အခန်း ၄၀၀

အခန်း (၄၀၀) စားနပ်ရိက္ခာပြဿနာအတွက် ဖြေရှင်းချက်များ

ညတစ်ည ကုန်လွန်သွားခဲ့၏။

နှင်းနတ်ဘုရားမြို့သည် ပို၍ပင် ကမောက်ကမ ဖြစ်နေလေသည်။

ကျောက်လင်က မြို့ထဲရှိ ထောက်ပံ့ရေးပစ္စည်း အများစုကို လုယက်သွားခဲ့၏။

ထိုစဉ် အခွင့်ကောင်းယူကာ ထကြွလာကြသော အင်အားစုအသီးသီးသည် တစ်ညတာလုံး လုယက်ခြင်း၊ မီးရှို့ခြင်းနှင့် လူသတ်ခြင်းများကို ကျူးလွန်ခဲ့ကြပြီးနောက် တစ်မြို့လုံးကို ငရဲဘုံအလား ဖန်တီးခဲ့ကြရာ ပြည်သူများမှာ အထိတ်တလန့် ဖြစ်နေကြလေသည်။

ဤသို့ ထိတ်လန့်ရခြင်း၏ အဓိကအကြောင်းရင်းမှာ မြို့တွင်း၌ စားနပ်ရိက္ခာ ပြတ်လပ်သွားခြင်းကြောင့် ဖြစ်၏။

ကောင်းကင်ယံသည် ယခုမှ စတင်လင်းလက်လာခဲ့သည်။

နှင်းနတ်ဘုရားမြို့ တစ်မြို့လုံး ငိုကြွေးသံများဖြင့် ပြည့်နှက်နေ၏။

"သေစမ်း... ငါတို့ဆီမှာ စားစရာ မရှိတော့ဘူးဟ..."

"အဲ့ဒီခွေးသူခိုးတွေက ငါ့မိသားစု စုဆောင်းထားတဲ့ နောက်ဆုံးကျန်တဲ့ စားနပ်ရိက္ခာလေးကိုတောင် ခိုးသွားကြတာ..."

"ငါ့အိမ်လေးလည်း အကုန်မီးလောင်သွားပြီ... ငါ ဘယ်လို ရှေ့ဆက်အသက်ရှင်ရမှာလဲ..."

"အစေခံတွေ အကုန်လုံးကို စုပြီး နှင်းနတ်ဘုရားမြို့ကနေ ချက်ချင်း ထွက်သွားကြမယ်... အခုနေရာက လူတွေနေဖို့ သင့်တော်တဲ့နေရာ မဟုတ်တော့ဘူး..."

"ညီအစ်ကိုတို့... မနေ့ညက ငါတို့ လုလာတာ မလောက်သေးဘူး... ဒီနေ့ နောက်တစ်ခေါက် ထပ်သွားလုကြရအောင်..."

"..."

နှင်းနတ်ဘုရားမြို့၏ နေရာအနှံ့အပြားမှ အသံအမျိုးမျိုး ထွက်ပေါ်လာခဲ့၏။

"မဖြစ်ဘူး... ငါတို့မှာ စားစရာ မရှိတော့ဘူး... နန်းတော်ကို သွားကြမယ်... ဧကရာဇ်မင်းမြတ်ဆီမှာ သေချာပေါက် နည်းလမ်းရှိမှာပဲ..."

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် တစ်စုံတစ်ယောက်က ထိုသို့အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။

ထို့နောက် နှင်းနတ်ဘုရားမြို့ရှိ ပြည်သူများက ဤစကားကို ယုံကြည်သွားကြသည့်အလား ၎င်းတို့၏ မိသားစုများနှင့်အတူ နန်းတော်ဆီသို့ အပြေးအလွှား သွားခဲ့ကြ၏။

၎င်းတို့တွင် စားနပ်ရိက္ခာ ပြတ်လပ်နေပြီဖြစ်ရာ အသက်ရှင်သန်ရန် တစ်ခုတည်းသော နည်းလမ်းမှာ အခြားမြို့များမှ ကောက်နှံများ သယ်ယူနိုင်ရန် ဧကရာဇ်မင်းမြတ်အား အကူအညီတောင်းရန်သာ ရှိတော့သည်။

မကြာမီမှာပင် နန်းတော်သို့ဝင်ရာ တစ်ခုတည်းသော ဝင်ပေါက်တွင် လူများ တောင်ကြီးများသဖွယ် ပြည့်နှက်သွားခဲ့၏။

အနည်းဆုံး လူသောင်းနှင့်ချီ၍ ထိုနေရာတွင် ငိုကြွေးအော်ဟစ်နေကြလေသည်။

"အရှင်မင်းမြတ်... ကျွန်တော်မျိုးတို့ ဆာလောင်လွန်းလို့ သေပါတော့မယ်..."

"အရှင်မင်းမြတ်... ကျေးဇူးပြုပြီး စပါးကျီတွေကို ဖွင့်ပေးပါ... ကျွန်တော်မျိုးတို့ ဆာလောင်နေပါပြီ..."

"အရှင်မင်းမြတ်..."

ဤလူများအားလုံးက အကူအညီတောင်းခံနေကြခြင်းဖြစ်၏။

ထိုစဉ် အပြင်ဘက်မှ လူအုပ်ကြီးကလည်း ဆက်လက်ရောက်ရှိလာကြရာ နန်းတော်ကို လုံးဝ ပိတ်ဆို့သွားစေခဲ့သည်။

တောင်တန်း၏ မြောက်ဘက်ခြမ်းရှိ နှင်းနတ်ဘုရားနန်းတော်တွင်ဖြစ်၏။

အကြံပေးအမတ်ကြီးတာ့ဝါက ရေခဲကန်ပေါ်တွင် ရပ်နေကြသော ရေခဲသခင် တစ်ထောင်ကျော်ကိုကြည့်ကာ ကျေနပ်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်လေသည်။

"နှင်းနတ်ဘုရားနန်းတော်ရဲ့ တပည့်တွေအားလုံး ငါ့အမိန့်ကို နားထောင်ကြ... နှင်းနတ်ဘုရားမြို့မှာ စည်းကမ်းတွေ ပျက်ပြားနေပြီ... ကောင်းဖန်နိုင်ငံရဲ့ အစောင့်အရှောက်ဂိုဏ်းအနေနဲ့ ငါတို့ နှင်းနတ်ဘုရားနန်းတော်က ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ပြီး စည်းကမ်းတွေကို ပြန်လည်ထိန်းသိမ်းရမယ့်အချိန် ရောက်ပြီ..."

"မင်းတို့ လူတစ်ထောင်က အဖွဲ့ဆယ်ဖွဲ့ခွဲပြီး နှင်းနတ်ဘုရားမြို့ရဲ့ ခရိုင်ဆယ်ခုဆီ ချက်ချင်းသွားကာ ပရမ်းပတာဖြစ်နေတာတွေ အားလုံးကို နှိမ်နင်းကြ..."

"မင်းတို့ဆီက သတင်းကောင်းကို ငါ စောင့်နေမယ်..."

အကြံပေးအမတ်ကြီးတာ့ဝါက အမိန့်ပေးလိုက်၏။

အကယ်၍ နှင်းနတ်ဘုရားမြို့သာ ကမောက်ကမ ဖြစ်သွားပါက ကောင်းဖန်နိုင်ငံ၏ အခြေခံအုတ်မြစ် တုန်လှုပ်သွားပေလိမ့်မည်။ ယခုမှ နဝမအဆင့် အစဦးအဆင့်သို့ ကျဆင်းသွားသော အကြံပေးအမတ်ကြီး တာ့ဝါမှာလည်း နယ်ပယ်ကျဆင်းသွားပြီး အဋ္ဌမအဆင့် ရေခဲသခင် ဖြစ်သွားနိုင်ပေသည်။

အများပြည်သူအတွက်ရော ကိုယ်ရေးကိုယ်တာအတွက်ပါ အကြံပေးအမတ်ကြီး တာ့ဝါသည် ပါဝင်ကူညီရမည်သာဖြစ်၏။

"ဟုတ်ကဲ့ပါ နန်းတော်သခင်..."

ရေခဲစစ်သည် တစ်ထောင်ကျော်က ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်ပြီး လေထဲသို့ ပျံတက်ကာ နှင်းနတ်ဘုရားမြို့ဆီသို့ ပျံသန်းသွားကြလေသည်။

ထို့နောက် အကြံပေးအမတ်ကြီး တာ့ဝါသည် ဖြစ်ရပ်တစ်ခုလုံးကို ကြီးကြပ်ရန် လေထဲသို့ ပျံတက်သွားခဲ့သည်။

ထိုရေခဲစစ်သည် တစ်ထောင်ကျော်သည် နှင်းနတ်ဘုရားမြို့၏ ဒေသအသီးသီးသို့ ဆင်းသက်ပြီးနောက် အံ့အားသင့်သွားသော အမူအရာများကို ပြသလိုက်ကြ၏။

အကြောင်းမှာ ဤဒေသများရှိ လူအများစုမှာ ရှင်းလင်းသွားပြီး နန်းတော်ဆီသို့ အုပ်စုလိုက် ထွက်သွားကြသောကြောင့်ဖြစ်သည်။

သာမန်ပြည်သူများအကြားတွင် မည်သည့်တိုက်ပွဲမှ မရှိသဖြင့် ရေခဲစစ်သည်များမှာ ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ရန် အခြေအနေ မရှိခဲ့ပေ။

လူအားလုံးသည် နန်းတော်ဆီသို့ အပြေးအလွှား သွားနေကြလေသည်။

လေထဲမှ ကြည့်နေသော အကြံပေးအမတ်ကြီးတာ့ဝါမှာ အံ့အားသင့်သွားခဲ့ရပြီး ဤအခြေအနေက သူ့အား လုံးဝ မှင်တက်သွားစေခဲ့၏။

မူလက နှင်းနတ်ဘုရားမြို့ရှိ အင်အားစုအသီးသီး ဆက်လက် တိုက်ခိုက်နေကြလိမ့်မည်ဟု ထင်ထားခဲ့ရာ နှင်းနတ်ဘုရားနန်းတော်၏ ရေခဲစစ်သည်များကို အသုံးပြု၍ အမှောင်အင်အားစုအသီးသီးကို နှိမ်နင်းရန် ရည်ရွယ်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် ယခုအခါ တစ်မြို့လုံးတွင် စားနပ်ရိက္ခာ ပြတ်လပ်နေသဖြင့် အင်အားစုအသီးသီးက တိုက်ခိုက်ခြင်းကို ရပ်တန့်လိုက်ကြပြီး ဧကရာဇ်မင်းမြတ်ထံမှ ကောက်နှံများ ထုတ်ပေးရန် တောင်းဆိုရန်အတွက် နန်းတော်ဆီသို့ ပြေးသွားနေကြပြီ ဖြစ်၏။

"ကောက်နှံတွေကို ဘယ်သူ ခိုးသွားတာလဲ..."

ကောင်းကင်ယံထက်တွင် အကြံပေးအမတ်ကြီးတာ့ဝါက တွေဝေစွာဖြင့် သူ့ကိုယ်သူ မေးခွန်းထုတ်လိုက်လေသည်။

အကြံပေးအမတ်ကြီး တာ့ဝါတစ်ယောက် ဘာတွေဖြစ်နေသလဲဟု တွေးတောနေစဉ် ရုတ်တရက် ပါးစပ်ဟကာ သွေးတစ်လုတ် အန်ချလိုက်၏။

"ငါ့စွမ်းအားတွေ ထပ်ပြီး အားနည်းသွားပြန်ပြီ..."

"ခက်ခဲလှချည်လား... နှင်းနတ်ဘုရားမြို့အပြင် မဟာချင်မင်းဆက်ရဲ့ ကျင့်ကြံသူတွေက တခြားမြို့တွေမှာပါ ပြဿနာရှာနေကြတာပဲ..."

ရုတ်တရက် အကြံပေးအမတ်ကြီးတာ့ဝါက တစ်စုံတစ်ခုကို သဘောပေါက်သွားပြီး သူ၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် အလွန်အမင်း စိုးရိမ်ပူပန်သွားလေသည်။

နှင်းနတ်ဘုရားမြို့တွင် နှင်းနတ်ဘုရားနန်းတော်၏ ကျေးဇူးကြောင့် အကြံပေးအမတ်ကြီး တာ့ဝါသည် တည်ငြိမ်မှုကို ထိန်းသိမ်းထားနိုင်ခြင်း ဖြစ်၏။

သို့သော် ကောင်းဖန်နိုင်ငံရှိ အခြားမြို့များသာ ပြိုကျသွားပါက ၎င်းသည် ကောင်းဖန်နိုင်ငံ အမှန်တကယ် ပြိုကွဲသွားခြင်းနှင့် တူညီပေလိမ့်မည်။

ထို့ကြောင့် ကောင်းဖန်နိုင်ငံ၏ ကံကြမ္မာမှာ လက်တွေ့တွင် အဆုံးအဖြတ် ပေးခံလိုက်ရပြီ ဖြစ်သည်။

ထိုသို့ဆိုလျှင် အကြံပေးအမတ်ကြီးတာ့ဝါ၏ နယ်ပယ်သည် အဋ္ဌမအဆင့်သို့ ကျဆင်းသွားပေလိမ့်မည်။

"မဖြစ်ဘူး... ဒါကို အဖြစ်ခံလို့မရဘူး..."

အကြံပေးအမတ်ကြီးတာ့ဝါ၏ ကျောရိုးတစ်လျှောက် စိမ့်တက်သွားကာ ဤအဖြစ်အပျက်ကို လက်ပိုက်ကြည့်မနေနိုင်တော့ပေ။

ချက်ချင်းပင် အကြံပေးအမတ်ကြီးက ရေခဲသလင်းကျောက် တံဆိပ်ပြားတစ်ခုကို ထုတ်ယူ၍ လေထဲသို့ ပစ်တင်လိုက်၏။

ထိုရေခဲသလင်းကျောက် တံဆိပ်ပြားသည် လေထဲတွင် မျက်စိကျိန်းလောက်သော အလင်းလုံးတစ်ခုအဖြစ် တောက်ပသွားပြီး ရေခဲနဂါးတစ်ကောင်၏ ပုံသဏ္ဍာန်သို့ ပြောင်းလဲသွားလေသည်။

မြို့တွင်းရှိ ပရမ်းပတာ အခြေအနေများကို နှိမ်နင်းနေကြသော ရေခဲစစ်သည် တစ်ထောင်ကျော်သည် ကောင်းကင်ယံရှိ ရေခဲနဂါးပုံရိပ်ယောင်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ လေထဲသို့ ချက်ချင်းပျံတက်လာကြပြီး အကြံပေးအမတ်ကြီး တာ့ဝါထံသို့ ရောက်ရှိလာကြ၏။

အကြံပေးအမတ်ကြီး တာ့ဝါက ထိုရေခဲစစ်သည် တစ်ထောင်ကို ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်လုံးထဲတွင် သနားကြင်နာမှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားသော်လည်း လျင်မြန်စွာပင် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

ဤရေခဲစစ်သည် တစ်ထောင်သည် ကောင်းဖန်နိုင်ငံ၏ အရည်အသွေးမြင့် ရေခဲစစ်သည်များ၏ နောက်ဆုံးအသုတ် ဖြစ်သည်ဟု ဆိုနိုင်ပေသည်။

အကယ်၍ ၎င်းတို့သည် အခြားမြို့များရှိ ပရမ်းပတာ အခြေအနေများကို နှိမ်နင်းရန် ထွက်သွားပြီး ထိုအကျိုးဆက်ကြောင့် သေဆုံးသွားခဲ့ရပါက ကောင်းဖန်နိုင်ငံ၏ ရေခဲစစ်သည်များမှာ အန္တရာယ်ရှိသော အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိသွားပေလိမ့်မည်။

အမွေအနှစ်များ ဆုံးရှုံးပြီး အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ဖြစ်သွားခဲ့လျှင်ပင် ယခုအခြေအနေသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိရန် အနည်းဆုံး ရာစုနှစ်တစ်ခုကြာ အချိန်ယူရပေမည်။

သို့သော် အကြံပေးအမတ်ကြီး တာ့ဝါအနေဖြင့် ကောင်းဖန်နိုင်ငံ၏ နိုင်ငံတော်ဖွဲ့စည်းပုံ ပြိုကွဲသွားသည်ကို မကြည့်ရက်နိုင်ဘဲ ၎င်း၏ အကျိုးဆက်များကိုလည်း လုံးဝ ခံနိုင်ရည်ရှိမည် မဟုတ်ပေ။

"ရေခဲစစ်သည် အားလုံး ငါ့အမိန့်ကို နားထောင်ကြ... မင်းတို့ လူတစ်ထောင်က အဖွဲ့တစ်ရာစီခွဲပြီး ကောင်းဖန်နိုင်ငံရဲ့ မြို့တစ်ရာဆီကို သွားကြ..."

"အဲ့မြို့တွေကလည်း ပရမ်းပတာ ဖြစ်နေတယ်... မင်းတို့ အဲ့ဒီကိုရောက်ရင် ပြဿနာရှာတဲ့ ဘယ်သူ့ကိုမဆို သတ်ပစ်ရမယ်..."

အကြံပေးအမတ်ကြီး တာ့ဝါက အမိန့်ပေးလိုက်၏။

"နားလည်ပါပြီ..."

ဤရေခဲစစ်သည်များသည် အကြံပေးအမတ်ကြီး တာ့ဝါ၏ အမိန့်ကို အနည်းငယ်မျှ တွန့်ဆုတ်ခြင်းမရှိဘဲ နာခံခဲ့ကြလေသည်။

ချက်ချင်းပင် ရေခဲစစ်သည် တစ်ထောင်သည် ၎င်းတို့၏ ခွန်အားအလိုက် ဆယ်ယောက်တစ်ဖွဲ့စီ ခွဲကာ ပျံသန်းထွက်ခွာသွားကြ၏။

အကြံပေးအမတ်ကြီး တာ့ဝါက ရေခဲစစ်သည်အားလုံး ထွက်ခွာသွားသည်ကို စောင့်ကြည့်ပြီးနောက် နန်းတော်ထဲသို့ လျှပ်တစ်ပြက် ဝင်ရောက်သွားလေသည်။

နန်းတွင်းညီလာခံထဲတွင်ဖြစ်၏။

ဧကရာဇ် တန်းနျီဟုန်ဖေးသည် နဂါးပလ္လင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေပြီး သူ၏အောက်တွင် မှူးမတ်တစ်ရာနီးပါး ရပ်နေကြသည်။

တန်းနျီဟုန်ဖေးမှာ ဒေါသထွက်နေသော်လည်း မည်သို့လုပ်ရမည်ကို မသိဘဲ ဖြစ်နေ၏။

တန်းနျီဟုန်ဖေးသည် နန်းတော်အပြင်ဘက်ရှိ ဆူပူအုံကြွမှုများကို သိရှိနေပြီ ဖြစ်သော်လည်း သူ၏ထံတွင် မည်သည့် တန်ပြန်တိုက်ခိုက်ရေး နည်းဗျူဟာမှ မရှိပေ။

နှင်းနတ်ဘုရားမြို့သည် အင်ပါယာမြို့တော်ဖြစ်သည့်အားလျော်စွာ လူဦးရေ သုံးသန်း၏ နေထိုင်ရာ အိမ်ဖြစ်လေသည်။

မနေ့က ဖြစ်ပွားခဲ့သော ပရမ်းပတာ အခြေအနေများနှင့် လူရာပေါင်းများစွာ သေဆုံးခဲ့ပြီးနောက်တွင်ပင် ဤနေရာ၌ လူနှစ်သန်းကျော် နေထိုင်လျက်ရှိသေး၏။

ဤမျှများပြားသော လူများအတွက် စားနပ်ရိက္ခာ ထောက်ပံ့ပေးရန်မှာ ဧကရာဇ်မင်းမြတ်ပင်လျှင် မစီမံနိုင်ပေ။

အောက်ဖက်ရှိ မှူးမတ်များမှာလည်း ဘာလုပ်ရမှန်း လုံးဝမသိဘဲ အချင်းချင်း တီးတိုးပြောဆိုနေကြလေသည်။

အကြံပေးအမတ်ကြီးတာ့ဝါက လျှပ်တစ်ပြက် ပေါ်လာခဲ့၏။

"အကြံပေးအမတ်ကြီး..."

တန်းနျီဟုန်ဖေးသည် အကြံပေးအမတ်ကြီး တာ့ဝါ ပေါ်လာသည်ကို မြင်သောအခါ သူ၏ မျက်လုံးထဲတွင် ဝမ်းမြောက်မှုနှင့် မျှော်လင့်ချက်များဖြင့် မတ်တပ်ရပ်လိုက်သည်။ ယခုအခါတွင် သူသည် ဤစွမ်းအားကြီးမားသော နဝမအဆင့် သိုင်းပညာရှင်ကိုသာ အားကိုးနိုင်တော့၏။

မှူးမတ်များက ချက်ချင်းပင် တိတ်ဆိတ်သွားကြပြီး အားလုံးက အကြံပေးအမတ်ကြီး တာ့ဝါကို စိုက်ကြည့်နေကြလေသည်။

"အရှင်မင်းမြတ်... ကျွန်တော်မျိုး ရေခဲစစ်သည် အားလုံးကို စေလွှတ်လိုက်ပါပြီ... ရက်အနည်းငယ်အတွင်းမှာ ဝန်းကျင်ဒေသတွေဆီကနေ ကောက်နှံအချို့ကို မြို့ထဲ ပြန်သယ်လာနိုင်မယ်လို့ မျှော်လင့်ရပါတယ်..."

"ဒါပေမယ့် နှင်းနတ်ဘုရားမြို့ရှိ လက်ရှိ စားနပ်ရိက္ခာပြဿနာက စိန်ခေါ်မှုများ မရှိဘဲတော့ မဟုတ်ပါဘူး..."

"မြို့တွင်းရှိ ပြည်သူအများစုက ခွေးတွေနဲ့ တိရစ္ဆာန်တွေကို မွေးမြူတတ်တဲ့ အကျင့်ရှိကြပါတယ်... အရှင်မင်းမြတ်အနေနဲ့ မြို့ထဲရှိ တိရစ္ဆာန်အားလုံးကို စုဆောင်းပြီး သတ်ဖြတ်ကာ ၎င်းတို့ကို တစ်နေ့တစ်နပ်စာအတွက် အသားဝေငှပေးဖို့ အမိန့်ပေးရန်သာ လိုအပ်ပါတယ်..."

"ဒီနည်းဖြင့် ငါးရက်လောက် ဖြတ်သန်းနိုင်သမျှ ကာလပတ်လုံး နှင်းနတ်ဘုရားနန်းတော်ရဲ့ ရေခဲစစ်သည်များက အရေးပေါ်အခြေအနေကို ဖြေရှင်းဖို့ ဝန်းကျင်ဒေသများဆီမှ စားနပ်ရိက္ခာအချို့ကို ပြန်လည် သယ်ယူလာနိုင်ပါလိမ့်မယ်..."

အကြံပေးအမတ်ကြီး းတာ့ဝါက ဤသို့ တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်၏။

ဤစကားကို ကြားသောအခါ တန်းနျီဟုန်ဖေး၏ မျက်လုံးများက အရောင်လက်သွားခဲ့သည်။ ၎င်းမှာ အမှန်တကယ်ပင် ကောင်းမွန်သော အကြံဉာဏ်တစ်ခု ဖြစ်လေသည်။