမ၏နောက်သို့ လိုက်သွားခဲ့သည်။

အိမ်ဝန်းထဲသို့ ဝင်ပြီးနောက် ထိုအမျိုးသမီးက “ဆရာမကြီးကို အမှန်အတိုင်းပြောရရင် ကျွန်မရဲ့ဒီတူမလေးက အရင်က ဘာမှမသိနားမလည်ပြီး စိတ်ထင်ရာလုပ်တတ်တာပဲရှိပါတယ်၊ သူ့မှာ ရက်စက်ပြီး ယုတ်မာတဲ့ စိတ်နေစိတ်ထားမျိုး လုံးဝမရှိပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ အရာရာတိုင်းက လွန်ခဲ့တဲ့ တစ်လ၊ နှစ်လလောက်မှာ ပြောင်းလဲသွားခဲ့တယ်၊ သူ့ရဲ့ စိတ်နေစိတ်ထားက ရုတ်တရက် အကြီးအကျယ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့တယ်၊ သူမတွေ့တဲ့ ဘယ်သူ့ကိုမဆို ဒေါသထွက်တတ်တယ်၊ တစ်ခါတလေကျရင် ကျွန်မသူမနဲ့ စကားပြောတဲ့အခါ သူမစိတ်တိုင်းမကျရင် ဒေါသထွက်ပြန်ရော၊ အိမ်ထဲက အစေခံတချို့ကိုလည်း သတ်ပစ်လိုက်တယ်၊ သူ့ရဲ့အမေက ပြဿနာရှာမှာ ကြောက်လို့ ဘယ်သူနဲ့မှ တွေ့ခွင့်မပေးရဲဘူး၊ သူ့ကို အိမ်ထဲမှာ ပိတ်လှောင်ထားခဲ့တာ၊ ဒါပေမဲ့ သူ့ကို ပိတ်လှောင်ထားလေ စိတ်ရူးပေါက်လေ ဖြစ်လာတယ်…”

“မင်္ဂလာဆောင်ရက်က ရက်အနည်းငယ်ပဲ လိုတော့တာ။ ဒီအတိုင်းဆက်ဖြစ်နေရင်တော့ မင်္ဂလာဆောင်တဲ့နေ့မှာ ပြဿနာရှိလာမှာ သေချာတယ်” အမျိုးသမီးက အလွန်စိုးရိမ်ပူပန်နေသည်။

“သူမရဲ့ အနာဂတ်ခင်ပွန်းအပေါ် မကျေနပ်မှုတွေ ရှိလား” ရှဲ့ချောင်က မေးလိုက်သည်။

“မရှိဘူးလို့ ကျွန်မ မထင်ဘူး၊ အဲဒီကလေးရဲ့ အနာဂတ်ကလည်း မဆိုးပါဘူး၊ သူက မြို့တော်က သခင်လေးတစ်ယောက်ပါ၊ သူမက ဒီလက်ထပ်ပွဲကိုလည်း သဘောတူပါတယ်။ သူမ အဲဒီသခင်လေးကို သဘောကျမှာပါ” ထိုအမျိုးသမီးက သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ရှဲ့ချောင်၏ စကားများကို ငြင်းဆိုသည်။

ရှဲ့ချောင်သည် သူမကို မမြင်ဖူးသေးသောကြောင့် သူမတွင် မည်သည့်ပြဿနာရှိသည်ကို အတိအကျ မပြောနိုင်ပေ။

ထိုအမျိုးသမီးက သူမကို ခန်းမဆောင်သို့ ဖိတ်ခေါ်ခဲ့ပြီး ခဏကြာ လက်ဖက်ရည်သောက်နေခဲ့သည်။ တစ်နာရီကျော်စောင့်ပြီးနောက်တွင် သူမကို နောက်ဆုံးတွင် တွေ့လိုက်ရသည်။

ရှဲ့ချောင် သူ့ကိုမြင်သောအခါ ကြောင်သွားသည်။

စတုတ္ထမင်းသားက သူ၏လူများနှင့်အတူ လမ်းလျှောက်လာသည်ကို သူမ မြင်လိုက်သည်။

သူ့ဘေးမှ မိန်းကလေးသည် ဦးထုပ်ဆောင်းထား၏။ ရှဲ့ချောင်ပင် သူမသည် ဝေးလံသောအရပ်မှ မလာလိုကြောင်း မြင်နိုင်သည်။

ရှဲ့ချောင်သည် သူ့ကိုသိသည်ဟု မပြောနိုင်သောကြောင့် သူမသည် မသိသလို ဟန်ဆောင်ကာ အေးအေးဆေးဆေးပင် “ဒီမိန်းကလေးလား၊ သူမရဲ့ဦးထုပ်ကို ချွတ်ပြီး ကျွန်မကိုကြည့်ခိုင်းလို့ရမလား”

စတုတ္ထမင်းသားက ခေါင်းညိတ်သည်။

ထိုအခါမှသာ သူမသည် မိန်းကလေး၏မျက်နှာကို မြင်လိုက်ရသည်။

သူမသည် ပထမမင်းသမီး ဖြစ်၏။

“ကျွန်တော့်အစ်ကိုဆီကနေ ဆရာမမော့က လူတစ်ယောက်ရဲ့မျက်နှာသွင်ပြင်ကို ကောင်းကောင်းဖတ်နိုင်တယ်လို့ ကျွန်တော်ကြားခဲ့တယ်၊ ဆရာမကြီးကို စမ်းသပ်ဖို့ ရည်ရွယ်ချက်မရှိပါဘူး၊ ဒါ့ကြောင့် ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောပါ့မယ်” စတုတ္ထမင်းသားသည် အတော်လေး ရိုးသားသည်။ သူက ချက်ချင်းဆိုသလို “ကျွန်တော့်အစ်မက နည်းနည်းဖျားနေတာပဲရှိတယ်။ ဆရာမ ကြည့်ပေးပါဦး။ ကျွန်တော့်အစ်ကိုဆီက ဘာမှဖုံးကွယ်ထားဖို့ မလိုပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ အခြားသူတွေကို ဘာမှထုတ်မပြောဖို့ ကျွန်တော် မျှော်လင့်ပါတယ်”

“ကောင်းပါပြီ” ရှဲ့ချောင်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

စတုတ္ထမင်းသားက ရိုးသားသူတစ်ဦးဖြစ်၏။ သူသည် ထိုလူကို ပို့ဆောင်ပေးရုံသာ ရှိပုံရသည်။

သူ နာခံစွာ ထိုင်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူသည် သူ့အိတ်ကပ်ထဲမှ စာအုပ်တစ်အုပ်ကို ထုတ်ယူပြီး ခေါင်းငုံ့ကာ ဖတ်လိုက်သည်။ သူ အခြားမည်သည့်အရာမှ မမေးတော့ပေ။

••••••

အခန်း ၁၁၅၉။ ဒေါသ

လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်က နန်းတော်သို့ ဝင်ရောက်ခဲ့စဉ် ရှဲ့ချောင်က ပထမမင်းသမီးသည် အနည်းငယ်စိုးရိမ်ပူပန်နေပြီး စိတ်မကောင်းဖြစ်နေသည်ကို တွေ့ရှိခဲ့သည်။ ယနေ့တွင် သူမသည် အရင်ကထက် ပို၍ ဆိုးရွားနေသည်ကို မြင်ခဲ့သည်။

သူမ၏မျက်လုံးအဆုံးရှိ အနီရောင်ဖုသည် ပို၍ ထင်ရှားလာသည်။ ၎င်းသည် ဝက်ခြံနှင့်တူပုံမပေါ်ပေ။ ထိုအစား ၎င်းသည် မွေးရာပါအရေပြားပေါ်တွင် ရှိနေခဲ့သည့် အနီရောင်မှဲ့နှင့်တူသည်။

သူမ၏ပတ်ပတ်လည်တွင် မကောင်းဆိုးဝါးဝိဉာဉ်များ မရှိခဲ့ပေ။

စွမ်းအင်သည် အနည်းငယ် ထူးဆန်းနေသည်။ ရှဲ့ချောင်သည် သူမပတ်ပတ်လည်ရှိ ယင်၊ ယန်နှင့် ဓာတ်ငါးပါးသည် အလွန်ရှုပ်ထွေးနေသည်ကို ခံစားနိုင်သည်။

“ပထမမင်းသမီးက နည်းနည်းပိုပြီး သူရဲကောင်းဆန်ပုံရတယ်” ရှဲ့ချောင်က မပြောဘဲမနေနိုင်ပေ။

ပထမမင်းသမီး၏ အဒေါ်ဖြစ်သူ သခင်မရွမ်းကလည်း ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ “အရင်တုန်းက မင်းသမီးရဲ့အကြည့်က နည်းနည်းပိုနူးညံ့ခဲ့တာ…”

သူမ ပြောနေစဉ်တွင် ပထမမင်းသမီးသည် ပို၍ပင် ဒေါသထွက်လာ၏။

သို့သော်လည်း သူမကိုယ်သူမ ထိန်းချုပ်ထားသည်ကို မြင်နိုင်သည်။ သူမ ထိန်းချုပ်လေလေ ပို၍ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလေလေ ဖြစ်၏။

“မင်းသမီး၊ ကျွန်မရဲ့မေးခွန်းတွေကို မဖြစ်မနေဖြေရပါမယ်။ မင်းသမီးသာ သေသေချာချာ လက်ထပ်ချင်တယ်ဆိုရင် ဒါကို မဖုံးကွယ်ရဘူး” ရှဲ့ချောင်သည် သူမကို သတိပေးလိုက်သည်။

မင်းသမီးက စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

သူမက အနည်းငယ် ဒေါသထွက်နေသော်လည်း အလွန်အမင်း စိတ်လည်းရှုပ်ထွေးနေ၏။

“မင်းသမီး မကြာသေးခင်က နန်းတော်ထဲက အစေခံမလေးတွေနဲ့ အမတ်ငယ်လေးတွေကို အများကြီးသတ်ပစ်ခဲ့တယ်လို့ ကျွန်မကြားခဲ့တယ်။ မင်းသမီး သတ်လိုက်တဲ့အခါ စဉ်းစားဆင်ခြင်နိုင်စွမ်း ရှိခဲ့လား” ဟု ရှဲ့ချောင်က မေးသည်။

နန်းတော်ထဲက အစေခံတွေက နန်းတော်အစေခံမလေးတွေနဲ့ အမတ်ငယ်တွေ မဟုတ်ဘူးလား? သူတို့သည် ထိုအရာကို ကြုံတွေ့ခဲ့ရသည်မှာ သနားစရာလည်း ကောင်းသည်။

ဤမေးခွန်းကြောင့် ပထမမင်းသမီး၏ မျက်နှာက ဖြူဖျော့သွားသည်။ သူမက လက်သီးဆုပ်လိုက်ပြီး “သူတို့က အလုပ်ကို ကောင်းကောင်း မလုပ်နိုင်ခဲ့ဘူး။ သူတို့ကို ကြည့်ရတာ စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်တယ်။ ကျွန်မ တကယ်... မထိန်းနိုင်ခဲ့ဘူး။ ကျွန်မက... အသိစိတ် မရှိခဲ့ဘူး”

သူမသည် ၎င်းကို ကြိုးစားခဲ့ဖူးသည်။ သူမဒေါသကို မထုတ်ဖော်ပါက သူမသည် စိတ်မအေးမချမ်းဖြစ်နေလိမ့်မည်။

ထို့အပြင်...

“ကျွန်မက...အမြဲတမ်း ဒေါသထွက်တာမဟုတ်ပါဘူး၊ တချို့အချိန်တွေမှာ ပိုဆိုးတယ်၊ အခုတော့ ကိစ္စမရှိပါဘူး၊ ကျွန်မမှာ အသိစိတ်အချို့ ရှိနေပါသေးတယ်” ပထမမင်းသမီးက ထပ်ပြောသည်။

သူမသည်လည်း... ထိတ်လန့်နေသည်။

မိဖုရားခေါင်ကြီးနှင့် တော်ဝင်ကိုယ်လုပ်တော်မုန့်တို့သည် နှစ်ဦးစလုံး ကြင်နာသောလူများဖြစ်၏။ သူတို့သည် အချိန်တိုင်း မိဖုရားခေါင်ကြီးနှင့် နန်းတော်အစေခံများအပေါ် အမြဲတမ်း လေးစားခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း သူမသည် ဤရက်များတွင် လူငါးဦးကို သတ်ပစ်ခဲ့သည်။ သူမ၏မိခင်က သူမကို ထိန်းမထားပါက လူပို၍ များလာနိုင်ခြေရှိ၏။

ဤသို့ပင်လျှင် သူမသည် ၎င်းကို ကြာကြာဖုံးကွယ်ထား၍မရပေ။

မကြာသေးမီက သူမသည် သူမ၏ ရိုသေလေးစားမှုကို ပေးဝံ့ခြင်းမရှိတော့ပေ။ သူမ၏ဖခင်က တော်ဝင်ကိုယ်လုပ်တော်မုန့်၏နန်းတော်သို့ လာသည့်တိုင် သူမသည် သူ့ကို သွားတွေ့ရန် မဝံ့ရဲခဲ့ပေ။ သူမ သတိမထားပါက ကြီးမားသော ပြဿနာကို ဖြစ်ပေါ်စေမည်ကို ကြောက်ရွံ့ကာ သူမကိုယ်သူမ ဖုံးကွယ်ထားရသည်။

ဒါပေမဲ့ မင်္ဂလာပွဲနေ့မှာကော ?

သူမသည် ထိုနေ့တွင် ရုတ်တရက်ဖျားနာခဲ့ပါက သူမသည် တော်ဝင်မိသားစု၏ မျက်နှာနှင့် မင်းသားခေါင်နှင့် ဆက်ဆံရေးကို နာကျင်စေမည် မဟုတ်လား?

“မင်းသမီးရဲ့ မင်္ဂလာပွဲက ငါးရက်တောင် မပြည့်သေးဘူး မဟုတ်လား” ရှဲ့ချောင်က မေးလိုက်သည်။

ပထမမင်းသမီးက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

“မင်းသမီးက ဘယ်အချိန်တွေမှာ စိတ်ခံစားမှုတွေ ပိုပြီး ဖြစ်လာတာလဲ၊ သိလား” ရှဲ့ချောင်သည် ထပ်မံမေးလိုက်၏။

ပထမမင်းသမီးက ခေါင်းခါလိုက်သည်။

ရှဲ့ချောင် ထပ်မံမေးတော့မည့်အချိန်တွင် သူမသည် ပထမမင်းသမီး၏ အမူအရာသည် ပို၍ပို၍ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလာသည်ကို မြင်ခဲ့သည်။ သူမသည် တခြားလူတစ်ဦးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသကဲ့သို့ပင် သွားများကို ကြိတ်လိုက်သည်။ “မေးတာ လုံလောက်ပြီလား။ ထွက်သွားစမ်း!”

စတုတ္ထမင်းသား၏ လက်က ကြောက်လန့်တုန်လှုပ်နေသည်။ သူသည် သူ့စာအုပ်ကို လွှတ်ချတော့မလို ဖြစ်ပြီး သူ့အစ်မကြီးကို လျင်မြန်စွာ ခေါင်းထောင်ကြည့်လိုက်သည်။

လက်တွေ့တွင်... သူသည် ကိုယ်လုပ်တော်ရွမ်က ဤကိစ္စကို ပြောသည်ကိုသာ ကြားခဲ့ရပြီး သူမဒေါသထွက်သောအခါ မည်သို့ဖြစ်မည်ကို မသိခဲ့ပေ။

ယခု ကြည့်ရသည်မှာ...

၎င်းသည် အလွန်ကြောက်စရာကောင်း၏။ သူ့မျက်လုံးများတွင် မှုန်ဝါးသော စိုးရိမ်ပူပန်မှုတစ်စုံတစ်ရာ ရှိနေသည်။

ပထမမင်းသမီး ဒေါသထွက်နေသည့်အချိန်တွင် ရှဲ့ချောင်သည် တစ်ခုခု မှားနေသည်ဟု မှုန်ဝါးဝါး ခံစားလိုက်ရသည်။ သူမ၏မျက်နှာပေါ်ရှိ အနီရောင်မှဲ့သည် မကောင်းဆိုးဝါးစွမ်းအင်တစ်ခုကို ထုတ်လွှတ်နေပုံရသည်။

၎င်းသည်... သူမကို ထိုနေရာတွင် ဖိအားပေးထားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေ၏။ တစ်စုံတစ်ခုက အလွန်မှားယွင်းနေသည်။

ဤအခြေအနေသည် မကောင်းသောနည်းစနစ်တစ်မျိုး ဖြစ်နိုင်သည်။

သူမငယ်စဉ်ကတည်းက မကောင်းသောနည်းစနစ်များစွာကို မကြုံတွေ့ခဲ့ရပေ။ သူမသည် မကောင်းသောနည်းစနစ်များအကြောင်း အသိပညာအားလုံးကို မေ့လုနီးပါးဖြစ်နေသည်။ ထိုအချိန်တွင် သူမအတွက် ၎င်းအကြောင်းကို စဥ်းစားရန် အနည်းငယ်ခက်ခဲခဲ့သည်။

“မင်းဒီဆရာကို ဘာလို့မလိုက်ပို့ပေးတာလဲ။ ငါကိုယ်တိုင် လုပ်ပေးရဦးမှာလား” ပထမမင်းသမီးသည် ထပ်မံအော်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမ၏အကြည့်သည် ဘေးရှိ ပန်းအိုးကြီးတစ်လုံးပေါ်သို့ ကျရောက်သွားသည်။ သူမသည် အမှန်တကယ် ပြေးသွားပြီး ပန်းအိုးကို ကောက်ယူကာ ရှဲ့ချောင်၏ခေါင်းပေါ်သို့ ပစ်ပေါက်လိုက်သည်။

••••••••

အခန်း ၁၁၆၀။ ကိုယ်ပိုင်ပစ္စည်း

ပန်းအိုး ရုတ်တရက် ပေါ်လာခြင်းကြောင့် သခင်မရွမ်သည် အလွန်အမင်းကြောက်လန့်သွားပြီး သူမ၏ရင်ဘတ်ထဲ တင်းကျပ်သွားကာ အသက်ရှူရပ်သွားသည်။

ရှဲ့ချောင်က ပထမမင်းသမီး၏ ရန်လိုမှုသည် ဤမျှလျင်မြန်စွာ ရောက်ရှိလာလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။ ပန်းအိုးက သူမဆီသို့ လာနေသည်ကို မြင်သောအခါ သူမ၏ လက်ထဲရှိ မြင်းမြီးမွှေးယပ်တောင်ကို အသိစိတ်မဲ့စွာ အသုံးပြုကာ တားဆီးလိုက်သည်။

သူမသည် စိတ်ထဲတွင် တိတ်တိတ်လေး ညည်းညူလိုက်ပြီး အရိုက်ခံရန် ပြင်ဆင်ထားသည်။

သို့သော်လည်း သူမသည် စတုတ္ထမင်းသားက လျင်မြန်စွာ လှုပ်ရှားပြီး တုံ့ပြန်သည်ကို မြင်လိုက်ရ၏။ သူ့လက်ထဲရှိ စာအုပ်သည် ချက်ချင်း ပျံထွက်သွားပြီး ပထမမင်းသမီး၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို တိုက်ရိုက်ထိမှန်ခဲ့သည်။ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းတွင် ပန်းအိုးက မြေပြင်ပေါ်သို့ ကျသွားခဲ့သည်။

ဒိုင်းကနဲ အသံနှင့်အတူ ၎င်းသည် စောင်ပေါ်မှ ဘေးဘက်သို့ လှိမ့်သွားခဲ့သည်။

ရှဲ့ချောင်၏ မြှောက်ထားသောလက်က အနည်းငယ် ထူးဆန်းနေသော်လည်း သူမသည် တည်ငြိမ်သောအမူအရာဖြင့် ၎င်းကို ပြန်ချလိုက်သည်။

“ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ စတုတ္ထမင်းသား” ရှဲ့ချောင်က ယဉ်ကျေးစွာ ပြော၏။

စတုတ္ထမင်းသားသည် သက်ပြင်းချလိုက်သော်လည်း သူသည် လူကြမ်းတစ်ဦးကဲ့သို့ ပုံပေါ်နေသည်။ “ကံကောင်းတာက ဆရာမကြီးကို မထိခိုက်စေခဲ့လို့။ အစ်မကြီး၊ ဆရာမမော့က ဆရာကြီးလီရဲ့ တပည့်ပါ။ ပတ်ပတ်လည်မှာ ရှုပ်ရှုပ်ယှက်ယှက်တွေ မလုပ်နဲ့”

သို့သော်လည်း ပထမမင်းသမီးသည် လက်ရှိတွင် ဒေါသထွက်နေသောကြောင့် သူ့စကားကို လုံးဝနားမထောင်နိုင်ခဲ့ပေ။

သူ၏လက်ကောက်ဝတ်သည် စာအုပ်၏ရိုက်ခတ်မှုကြောင့် အလွန်နာကျင်နေပြီး သူမ၏မျက်လုံးများသည် တစ်စုံတစ်ယောက်ကို စားတော့မည့်အလား နီရဲနေသည်။ သူမသည် သူမ၏ဒေါသကို ဖြေရှင်းရန် ရှဲ့ချောင်အပေါ် ခုန်ချချင်နေခဲ့သည်။ ဤတစ်ကြိမ်တွင် ရှဲ့ချောင်က ချက်ချင်းရှောင်တိမ်းလိုက်သည်။ သခင်မရွမ်က ထိုအရာကို မြင်သောအခါ တစ်စုံတစ်ယောက် တကယ်သေဆုံးမည်ကို စိုးရိမ်သောကြောင့် သူမ ဘေးရှိ အစေခံမိန်းကလေးအား သူမကို ကာကွယ်စေခဲ့သည်။

“သူရုတ်တရက် ဒီလိုဖြစ်သွားတာကြောင့် သူရဲ့ပြဿနာက ဘာလဲဆိုတာကို ကျွန်မဆုံးဖြတ်နိုင်လောက်တယ်” ရှဲ့ချောင်သည် ရုတ်တရက် ပြော၏။

သခင်မရွမ်နှင့် စတုတ္ထမင်းသားတို့သည် ထိုစကားကိုကြားသောအခါ ကြောင်သွားကြသည်။

“ဒီလိုဆိုရင် သူမက တကယ်... ခြောက်လှန့်ခံနေရတာလား။ ဆရာမကြီး၊ ကျေးဇူးပြုပြီး အဲဒီ နတ်ဆိုးကို ဖယ်ရှားဖို့ တစ်ခုခု လုပ်ပေးပါ” သခင်မရွမ်က အလွန်စိတ်လှုပ်ရှားနေသည်။

“ဆရာမကြီး၊ ဘယ်လိုနတ်ဆိုးမျိုးက ဒုက္ခပေးနေတာလဲ” စတုတ္ထမင်းသားသည် သိချင်စိတ်ဖြင့် မေး၏။

“နတ်ဆိုးဆိုတာမျိုး မရှိဘူး။ ဒါက မကောင်းတဲ့နည်းလမ်းတစ်ခုပါပဲ။ နည်းနည်းတော့ ထူးဆန်းနေတယ်... ” ရှဲ့ချောင်က ခဏတာ တွန့်ဆုတ်နေသော်လည်း အမှန်တရားကို ပြောပြရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။ “ဒီလိုမကောင်းတဲ့နည်းလမ်းတွေက ဖန်တီးဖို့ မလွယ်ပါဘူး။ သူတို့က ထိခိုက်ခံရသူရဲ့ မွေးဖွားရာအမှတ်အသားတွေ၊ သွေး ဒါမှမဟုတ် ဆံပင်လိုအပ်ပါတယ်။ အဲ့ဒါတွေကို ရယူဖို့က မလွယ်ပါဘူး။ မင်းသမီးနန်းတော်ထဲမှာ အကြာကြီးနေဖို့က ပိုတောင်ခက်ခဲသေးတယ်။ အဲ့ဒါအပြင် ဒီမကောင်းဆိုးဝါးနည်းလမ်းက တော်တော်လေး အစွမ်းထက်ပါတယ်။ ဒါက သူ့ရဲ့အသက်ကို မယူပေမဲ့ သူမရဲ့ကံကြမ္မာကို ယူတာ။ သူတို့က မကောင်းဆိုးဝါးနည်းလမ်းကို အောင်မြင်စေချင်ရင်တော့ သူမရဲ့သွေးနဲ့ မွေးဖွားမှုအမှတ်အသားတွေတင်မကဘဲ မင်းသမီးက ပစ္စည်းတစ်ခုကို သူ့ခန္ဓာကိုယ်နဲ့နီးအောင် ယူသွားဖို့လည်း လိုအပ်တယ်”

သူမရှေ့ရှိလူသည် မင်းသမီးတစ်ယောက် ဖြစ်၏။

ရှေးခေတ်ကတည်းက တော်ဝင်နန်းတော်ရှိ မှူးမတ်များသည် ရက်စက်သောနည်းလမ်းများ ကင်းမဲ့ခြင်းမရှိခဲ့ပေ။ လူအနည်းငယ်ကို သတ်ပစ်ခြင်းသည် ကြီးကြီးမားမား ကိစ္စမဟုတ်ပေ။

ထို့အပြင် တော်ဝင်နန်းတော်သည် အလွန်ငြိမ်းချမ်းသောကြောင့် ကိုယ်လုပ်တော်ရွမ်သည် ပို၍ စိုးရိမ်လာခဲ့သည်။ သူမသည် သံသယဖြစ်လာပြီး အပြင်ဘက်တွင် အကူအညီရှာရန် သူမမိခင်၏မိသားစုကို အကူအညီတောင်းခံခဲ့သည်။

“သူက အဲ့ဒါကို ယူသွားတာလား။ ဒါဆိုရင်...” သခင်မရွမ်သည် ပထမမင်းသမီးကို မကြည့်ဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ပေ။

ရှဲ့ချောင်သည် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ “ဒီအရာက အရမ်းနက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ဖုံးကွယ်ထားတာ ဖြစ်လောက်တယ်။ ကျွန်မတို့ရဲ့ မျက်လုံးတွေကိုပဲ အားကိုးပြီး ရှာဖွေနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ထင်ပါတယ်။ ကျွန်မတို့ လူတွေကို ခေါ်ပြီး ပထမမင်းသမီးရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှာရှိတဲ့ အရာအားလုံးကို အစားထိုးဖို့လိုတယ်။ ဆံထိုးနဲ့ လက်စွပ်တွေလည်းပါတယ်။ ကျွန်မ တစ်ခုပြီးတစ်ခု စစ်ဆေးပေးပါ့မယ်”

သခင်မရွမ်က ဘယ်လိုလုပ် စောင့်နိုင်ပါ့မလဲ? ပထမမင်းသမီး၏ စိတ်ခံစားမှုများကို လုံးဝလျစ်လျူရှုပြီး သူမသည် ယုံကြည်စိတ်ချရသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးကို ချက်ချင်းစေလွှတ်ကာ ပထမမင်းသမီးကို အိမ်ထဲသို့ လိုက်ပို့စေခဲ့သည်။

ရှဲ့ချောင်သည် ခဏတာစဉ်းစားပြီး သူမနောက်သို့ လိုက်သွားခဲ့သည်။

ဤသို့သော စုန်းပညာသည် အနည်းငယ် ရက်စက်၏။ လွန်ခဲ့သည့် တစ်လ သို့မဟုတ် နှစ်လအတွင်းတွင် ၎င်းသည် ထိခိုက်ခံရသူကို ဒေါသထွက်စေခဲ့ပြီး သူတို့၏ ဆင်ခြင်တုံတရားကို ဆုံးရှုံးစေခဲ့သည်။ တစ်ခုခုတော့ မှားယွင်းနေသည်။

သူမသည် တစ်စုံတစ်ရာ လွဲချော်သွားမည်ကို ကြိုတင်ကာကွယ်ရန် ကိုယ်တိုင်ကြည့်ရမည် ဖြစ်၏။

သူမ မျက်နှာပြောင်တိုက်သည်။ သူမရှေ့မှ ပထမမင်းသမီးသည် သူမ၏ ဖောက်သည်ဖြစ်သည်။ သူမကို စိုက်ကြည့်သော ရှဲ့ချောင်သည် ဝက်သားတုံးတစ်ခုကို ကြည့်နေခြင်းနှင့် မကွာခြားပေ။ သူ့အမူအရာက အေးဆေးတည်ငြိမ်နေ၏။

“သူမရဲ့ပခုံးပေါ်က ဘာလဲ” ရှဲ့ချောင်သည် အလွန်ဂရုတစိုက်ကြည့်ရှုပြီး ပထမမင်းသမီး၏ ကိုယ်ရေးကိုယ်တာ အစေခံမလေးကို မေးလိုက်သည်။

••••••