အခန်း (၁၁၇၇-၁၁၈၀)

အခန်း ၁၁၇၇။ လုပ်ကြံခြင်း

တိုက်ပေါ်ဟုန်သည် ကြည့်နေသော်လည်း သူ့အပြုံးမှာ အနည်းငယ် ရိုင်းစိုင်းနေ၏၊ သူသည် ဒေါသကို ထုတ်ဖော်နေသကဲ့သို့ပင်။ တစ်ခွက်ပြီးတစ်ခွက် သူသည် မင်းသားရုန်၏ခွက်ကို ဖြည့်ပေးနေ၏။

မင်းသားရုန်သည် အပြင်ထွက်လာသောအခါ လူအများအပြားကို ခေါ်ဆောင်လာခဲ့သည်။ သို့သော် ယခုမူ သူသည် ထွက်လမ်းမရှိတော့သဖြင့် လုံးဝမကြောက်တော့ပေ။

ထိုအချိန်တွင် မင်းသားရုန်၏ မူးယစ်နေသောအခြေအနေကို ကြည့်ကာ သူ့လက်ထဲမှ ဓားကို ရုတ်တရက် ထုတ်လိုက်ပြီး အစောင့်များ သတိမထားမိစဉ်တွင် မင်းသားရုန်၏ ရင်ဘတ်ကို ဓားဖြင့်ထိုးလိုက်သည်။

ကံမကောင်းစွာဖြင့် သူသည် စာပေပညာရှင်တစ်ဦးသာဖြစ်ပြီး ကိုယ်ခံပညာကို မသိပေ။

ဤထိုးချက်ဖြင့် သွေးများ ပန်းထွက်လာ၏။ သို့သော် သူသည် မင်းသားရုန်၏ အသက်ကို သတ်နိုင်လောက်အောင် နက်ရှိုင်းမှုမရှိကြောင်းကို သိ၏။

ဤမျှလောက်ဆို လုံလောက်ပြီ။

မင်းသားရုန်၏အစောင့်များက ထိုအရာကို မြင်သောအခါ အံ့အားသင့်သွားကြ၏။ အခြားမည်သည့်စကားမျှ မပြောဘဲ သူတို့သည် သူ့ကို ချက်ချင်းဖမ်းဆီးလိုက်၏။

မင်းသားရုန်၏မျက်နှာမှာ နာကျင်မှုများ ပြည့်နှက်နေ၏။ သူသည် သူ၏ဒဏ်ရာကို ဖုံးအုပ်ထားပြီး နာကျင်လွန်းသောကြောင့် စကားမပြောနိုင်ပေ။

“တိုက်မိသားစုက မင်းသားကို လုပ်ကြံဖို့ ရဲရဲတင်းတင်း လုပ်ရဲတယ်! မင်းတို့ ဘယ်လောက်တောင် ရဲတင်းလိုက်လဲ! လာကြစမ်း၊ ဒီရာဇဝတ်သားကို ဖမ်းပြီး အပြစ်ပေးခံရဖို့ စောင့်နေလိုက်” အစောင့်ခေါင်းဆောင်၏ နှလုံးသားမှာ အေးခဲသွား၏။

တိုက်ပေါ်ဟုန်သည် ဤသို့သော အမူအရာမျိုး ပြုလုပ်ရဲလိမ့်မည်ဟု သူ တကယ်မထင်ထားခဲ့ပေ။

မင်းသားရုန် သောက်ခဲ့သည့်အရက်ကို ကြိုတင်စစ်ဆေးခဲ့သောကြောင့် ၎င်းသည် အဆိပ်အတောက်မရှိပေ။ အစပိုင်းတွင် သူတို့သည် သူ့ကို အနီးကပ်ကြည့်ရှုခဲ့ကြသော်လည်း နောက်ပိုင်းတွင် သူတို့နှစ်ဦးသည် တစ်ခွက်ပြီးတစ်ခွက် သောက်ခဲ့ကြပြီး ပျော်ရွှင်စွာ သောက်ခဲ့ကြသည်။ မည်သူက ထင်ထားမည်နည်း...

အစောင့်သည် ချက်ချင်းပင် နန်းတွင်းသမားတော်ကို ခေါ်ရန် တစ်စုံတစ်ဦးကို စေလွှတ်လိုက်ပြီး ဤဘက်တွင် တိုက်ပေါ်ဟုန်ကို ဖမ်းဆီးထိန်းသိမ်းထားနှင့်ပြီး ဖြစ်သည်။

ခြံဝင်းအတွင်းရှိ လူများသည် ရှုပ်ထွေးသွားကြ၏။ ထိုလူအုပ်သည် မင်းသားရုန်ကို အိမ်ထဲသို့ ချက်ချင်း ရွှေ့လိုက်သော်လည်း ဤခြံဝင်းတွင် ဧည့်သည်အိပ်ရာပင် မရှိပေ။ သူတို့သည် အခြား ခြံဝင်းငယ်များသို့ သွားကာ ကုသ၍ အနားယူရန် ရွေးချယ်စရာမရှိပေ။

တိုက်မိသားစုမှ အခြားအဖွဲ့ဝင်များသည် ကြောက်ရွံ့မှုနှင့် ရှုပ်ထွေးမှုတို့ကြောင့် တုန်လှုပ်နေကြသော်လည်း သခင်ကြီးတိုက်ကမူ ဤအကြောင်းကို ကောင်းစွာသိထားသည်။ ထိုအချိန်တွင် သူသည် သွားများကို တင်းတင်းကြိတ်ကာ သက်ပြင်းသာချနိုင်ခဲ့သည်။

ဤအစောင့်များ ထွက်သွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် တစ်စုံတစ်ဦးသည် ရှေ့သို့ ချက်ချင်းထွက်လာပြီး စားပွဲပေါ်မှ သွေးလတ်လတ်ဆတ်ဆတ်များကို တတ်နိုင်သမျှ စုဆောင်းခဲ့သည်။

သခင်ကြီးတိုက်သည် သူ၏လူများကို အရှိန်မြှင့်ရန် အမိန့်ပေးခဲ့ပြီး ချက်ချင်းပင် ကြမ္မာဥယျာဥ်သို့ ပို့ဆောင်စေခဲ့သည်။

ညဥ့်နက်သန်းခေါင်ယံတွင် ရှဲ့ချောင်သည် ကျောက်ရွှမ်ကျင်း၏ အိမ်တော်တွင် ရှိနေ၏။

နောက်တစ်နေ့တွင် သူမ ကြမ္မာဥယျာဉ်သို့ ရောက်မှသာ ဆိုင်ရှင်ချန်က ထိုအရာကို ပေးပို့ခဲ့သည်။

ဒီသွေးတွေက...တော်တော်များတာလား?

“ဒါ ဘယ်သူ့သွေးလဲဆိုတာ ကျွန်တော် မသိဘူး၊ ဒါပေမဲ့ အတော်လေးကို နံစော်နေတယ်။ ညသန်းခေါင်မှာ ပုလင်းတစ်လုံးကို ပို့ခဲ့ပြီး ညသန်းခေါင်မှာလည်း အများကြီး ထပ်ပို့တယ်။ သူဌေးမလေး၊ ဒါက ခွေးနက်သွေး ဖြစ်နိုင်လား။ နတ်ဆိုးတွေကို ဖယ်ရှားဖို့ သုံးတာလား” ဆိုင်ရှင်ချန်သည် ရှဲ့ချောင်နောက်ကို အချိန်အတော်ကြာ လိုက်ခဲ့ပြီးနောက် ဤအရာများအပေါ်တွင် ပို၍ စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြစ်လာခဲ့သည်။

ပုံမှန်အားဖြင့် သူသည် ဆိုင်ရှိ ထူးဆန်းသောအရာများကို ဦးစွာ ကြည့်ရှုလေ့ရှိ၏။

သူ၏အဘိုးအိုအရိုးများကြောင့် ရှဲ့ချောင်သည် အတော်လေး စိတ်ဝင်စားလာ၏။ သူမသည် သူတစ်နေ့တွင် ညစ်ညမ်းသောအရာများ ရရှိသွားနိုင်သည်ကို စိုးရိမ်ခဲ့သောကြောင့် သူမသည် သူ့ကို ကာကွယ်ရေးစာလုံးပေါင်းအချို့နှင့် အဆောင်ရေးနည်းများကိုပင် သင်ကြားပေးခဲ့သည်။ ထိုအဘိုးအိုသည် ၎င်းတို့ကို လေ့လာရန် အတော်လေးစိတ်ဝင်စား၏။

“ဒါက မင်းသားရုန်ရဲ့သွေးပဲ” ရှဲ့ချောင်သည် ပုလင်းကို ဖွင့်ကာ ကြည့်လိုက်သည်။

“မင်းသားရုန်!” ဆိုင်ရှင်ချန်၏ ရင်ထဲတွင် ကျုံ့သွားသည်။ “ဘာလို့... မင်းသားရဲ့သွေးကို ဝယ်တာလဲ။ ဒီလောက်များတာ။ သူ့လက်မောင်း ဒါမှမဟုတ် ခြေထောက်ကို ဖြတ်ခဲ့တာလား”

ရှဲ့ချောင်က ပြုံး၍။ “တကယ်တော့ အစက်အနည်းငယ်ဆို လုံလောက်ပါတယ်။ တိုက်ပေါ်ဟုန်က ဒီ

လောက်ထိ ရက်စက်လိမ့်မယ်လို့ ဘယ်သူထင်မှာလဲ”

သို့သော် ဤအရာသည် အံ့ဩစရာ မဟုတ်ပေ။

မိသားစုတစ်စုလုံးသည် အရာများကို ဖုံးကွယ်ထားခဲ့ပြီး မည်သည့်အခါမျှ မပြောခဲ့ကြပေ။ သူတို့သည် သူတို့၏ဘဝကို ဆက်လက်နေထိုင်နိုင်သေး၏။

မင်းသားရုန်သည် ရောက်လာကာ သက်သေအထောက်အထားကို ယူသွားလိမ့်မည်ဟု မည်သူက ထင်ခဲ့မည်နည်း။ သူသည် အကြောတင်းနေပြီး ယခု ထွက်လမ်းမရှိတော့ပေ။ သူသည် စိတ်မနှံ့ဖြစ်မလာပါက ထူးဆန်းလိမ့်မည်။

ရှဲ့ချောင်သည် အလုပ်အချို့လုပ်ရန် အပေါ်ထပ်သို့ တက်သွားခဲ့သည်။ ဆိုင်ရှင်ချန်သည် စူးစမ်းလိုစိတ်ရှိသောကြောင့် သူသည် မင်းသားရုန်၏အခြေအနေအကြောင်းကို မေးမြန်းရန် လူတစ်ဦးကို စေလွှတ်ခဲ့သည်။

သူထိုသို့လုပ်သောအခါ သူ အံ့အားသင့်သွားသည်။

မင်းသားရုန်သည် လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်ခံခဲ့ရသည်!

ထို့မျှသာမက၊ မင်းသားရုန်ကို လုပ်ကြံခဲ့သူမှာ မင်းသမီး၏ တရားဝင်ခင်ပွန်းလောင်း ဖြစ်လာမည့် တိုက်ပေါ်ဟုန် ဖြစ်နေသည်။ ဪ ဟုတ်သား၊ ဒီနေ့... တိုက်ပေါ်ဟုန်ရဲ့ မင်္ဂလာဆောင်တဲ့နေ့ ဖြစ်ရမှာ မဟုတ်လား?

သူသည် စုံစမ်းမေးမြန်းပြီးသည်နှင့် မကြာမီ နေ့လယ်ပိုင်းတွင် အခြားကောလဟလများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

တိုက်ပေါ်ဟုန်နှင့် မင်းသမီးတို့၏ စေ့စပ်မှုကို ဖျက်သိမ်းခဲ့သည်။ သို့သော် ၎င်းသည် မင်းသားရုန်၏ကိစ္စကြောင့် မဟုတ်ဘဲ တိုက်မိသားစုသည်... ဧကရာဇ်မင်းကြီးကို လှည့်ဖြားပြီး ရန်သူနှင့် ပူးပေါင်းခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

•••••

အခန်း ၁၁၇၈။ အကြွေး

ဆိုင်ရှင်ချန်သည် ထိုသို့ကြားသောအခါ သူ၏မျက်လုံးများမှာ ပြူးကျယ်လာ၏။

ကမ္ဘာကြီးသည် လျင်မြန်စွာ ပြောင်းလဲသွားသည်မဟုတ်လော။ ပျော်ရွှင်စရာနေ့သည် တိုက်မိသားစုအတွက် ကံဆိုးမိုးမှောင်ကျသောနေ့ ဖြစ်လာခဲ့၏။

ဧကရာဇ်မင်းကြီးကို လှည့်ဖြားခြင်းနှင့် ရန်သူနှင့်ပူးပေါင်းလုပ်ဆောင်ခြင်းတို့သည် ကြီးမားသောပြစ်မှုနှစ်ခုဖြစ်၏။ သူတို့တစ်မိသားစုလုံး လွတ်မြောက်နိုင်မည်မဟုတ်ပေ။

ဤအချိန်တွင် တိုက်မိသားစုမှာ အမှန်တကယ် ငိုကြွေးနေ၏။

တိုက်မိသားစုသည် ဒုတိယဦးလေးတိုက်တစ်ဦးတည်းကြောင့် အမှန်တကယ် ပါဝင်ပတ်သက်ခဲ့ရသည်ဟု ဆိုရမည်ဖြစ်သည်။ ကျန်လူများမှာ အမှန်တကယ် အပြစ်ကင်းကြ၏။ မင်းသမီးနှင့် အိမ်ရှေ့စံမင်းသားတို့သည် သူ့ကို တစ်ရက်တာ အချိန်ပေးခဲ့သည်။ အချိန်မှာ တိုတောင်းသော်လည်း လက်တွေ့တွင် သူသည် အရာများစွာကို လုပ်ဆောင်နိုင်၏။

မိသားစုထဲမှ အရေးမပါသော အမျိုးသမီးများနှင့် ကလေးများ၊ အနားယူနိုင်သောသူများနှင့် ထွက်ခွာနိုင်သောသူများကို တတ်နိုင်သမျှ ပေးပို့ခဲ့ကြသည်။ အထူးသဖြင့် အိမ်ထောင်အသစ်စွန့်စွန့်မိန်းကလေးများပင် ပါဝင်၏။

သူတို့သည် သူတို့၏ကလေးများကို ကာကွယ်လိုသော်လည်း ရွေးချယ်စရာမရှိပေ။ နိုင်ငံတွင် ၎င်း၏ဥပဒေများရှိသည်။

တော်ဝင်မိသားစုသည် ဆွေမျိုးမတော်စပ်သောလူများကို ပေးပို့ခြင်းကို ခွင့်ပြုနိုင်သော်လည်း တိုက်မိသားစု၏ သွေးသားပါရှိသူများကိုတော့ ခွင့်မပြုနိုင်ပေ။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ…

သူတို့သည် အပြစ်မဲ့ကြပြီး ထိုနေရာရှိလူများက ပို၍ပင် အပြစ်ကင်းကြ၏။ သူတို့သည် ရှင်းပြချက်တစ်ခု ပေးရပေမည်။

အဖိုးအိုတိုက်သည် သူ၏ပြစ်မှုများကို ကိုယ်တိုင်ဝန်ခံပြီး တရားရုံးသို့ သွားခဲ့၏။ သူသည် နံနက်ပိုင်းတွင် ထွက်သွားပြီးနောက် ပြန်မလာဘဲ ထောင်သို့ တိုက်ရိုက်ပို့ဆောင်ခံခဲ့ရသည်။ ယခုအခါ ပိုင်ဆိုင်မှုများကို သိမ်းဆည်းရန်နှင့် လူများကို ဖမ်းဆီးရန် အရာရှိများနှင့် စစ်သားများ ရောက်ရှိလာခဲ့၏။

မင်းသားရုန်သည် ဒဏ်ရာရထားသောကြောင့် လှုပ်ရှားရန် မသင့်တော်ပေ။

သူသည် တစ်ဖက်တွင် သူ၏အိပ်ရာပေါ်တွင် အနားယူနေပြီး အခြားတစ်ဖက်တွင် အရာရှိများနှင့် စစ်သားများက လူများကို ဖမ်းဆီးနေသည်ကို မြင်သောအခါ သူ၏စိတ်ထဲတွင် ဒေါသနှင့် မုန်းတီးမှုများ ပြည့်နှက်နေ၏။ သူသည် သွေးအန်တော့မတတ် စိုးရိမ်နေ၏။

သူတို့ဖမ်းဆီးပြီးသောအခါ နန်းတော်မှ ခစားသူတစ်ဦးက သူ့ကို လာရောက်ရှာဖွေ၏။

သခင်ကြီးတိုက်က ဝန်ခံပြီးသည့်နောက်တွင် သူလျှို့ဝှက်ထားသည့် အခြားအရာများ ရှိနိုင်သေးသလား? မင်းသားရုန်သည် သူ့အိမ်သို့ လာရောက်ခြိမ်းခြောက်ခဲ့သည့် ကိစ္စကိုပင် ရှင်းလင်းစွာ ဖော်ပြခဲ့သည်။ ဧကရာဇ်မင်းကြီးသည် အစပိုင်းတွင် မယုံကြည်ခဲ့သော်လည်း သခင်ကြီးတိုက်တွင် သက်သေအထောက်အထားများ ရှိခဲ့သည်။ ထို့အပြင် အိမ်ရှေ့စံမင်းသားက လျင်မြန်စွာပင် အမျိုးသမီးများစွာကို နန်းတော်ထဲသို့ ခေါ်ဆောင်ခဲ့သည်။ သူတို့အားလုံးသည် မင်းသားရုန်က မြို့တော်ထဲသို့ ခေါ်ဆောင်လာခဲ့သည့် လူများ ဖြစ်ကြသည်။

ဤအမျိုးသမီးများထဲတွင် အချို့မှာ အပြစ်ကင်းသော သာမန်အဆိုတော်များဖြစ်ကြပြီး အမျိုးသားများကို သွေးဆောင်ရန်အတွက်သာ အသုံးပြုကြ၏။ သို့သော် အချို့မှာ... မင်းသားရုန်မှ စေလွှတ်လိုက်သော သူလျှိုများဖြစ်သည်။

ဤပထမဆုံးနေ့တွင် တိုက်မိသားစုသည် နေ့အလင်းရောင်ကို မမြင်နိုင်ခဲ့ကြချေ။

သို့သော် နောက်ရက်များတွင် မြို့တော်ရှိ အခြားမိသားစုများသည်လည်း ရှုပ်ထွေးနေ၏။

အိမ်ရှေ့စံမင်းသားသည် လျင်မြန်စွာ လုပ်ဆောင်ခဲ့သည်။ သူသည် သူတို့ကို အတင်းအကျပ်ဖြစ်စေ သို့မဟုတ် ဆန္ဒအလျောက်ဖြစ်စေ ခေါ်ယူခဲ့သည်။ တစ်ဦးပြီးတစ်ဦး သူတို့သည် သူ့လက်ထဲသို့ ကျရောက်သွား၏။

သူတို့သည် အိမ်ရှေ့စံမင်းသား၏အဆင့်အတန်းနှင့် နှိုင်းယှဥ်၍မရသောကြောင့် သူတို့သည် ခုခံ၍မရနိုင်ပေ။ သူတို့သည် အိမ်ရှေ့စံမင်းသားသည် လောဘကြီးသည်ဟု အစပိုင်းတွင် ထင်ခဲ့ကြသော်လည်း သူ အရေးယူဆောင်ရွက်လိုသည်ဟု မထင်ခဲ့ကြပေ။

မုန့်မိသားစုအတွင်းတွင် မှောင်မိုက်သောတိမ်များ ဖုံးလွှမ်းနေ၏။

မုန့်ကျိဖန်သည် မြေပြင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်နေပြီး သူ၏မျက်လုံးများမှာ မည်းမှောင်နေ၏။

တော်ဝင်အမတ်ကြီးမုန့်သည် ဒေါသအလွန်ထွက်သဖြင့် သူ၏ရင်ဘတ်ကို ဖိထားရပြီး သတိလစ်တော့မတတ် ဖြစ်နေ၏။

“ငွေစ တစ်သိန်းရဲ့ကြွေးမြီ... မင်းဘာတွေလုပ်ခဲ့တာလဲ။ မင်းအဲ့ဒီအမျိုးသမီးနှစ်ယောက်ရဲ့ မြှူဆွယ်မှုကြောင့် လောင်းကစားနည်းကိုတောင် သင်ယူလိုက်တာလား” တော်ဝင်အမတ်ကြီးမုန့်သည် တကယ်ပင် ဒေါသထွက်နေ၏။

သူ၏မိသားစုမှာ ချမ်းသာကြွယ်ဝပြီး ငွေကြေးချို့တဲ့မှု မရှိပေ။

သို့သော် ငွေစ တစ်သိန်းသည် နည်းပါးသောပမာဏမဟုတ်ပေ။

မုန့်ကျိဖန်ကိုယ်တိုင်လည်း အံ့အားသင့်နေ၏။

“အဖေ၊ ဒီကြွေးမြီကို ရေတွက်လို့ မရဘူး မဟုတ်လား။ အဲ့ဒီအချိန်တုန်းက ကျွန်တော် အရမ်းမူးနေခဲ့တယ်။ အဲ့ဒီအမျိုးသမီး ပေးတဲ့ အရက်က ဒီလောက် ပြင်းမယ်လို့ ဘယ်သူသိမှာလဲ။ ကျွန်တော် နှစ်ငုံပဲ သောက်လိုက်ရသေးတယ်၊ သတိလည်း မရှိသလောက် ဖြစ်သွားပြီ”

“မင်းက အပြင်မှာ မသိဘဲနဲ့ အရက်သောက်ရဲသေးလား။ အဲ့ဒီအရက်က မင်းသားရုန်ရဲ့ ထူးဆန်းတဲ့အရက်ဖြစ်ပြီး အထဲမှာ ဆေးဘက်ဝင်အပင်အနည်းငယ် ပါနေတယ်။ အဲ့ဒါက မင်းကို သေအောင် အဆိပ်သင့်စေတယ်ဆိုတာတောင် မင်း မသိဘူးလား” တော်ဝင်အမတ်ကြီးမုန့်သည် သူ့သားမှာ ထိုမျှမိုက်မဲပြီး ထောင်ချောက်ထဲသို့ ကျရောက်သွားသည်ကို သိသောအခါ ပို၍ပင် ဒေါသထွက်လာ၏။

ထိုကဲ့သို့သော အရက်မျိုးသည် အရက်ကို ကောင်းစွာထိန်းချုပ်နိုင်သူများအတွက်သာဖြစ်၏။ သူသည် သုံးခွက်သောက်ပြီးနောက် သေချာပေါက်လဲကျလိမ့်မည်။

သူမူးနေလျှင်တောင် အဆင်မပြေပေ။ ဤအရက်ကို သောက်ပြီးနောက် သူ သတိမေ့သွားနိုင်၏။ သူသည် မိုက်မဲစွာ သဘောတူပြီး တခြားသူများ ပြောသမျှကို လုပ်လိမ့်မည်။

“ဒါဆို ကျွန်တော်တို့ ဘာလုပ်သင့်လဲ...သူ့ရဲ့လောင်းကစားရုံကို ဝင်စီးကြတာပေါ့...” မုန့်ကျိဖန်သည် သူ၏ခေါင်းကို ဆန့်ထုတ်၍ မေး၏။

တော်ဝင်အမတ်ကြီးမုန့်သည် မလုပ်ချင်သော်လည်း သူ့ကို ကန်လိုက်၏။

“ငါက ပိုက်ဆံအတွက် စိတ်ဆိုးနေတယ်လို့ မင်းထင်နေတာလား။ မင်းရဲ့လှပတဲ့အမျိုးသမီးနှစ်ယောက်က ဘာခြေရာမှ မရှိဘဲ ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့တာ ကြာပြီ။ သူတို့ထွက်ပြေးသွားတယ်လို့ မင်းပြောခဲ့တာ။ သူတို့က ရိုးရိုးရှင်းရှင်းပဲ ရူးမိုက်နေတာ။ အခုတော့ သူတို့က အိမ်ရှေ့စံမင်းသားရဲ့လက်ထဲမှာ ရောက်နေပြီ” တော်ဝင်အမတ်ကြီးမုန့်သည် စိုးရိမ်နေ၏။

•••••

အခန်း ၁၁၇၉။ ငြင်းမရသည့်သက်သေခံများ

မုန့်ကျိဖန်သည် ဖခင်၏စကားကို ကြားသောအခါ ခေတ္တမျှ မှင်တက်သွားပြီးနောက် ဒေါသတကြီးဖြစ်သွားလေသည်။

“အိမ်ရှေ့စံမင်းသားက ညစ်ပတ်တဲ့လှည့်ကွက်ကို သုံးတာများလား။ ဒါဆို ဆရာမမော့က ကျွန်တော့်ရဲ့ကံကြမ္မာကို လှပတဲ့အမျိုးသမီးနှစ်ယောက်ရရှိပြီး လောင်းကစားပွဲမှာလည်း ရှုံးလိမ့်မယ်လို့ ဟောပြောခဲ့တာ အံ့ဩစရာမရှိဘူး။ ဒါတွေအားလုံး ကြိုတင်စီစဉ်ထားတာပဲ” မုန့်ကျိဖန်သည် ဒေါသတကြီးဖြင့် ထရပ်လိုက်၏။

“မင်းကတော့လေ! ဦးနှောက်ကို သုံးစမ်းပါ” တော်ဝင်အမတ်ကြီးမုန့်သည် သူ့သားကို မည်သို့ဆူပူရမည်ကို မသိပေ။

မုန့်ကျိဖန်သည် အမှန်တကယ် လူမိုက်မဟုတ်ပေ။ သူသည် စိုးရိမ်နေရုံသာဖြစ်ပြီး စဥ်းစား၍မရဖြစ်နေခြင်းပင်။

“အဖေပြောချင်တာကိုသာ ပြောလိုက်ပါ။ ကျွန်တော်က ဘာအမှားကြီးကို လုပ်မိလို့လဲ။ ငွေပဲဟာကို၊ ဒီလောက်ထိ ကျွန်တော့်ကို ကြမ်းတမ်းနေစရာ မလိုပါဘူးနော်” မုန့်ကျားပေါင်သည် သူ့အမှားကို သူ သိထားဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“အိမ်ရှေ့စံမင်းသား... ဒီလောက်ကြာအောင် တိတ်ဆိတ်နေခဲ့တာ။ သူ ဒီလိုမျိုး အသင့်စောင့်နေတာကို ကျွန်တော်မသိခဲ့ဘူး။ မင်းကို ဆွဲချခဲ့တာက မင်းသားရုန်ရဲ့ မရှက်မကြောက်လုပ်ရပ်ပဲ” တော်ဝင်အမတ်ကြီးမုန့်က သူ့သားကို ကြည့်ကာ ပြော၏။ “အိမ်ရှေ့စံမင်းသားက မင်းရဲ့လှပတဲ့အမျိုးသမီးနှစ်ယောက်က မင်းသားရုန်ရဲ့ စေလွှတ်လိုက်တဲ့သူလျှိုတွေဆိုတာကို သိထားပြီးပြီပဲ။ ကံကောင်းစွာနဲ့ပဲ ငါ့ရဲ့စာကြည့်တိုက်က တင်းကျပ်တဲ့ကြီးကြပ်မှုအောက်မှာရှိနေလို့ မဟုတ်ရင် သူတို့က အချက်အလက်အနည်းငယ်ထက် ပိုသိသွားလိမ့်မယ်! နောက်ပြီး မင်းရှုံးသွားတဲ့ ငွေတွေကလည်း... တကယ်တော့ အရေးမကြီးပါဘူး”

“ငွေစ တစ်သိန်းက အရေးမကြီးဘူးလား” မုန့်ကျိဖန်သည်လည်း အံ့အားသင့်သွား၏။

သူ့ဖခင်က... လျှို့ဝှက်ပြီး ငွေတစ်သန်းကို စုဆောင်းထားတာများလား?

“မင်းကို တစ်ယောက်ယောက်က သတိလစ်သွားအောင် လုပ်ခဲ့ပြီး ချေးငွေစာချုပ်ကို လက်မှတ်ထိုးခိုင်းခဲ့တာ။ အဲ့ဒီအမျိုးသမီးတွေကို မင်းသားရုန်က မင်းကိုပေးခဲ့တာဆိုတော့ အဲ့ဒီငွေတွေက မင်းသားရုန်ရဲ့လက်ထဲကို ရောက်သွားရမယ်။ သူဘာလို့ ဒီလောက်ငွေအများကြီး လိုအပ်ရတာလဲ။ စစ်သည်တွေစုဆောင်းဖို့နဲ့ ပုန်ကန်ဖို့အတွက် မြင်းတွေဝယ်ဖို့ပဲ မဟုတ်လား။ မနက်ဖြန်ကျရင် ကျွန်တော် နန်းတော်ကိုသွားပြီး ဒီချေးငွေစာချုပ်ကို အရှင်မင်းကြီးဆီကို ပေးမယ်။ ဒါဟာ မင်းအပြစ်မရှိကြောင်း သက်သေပြလိမ့်မယ်။ အဲ့ဒီမင်းသားရုန်ရဲ့အမျိုးသမီးနှစ်ယောက်ကြောင့် ပါဝင်ပတ်သက်နေတာနဲ့ယှဉ်ရင် ငွေက ဘာမှမဟုတ်တော့ဘူး”

ဟုတ်သည်၊ ဤငွေချေးစာချုပ်ကို ဧကရာဇ်မင်းကြီးထံ ပေးအပ်လိုက်ပါက ထိုငွေလက်မှတ်ထဲမှ ငွေများသည်လည်း ဧကရာဇ်မင်းကြီးထံသို့ ရောက်ရှိသွားမည်ဖြစ်သည်။

မုန့်ကျိဖန် နားလည်သွား၏။

သူ့မျက်နှာသည် အနည်းငယ် ဖြူဖတ်ဖြူလျော်ဖြစ်သွားသည်။ “မင်းသားရုန်က ဘာလုပ်ဖို့ ကြိုးစားနေတာလဲ? ပုန်ကန်ဖို့လား၊ သူ့အဆင့်အတန်းနဲ့ဆိုရင် အရည်အချင်းမပြည့်မီဘူး မဟုတ်လား။ ဧကရာဇ်မင်းကြီးမှာ သားတော်ငါးယောက်ရှိပြီး သူတို့အားလုံး အသက်ရှင်လျက် ရှိနေသေးတယ်”

၎င်းတို့နှစ်ယောက် အသုံးမကျလျှင်ပင် သူသည် ဧကရာဇ်မင်းဖြစ်ရန် အလှည့်မရောက်သေးပေ။

ဧကရာဇ်မင်းကြီးမှာ သားတွေမရှိရင်တောင် ကိုယ်လုပ်တော်ရဲ့ကလေးကို လက်ဆင့်ကမ်းလိုက်ရင် ကိစ္စမရှိဘူးမလား? ဘယ်သူက သူ့ရဲ့ညီကို ပေးရမယ်လို့ ပြောခဲ့လဲ?

“ဒါက ဆန္ဒရှိရုံသက်သက်ပဲ။ ဧကရာဇ်မင်း၊ အိမ်ရှေ့စံမင်းသား… နောက်ပြီး စတုတ္ထမင်းသားတောင် ရှိသေးတယ်” တော်ဝင်အမတ်ကြီးမုန့်က သဘောတူ၏။

သူ့တူဖြစ်သူ စတုတ္ထမင်းသားသည် နန်းတက်ရန် အရည်အချင်းမပြည့်မီသေးပေ။ မင်းသားရုန်ဆိုသည်မှာ မည်သူနည်း။

“ကျွန်တော် အသိဉာဏ်မဲ့ခဲ့တာ… မင်းသားရုန်ရဲ့ပုန်ကန်မှုကိစ္စမှာ ပါဝင်ပတ်သက်ခဲ့တယ်” မုန့်ကျားပေါင်သည် အနည်းငယ် ထိုင်းမှိုင်းသည်ဟု ခံစားရ၏။ “ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်တကယ် ဘာမှ မလုပ်ခဲ့ပါဘူး၊ ဟုတ်တယ်မလား။ အဖေ၊ မင်းသားရုန်ရဲ့ပုန်ကန်မှုက ဘယ်လိုလုပ် ဒီလောက်လွယ်လွယ်ကူကူ ဖော်ထုတ်ခံရတာလဲ။ စစ်သားတွေ ရှိနေတာလည်း ကျွန်တော် မတွေ့ပါဘူး”

တော်ဝင်အမတ်ကြီးမုန့်သည် သူ့ကို အနေရခက်စွာ ကြည့်၏။

သူသည် ပြောဖို့ရန် အလွန်ရှက်ရွံ့နေ၏။

မင်းသားရုန်သည် နောက်ကွယ်တွင် မည်မျှကြာအောင် ကြံစည်ခဲ့သည်ကို မသိပေ၊ သူသည် မှူးမတ်များစွာနှင့် အဆက်အသွယ်ရှိကြောင်းပင် ပြောခဲ့သည်။

သူကိုယ်တိုင် မရှင်းမလင်းလုပ်ရပ်ကြောင့် ဖော်ထုတ်ခံခဲ့ရုံသာမက၊ ငြင်းမရသည့် သက်သေခံများပါရှိနေသည်ကို မည်သူသိမည်နည်း။

“အဲ့ဒီသခင်လေးတိုက်က ဝင်ပူးသလိုဖြစ်ပြီး သူ့ကို သက်သေခံချက်ပေးခဲ့တာ။ သူတို့တစ်မိသားစုလုံးရဲ့ အသက်ကိုတောင် မလိုချင်ဘဲ ဒီလိုလုပ်ခဲ့တာကို ပြောခဲ့တယ်။ သူ့ကိုပဲ အပြစ်တင်နိုင်တယ်။ သူက လူတွေကို အရမ်းရက်ရက်စက်စက် စော်ကားခဲ့တာ” တော်ဝင်အမတ်ကြီးမုန့်၏ အိုမင်းသော

မျက်နှာသည် အနည်းငယ် နီရဲနေ၏။ သူ၏စိတ်ထဲတွင် အိမ်ရှေ့စံမင်းသားအကြောင်းကို တွေးနေသေးသည်။

အိမ်ရှေ့စံမင်းသားသည် ကိစ္စများကို ကိုင်တွယ်ရာတွင် ပို၍ပင် ရက်စက်၏။

၎င်းသည် လေထဲတွင် အနည်းငယ်မျှသာ လှုပ်ရှားမှုရှိသော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် မြို့တစ်မြို့လုံးကို ရှာဖွေခဲ့သည်။ မင်းသားရုန်သည် မြို့အစွန်တွင် ဝှက်ထားသော လက်နက်များနှင့် ငွေများကိုပင် ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့သည်ဟု ဆို၏။

ထိုမျှသာမက အိမ်ရှေ့စံမင်းသားသည် မင်းသားရုန်ကို အပြစ်ရှိကြောင်း သက်သေအထောက်အထားများစွာကိုလည်း ရရှိခဲ့သည်။

ဥပမာအားဖြင့် အရပ်သူများကို ခိုးယူခြင်း၊ လူသတ်ပြီး ရတနာများကို ခိုးယူခြင်းပင်...

ဤစွပ်စွဲချက်များသည် ယုံကြည်ရလောက်သည်ဟု ယူဆ၏။

ဤနှစ်ရက်အတွင်း သူသည် တရားရုံးသို့ သွားချင်စိတ်မရှိတော့ပေ။ အိမ်ရှေ့စံမင်းသား၏အကြည့်များသည် မှိုင်းညို့နေသည်ဟု အမြဲခံစားနေရပြီး သူ့ကို ကြည့်သည့်ပုံစံမှာ သူနှင့် မင်းသားရုန်သည် တစ်ထပ်တည်းဖြစ်နေသည်ဟု သံသယဝင်နေသကဲ့သို့ပင်။

၎င်းသည် သူ့ကို ဒေါသထွက်စေသော်လည်း သူ့ကို ထိတ်လန့်စေ၏။ ၎င်းသည် လုံးဝမတရားပေ။

•••••

အခန်း ၁၁၈၀။ အလွန်အမင်းဂရုမမူခြင်း

မုန့်ကျိဖန်သည်လည်း ကောလာဟလများတွင် တစ်စုံတစ်ရာ မှားယွင်းနေသည်ဟု ခံစားရ၏။ လွန်ခဲ့သည့် ရက်အနည်းငယ်က သူ့သူငယ်ချင်းများသည် အပြင်သို့မသွားဘဲ ကြောက်တတ်သူများကဲ့သို့ အိမ်တွင်သာနေခဲ့ကြ၏။

သူ့ကို လှပသောအမျိုးသမီးကို ပေးခဲ့သည့်သူငယ်ချင်းမှာ ဖမ်းဆီးခံခဲ့ရဟန်တူသည်။

သူသည်လည်း သူ၏သစ္စာရှိမှုကို ပြသရန်အတွက် ထိုအကြောင်းကို မေးမြန်းလို၏။ သို့သော် သူသည် ငွေအများကြီး ဆုံးရှုံးခဲ့သဖြင့် ငွေရှင်သည် နောက်ကျ၍ဖြစ်စေ စော၍ဖြစ်စေ ရောက်လာမည်ကို သိ၏။ သူသည် ပို၍နာခံမှုရှိသင့်ပြီး သူ့ဖခင်ကို ဦးစွာ စိတ်အေးအောင် လုပ်ပေးရမည် ဖြစ်သည်။

“အဖေ၊ ကျွန်တော် ငွေအကြွေးတင်နေပေမယ့်လည်း ကျွန်တော့်အပြစ်ကင်းစင်ကြောင်း သက်သေပြနိုင်တယ်လို့ ပြောခဲ့ပြီးသားပဲ... ဒါကောင်းတဲ့အရာ မဟုတ်လား။ ကျွန်တော့်ကို အပြစ်မတင်ပါနဲ့တော့” မုန့်ကျိဖန်သည် အလိုက်အထိုက် ပြုံးပြပြီး နာခံဟန်ဆောင်လိုက်သည်။

မင်းသားရုန်၏လူများက သူ့အပေါ် ငွေအတွက် ပူးပေါင်းကြံစည်ခဲ့ခြင်းမရှိပါက သူလည်း အဖမ်းခံရမည်ဖြစ်၏။

ပူးပေါင်းကြံစည်ခံရခြင်းက သူနှင့် မင်းသားရုန်တို့သည် ပူးပေါင်းကြံစည်ခြင်းမရှိကြောင်း သက်သေပြလိမ့်မည်။

တော်ဝင်အမတ်ကြီးမုန့်သည် သူ့သားကို စူးစိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ သူ့မျက်နှာမှာ ဒေါသဖြင့် မှိုင်းညို့နေ၏။ သွားများကို ကြိတ်ကာ မေးလိုက်သည်။ “အဲ့ဒီ... ခုနက မင်းပြောခဲ့တဲ့ ဗေဒင်ဟောတာက ဘယ်လိုဖြစ်တာလဲ”

ဤအကြောင်းကို ဖော်ပြသောအခါ မုန့်ကျိဖန်သည် ဒူးထောက်နေရာမှ ရပ်လိုက်သည်သာမက၊ တိုက်ရိုက်ပင် ထိုင်ချပြီး လက်ဖက်ရည်တစ်ခွက် ငှဲ့ပေးရန် အစေခံတစ်ဦးကို မှာကြားခဲ့သည်။

တော်ဝင်အမတ်ကြီးမုန့်သည် ဒေါသထွက်နေသော်လည်း ဘာမျှမတတ်နိုင်သဖြင့် သည်းခံရုံသာ ရှိတော့၏။

“ဒါက ပြောရရင် ရှည်ပါတယ်...” မုန့်ကျိဖန်သည် ကောက်ကျစ်စွာဖြင့် ရယ်မောလိုက်၏။ “အဖေ၊ အဖေမယုံမှာကို ကျွန်တော်ကြောက်တယ်။ လွန်ခဲ့တဲ့အချိန်တုန်းက အဖေက ကျွန်တော့်ရဲ့ခန္ဓာကိုယ် အားနည်းတာကို စိုးရိမ်ခဲ့တယ် မဟုတ်လား။ တကယ်တော့... ကျွန်တော့်ခန္ဓာကိုယ်က အားနည်းနေတာ မဟုတ်ပါဘူး။ ကျွန်တော်က ဝိညာဉ်ဝင်ပူးခံရတာ… ကျွန်တော် အဖေ့ကို ဒါအကြောင်း မပြောချင်ခဲ့ဘူး။ ဒါက အရမ်းရှက်ဖို့ကောင်းလို့ပါ”

ယခု သူသည် အမှားလုပ်မိထားသဖြင့် ဖခင်ကို ပြောပြပါက ဖခင်သည် သူ့အပေါ် ပို၍နူးညံ့လာမည်ဟု ထင်နေသည်။

“ဝင်ပူးခံရတာ? ဘာဖြစ်ခဲ့တာလဲ” မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်း တော်ဝင်အမတ်ကြီးမုန့်၏ အမူအရာမှာ သိပ်မကောင်းပေ။ သူ၏စိုးရိမ်မှုကို ဖုံးကွယ်၍မရပေ။

“ဒါက ကြီးကြီးမားမား ကိစ္စမဟုတ်ပါဘူး။ ကျွန်တော့်နောက်ကို မကောင်းဆိုးဝါးဝိညာဉ်တစ်ကောင် လိုက်နေတာပါ။ ကျွန်တော် ဘယ်သွားသွား သူ လိုက်နေတယ်။ ကျွန်တော် ရက်အနည်းငယ်ကြာအောင် ကောင်းကောင်းမအိပ်နိုင်ခဲ့ဘူး။ နောက်ပိုင်းမှာတော့ ကျွန်တော် ဆရာမမော့ကို ရှာပြီး အပြင်ထွက်ပြီး အဲ့ဒီမကောင်းဆိုးဝါးဝိညာဉ်ကို ထွက်သွားအောင် လုပ်ခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် မြို့တော်ကို ပြန်လာတော့ ဆရာမော့က ကျွန်တော့်ရဲ့ကံကြမ္မာကို ဟောကြားခဲ့ပြီး အဆင်မပြေတဲ့ ကံဆိုးမှုနှစ်ခု ရှိတယ်လို့ ပြောခဲ့တယ်”

မုန့်ကျိဖန်သည် အလွန်အမင်း စိုးရိမ်ပူပန်ခြင်း မရှိသေးပေ။

သို့သော် တော်ဝင်အမတ်ကြီးမုန့်သည် ၎င်းကို အလေးအနက်ထားနေပြီဖြစ်၏။

မော့ချူးရှန်းတွင် မည်သို့သော နောက်ခံရှိသည်ကို သူ သိသည်။

ထိုသူသည် အိမ်ရှေ့စံမင်းသား၏ ဆရာတူအစ်မဖြစ်၏။ သူသည် အိမ်ရှေ့စံမင်းသားနှင့် ကောင်းမွန်သောဆက်ဆံရေးမရှိသောကြောင့် ဤတာအိုကျင့်ကြံသူကိုလည်း စေ့စေ့စပ်စပ် စုံစမ်းခဲ့သည်။ ဤပုဂ္ဂိုလ်သည် ရွှေယွဲ့တာအိုဘုရားကျောင်းမှ လာခဲ့၏။ ထိုဘုရားကျောင်းတွင် ဂုဏ်သတင်းများစွာ မရှိပုံပေါ်သော်လည်း လွန်ခဲ့သောနှစ် ၂၀ ကျော်က ထိုနေရာရှိ တာအိုဆရာမသည်လည်း နာမည်ကောင်းရခဲ့ဖူးသည်။

ထို့အပြင် မော့ချူးရှန်းသည် နန်းမြို့တော်သို့ ဝင်ရောက်လာကတည်းက လူများစွာ၏ကံကြမ္မာကို ဟောကြားခဲ့သည်။ သူမသည် အလွန်တိကျ၏။

သူသည် မော့ချူးရှန်း၏စွမ်းရည်ကို လုံးဝသံသယမဝင်ပေ။

သို့သော် ယခုအခါ ဤပုဂ္ဂိုလ်သည် သူ့သား၏ နှစ်ထပ်ကွမ်းကံဆိုးမှုကို ဟောကိန်းထုတ်ခဲ့သည်။

“မော့ချူးရှန်းက ဘာတွေ ထပ်ပြောသေးလဲ” တော်ဝင်အမတ်ကြီးမုန့်သည် အလွန်စိုးရိမ်နေ၏။

“သူဘာတွေ ထပ်ပြောသေးလဲ” မုန့်ကျိဖန်သည် ခေတ္တမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် “ဪ...သူမက ကျွန်တော်အသက်သုံးဆယ်အထိ အသက်မရှင်ဘူးလို့ ပြောခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ အဖေ၊ ကျွန်တော် လုံးဝမယုံပါဘူး။ ကျွန်တော့်ရဲ့ခန္ဓာကိုယ်ကို ကြည့်လိုက်ပါဦး၊ ဘယ်လောက်တောင် ကောင်းလဲ။ ကျွန်တော်က ရှဲ့မိသားစုရဲ့ သမီးအကြီးဆုံးလိုမျိုး အမေရဲ့ဝမ်းထဲကတည်းက ဖျားနာခဲ့တာမျိုးမှ မဟုတ်တာ”

လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ကိုင်ထားသော တော်ဝင်အမတ်ကြီးမုန့်၏ လက်မှာ တုန်ယင်သွား၏။

“ဘာလို့ ဒီလိုအရေးကြီးတဲ့ကိစ္စကို စောစောကတည်းက မပြောတာလဲ” တော်ဝင်အမတ်ကြီးမုန့်သည် ဒေါသထွက်နေ၏။

သူတကယ် ဒေါသထွက်နေခဲ့၏။ ဤကလေးသည် အရေးကြီးမှုကို မည်သို့ ဂရုမစိုက်နိုင်သနည်း။

“သူမက ကျွန်တော် အသက် ၃၀ မတိုင်ခင် သေနိုင်တယ်လို့ ပြောခဲ့တယ်။ အဖေ၊ သူက အိမ်ရှေ့စံမင်းသားဘက်က...” မုန့်ကျိဖန်၏အသံမှာ အနည်းငယ် ပိုနူးညံ့သွားသည်။

“ဒါဆို ဘာလို့ မင်းက သူ့ဆီကို ဗေဒင်သွားဟောခိုင်းတာလဲ။ ပြီးတော့လည်း ဘာလို့ မယုံရတာလဲ” တော်ဝင်အမတ်ကြီးမုန့်က ပြင်းပြင်းထန်ထန် ပြော၏၊ ထို့နောက် သူ၏အသံကို ဖြေလျှော့လိုက်၏။ “ငါ့သား၊ အိမ်ရှေ့စံမင်းသားရဲ့ နာမည်ဂုဏ်သတင်းက အလွန်မြင့်မားတယ်။ ဒီနှစ်တွေအားလုံးမှာ ငါသူ့ကြောင့် တော်တော်လေး ဒုက္ခရောက်ခဲ့ရတယ်မလား။ အကယ်၍ ဧကရာဇ်မင်းကြီးက သူ့ရဲ့သားအားလုံးကို တန်းတူဆက်ဆံခဲ့မယ်ဆိုရင် စတုတ္ထမင်းသားမှာ အခွင့်အရေးရှိနေဦးမှာပါ။ ဒါပေမဲ့ အခုတော့… အိမ်ရှေ့စံမင်းသားက ကောင်းကင်ပေါ်က နေမင်းကြီးလို ဖြစ်နေပြီ။ ဧကရာဇ်မင်းက သူ့ကို တော်ဝင်အမိန့်တော်စာတွေကိုတောင် အတည်ပြုခွင့် ပေးထားတာ…”

•••••