အခန်း (၁၁၇၃-၁၁၇၆)

အခန်း ၁၁၇၃။ ကြီးမားသည့်ပြစ်မှု

ပထမမင်းသမီးသည် တိုက်ပေါ်ဟုန်၏စကားကို ကြားသောအခါ လုံးဝတုန်လှုပ်သွား၏။

သူမသည် တိုက်မိသားစုမှ တစ်ယောက်ယောက်သည် လောဘကြီးသောအရာ၊ အကျင့်ပျက်ခြစားမှုများနှင့် တရားမဝင်သောအရာများကို လုပ်ဆောင်ခဲ့သည်ဟု ထင်ခဲ့သည်၊ သို့မဟုတ် မုန့်မိသားစုကဲ့သို့ စတုတ္ထမင်းသားကို နန်းတက်စေရန် စဥ်းစားနေပြီး အိမ်ရှေ့စံမင်းသားကို ရှုံးနိမ့်စေရန် လျှို့ဝှက်စွာ တစ်စုံတစ်ရာ လုပ်ဆောင်ခဲ့သည်ဟု ထင်ခဲ့၏။

သို့သော် သူသည် ရန်သူနှင့် ပူးပေါင်းနေသည်ဟု မည်သူက ထင်ခဲ့မည်နည်း။

သူမ၏လက်များသည် မတုန်ဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။

သူမသည် ထိုအချိန်က နယ်စပ်ရှိအခြေအနေကိုလည်း သိ၏။ နန်းမြို့တော်သို့ သတင်းရောက်လာသောအခါ သူတို့သည် မြို့နှစ်မြို့ သို့မဟုတ် သုံးမြို့ကို ဖောက်ထွင်းဝင်ရောက်ခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။ နယ်စပ်ရှိ အစောင့်အချို့သည် သေဆုံးခဲ့ပြီး တရားရုံးရှိ စစ်သူကြီးများသည် သူတို့၏ကိုယ်ပိုင်တာဝန်များ ရှိကြ၏။ အချိန်တိုအတွင်းတွင် သူတို့သည် စစ်မြေပြင်သို့ သွားရန် သင့်လျော်သောသူတစ်ဦးကိုပင် ရှာမတွေ့နိုင်ခဲ့ပေ။ သူတို့သည် လူတစ်ဦးကို ရွေးချယ်ခဲ့လျှင်ပင် ရိက္ခာများပြင်ဆင်ရန်နှင့် တပ်များကို စုဆောင်းရန် အချိန်လိုအပ်နေသေးသည်။ နန်းမြို့တော်မှ ထွက်ခွာသွားပါက သူတို့သည် သူတို့၏ချီတက်မှုကို အရှိန်မြှင့်ခဲ့လျှင်ပင် အချိန်မီရောက်နိုင်မည်မဟုတ်ပေ။

ထိုအချိန်က သူမ၏ဖခင်သည် အလွန်စိုးရိမ်သောကြောင့် ကောင်းစွာမအိပ်စက်နိုင်ခဲ့ပေ။ အနောက်ဆောင်သည်လည်း စိုးရိမ်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေ၏။

နောက်ပိုင်းတွင် သူ နယ်စပ်ကို ကာကွယ်ထားခဲ့ပြီးဟု ရုတ်တရက် ပြောသောအခါ ဖခင်သည် အလွန်ပျော်ရွှင်သွားခဲ့သည်။ သူပုန်တစ်ဦးက စစ်သည်များကို ဦးဆောင်ကာ ကာကွယ်ခဲ့လျှင်ပင် သူသည် ဆုချလိုသည်ဟု ပြောဆိုခဲ့ပြီး ဆုတော်များစွာ ချီးမြှင့်လိုခဲ့သည်။

သူပုန်တစ်ဦးကို အရာရှိတစ်ဦးအဖြစ် ခန့်အပ်ခြင်းသည် လောကတွင် ကြီးမားသောရယ်စရာဖြစ်သင့်သော်လည်း ၎င်းကို လုပ်ဆောင်ခဲ့၏။

ယခု၊ သူသည် ထိုအချိန်က ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည့် ကိစ္စသည် တိုက်မိသားစု၏လက်ချက်ဖြစ်ကြောင်း သူမကို ပြောနေသည်လား။

“ဒီကိစ္စနဲ့ပတ်သက်ပြီး ကျွန်မလည်း ရှင့်ကို မကူညီနိုင်ဘူး” ပထမမင်းသမီးသည် သူမ၏ထိုင်ခုံသို့ ပြန်ထိုင်လိုက်ပြီး တိုက်ပေါ်ဟုန်ကို လုံးဝစိတ်ပျက်သော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်၏။ “ရှင်တကယ် နောင်တရတဲ့စိတ်ရှိရင် ဘာလို့ ရှင့်ရဲ့အကြီးအကဲတွေကို ခန်းမဆောင်ကြီးဆီ သွားပြီးတော့ လူတိုင်းကို ဒီကိစ္စအကြောင်း မပြောပြတာလဲ။ ရှင့်ရဲ့အဖိုးကလည်း ဒီနှစ်တွေအတွင်းမှာ အလှူအတန်းတွေ အများကြီး လုပ်ခဲ့ပါတယ်။ ဒါဆို သူက ရှင့်မိသားစုရဲ့အသက်ကို ကယ်တင်နိုင်ပြီး လူတိုင်းက သူတို့

ရဲ့အသက်ကို ဆုံးရှုံးရမှာ မဟုတ်ဘူး”

သို့သော် သူမသည် ဤနည်းလမ်းဖြင့် လုပ်ဆောင်နိုင်မည်လားဆိုသည်ကို မသေချာပေ။

ဤပြစ်မှုမှာ အလွန်ကြီးလေး၏။

တိုက်ပေါ်ဟုန်သည်လည်း ယခု ထွက်ပေါက်မရှိတော့ကြောင်း သိ၏။

ရှဲ့ချောင်သည် တစ်ချိန်လုံး ဘေးတွင် ထိုင်နေ၏။ တိုက်ပေါ်ဟုန်တွင် လျှို့ဝှက်ချက်များ မရှိတော့ဘဲ သူ့တွင် အသက်ရှင်ရန် များများစားစား မရှိတော့ပေ။ “ရှင့်ဆီမှာ ရှိတဲ့နတ်ဆိုးပညာရပ်ကို... ဖြေရှင်းနိုင်ရင် ကျွန်မ အစွမ်းကုန် လုပ်ပေးဖို့ ဆန္ဒရှိပါတယ်”

“ဒီကိစ္စကို... ရှင် တကယ်ကူညီနိုင်မှာမဟုတ်ဘူး” ရှဲ့ချောင်က ပြော၏။ “ရှင် ကံကြမ္မာကို မယူခဲ့ဘူး... အကယ်၍ အဲ့ဒါကို ပြန်ပေးရမယ်ဆိုရင် မင်းသားရုန်ရဲ့သွေးနဲ့ လုပ်လို့ရနိုင်တယ်”

ယခင်က ရောထားသော အမည်းရောင်အရည်ကို နောက်ထပ် မသုံးနိုင်တော့ပေ။

နတ်ဆိုးပညာရပ်သည် အစီအရင်ဖွဲ့ပြီး ဖြစ်၏။ ထိုအရာသည် နတ်ဆိုးစွမ်းအင်များကို ထုတ်လွှတ်နေသည်။ သူမ ပထမမင်းသမီးအတွက် ပြင်ဆင်ထားသည့် အဆောင်ရည်သည် တားဆီးနိုင်သော အကျိုးသက်ရောက်မှုရှိသော်လည်း ၎င်းကို လုံးဝဖျက်ဆီးနိုင်ခြင်း မရှိပေ။

သူမသည် ကံကြမ္မာကို ပြန်ယူလိုပါက ကံကြမ္မာခိုးယူခြင်းအစီအရင်ကို ပြန်လည်ပြင်ဆင်ရမည်။

တိုက်ပေါ်ဟုန်သည် ခေတ္တမျှ စဥ်းစားလိုက်၏။ “ကျွန်တော်က ပြစ်မှုတစ်ခုကို ကျူးလွန်ခဲ့ပြီးသားပါ။ မင်းသမီး၊ ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်တော့်ကို တစ်ရက်အချိန်ပေးပါ။ ကျွန်တော် ပြန်ရောက်ရင် မင်းသားရုန်ရဲ့သွေးကို ပို့ပေးပါ့မယ်။ အဲ့ဒီနောက်မှာ ကျွန်တော့်ရဲ့အဖိုးက ခွင့်လွှတ်ဖို့ နန်းတော်ကို ဝင်လာလိမ့်မယ်။ ဒီဘဝမှာ မင်းသမီးနဲ့ အတူတူမရှိနိုင်တာ ကျွန်တော့်အပြစ်ပါပဲ။ နောက်ဘဝမှာတော့ မင်းသမီးရဲ့ကျေးဇူးကို ပြန်ဆပ်ဖို့အတွက် ကျွန်တော်ဟာ နွားတစ်ကောင် ဒါမှမဟုတ် မြင်းတစ်ကောင်ဖြစ်ပါရစေ”

ဤသို့ပြောပြီးနောက် တိုက်ပေါ်ဟုန်သည် ထရပ်ပြီး ထွက်သွားခဲ့သည်။

ပထမမင်းသမီးသည် စကားပြောလိုသော်လည်း သူမသည် တုံ့ဆိုင်းနေသည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူမသည် ခေါင်းလှည့်လိုက်၏။

သူမသည် အခြားပြစ်မှုများကို ခွင့်လွှတ်နိုင်ပေသည်။

သို့သော် ဤတစ်ခုကိုတော့ သူမသည်းမခံနိုင်ပေ။

ပြစ်မှုကျူးလွန်ခဲ့သူသည် သူမဟုတ်ဘဲ တိုက်မိသားစုမှ ဒုတိယဦးလေးဖြစ်နေလျှင်ပင် သူမသည် တော်ဝင်မိသားစု၏ သမီးဖြစ်သည်။ ဤဘဝတွင် သူမသည် မည်သူ့ကိုမဆို လက်ထပ်နိုင်သော်လည်း ရန်သူကို ပုန်ကန်သောသူများနှင့် ဆက်ဆံ၍မရပေ။

“ဆရာမ၊ မင်းသားရုန်ရဲ့သွေးမပါရင် ပထမမင်းသမီးရဲ့ရောဂါက ...” သခင်မရွမ်က သက်ပြင်းချ၏။

“ကျွန်မက သွေးမပါရင် ခိုးယူသွားတဲ့ ကံကြမ္မာကို ပြန်ယူလို့ မရဘူးလို့ပဲ ပြောတာပါ” ရှဲ့ချောင်က အလေးအနက် ရှင်းပြ၏။ “ကျွန်မ ဒါကို နောက်မှလုပ်ပါ့မယ်။ မင်းသမီးကို အနာဂတ်အတွက် အရင်ကာကွယ်ပေးမယ်။ မင်းသားရုန်ရဲ့သွေးမပါရင်တောင် သူမရဲ့ကံကြမ္မာက အနာဂတ်မှာ ခိုးယူခံရမှာမဟုတ်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ ဒီနတ်ဆိုးပညာရပ်က အချိန်အတော်ကြာနေပြီ။ မင်းသမီးရဲ့ အကောင်းဆုံးကံကြမ္မာကို သူယူသွားပြီးလောက်ပြီလို့ ကျွန်မထင်တယ်။ ကျွန်မတို့ အဲ့ဒါကို ပြန်မယူနိုင်ရင် မင်းသမီးဟာ နောက်ဘဝမှာ ဒုက္ခရောက်မှာကို ကျွန်မကြောက်တယ်”

အထူးသဖြင့် အိမ်ထောင်ပြုခြင်းနှင့်ပတ်သက်၍ အဓိကပြဿနာများ ရှိလာလိမ့်မည်။

ပထမမင်းသမီးက ခေါင်းညိတ်၏။ “ဒါဆိုရင် ဆရာမကို ဒုက္ခပေးရတော့မယ်”

••••••

အခန်း ၁၁၇၄။ တော်ဝင်ကိုယ်လုပ်တော်ဟွေ့

ရှဲ့ချောင်သည် သူမကို ခြံဝင်းအတွင်းသို့ ခေါ်ဆောင်ကာ အခမ်းအနားတစ်ခုကို ပြုလုပ်ခဲ့သည်။

လွန်ခဲ့သည့်သုံးရက်တာအတွင်း သူမသည် ပြင်ဆင်မှုများစွာ ပြုလုပ်ခဲ့၏။ ထို့အပြင် သူမ၏ဆရာကြီးလည်း ရှိနေသောကြောင့် သူမတွင် ကောင်းမွန်သောအရာများစွာ ရှိ၏။ သူမသည် ခြေလှမ်းတစ်လှမ်း ရှေ့သို့လှမ်းလိုက်သောအခါ သူမ၏နားမလည်နိုင်သောအပြုအမူကြောင့် သိပ်မဝေးသောနေရာတွင် ရှိနေသည့် သခင်မရွမ်၏စိတ်ထဲတွင် လေးစားမှုတစ်ခုကို ခံစားခဲ့ရသည်။

ကြည့်ပါဦး၊ ၎င်းသည် နတ်ဝင်သည်အစီအရင်နှင့် အတူတူပင်ဖြစ်သော်လည်း ဤဆရာကြီးက ကခဲ့သည့်ပုံစံသည် ယခင်က ဘုရားမတစ်ပါးကို အိမ်သို့ ဖိတ်ခေါ်ခဲ့သည့်ပုံစံနှင့် မတူပေ။

သူမသည် နတ်ဘုရားမတစ်ပါးကဲ့သို့ ကခုန်နေပြီး ကောင်းကင်ဘုံကနတ်သမီးတစ်ပါးကဲ့သို့ပင်။

ပထမမင်းသမီးသည် ဤအရာမှာ ထူးဆန်းကြောင်း သိသော်လည်း သူမသည် ပုံစံ၏အလယ်တွင် ထိုင်နေပြီး ဆရာကြီးသည် ကျမ်းစာများနှင့် ဂါထာများကို ရွတ်ဆိုနေသောအခါ သူမသည် စိတ်ကို ဖြေလျှော့၍မနေနိုင်ပေ။ မီးခိုးရောင်အလွှာဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားသော သူမ၏ခေါင်းသည် ရုတ်တရက် ကြည်လင်လာခဲ့သလိုပင်။

သူမသည် ချက်ချင်းပင် ပို၍ကောင်းမွန်သည်ဟု ခံစားရသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် မြို့တော်ရှိ အိမ်ကြီးတစ်လုံးတွင် တာအိုဆရာတစ်ဦးသည် သွေးများအန်ထုတ်လိုက်၏။

“နောက်တစ်ခါ... ဖြစ်ပြန်ပြီ” တာအိုဆရာ၏အသံမှာ ညစ်ညူးပြီး နာကြည်းနေကာ အနည်းငယ် အိုမင်းနေသည်။ “ဒီလူက တကယ်ကို အစွမ်းထက်တယ်။ သူမက ငါရဲ့ကြိုးစားအားထုတ်မှုတွေကို ဒီလောက်လွယ်လွယ်ကူကူ ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်တာ”

တော်ဝင်ကိုယ်လုပ်တော်ဟွေ့သည် အနည်းငယ်မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်၏။ “ကျွန်မတို့ သူ့ကံကြမ္မာကို ခိုးယူခဲ့တာကို သူမသိသွားပြီလား။ ဒီလိုမျိုး နတ်ဆိုးပညာရပ်က ရှားပါးတယ်လို့ ရှင်ပြောခဲ့တာ မဟုတ်လား။ ယွီရွှီဘုရားကျောင်းက တာအိုဆရာကြီးတွေက ကိုယ့်မျက်စိနဲ့ကိုယ် မြင်ရင်တောင် ရှာမတွေ့နိုင်ဘူးလား”

ဆရာကြီး၏မျက်နှာမှာ ဖြူဖျော့နေ၏။ “ကျွန်တော်လည်း မော့ချူးရှန်းက ဒီလောက်ထိ ကြောက်စရာကောင်းလိမ့်မယ်လို့ မမျှော်လင့်ခဲ့ဘူး”

“သူမ... နောက်တစ်ခါ ထပ်လုပ်ပြန်ပြီလား” တော်ဝင်ကိုယ်လုပ်တော်ဟွေ့၏ မျက်နှာသည် မနှစ်မြို့မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေ၏။ “သူမ လုပ်ခဲ့တာတွေက မလုံလောက်သေးဘူးလား။ အဲ့ဒီလီမိသားစုမှာ ဆွေမျိုးသားချင်းတွေ မရှိသင့်ဘူးလေ။ နောက်ထပ်နှစ်အနည်းငယ်လောက်ဆိုရင် သူ့မိသားစုမှာ

တာဝန်ယူနိုင်တဲ့သူ မရှိတော့ဘူး။ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ သူ့မြေးရဲ့ ဂုဏ်သတင်းက မြို့တော်တစ်လျှောက်နီးပါး ပျံ့နှံ့နေပြီ”

မိဖုရားကြီး၏ မိသားစုလည်း ထိုနည်းလည်းကောင်းပင်!

ခြံဝင်းသည် အသုံးမကျသူများဖြင့် ပြည့်နေသော်လည်း အစီအရင်သည် ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့သည်။ အနာဂတ်မှာ ကလေးတွေရှိသရွေ့ သူတို့မှာ ထပ်ပြီးထလာဖို့ အခွင့်အရေး မရှိဘူးလား?

တစ်ချိန်က သူမကို အနိုင်ကျင့်ခဲ့သောသူများသည် ယခုအခါ အလွန်ကောင်းမွန်စွာ နေထိုင်နေကြသည်!

“ဆရာတူညီမလေး၊ စိတ်မပူပါနဲ့၊ ကျွန်တော် ကူညီပေးပါ့မယ်…” တာအိုဆရာသည် သူမကို ထိုသို့မြင်သောအခါ ချက်ချင်းနှစ်သိမ့်ပေးလိုက်၏။

“ရှင်က ကျွန်မကို ဘယ်လို ကူညီမှာလဲ။ ဒီနှစ်တွေအားလုံးမှာ ကျွန်မတို့ လုပ်ခဲ့တာတွေက မလုံလောက်သေးဘူးလား။ ဒါပေမဲ့ ဒီလိုနေရာကျဥ်းကျဥ်းလေးမှာ ပိတ်မိနေတယ်။ မြို့တော်ထဲကို ဝင်ချင်ရင် ဧကရာဇ်မင်းရဲ့ သဘောထားကို ကြည့်ရမယ်! ကျွန်မ စိတ်ကုန်နေပြီ” တော်ဝင်ကိုယ်လုပ်တော်ဟွေ့သည် သူမ၏မျက်ခုံးနှစ်ခုကြားရှိ နေရာကို ပွတ်သပ်လိုက်ပြီး နာကျင်နေပုံပေါ်၏။

ဤလောကတွင် သူတို့ကဲ့သို့ အစွမ်းထက်သော တာအိုဆရာများ မရှိတော့ပါက သူမသည် မကြာမီ အောင်မြင်တော့မည်ဖြစ်သည်။

သို့သော် ရုတ်တရက် ပေါ်လာသော အမျိုးသမီး တာအိုဆရာ မော့ချူးရှန်းက သူမ၏စီစဉ်မှုများကို ထပ်ခါတလဲလဲ ချိုးဖောက်ခဲ့သည်။

“ဒီကံကြမ္မာခိုးယူတဲ့ကိစ္စကို တခြားသူတွေက ဖော်ထုတ်ပြီးပြီဆိုတော့ တိုက်မိသားစုက ကလေးက စိတ်ချရမှာမဟုတ်ဘူးလို့ ကျွန်တော် ထင်တယ်။ သူ မပြောသင့်တဲ့အရာတွေကို ပြောပြီးလောက်ပြီလို့ ထင်တယ်။ ကံကောင်းထောက်မစွာပဲ ကျွန်တော်တို့ မြို့တော်ထဲကို ဝင်လာပြီးတဲ့နောက် မိဖုရားကြီးက တခြားသူတွေရှေ့မှာ ခဏခဏ မပေါ်တော့ပါဘူး။ အခုကတည်းက ကြိုတင်စီစဉ်တာ ပိုကောင်းတယ်” ဟု တာအိုဆရာက ပြော၏။

တော်ဝင်ကိုယ်လုပ်တော်ဟွေ့၏ မျက်လုံးများတွင် မကောင်းသောအရိပ်အယောင်တစ်ခု ရှိနေသည်။

“ဒါက ရိုးရိုး ရာဇပလ္လင်တစ်ခုပဲ။ ကျွန်မက အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ဖြစ်တဲ့အတွက် အဲ့ဒီပေါ်မှာ ထိုင်လို့မရဘူး။ ကျွန်မ တကယ်တော့ အဲ့ဒါကို မလိုချင်ပါဘူး... ဒါပေမဲ့ ကျွန်မကို အထင်သေးတဲ့သူတွေကိုတော့ သည်းမခံနိုင်ဘူး။ သူတို့က အရမ်းမာနကြီးပြီး ပူပင်သောကကင်းမဲ့နေကြတယ်”

“ကျွန်တော်သိပါတယ်၊ ဒီနှစ်တွေအားလုံးမှာ မင်းဒုက္ခရောက်ခဲ့ရတယ်” တာအိုကျင့်ကြံသူသည် သက်ပြင်းချ၏။

တော်ဝင်ကိုယ်လုပ်တော်ဟွေ့သည် သူ့ကို ကြည့်ပြီး အတိတ်ကို ပြန်စဉ်းစားမိသည်။

သူမ၏ဖခင်သည် လှည့်လည်သွားလာနေသော တာအိုဆရာတစ်ဦး ဖြစ်၏။ သူသည် သူ၏ထူးခြားသော အရည်အချင်းများကို ကြွားလုံးထုတ်ပြီး သူ့ကိုယ်သူ အလွန်ဂုဏ်ယူခဲ့သည်။ ထိုနှစ်များအတွင်းတွင် သူသည် နာမည်ကြီး တောင်များနှင့် မြစ်များကို လှည့်လည်သွားလာခဲ့ပြီး မတော်တဆပင် သူမ၏မိခင်နှင့် တွေ့ဆုံခဲ့သည်။ သူတို့သည် နှစ်အနည်းငယ်ကြာမျှ အိမ်ထောင်ပြုခဲ့ကြသည်။

သူတို့က သူမကို မွေးဖွားခဲ့သည်။

သို့သော် ထိုအရာက သူမ၏ဖခင်ကို မနေစေနိုင်ခဲ့ပေ။ သူမ မွေးဖွားပြီးနောက်တွင် သူမ၏ဖခင်သည် ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။ တစ်ခါတစ်ရံတွင် သူသည် အိမ်သို့ ပြန်လာပြီး တပည့်သုံးယောက်ကို တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ခေါ်လာခဲ့သည်။

သူမငယ်စဉ်က နားမလည်ခဲ့ပေ။ သူမ၏မိခင်သည် ဘယ်သောအခါမျှ ပျော်ရွှင်ခဲ့ခြင်းမရှိကြောင်းကိုသာ ခံစားရသည်။ သူမသည် မကြာခဏဆိုသလို ငိုကြွေးပြီး ဝမ်းနည်းနေတတ်၏။ နှစ်အနည်းငယ်ကြာပြီးနောက် သူမသည် စိတ်ဓာတ်ကျပြီး ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။ သူမသည် ဆွေမျိုးများ၏ ပြုစုပျိုးထောင်ခြင်းခံခဲ့ရပြီး လူတို့၏ မကောင်းသောအပြုအမူများကို ကြည့်ရှုခဲ့ရပြီး အနိုင်ကျင့်ခံခဲ့ရသည်။ သူမ၏ဖခင်သည် ရံဖန်ရံခါ အိမ်သို့ပြန်လာမှသာ သူမသည် ရက်အနည်းငယ်ကြာ ကောင်းမွန်စွာ နေထိုင်နိုင်ခဲ့သည်။

•••••

အခန်း ၁၁၇၅။ ကံကြမ္မာဘီးသည် လည်ပတ်ခြင်း

တစ်နှစ်တွင် သူမသည် ရုတ်တရက် အနည်းငယ် ကွာခြားသွားခဲ့သည်။

တစ်ခါတစ်ရံတွင် သူမသည် ထူးဆန်းသော မကောင်းဆိုးဝါးဝိညာဉ်အချို့ကို မြင်ရပြီး ၎င်းက သူမကို ကြောက်ရွံ့စေခဲ့သည်။ သူမသည် မကြာခဏဆိုသလို အဖြစ်အပျက်များ ဖန်တီးတတ်ပြီး ဆွေမျိုးများက သူမကို စိတ်မနှံ့သူအဖြစ် သဘောထားကြကာ သူမသည် နတ်ဆိုးတစ်ကောင်ဖြစ်သည်ဟု ပြောဆိုကြပြီး သူမနှင့် နီးကပ်စွာနေထိုင်ရန် ငြင်းဆန်ခဲ့ကြသည်။ သူမ၏ဖခင် ပြန်ရောက်လာသောအခါ သူတို့သည် သူမ၏ တတိယမျက်လုံး ပွင့်သွားပြီဖြစ်ကြောင်း ပြောဆိုခဲ့ကြသည်။

သုံးနှစ်ကြာအောင် သူမ၏ဖခင်သည် သူမ၏တတိယမျက်လုံးကို ပိတ်ထားရန် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားခဲ့သည်။

သို့သော် သုံးနှစ်တာကာလပတ်လုံး သူမသည် မည်သူ့ကိုမျှ မတွေ့ရဲခဲ့ပေ။

တတိယမျက်လုံးမရှိဘဲ သူမ၏ဖခင်က သူတို့၏ကံကြမ္မာသည် ပြီးဆုံးသွားပြီဟု ပြောခဲ့သည်။ သူမကို စာတစ်စောင် ချန်ထားခဲ့ပြီး သူငယ်ချင်းကောင်း၏အိမ်သို့ တစ်ရက်တာ နေထိုင်ရန် ပို့ခဲ့သည်။ သူမသည် အဘယ်ကြောင့်မှန်း မသိခဲ့သော်လည်း သူ၏စီစဉ်မှုများကိုသာ လိုက်နာနိုင်ခဲ့၏။ သို့သော် သူမသည် ထိုနေရာတွင် အချိန်များစွာ မကုန်ဆုံးခဲ့ပေ၊ သူမသည် ထိုမိသားစု၏ သမီးကို နန်းတော်သို့ ဝင်ရောက်ကာ နန်းတော်အပျိုတော်တစ်ဦး ဖြစ်လာစေရန် ကူညီပေးခဲ့သည်။

အချိန်နှင့် ကံကြမ္မာသည် ကုန်ဆုံးသွားခဲ့သော်လည်း သူမသည် ၎င်းနှင့် လုံးဝပတ်သက်လိုခြင်းမရှိခဲ့ပေ။

နောက်ဆုံးမင်းဆက်ဧကရာဇ်မင်း၏ အနောက်ဆောင်သည် အတော်လေး တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်ခဲ့ပြီး သူမသည် လှေကားပေါ်သို့ တက်ရန် ဘယ်သောအခါမျှ မတွေးခဲ့ဖူးပေ။ သို့သော် သူမ မတော်တဆပင် ထိုအရာတစ်ခုနှင့် တွေ့ဆုံခဲ့ပြီး တော်ဝင်မြင့်မြတ်ကိုယ်လုပ်တော်တစ်ပါး ဖြစ်လာခဲ့သည်။ သူမ၏ခန္ဓာကိုယ်မှာ အားနည်းပြီး ကလေးမွေးဖွားရန် ခက်ခဲခဲ့၏။ သူမသည် ထိုမလိမ္မာသောသားကြောင့် သူမ၏အသက်ကိုပင် ဆုံးရှုံးလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့ရ၏။

သူမ သေလုနီးပါးဖြစ်နေချိန်တွင် အတွေးများစွာက သူမ၏စိတ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။

၎င်းတို့အားလုံးမှာ အခြားသူများ၏ အေးစက်စက် အကြည့်များပင် ဖြစ်၏။

သူမသည် နန်းတော်အပြင်ဘက်တွင် မိဘမဲ့တစ်ဦးအနေဖြင့် အရည်အချင်းရှိပြီး လှပသော ကုမိသားစုမှ သခင်လေးနှင့် မတော်တဆ တွေ့ဆုံခဲ့သည်ကို ပြန်အမှတ်ရမိသည်။ ထိုမျှငယ်ရွယ်သော အသက်အရွယ်တွင်ပင် သူသည် အမှန်စင်စစ် ဣန္ဒြေရရရှိ၏။ သူသည် သူမ၏ဖခင်နှင့် အတူတူပင်ဖြစ်ပြီး မာနကြီးသောမျက်နှာနှင့် လောကအမြင်မရှိသော အမြင်မျိုး ရှိ၏။

သူမသည် တော်ဝင်ဆရာကြီးလီ၏ မိသားစုသည် ထင်ပေါ်ကျော်ကြားခဲ့သည်ကို အမှတ်ရမိသည်။ နန်းတော်ပွဲတွင် သူတို့သည် တောက်ပနေခဲ့ကြ၏။ ထိုအချိန်တွင် သူမသည် နန်းတော်အပျိုတော်လေးတစ်ဦးဖြစ်သော်လည်း လီမိသားစုမှ သခင်မလေးကြောင့် မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းပြီး ၎င်းကို သန့်ရှင်းရေး လုပ်ခဲ့ရသည်။ သူမ၏ ငယ်ရွယ်သောအသက်ကို သနားသဖြင့် လီမိသားစုမှ အခြားသူများက သူမအား ရပ်ခိုင်းခဲ့သော်လည်း ထိုသနားကြင်နာသောအကြည့်မျိုးက သူမကို နာကျင်စေဆဲပင်။

သူမတွင် အစပိုင်း၌ ဖခင်နှင့် မိခင် ရှိခဲ့သည်။

သို့သော် သူမသည် အားကိုးစရာမရှိသော မိဘမဲ့တစ်ဦးသာ ဖြစ်ခဲ့သည်။

သူမ၏အသက်ကို ဆုံးရှုံးလုနီးပါးဖြစ်စေခဲ့သော ကလေးတစ်ဦးကို မွေးဖွားပြီးမှသာ လူများက သူမကို လာရောက်ဂုဏ်ပြုကြပြီး… သူမကို အစောင့်အရှောက်လုပ်ပေးရန် ရောက်ရှိလာကြသည်။

နောက်ဆုံးမင်းဆက် ဧကရာဇ်မင်းနတ်ရွာစံသောအခါ လူတိုင်းက သူမ၏ဘဝသည် ခက်ခဲကြမ်းတမ်းပြီး ဧကရာဇ်မင်းကြီး၏ မျက်နှာသာပေးခြင်းကို ရရှိခဲ့သည်ဟု ပြောဆိုကြ၏။ သူမသည် သူမ၏ကလေးအတွက် ဂုဏ်ပြုရန်နှင့် မျက်နှာသာပေးရန် မလဲလှယ်နိုင်မီတွင်ပင် သူမသည် တော်ဝင်မြင့်မြတ်ကိုယ်လုပ်တော် ဖြစ်လာခဲ့သည်။ နန်းတော်သို့ ဝင်ရောက်လာသော လီနှင့်ကုမိသားစုဝင်များသည် သူမအား မည်သည်များ ပြောခဲ့ကြသနည်း။

သူတို့သည် မိဖုရားကြီးက သဘောထားကြီးသောပုဂ္ဂိုလ်ဖြစ်ကြောင်း ပြောခဲ့ကြပြီး သူမကို စိတ်မပူရန် ပြောခဲ့ကြ၏။ သူမ နန်းတော်တွင် နာခံမှုရှိရှိ အသက်ရှင်နေသရွေ့ သူမကို တစ်သက်တာလုံး ကာကွယ်ပေးမည်ဖြစ်သည်...

ဟား...

ဤအရာများကို တွေးမိသောအခါ တော်ဝင်မြင့်မြတ်ကိုယ်လုပ်တော်ဟွေ့သည် မရယ်ဘဲ မနေနိုင်ပေ။

ကံကြမ္မာဘီးသည် လည်ပတ်ခဲ့ပြီ။ သူမသည် ၎င်းကို မပြောင်းလဲလိုပါက သူမသည် ၎င်းကို ဖျက်ဆီးပစ်လိမ့်မည်။

“ပုန်းနေတာလား။ ဒါဆို ပုန်းနေလိုက်” တော်ဝင်မြင့်မြတ်ကိုယ်လုပ်တော်ဟွေ့သည် ဂရုမစိုက်ပေ။ သူမသည် များစွာမပြောင်းလဲသော သူမ၏မျက်နှာကို ထိကာ ပြုံးလိုက်၏။ “ကျွန်မရှုံးရင်တောင် အရေးမကြီးပါဘူး။ ကျွန်မမသေခင် ကျွန်မမလုပ်ခဲ့တဲ့အရာတွေကို လုပ်ရမှာပဲ”

“ဆရာတူညီမလေး?” တာအိုဆရာမသည် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

“ဖုန်ထျန့်မင်လား? သူက နာမည်ကောင်းတစ်ခုကို ပြောင်းပြီး နန်းတွင်းဆရာတော် ဖြစ်လာခဲ့တာ”

တော်ဝင်မြင့်မြတ်ကိုယ်လုပ်တော်ဟွေ့သည် ထရပ်ပြီး သူမ၏ပိန်သွယ်သောကိုယ်ခန္ဓာဖြင့် “ကျွန်မရဲ့ဖခင်ကို ဆရာတူညီအစ်ကိုနှစ်ယောက်နဲ့ သွားခွင့်ပေးမယ်၊ ရမလား”

တာအိုကျင့်ကြံသူသည် တုန်ယင်သွား၏။

တာအိုဆရာမသည် တုန်လှုပ်သွားသည်။

သူ၏ဆရာကြီးသည် တပည့်သုံးဦးကို ခေါ်ယူပြီးနောက် သူ့ဆရာတူညီမလေး၏ တတိယမျက်လုံးကို ပိတ်ပစ်ပြီးနောက်တွင် သူသည် စာအုပ်များစွာကို သူတို့အတွက် ချန်ထားခဲ့ပြီး သူ၏ဆရာကြီးက ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

နောက်ပိုင်းတွင် သူတို့သည် သူတို့ဆရာကြီး၏သမီးကို ရှာတွေ့ခဲ့ကြသည်။ ထိုအချိန်တွင် သူမသည် တော်ဝင်မြင့်မြတ်ကိုယ်လုပ်တော်တစ်ပါး ဖြစ်နေပြီဖြစ်သောကြောင့် သူတို့သည် သူမကို ပြုစုစောင့်ရှောက်ရန် သူမ၏ဘေးတွင် နေထိုင်ခဲ့ကြသည်။

သူတို့ ထိတွေ့၍မရသော အရာများစွာရှိ၏။

လွန်ခဲ့သော နှစ် ၂၀ က တာအိုအစည်းအဝေးတွင် သူ၏ဆရာတူညီအစ်ကိုနှစ်ဦးသည် လူ့အသက်များကို အဆောင်ပြုလုပ်ရန် အသုံးပြုခဲ့ကြောင်း ဖော်ထုတ်ခံရပြီးနောက် သေဆုံးသွားခဲ့သည်။

သူမသည် မီးလောင်ခံရမည်ကို စိုးရိမ်ခဲ့သဖြင့် သူမနှင့်သူမဆရာတူညီမလေးတို့သည် ထောင်ချောက်တစ်ခုကို ပြင်ဆင်ခဲ့ကြသည်။ သူတို့သည် မင်းသားရုန်ကို အုပ်ချုပ်နယ်မြေသို့ ခေါ်ဆောင်ခဲ့ကြပြီး အချိန်အတော်ကြာအောင် ပုန်းအောင်းနေခဲ့ကြသည်။

“သူက အခု တော်ဝင်မင်းဆရာ ဖြစ်နေပြီ။ သူ့ကို သတ်ဖို့ မလွယ်ဘူးလို့ ကျွန်တော် ထင်တယ်” တာအိုဆရာက ခေတ္တမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် ပြောလိုက်၏။

“ကျွန်မက သူ့ရဲ့သမီးအရင်းပဲ။ ကိုယ့်ကိုယ်ကို ပူဇော်ရတာ ပိုအဆင်ပြေလိမ့်မယ်” တော်ဝင်မြင့်မြတ်ကိုယ်လုပ်တော်ဟွေ့၏အသံမှာ အေးစက်ပြီး ရှင်းလင်းနေ၏။

••••••

အခန်း ၁၁၇၆။ ဆွေမျိုးအနည်းငယ်ရှိမည့်ကံကြမ္မာ

တော်ဝင်မြင့်မြတ်ကိုယ်လုပ်တော်ဟွေ့သည် မျက်နှာပေါ်တွင် ပေါ့ပေါ့ပါးပါးအမူအရာဖြင့် နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်၏။ တိမ်တိုက်များကြားမှ တိုက်ခတ်လာသော လေပြင်းကဲ့သို့ပင် မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ပျောက်ကွယ်သွား၏။

ဘေးတွင်ရှိသော တာအိုဆရာမသည် တိတ်ဆိတ်စွာ စောင့်ကြည့်နေခဲ့သည်။ ခဏအကြာတွင် သူမက “မင်းသားရုန်က... ဆရာတူညီမလေးရဲ့သားပဲလေ”

တော်ဝင်မြင့်မြတ်ကိုယ်လုပ်တော်ဟွေ့၏လက်မှာ ရပ်တန့်သွားပြီး သူမသည် သူ့ကို မော့ကြည့်လိုက်၏။

“အဲ့ဒီအသုံးမကျတဲ့ကောင်၊ အသေးအမွှားကိစ္စလေးတစ်ခုတောင် ကောင်းကောင်းမလုပ်နိုင်ဘူး။ သူ့ရဲ့စိတ်နေစိတ်ထားက ကျွန်မနဲ့ လုံးဝမတူဘူး။ အရင်တုန်းက အဲ့ဒီရွံစရာကောင်းတဲ့ အဘိုးကြီးနဲ့ အသုံးမကျတဲ့သူလို ဟန်ဆောင်ပြီး မြို့တော်ကနေ ထွက်သွားဖို့ အကြောင်းပြချက်ရှာဖို့ပဲ သူ့ကို မှာခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ သူက တကယ်ကို ပယ်ထုတ်ခံရတဲ့ လူမိုက်ဖြစ်သွားခဲ့တယ်။ သူ့ရဲ့အရည်အချင်းနည်းနည်းလေးနဲ့ ဧကရာဇ်မင်းဖြစ်ဖို့ အိပ်မက်မက်နေတာလား” တော်ဝင်မြင့်မြတ်ကိုယ်လုပ်တော်ဟွေ့သည် ရယ်မောလိုက်ပြီး သူမ၏လက်ထဲတွင် ဆုတောင်းပုတီးစေ့တစ်ခုကို ကိုင်ထားကာ ၎င်းကို ညင်သာစွာ ပွတ်နေသည်။ “နည်းနည်းလေး ကံကောင်းရုံနဲ့ တကယ်လုပ်နိုင်မယ်လို့ တွေးနေတာက ရယ်စရာကောင်းတယ်။ သူ့ကို သူ့အတိုင်း ထားလိုက်ပါတော့”

ဆရာကြီးသည် ခေတ္တမျှ တိတ်ဆိတ်နေခဲ့ပြီး တိတ်တဆိတ် သဘောတူလိုက်သည်။

မင်းသားရုန်သည် သူ့ဆရာတူညီမလေး၏ တစ်ဦးတည်းသော သွေးသားဖြစ်သော်လည်း သူမသည် ဆွေမျိုးနည်းပါးရန် ကံပါလာခဲ့၏။

သူမသည် မင်းသားရုန်နှင့် အလွန်နီးကပ်ပါက သူတို့နှစ်ဦးစလုံးအတွက် မကောင်းပေ။ ဤသည်မှာ သူမသည် မင်းသားရုန်ကို အခြားတစ်ယောက်အား ပြုစုပျိုးထောင်ရန် ပေးခဲ့ခြင်း၏ အကြောင်းရင်းလည်းဖြစ်သည်။

သူတို့သည် အုပ်ချုပ်နယ်မြေသို့ သွားပြီးနောက်တွင်ပင် မိခင်နှင့်သားသည် တစ်နှစ်ပတ်လုံး တစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက် ရှားရှားပါးပါးသာ တွေ့ခဲ့ကြ၏။

ထိုအချိန်တွင် တော်ဝင်မြင့်မြတ်ကိုယ်လုပ်တော်ဟွေ့သည် တစ်ခုခုဖြစ်ခဲ့ကြောင်း သိခဲ့သော်လည်း သူမသည် ငြိမ်သက်ပြီး အဆင်သင့်ဖြစ်နေဆဲပင်။

မင်းသားရုန်သည် ဘာမျှမသိခဲ့ပေ။

သူသည် အိပ်မက်မက်နေခဲ့သည်။

ယခုအချိန်တွင် ကလေးအရေအတွက်မှာ အလွန်နည်းပါး၏။ တစ်ယောက်က လက်မသန်စွမ်း၊ နောက်တစ်ယောက်က အားနည်းပြီး နောက်တစ်ယောက်က ငယ်လွန်းသည်၏။ သူသည် နန်းမြို့တော်တွင် ရှိနေစဥ် အခြားနည်းလမ်းများကို ပိုမိုအသုံးပြုနေသရွေ့ ဧကရာဇ်မင်းသည် သူ၏အမွေဆက်ခံသူကို ဆုံးရှုံးသွားသောအခါ သူ့ ညီကို လက်ခံရမည်ဖြစ်သည်။

“မင်းသား၊ သခင်လေးတိုက်က မင်းသားကို ဖိတ်ခေါ်ထားပါတယ်။ သူပြောတာက အရေးကြီးတဲ့ကိစ္စ ရှိတယ်တဲ့” မင်းသားရုန်သည် သီချင်းဆိုခြင်းနှင့် ကခုန်ခြင်းကို ကြည့်နေ၏။ သူပျော်ရွှင်နေချိန်တွင် တစ်စုံတစ်ဦးက အပြင်မှ သူ့ကို လာခေါ်ခဲ့သည်။

သူ၏စိတ်ထဲတွင် သံသယအနည်းငယ်မျှ မရှိခဲ့ပေ။

“ငါထင်တာတော့ တိုက်မိသားစုက ထိတ်လန့်သွားတော့မယ် ထင်တယ်။ ကံဆိုးမိုးမှောင်ကျတဲ့ မင်းသမီးတစ်ပါးနဲ့ လက်ထပ်ရတာဆိုတော့ စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်နေမှာပဲ။ ငါ သူ့ကို ဆုံးမလိုက်မယ်။ မဟုတ်ရင် ဒီလူက သူ့ရဲ့အချိန်တွေကို ဖြုန်းတီးနေလိမ့်မယ်” သူသည် ရွဲ့ကာ ပြောလိုက်သည်။

တိုက်မိသားစုသည် ဤမျှလောက် ပြင်းထန်သော ပြစ်မှုတစ်ခုကို ကျူးလွန်ခဲ့ပြီးနောက် တိုက်ပေါ်ဟုန်သည် သူ၏ဆန္ဒများကို ဆန့်ကျင်ရဲလိမ့်မည်ဟု သူ မယုံကြည်ခဲ့ပေ။

ဤလောကတွင် အသုံးအဝင်ဆုံးသော လူများသည် သူ၏ယုံကြည်ရသောသူများ သို့မဟုတ် အကြံပေးများ မဟုတ်ကြဘဲ သူ၏လွှမ်းမိုးမှုအောက်တွင်ရှိသောလူများ ဖြစ်ကြသည်။

သူတို့အား အသက်ရှင်ခွင့်ပြုပါက သူတို့သည် အသက်ရှင်လိမ့်မည်။ သူတို့အား သေခွင့်ပေးလျှင် သူတို့သည် အသက်ရှင်နိုင်မည့် နည်းလမ်းလုံးဝမရှိပေ။ သူတို့သည် ပုရွက်ဆိတ်များကဲ့သို့ပင်။

တိုက်ပေါ်ဟုန် ကိုယ်တိုင်မလာခြင်းကို သူ ဂရုမစိုက်ပေ။ ဤလူသည် မကြာမီ လက်ထပ်တော့မည်ဟုသာ သူတွေးလိုက်၏။ အိမ်တွင် ကိစ္စများစွာရှိသည်ဟု ယူဆသောကြောင့် သူသည် အဝတ်အစားများ လဲပြီး လူများကို ခေါ်ကာ တိုက်အိမ်တော်သို့ သွားခဲ့သည်။

တိုက်ပေါ်ဟုန်သည် မင်းသမီး၏ခြံဝင်းမှ ထွက်ခွာပြီးနောက် အိမ်သို့ပြန်လာကာ သူ့ကိုယ်သူ သန့်ရှင်းစွာ ဆေးကြောခဲ့သည်။ သူသည် အဝတ်အစားအသစ်တစ်စုံကို လဲလှယ်ခဲ့ပြီး အမှန်တကယ် လက်ထပ်တော့မည့်သူကဲ့သို့ ကြည့်ကောင်းနေ၏။ ညနေပိုင်းတွင် မင်းသားရုန်သည် တကယ်ပင် ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

သူသည် သူ့ကိုယ်ပိုင်ခြံဝင်းထဲတွင် ဝိုင်ကောင်းတစ်ပုလင်းကို ပြင်ဆင်ပြီး နွေးနွေးထွေးထွေး ပြုလုပ်ထား၏။

မင်းသားရုန် ရောက်ရှိလာသောအခါ သူသည် ပို၍ပင် ရိုသေလေးစားမှုရှိနေသည်။ မလေးမစားပြုဟန် လုံးဝမပေါ်ပေ။

“မင်းသမီးရဲ့ကြင်ရာတော်လောင်း တိုက်၊ မင်းဒီနေ့ ဘာလို့ ဒီလောက် ယဥ်ကျေးနေတာလဲ။ ကျွန်တော်လက်ခံဖို့ ရှက်ရွံ့မိတယ်” မင်းသားရုန်က တစ်ဝက်တစ်ပျက် ပြုံးကာ ပြော၏။

“ကျွန်တော်မင်းသားကို ဘယ်လိုလုပ် မရိုသေဘဲ နေနိုင်မလဲ။ ကျွန်တော်မင်းသမီးနဲ့ လက်ထပ်မယ်ဆိုရင် မင်းသားကို ဦးလေးလို့ခေါ်ရမှာပဲ” တိုက်ပေါ်ဟုန်သည် ခေတ္တရပ်နားပြီးနောက် ဆက်လက်ပြောသည်။ “ဒါ့အပြင် ကျွန်တော် မင်းသားရဲ့ ရည်မှန်းချက်ကို ကောင်းကောင်းသိပါတယ်။ အခု ကျွန်တော်တို့က မင်းသားကို ကြိုတင်ဂုဏ်ပြုတယ်လို့ ယူဆနိုင်ပါတယ်။ ဒါကြောင့် ကျွန်တော်တို့ ဒီဝိုင်ကို ပြင်ဆင်ထားတာပါ။ ကျွန်တော်လက်ထပ်ပြီးနောက်ပိုင်း မင်းသမီးက အနီးကပ် စောင့်ကြည့်နေမှာကို ကျွန်တော်ကြောက်တယ်။ အဲ့ဒီအခါကျရင် ဒီလိုလုပ်လို့ ကောင်းမှာ မဟုတ်ဘူး”

မင်းသားရုန်သည် သူ၏စကားကြောင့် ဝမ်းသာသွား၏။ “ဒါဆိုရင်တော့ ဦးလေးနဲ့တူအနေနဲ့ သောက်ကြတာပေါ့”

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် မင်းသားရုန်သည် ဝိုင်ကို တစ်ကျိုက်တည်း မော့ချလိုက်၏။

••••••