အခန်း ၄၀၁

အခန်း (၄၀၁) ထောက်ပံ့ရေးပစ္စည်းများကို ပထမဆုံး ယူဆောင်လာသူ

"တစ်ညတာ လုယက်ပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ ငွေပြား သန်းငါးဆယ် ထပ်ရခဲ့ပြီ..."

မိုးလင်းသောအခါ ကျောက်လင်က ဂူထဲတွင် ခေတ္တမျှ အိပ်စက်လိုက်ပြီး သူ၏ အသိစိတ်က စနစ်နေရာလွတ်ထဲသို့ ချက်ချင်း ဝင်ရောက်သွား၏။

စနစ်နေရာလွတ်ထဲ၌ ငွေပြား သန်းငါးဆယ်အပြင် အခြားသော ရတနာများ၊ အစားအသောက်များ၊ ကိရိယာတန်ဆာပလာများနှင့် တန်ဖိုးကြီးမားသော ပစ္စည်းအမြောက်အမြားလည်း ရှိနေသည်။

ဤထောက်ပံ့ရေးပစ္စည်းများအားလုံးကိုသာ ရောင်းချလိုက်လျှင် ငွေပြား သန်းတစ်ရာခန့် ရနိုင်ပေလိမ့်မည်။

"နိုင်ငံ့ကပ်ဘေးကနေ အမြတ်ထုတ်ရတာက ပိုပြီး ကျေနပ်စရာကောင်းသေးတယ်..."

ကျောက်လင်က ပျော်ရွှင်စွာ ပြုံးလိုက်၏။ ထို့နောက် သူ၏ စိတ်ထဲမှနေ၍ အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

"စနစ်... ငွေကြေးအားလုံးကို စနစ်အမှတ်အဖြစ် ပြောင်းလဲလိုက်..."

စနစ်အမှတ် - ၉၅,၂၁၁,၀၀၀,၀၀၀

စနစ်အမှတ်များက ဘီလီယံကိုးဆယ်ကျော်အထိ ရောက်ရှိသွားပြီဖြစ်ကာ ဘီလီယံတစ်ရာ အမှတ်အသားသို့ ရောက်ရှိရန် နီးကပ်နေပြီဖြစ်သည်။

ဤမျှများပြားသော စနစ်အမှတ်များဖြင့် သူ၏ ပိုင်နက်အတွင်းရှိ အလုပ်ရုံနှစ်ထောင်ကျော်အတွက် ထုတ်လုပ်ရေးလိုင်း ကိရိယာအားလုံးကို ဝယ်ယူနိုင်သည့်အပြင် ယွီရွှေခရိုင်ရှိ ထန်ရှန်းလမ်းနှင့် လျန်ရှီးစီရင်စုရှိ ကုန်တိုက်အတွက် အလှဆင်ပစ္စည်းများ အားလုံးကိုလည်း ဝယ်ယူနိုင်ပေမည်။

ထိုအချိန်တွင် ကျောက်လင်က နောက်ဆုံး၌ စိတ်သက်သာရာ ရသွား၏။

သူသည် သူ၏ စီးပွားရေးအင်ပါယာအတွက် မူလရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုကို ရှာဖွေနိုင်ခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

ထိုအချိန်မှစ၍ ကျောက်လင်က မဟာချင်မင်းဆက် တစ်ခွင်လုံးတွင် စီးပွားရေးလမ်းကြောင်းများ ချဲ့ထွင်ရန် အဓိကအားထုတ်မှုများကို အာရုံစိုက်နိုင်တော့မည်ဖြစ်သည်။

ချက်ချင်းပင် ကျောက်လင်က ဂူထဲမှ ပျံသန်းထွက်ခွာလာပြီး နှင်းနတ်ဘုရားမြို့၏ အထက်ကောင်းကင်ယံသို့ ရောက်ရှိသွား၏။

"အစားအစာမရှိဘဲနဲ့ လူနှစ်သန်းကျော်က နန်းတော်ကို ဝိုင်းထားကြတယ်..."

"လောလောဆယ် နှင်းနတ်ဘုရားမြို့မှာ အချိန်ဖြုန်းနေစရာ မလိုတော့ဘူး..."

"အခုကစပြီး လုယက်ထားတဲ့ ထောက်ပံ့ရေးပစ္စည်းတွေ အားလုံးကို ဖုန်းလန်မြို့ဆီ ပြန်သယ်သွားရမယ်..."

နှင်းနတ်ဘုရားမြို့အတွင်းရှိ အခြေအနေကို မြင်တွေ့ပြီးနောက် ကျောက်လင်က ဆုံးဖြတ်ချက်ချလိုက်သည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ နန်းတော်ထဲတွင် အစွမ်းထက်သော အစီအရင်တစ်ခု ရှိနေမည်မှာ သေချာပြီး ကျောက်လင်က ယခုအချိန်၌ နန်းတွင်းရတနာတိုက်ကို ခိုးယူရန် နန်းတော်ထဲသို့ ခိုးမဝင်ချင်သေးပေ။

ကောင်းဖန်နိုင်ငံ အမှန်တကယ် ပြိုလဲသွားသောအခါ နန်းတော်က ကျိန်းသေပေါက် ကျူးကျော်ခံရပေလိမ့်မည်။ ထိုအခါမှသာ ကျောက်လင်က နန်းတော်ထဲသို့ ဝင်ရောက်ကာ နန်းတွင်းရတနာတိုက်မှ ရတနာများအားလုံးကို လုယက်ယူငင်ပေမည်။

ချက်ချင်းပင် ကျောက်လင်က ဟင်းလင်းပြင်ပုတီးစေ့ကို ထုတ်ယူလိုက်၏။

"ပြန်မယ်..."

အတွေးတစ်ချက်ဖြင့် ကျောက်လင်၏ ခန္ဓာကိုယ်က ပျောက်ကွယ်သွားပြီး သူသည် တည်နေရာပြောင်းရွှေ့သွားခြင်း ခံလိုက်ရသည်။

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် ကျောက်လင်က ဟင်းလင်းပြင်တံခါး တပ်ဆင်ထားသည့် ဝမ့်ရှန်းတောင်တန်းရှိ ဂူထဲမှ ထွက်ပေါ်လာ၏။

ထို့နောက် ချက်ချင်းပင် ကျောက်လင်က နဂါးပျံသင်္ဘောတစ်စင်းကို ထုတ်လွှတ်လိုက်ပြီး ၎င်းပေါ်တွင် ထောက်ပံ့ရေးပစ္စည်းများကို အပြည့် တင်လိုက်သည်။

"ဒီသင်္ဘောပေါ်က ထောက်ပံ့ရေးပစ္စည်းတွေ အားလုံးကိုသာ ရောင်းလိုက်မယ်ဆိုရင် အနည်းဆုံး ငွေပြား သန်းဆယ်ဆယ်လောက် ရမှာပဲ..."

နဂါးပျံသင်္ဘောပေါ်တွင် အပြည့်တင်ထားသော ထောက်ပံ့ရေးပစ္စည်းများကို ကြည့်ကာ ကျောက်လင်က ယုံကြည်မှုရှိစွာဖြင့် ပြောလိုက်၏။

ထို့နောက် ကျောက်လင်က ယာဉ်မောင်းခုံတွင် ထိုင်လိုက်ကာ သူ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ကို ကိုယ်တိုင် လမ်းကြောင်းပေးလိုက်ပြီး နဂါးပျံသင်္ဘောကို လေထဲသို့ ပျံသန်းစေကာ ဆယ်လီကျော် ဝေးကွာသော ဖုန်းလန်မြို့ဆီသို့ ဦးတည်သွားလေသည်။

ဤသည်ကား ယခုအချိန်တွင် ဖုန်းလန်မြို့၏ အနောက်ဘက် မျှော်စင်မှ မြင်ကွင်းပင် ဖြစ်သည်။

မြို့စား လျန်မန်စုန့်နှင့် မြို့စောင့်တပ် စစ်သူကြီး ချောင်ကျွင်းရီတို့က အတူတကွ ရပ်နေကြပြီး မြို့ပြင်ရှိ မြင်ကွင်းကို တည်ငြိမ်စွာ ကြည့်ရှုနေကြ၏။

ကောင်းဖန်စစ်တပ် ဆုတ်ခွာသွားကတည်းက ဖုန်းလန်မြို့ရှိ အကျပ်အတည်းက ပြေလည်သွားခဲ့ပြီး နေရာအသီးသီးရှိ လူများက ယခုအခါ ပုံမှန်ဘဝသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားကာ မြို့တံခါးများတွင် လွတ်လပ်စွာ သွားလာနိုင်ပြီဖြစ်သည်။

"မင်းသမီးနဲ့ အဲ့ဒီဒုတိယမျိုးဆက် စစ်သူကြီးတွေ ကောင်းဖန်နိုင်ငံကို ရောက်နေတာ အခုဆို နှစ်ရက်တောင် ရှိနေပြီ..."

"သူတို့တွေ ကောင်းဖန်နိုင်ငံထဲမှာ အန္တရာယ်တစ်ခုခုများ ကြုံတွေ့နေရမလား မသိဘူး..."

ထိုအခိုက်တွင် လျန်မန်စုန့်က တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်၏။

ဤလူများအားလုံးက အဆင့်အတန်းမြင့်မားသူများဖြစ်ကြပြီး သူတို့အားလုံးက ဖုန်းလန်မြို့မှ လာကြခြင်းဖြစ်သည်။ အကယ်၍ ကောင်းဖန်နိုင်ငံတွင် တစ်စုံတစ်ရာ ဖြစ်ပွားခဲ့ပါက ဤသူတို့နှစ်ဦးလည်း တာဝန်ယူရပေလိမ့်မည်။

"မြို့စားမင်း... သူတို့က မင်းသမီးနဲ့ စစ်သူကြီးချုပ်ကြီးတွေရဲ့ သွေးသားဆက်ခံသူတွေလေ... သူတို့တွေ စစ်မြေပြင်ကို အစွမ်းထက်တဲ့ ရတနာအချို့ ယူလာခဲ့ကြမှာ သေချာတယ်..."

"စိတ်မပူပါနဲ့... သူတို့ အဆင်ပြေမှာပါ..."

စစ်သူကြီး ချောင်ကျွင်းရီက အတော်လေး တည်ငြိမ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

ဤသည်က အမှန်တကယ်ပင်ဖြစ်၏။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ဤလူများက အနာဂတ်တွင် မဟာချင်မင်းဆက်၌ အရေးပါသော အရာရှိများ ဖြစ်လာကြမည်ဖြစ်ပြီး သူတို့၏ ဖခင်များက သူတို့ကို လွယ်လွယ်ကူကူ သေဆုံးခွင့်ပြုမည် မဟုတ်ပေ။

"အခု ကျောက်လင်နဲ့ပတ်သက်ပြီးတော့ ငါ အတော်လေး သိချင်နေတယ်... သူ ကောင်းဖန်နိုင်ငံထဲ ရောက်သွားရင် ပြဿနာတစ်ခုခုများ ဖန်တီးမလားဆိုတာပဲ..."

ရုတ်တရက် မြို့စား လျန်မန်စုန့်က အေးအေးဆေးဆေး ပြောလိုက်၏။

ပြီးခဲ့သည့်အကြိမ်က ကျောက်လင် ယူဆောင်လာသော ဟန်အင်ပါယာ မောင်းထိုက်အရက်နှင့် ရွှေသစ်ရွက်စီးကရက်တို့က လျန်မန်စုန့်၏ အမြင်ကို ကျယ်ပြန့်စေခဲ့ပြီး သူ့အပေါ် နက်ရှိုင်းသော အထင်အမြင်တစ်ခုကို ချန်ထားရစ်ခဲ့သည်။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ လျန်မန်စုန့်၌ ကျောက်လင်သည် သာမန်သေမျိုးမဟုတ်ဘဲ မဟာချင်မင်းဆက်တွင် ကျိန်းသေပေါက် နာမည်ကျော်ကြားလာမည်ဟု ထင်မြင်ချက် ရှိနေသည်။

"သူက... တကယ့်ကို ထူးခြားတဲ့သူပဲ..."

"သူက နယ်ခြားစောင့်တပ်စစ်သား တစ်ရာတည်းနဲ့ ကောင်းဖန်စစ်တပ်ရဲ့ ထောက်ပံ့ရေးတပ်ကို ရဲရဲဝံ့ဝံ့ ဝင်တိုက်ခဲ့ပြီး ထောက်ပံ့ရေးစစ်သည် သုံးထောင်ကိုတောင် ကိုယ်တိုင် သတ်ပစ်ခဲ့တယ်လို့ ငါ ကြားထားတယ်..."

"သူ့မှာ ဆဋ္ဌမအဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်ရဲ့ စွမ်းအားရှိပြီး အစွမ်းထက်တဲ့ ရတနာတွေကိုလည်း ပိုင်ဆိုင်ထားတယ်လို့ ငါ ခန့်မှန်းရတယ်..."

"ကျောက်လင်သာ ကောင်းဖန်နိုင်ငံကို သွားမယ်ဆိုရင် သူ ထောက်ပံ့ရေးပစ္စည်း အများကြီး ကျိန်းသေရမှာပဲ..."

စစ်သူကြီး ချောင်ကျွင်းရီက တည်ငြိမ်နေဆဲဖြစ်ကာ ကျောက်လင်အပေါ် နက်ရှိုင်းသော အထင်အမြင်တစ်ခု ရှိကြောင်း ညွှန်ပြလျက် ပြောလိုက်၏။

သူတို့နှစ်ဦး စကားပြောနေစဉ်မှာပင် အဝေးမှ အနက်ရောင်အစက်တစ်ခု ပေါ်လာပြီး လျင်မြန်စွာ ကြီးမားလာကာ ဖုန်းလန်မြို့ အဆောက်အအုံ၏ အထက်သို့ ရောက်ရှိလာသည်။

"နဂါးပျံသင်္ဘော..."

လျန်မန်စုန့်နှင့် စစ်သူကြီး ချောင်ကျွင်းရီ နှစ်ဦးစလုံးက ၎င်းကို မှတ်မိသွားပြီး တပြိုင်နက်တည်း အော်ဟစ်လိုက်ကြ၏။

"ဘယ်သူကများ ထောက်ပံ့ရေးပစ္စည်းတွေကို ပထမဆုံး ယူလာတာလဲ မသိဘူး..."

ထိုအခိုက်တွင် မြို့စား လျန်မန်စုန့်က သိချင်စိတ်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

လျန်မန်စုန့်နှင့် စစ်သူကြီး ချောင်ကျွင်းရီတို့သာ သိချင်နေကြသည် မဟုတ်ဘဲ မြို့တံခါးဝတွင် စုရုံးနေကြသော ကုန်သည်အများအပြားကလည်း စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် မတ်တတ်ရပ်လိုက်ကြပြီး ကောင်းကင်ပေါ်ရှိ နဂါးပျံသင်္ဘောကို စိုက်ကြည့်နေကြ၏။

မင်းဆက်တစ်ခွင်မှ ကုန်သည်များ၊ ကုန်သည်ယာဉ်တန်းများနှင့် ကုန်သည်မဟာမိတ်အဖွဲ့များအားလုံးက နိုင်ငံစစ်ပွဲကို အခွင့်ကောင်းယူကာ ထောက်ပံ့ရေးပစ္စည်းအချို့ကို ပြန်လည်ရောင်းချပြီး စစ်ပွဲမှ ကြီးမားသော ဓနဥစ္စာကို ရှာဖွေချင်နေကြသည်။

ဤသည်ကား ပထမဆုံး ပြန်လည်ရောက်ရှိလာသော နဂါးပျံသင်္ဘောပင် ဖြစ်သည်။

လူတိုင်း မြင်တွေ့လိုက်ရသည့်အတိုင်း နဂါးပျံသင်္ဘောပေါ်တွင် ထောက်ပံ့ရေးပစ္စည်းများကို အမြင့်ကြီး ပုံထားလေသည်။

မည်သူက ဤအရာမှ အမြတ်မထုတ်ချင်ဘဲ နေမည်နည်း။

နဂါးပျံသင်္ဘောကို ထိန်းချုပ်နေသော ကျောက်လင်က မြို့ရိုးပေါ်တွင် ဖြစ်ပျက်နေသည်များကို သဘာဝကျကျပင် မြင်တွေ့လိုက်ရ၏။

ကုန်သည်အများစုမှာ မြို့တံခါးဝတွင် စုရုံးနေကြသောကြောင့် ကျောက်လင်က နဂါးပျံသင်္ဘောကို မြို့ထဲသို့ ပျံသန်းဝင်ရောက်ရန် မလိုအပ်ပေ။

ထို့ကြောင့် နဂါးပျံသင်္ဘောက မြို့တံခါးအပြင်ဘက်တွင် ဆင်းသက်လိုက်သည်။

ဆင်းသက်လိုက်သည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ဈေးသည်များက ပြေးလာကြပြီး နဂါးပျံသင်္ဘောကို ဝိုင်းရံလိုက်ကြ၏။

ကျောက်လင်က ယာဉ်မောင်းခန်းထဲမှ လေထဲသို့ ပျံသန်းထွက်ပေါ်လာသည်။

"သူပဲ..."

"တကယ်ပဲ သူ ဖြစ်နေတာပဲ..."

လျန်မန်စုန့်နှင့် စစ်သူကြီး ချောင်ကျွင်းရီတို့က ကျောက်လင်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ အံ့အားသင့်ကာ တုန်လှုပ်သွားကြ၏။

သူတို့က ကျောက်လင်အကြောင်းကို ယခုလေးတင် ပြောနေခဲ့ကြခြင်းဖြစ်ပြီး ယခုအခါ ကျောက်လင်က နဂါးပျံသင်္ဘောတစ်စင်းစာ ထောက်ပံ့ရေးပစ္စည်းများ ယူဆောင်လာသည်ကို သူတို့၏ ကိုယ်ပိုင်မျက်လုံးများဖြင့် မြင်တွေ့လိုက်ရသောကြောင့် သဘာဝကျကျပင် အတော်လေး အံ့အားသင့်သွားကြသည်။

ထို့ကြောင့် စစ်သူကြီး ချောင်ကျွင်းရီက လျန်မန်စုန့်ကို ဆွဲထူလိုက်ပြီး မြို့တံခါးမျှော်စင်ပေါ်မှ အောက်သို့ ပျံသန်းဆင်းသက်လာ၏။

ကျောက်လင်က မြေပြင်ပေါ်သို့ ဆင်းသက်လိုက်ပြီး အစွမ်းထက်သော ပုဂ္ဂိုလ်နှစ်ဦးကို နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

"မြို့စားလျန်... စစ်သူကြီးချောင်... ကျွန်တော်တို့ ထပ်တွေ့ကြပြန်ပြီနော်..."

ကျောက်လင်က ဦးဆောင်၍ ပြုံးပြလိုက်၏။

"ညီလေးကျောက်လင်... ငါ မျှော်လင့်ထားတဲ့အတိုင်း မင်း ထောက်ပံ့ရေးပစ္စည်း အများကြီး ရလာမယ်ဆိုတာ ငါ သိပြီးသားပါ..."

လျန်မန်စုန့်က ပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်။

"ညီလေးကျောက်လင်... မင်း ထောက်ပံ့ရေးပစ္စည်း အများကြီး သေချာပေါက် ယူလာမယ်ဆိုတာ ငါ သိပေမဲ့ ဒီလောက်အများကြီး ရလာလိမ့်မယ်လို့တော့ မမျှော်လင့်ထားဘူး..."

"ငါ မင်းကို လေးစားပါတယ်... တကယ် လေးစားပါတယ်..."

စစ်သူကြီး ချောင်ကျွင်းရီက လက်သီးဆုပ်၍ ပြောလိုက်၏။

ကျောက်လင်က ခေါင်းအနည်းငယ် ညိတ်ပြလိုက်ပြီး ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

"မြို့စားလျန်... စစ်သူကြီးချောင်... ကျွန်တော် ခင်ဗျားတို့ကို အကူအညီတစ်ခုလောက် တောင်းချင်လို့ပါ..."

"အခု ဒီနေရာမှာ ဈေးသည်တွေ အများကြီး ရှိနေတယ်လေ... ပြီးတော့ ကျွန်တော်က ဒီထောက်ပံ့ရေးပစ္စည်းတွေကို နေရာတင် အပြတ်ရောင်းချင်လို့ပါ..."

"ဒါကြောင့်မလို့ ထောက်ပံ့ရေးပစ္စည်းတွေကို ရောင်းဖို့ ကူညီပေးမယ့် လူအင်အားအချို့ကို စီစဉ်ပေးပါဦး..."

ဤနဂါးပျံသင်္ဘောပေါ်တွင် ထောက်ပံ့ရေးပစ္စည်းများ အလွန်များပြားလွန်းသဖြင့် ကျောက်လင်က ၎င်းတို့ကို မည်သည့် ခွဲခြားမှုမျှ မလုပ်ဘဲ စနစ်နေရာလွတ်ထဲမှ တစ်ပြိုင်နက်တည်း ထုတ်လွှတ်ထားခြင်းဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် ဤထောက်ပံ့ရေးပစ္စည်းများကို ကျောက်လင်တစ်ယောက်တည်း ရောင်းချနေရမည်ဆိုလျှင် အချိန်များစွာ ဖြုန်းတီးရာ ရောက်ပေလိမ့်မည်။

ကျောက်လင်၌ ထိုသို့သော သည်းခံနိုင်စွမ်းမျိုး မရှိပေ။

"ပြဿနာမရှိပါဘူး..."

လျန်မန်စုန့်က သဘောတူလိုက်၏။

"ကောင်းပြီ... လူအင်အားကို ငါ စီစဉ်ပေးလိုက်မယ်..."

စစ်သူကြီး ချောင်ကျွင်းရီကလည်း လိုလိုလားလား သဘောတူလိုက်သည်။

"ခင်ဗျားတို့နှစ်ယောက်က တကယ့် ဖြောင့်မတ်မှန်ကန်တဲ့ သူတွေပဲ..."

"ဒီသင်္ဘောပေါ်က ပစ္စည်းတွေ ရောင်းပြီးသွားရင် ကျွန်တော် ခင်ဗျားတို့နှစ်ယောက်ကို ငွေပြားတစ်သောင်း ပေးပါ့မယ်... အဲ့ဒီငွေကို ခင်ဗျားတို့ဘာသာ ခွဲယူလိုက်ကြပေါ့..."

ကျောက်လင်က သူတို့ကို အလကားသက်သက် ကူညီခိုင်းမည်မဟုတ်ဘဲ သူ၏ ဆုကြေးကို တိုက်ရိုက်ပင် ပြောလိုက်၏။

လျန်မန်စုန့်နှင့် စစ်သူကြီး ချောင်ကျွင်းရီတို့က နားလည်သဘောပေါက်စွာဖြင့် ပြုံးလိုက်ကြလေသည်။